Van Bloomberg, nou niet bepaald een revolutionair medium:quote:Op vrijdag 17 juni 2016 11:13 schreef Klopkoek het volgende:
Zelfs Forbes begint te kantelen:
http://www.forbes.com/sit(...)istake/#39da8dbf1a04
Een artikel dat verwijst naar andere interessante artikelen/studies
http://www.counterpunch.o(...)teful-and-uniformed/
http://www.hindustantimes(...)C3J9jNokgs8SsvK.html
http://www.wired.co.uk/ar(...)ity-inequality-study
https://www.washingtonpos(...)the-recession-worse/
http://www.bbc.com/news/business-36555134
http://time.com/money/4371332/income-inequality-recession/
http://prospect.org/blog/(...)ing-fast-study-finds
https://www.theguardian.c(...)-britain-sovereigntyquote:Which brings us to remain’s conception of the EU as merely “a market”. This is a disastrous view. Markets are never neutral arrangements but always political constructs. Consider whether you allow pharmaceutical companies to market antidepressants directly to consumers, as in the US, or not – as in Europe. Both are “markets”, but the difference in impact on society is profound. Think of environmental standards, genetically modified organisms, anti-trust law (when is a market an oligopoly?), privacy or priorities in enforcement of intellectual property violations. Then there is the question of what should be a market in the first place: education, health, the prison system?
Leaving these decisions to European technocrats means that we effectively hand over control of our society to the corporate lobbies that have direct access to those technocrats. These days global banks and other multinationals operate on a European level while politics still take place on a national level. The consequence is that big corporations can play off one European country against the other in a regulatory race to the bottom, demanding ever lower if not downright homeopathic tax rates.
Check dit artikel:quote:Op vrijdag 17 juni 2016 15:22 schreef deelnemer het volgende:
[..]
Een quote uit het artikel:
[..]
Er is een goede case te maken van de gedachte dat het fascisme een reactie is op een uitbundige elite dat van de samenleving haar eigen feestje maakt. Zo kun je ook het liberalisme relateren aan het fascisme, en is het niet zijn tegenpool.
Als geen succes niet erg is, dan zou iedereen tevreden zijn als hij volledig mislukt in de ogen van anderen. De mate waarin dat niet zo is, is de mate waarin hij waarde hecht aan zijn reputatie, status en privileges. Zo om je heen kijkend in onze samenleving, ziet het ernaar uit dat succes heel belangrijk is, en dat geen succes heel erg is. Toch hoor je vaak, dat mensen die mislukken niets te klagen hebben, zolang ze nog iets te eten krijgen. Ook dat laatste is volgens libertariers geen onderdeel van de grondprincipes van de morele orde.
De reden dat mensen zo druk in de weer zijn, is omdat ze goed willen zijn. Waarbij goed sociaal gedefinieerd is: goed in de ogen van anderen. Als het sociaal gedefinieerde goed de vorm aanneemt van succes in materiele zin, dan streeft men daarnaar.
Ook nu hebben we een sterke focus op succes. De ongelijke verdeling in sociale waardering is een bron van spanningen. Het is van sociale oorsprong. Maar het speelt in de individualistische marktideologie geen rol. Zij zien succes niet als sociaal gedefinieerd, maar geloven dat er een objectieve maatstaf voor bestaat (Ayn Rand's objectivisme). Men wrijft de onsuccesvolle mensen maar al te graag in dat ze falen, en dat dit hun eigen schuld en/of eigen verantwoordelijkheid is. Luister maar eens goed naar al dat moralisme.
Maar als succes en moraal wel sociaal gedefinieerd zijn, is het niet echt individualistisch. Zo bezien, maken de succesvolle mensen van de samenleving hun eigen feestje en slaan daarin door. Als succes gewenst is, is geen succes ongewenst. Een nul som spel waarin, gegeven de groeiende ongelijkheid, de meeste mensen aan de verkeerde kant van de streep staan. Het streven naar eigen succes maakt ook hierarchievorming problematisch, omdat dit het individu centraal stelt ipv de groep. Wie wil zich laten leiden door mensen die slechts uit zijn op hun eigen voordeel.
Daarna is er de reactie van de onsuccesvolle mensen, want geen waarde hebben in de ogen van anderen is voor sociale dieren heel erg. Voor succes hebben mensen veel over. Ze zijn zelfs bereid over hun grenzen heen te gaan om te slagen. Als een samenleving een destructieve vorm van succes nastreeft, dan is men bereid om destructief te zijn. Zoals het uitroeien van de ongewenste mensen. In Nazi Duitsland hebben mensen zich laten leiden door de wens het goede te doen, om daarvoor beloont te worden met succes, hoe bizar dat ook lijkt, gegeven de destructie.
Collectivisme, begrepen als machtsstreven in groepsverband, is een zowel een professionalisering van het individuele machtstreven, als een reactie op individueel machtsstreven. Voor het machtsstreven in groepsverband, als reactie op het machtsstreven van de bestuurselite, is de bestuurselite in de verkeerde positie om dit machtsstreven in groepsverband in banen te leiden, want zij zijn de vijand. Daarom ziet een deel van de bestuurselite liever een geprofessionaliseerde vorm van machtsstreven in groepsverband, die zijzelf organiseert en controleert.
Wat mij tegenstaat in dat artikel, en vele soortgelijke, is dat men dit alles rechtvaardigt vanuit het idee, dat we alles op alles moeten zetten om zo succesvol mogelijk te worden.quote:Op woensdag 29 juni 2016 10:06 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Check dit artikel:
http://www.nytimes.com/20(...)ens-brains.html?_r=0
Vermeldt een aantal interessante feiten.
quote:D66 en VVD hebben de SP zover gekregen mee te gaan in hun queeste om publiek bezit tot privaat bezit te maken. De volle waardestijging van de grond belandt in de toekomst geheel in de zakken van de pandeigenaar.
https://decorrespondent.n(...)n/108991575-962682fcquote:Het is vooral op dit punt dat Perry bijval krijgt van schrijver en primatoloog Frans de Waal. In zijn boek Een tijd voor empathie (2009) stelt hij dat zowel bij apen als mensen 'het vermogen om de emoties van anderen te kunnen meevoelen en de situatie van een ander te begrijpen' ervoor heeft gezorgd dat wij als soort hebben kunnen overleven. Maar in veel westerse samenlevingen wordt vooral de competitieve kant van de mens benadrukt. Daarvoor heeft de Waal een historische verklaring: lange tijd was het alleen de adel die het grote geld bezat. Zij hoefden hiervoor geen verantwoording af te leggen aan de lagere klassen; zij hadden immers blauw bloed. Maar toen na de Industriële Revolutie ook niet-adellijke mensen toegang kregen tot het grote geld moest dit opeens wel worden gerechtvaardigd. Competitie werd vanaf dat moment als iets natuurlijks beschouwd.
Nu is die competitie volgens de Waal zeker van belang voor de overleving, maar hij stelt dat we ervoor moeten waken die empathische kant van de mens niet te verwaarlozen. Competitie kan op korte termijn weliswaar voordelen opleveren - het stimuleert het nemen van initiatief, creativiteit en hard werken - maar het zorgt op de lange termijn ook voor ontwrichting van de samenleving omdat er een grote groep ongelukkige en ontevreden burgers ontstaat die steeds minder bereid zal zijn om samen te werken.
Net als Perry stelt hij dat te grote verschillen tussen arm en rijk het empathisch vermogen afzwakken omdat men zich niet meer kan identificeren met de ander. Het is al vaak gezegd dat in samenlevingen waarin het verschil tussen arm en rijk het minst groot is, burgers – zowel de rijken als de armen – gelukkiger zijn. De Waal pleit er dan ook voor dat de politiek het thema ‘empathie’ hoger op de agenda zet en burgers ervan doordringt hoe belangrijk het is: ‘De krachtigste steun voor het algemeen belang komt van het verlichte eigenbelang: het besef dat we beter af zijn als we samenwerken.'
https://en.wikipedia.org/wiki/Biology_and_political_orientationquote:For example, conservatives respond to threatening situations with more aggression than do liberals.
Na alleen nog de 1e alinea te hebben gelezen is het al overduidelijk dat dit een mooi stuk is. En de mensen gaven vervolgens geen fuck. Dat is wel vermoeiend vaak.quote:Op vrijdag 1 juli 2016 19:18 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
https://decorrespondent.n(...)n/108991575-962682fc
Ik ben halverwege gestopt. Toen trok ik het echt niet meer.quote:Op vrijdag 1 juli 2016 19:21 schreef Bart2002 het volgende:
[..]
Na alleen nog de 1e alinea te hebben gelezen is het al overduidelijk dat dit een mooi stuk is. En de mensen gaven vervolgens geen fuck. Dat is wel vermoeiend vaak.
Edit:
"Maar het is niet alleen deze 'relatiearmoede,' zoals Perry het gebrek aan tijd en zorg noemt, die een bedreiging vormt voor ons empathisch vermogen. Volgens hem speelt er nog iets: de verheerlijking van onafhankelijkheid. In westerse samenlevingen overheerst de gedachte dat ieder individu voor honderd procent zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk of ongeluk dan wel zijn eigen succes of falen.."
Een rake typering.
Deze is ook prachtig:
Dat wij in het Westen zo hardnekkig vasthouden aan het tegenovergestelde - die onafhankelijkheid dus - zorgt er volgens Perry voor dat compassie 'een bezoedeld begrip' is geworden. 'Het feit dat 'afhankelijkheid' nu het medische eufemisme is voor een verslaving, vat dit probleem goed samen,' schrijft hij in zijn boek. En daarmee wordt empathie gezien 'als een soort reformvoeding, iets wat niet lekker smaakt maar waarvan we doen alsof we het lekker vinden omdat we hopen dat onze kinderen zich dan beter zullen gedragen.' De indirecte boodschap die kinderen krijgen is dat empathie en vriendelijkheid eigenlijk iets voor losers is.
Dat laatste is zeer verontrustend.
En dit is geniaal:
De gedachte dat iedereen volledig verantwoordelijk is voor zijn eigen succes, zorgt er volgens Perry ook voor dat veel westerse landen de steeds grotere verschillen tussen arm en rijk blijven rechtvaardigen. En dat verschil draagt op zijn beurt óók weer bij aan minder empathisch handelen. Mensen zijn van nature makkelijker te bewegen om zich behulpzaam op te stellen als zij zich kunnen identificeren met een ander. Bij een grote kloof tussen arm en rijk bereik je eerder het tegenovergestelde: mensen gaan zich van elkaar afkeren.
Mooi stuk Klopkoek. Jij hebt daar een zeer goede neus voor.![]()
Bedankt voor jouw eerlijkheid. Je bent nou eenmaal een keiharde ongevoelige hardliner die niet op dit soort "shit" zit te wachten. Zeg nou zelf.quote:Op vrijdag 1 juli 2016 21:53 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Ik ben halverwege gestopt. Toen trok ik het echt niet meer.
Nu is het zo dat ik mijn kind wel zodanig opvoed. Het is de argumentatie in het artikel waar mijn broek van afzakt.quote:Op vrijdag 1 juli 2016 21:55 schreef Bart2002 het volgende:
[..]
Bedankt voor jouw eerlijkheid. Je bent nou eenmaal een keiharde ongevoelige hardliner die niet op dit soort "shit" zit te wachten. Zeg nou zelf.
Waarom voed jij je kind dan wel zo op?quote:Op vrijdag 1 juli 2016 21:56 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Nu is het zo dat ik mijn kind wel zodanig opvoed. Het is de argumentatie in het artikel waar mijn broek van afzakt.
Wat klopt er niet aan die argumentatie dan?quote:Op vrijdag 1 juli 2016 21:56 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Nu is het zo dat ik mijn kind wel zodanig opvoed. Het is de argumentatie in het artikel waar mijn broek van afzakt.
Omdat empathie en vriendelijkheid tot mijn basiswaarden behoren.quote:Op zaterdag 2 juli 2016 00:09 schreef deelnemer het volgende:
[..]
Waarom voed jij je kind dan wel zo op?
Er worden verbanden gelegd die er niet zijn. Economische ongelijkheid is slacht een van de vele ongelijkheden. Toch ligt ook in dit artikel de nadruk daar weer volledig op.quote:Op zaterdag 2 juli 2016 00:14 schreef Tomatenboer het volgende:
[..]
Wat klopt er niet aan die argumentatie dan?
Dit artikel is te lezen via een link op de Twitter van Peter Giesen:quote:Elites moeten kloof met lager opgeleiden dichten
Het Britse 'nee' tegen Europa symboliseert het einde van de culturele hegemonie van het neoliberalisme. De elites moeten een nieuw compromis zoeken met lager opgeleiden, betoogt Peter Giesen.
Door: Peter Giesen 2 juli 2016, 02:00
De Franse bankier Benoît d'Angelin arriveerde in de jaren tachtig in Londen. De City was Engels. Een suf zootje van old boys die 'al om 4 uur 's middags naar huis gingen', zoals d'Angelin misprijzend opmerkt. Tot Margaret Thatcher de beurshandel liberaliseerde. 'De Amerikanen kwamen om de boel op te schudden', zegt d'Angelin in Le Monde. De City groeide uit tot hét symbool van neoliberalisme in Europa: een kosmopolitisch circus van hebzucht, waar handelaren uit de hele wereld krankzinnige werkweken maken om nog krankzinniger bonussen te incasseren. De Brexit zal deze 'dynamiek' breken, vreest d'Angelin: 'Het is het einde van een cyclus van dertig jaar.'
De Brexit is veel meer dan een crisis in de Europese Unie. De Britse 'nee'-stem symboliseert het einde van de culturele hegemonie van het neoliberalisme. Niet alleen in Europa. In de Verenigde Staten scoort Donald Trump met dezelfde thema's. Boosheid over de toegenomen economische ongelijkheid en onzekerheid. Verzet tegen immigratie, verlangen naar eigen identiteit.
De Brexit splitste Groot-Brittannië in tweeën. Vorige maand eindigden de Oostenrijkse presidentsverkiezingen in een soortgelijk schisma tussen hoger en lager opgeleiden. De afgelopen week vlogen de bittere verwijten over en weer. Leave bestond uit domkoppen die het stemrecht eigenlijk niet waard waren. Remain uit arrogante snobs die volkomen terecht de rekening gepresenteerd kregen voor dertig jaar neerbuigendheid. Politiek is strijd en van hevige meningsverschillen hoef je niet meteen te schrikken. Maar zo'n diepe kloof tussen hoog en laag stelt de sociale cohesie zwaar op de proef.
Dynamiek
Er is een historisch compromis nodig tussen de elites en de volkeren om het Europees project weer op gang te brengen', aldus de voormalige Franse minister van Buitenlandse Zaken Hubert Védrine in Le Monde. Maar hoe zou zo'n compromis eruit kunnen zien? 'Een Europa dat beschermt', was het Franse antwoord op de Brexit. Een goede gedachte. 'Als iets bij veel verkiezingen in Europa heeft weerklonken, dan is het wel een roep om bescherming', schreef Paul Scheffer in zijn essay De vrijheid van de grens. 'Daarbij gaat het om sociaal protectionisme, om verzet tegen de inperking van de verzorgingsstaat door een 'neoliberale' politiek die ook nog eens werkloosheid met zich meebrengt en de middenklasse onder druk zet. En het gaat om cultureel protectionisme - het idee dat nationale identiteiten worden ondermijnd in een grenzenloze wereld.'
Het neoliberalisme was een antwoord op de stagnatie van de klassieke verzorgingsstaat in de jaren zeventig. Maar er werd een 'dynamiek' in gang gezet die niet erg vriendelijk is geweest voor de arbeiders uit Sunderland, Lotharingen of Almere, laat staan uit Andalusië of Thessaloniki. In 1980 verdiende de bovenste 10 procent van de inkomens in de ontwikkelde landen 7,1 keer zo veel als de laagste 10 procent. In 2015 was dat 9,6 keer zo veel. Dat komt niet alleen doordat de topinkomens - vooral de top 1-procent - stegen, maar ook doordat de inkomens van de onderste 40 procent daalden, aldus de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. De OESO constateerde ook een toename van flexwerk (zzp, tijdelijke contracten, deeltijd, nulurencontracten), vooral ten nadele van lager opgeleiden.
Vernederende cultuur
De cijfers vertellen niet het hele verhaal. De afgelopen decennia is een cultuur ontstaan waarin het individu steeds meer persoonlijk verantwoordelijk werd gesteld voor zijn succes. Rijkdom is eigen verdienste, armoede eigen schuld. Het is een cultuur die aan de onderkant van de samenleving als vernederend wordt ervaren.
Er zijn manieren om die toegenomen ongelijkheid terug te draaien, aldus de OESO. Herverdeling door hogere belastingen bijvoorbeeld, vooral voor rijke burgers en grote bedrijven. Maar door de globalisering is dat lastig geworden: een land dat zijn belastingen verhoogt, ziet burgers en bedrijven vluchten naar goedkopere landen.
Daar komt Europa weer in beeld. Europa als geheel is wél groot genoeg om een politiek tegenwicht voor de macht van het grote bedrijfsleven en de financiële wereld te vormen, zegt de Franse econoom Thomas Piketty. Het is een paradox: alleen door internationale samenwerking kan de natiestaat weer enige greep op de economie krijgen. Wie zich terugtrekt achter zijn eigen grenzen, is kansloos tegenover het financiële geweld van beurzen en grote bedrijven. Soeverein, maar machteloos.
'Veel mensen hebben het idee dat zij niet profiteren van de globalisering, dat slechts een kleine elite er baat bij heeft', zei Piketty in de Volkskrant. 'Daardoor kun je een meerderheid krijgen die de globalisering terug wil draaien. Dat zou dom zijn. Ik geloof in vrijhandel en een vrije uitwisseling van kapitaal en arbeid. Daar wordt iedereen beter van. Alleen moeten we een manier vinden om de opbrengsten eerlijker te verdelen. Als we die niet vinden, zal de roep om nationalisme en protectionisme steeds sterker worden.'
Protectionisme
Europa moet een welwillende vorm van protectionisme bieden, om te voorkomen dat een schadelijke vorm de overhand krijgt, een vorm die zich verschanst achter nationale grenzen en een agressief beleden eigen identiteit. De noodzaak daartoe werd eens te meer aangetoond door een Brexit-campagne die in het teken van immigratie stond. Maar liefst 77 procent van de Britten vindt dat er te veel immigranten zijn, 52 procent denkt dat een Brexit tot minder immigratie zal leiden.
In Groot-Brittannië spitste de discussie zich vooral toe op immigranten uit Polen en andere Oost-Europese landen. Vooral lager opgeleiden ondervinden de concurrentie van werknemers uit goedkopere Europese landen, zeggen ook de vakbonden in Frankrijk en Nederland. 'Onder lager opgeleiden is een enorme aversie tegen immigratie ontstaan, omdat mensen zien dat in sommige bedrijven 60 procent van het werk door buitenlandse werknemers wordt gedaan', zegt Masja Zwart van de FNV. Volgens Zwart kan een Pool, een Roemeen of een Portugees wel 50 tot 70 procent goedkoper zijn dan een Nederlandse werknemer, als een bedrijf handig gebruik maakt van de mazen in de wet en de gebrekkige controle.
Meer bouwvakkers
Het aantal werknemers dat onder de Nederlandse bouwcao valt, is teruggelopen van 163 duizend in 2009 tot 96 duizend in 2016. Nu heeft de bouw een aantal slechte jaren achter de rug, maar volgens Ellen Hoeijenbos van FNV Bouw komt de teruggang niet doordat het werk navenant is afgenomen. Wel omdat steeds meer bouwvakkers uit het buitenland komen of zzp'er zijn geworden.
Immigratie is lang niet altijd slecht. Aan sommige werknemers is een tekort. Bovendien kan arbeidsmigratie de economische groei bevorderen, stelt de London School of Economics in een studie naar de gevolgen van immigratie voor het Verenigd Koninkrijk. Het werk van een Pool kan niet door een Brit worden gedaan. De Pool creëert welvaart waardoor Britten elders werk vinden.
Niettemin heeft Europa een 'lose-lose model' gecreëerd, stellen de Europese vakbonden en werkgevers in de bouwsector. Bedrijven zien zich genoodzaakt goedkope krachten in te huren en werknemers verliezen hun rechten.
Het vrije verkeer van werknemers is een van de grote dogma's van de Europese Unie, maar van een 'Europa dat beschermt' is hier geen sprake. De nationale verzorgingsstaat, met veel strijd en moeite opgebouwd, wordt hier ondermijnd door 'een weeffout in het Europese systeem', zoals Zwart zegt.
Ook hier zeggen cijfers niet alles. De weerzin tegen immigratie kan niet louter worden verklaard door slechte persoonlijke ervaringen. Ik maakte ooit een reportage in het Zuid-Franse Fréjus, waar de helft van de kiezers op het Front National had gestemd. Toch is Fréjus een rustig stadje zonder grote sociale problemen. 'We leven hier goed, maar dat willen we vooral zo houden. Het mag hier geen Marseille worden', zeiden FN-kiezers.
Symbolen
De anti-Europeanen zijn niet alleen ergens tegen, maar ook ergens vóór, de geborgenheid van de natiestaat. De Europese crisis is 'antropologisch' van aard, schreef commentator Arnaud Leparmentier in Le Monde. De Union Jack en de Lederhose zijn symbolen van een behoefte om ergens bij te horen. 'De nationale staat is voor velen een laatste strohalm van identificatie, een baken van vertrouwen in een wereld van flux', schreef Volkskrant-columnist René Cuperus in De wereldburger bestaat niet. Een Europa dat beschermt, zal daarom voorzichtig met die nationale identiteit moeten omspringen, juist om te voorkomen dat de deur naar Geert Wilders of Marine Le Pen nog verder wordt opengezet.
Voor een compromis zijn twee partijen nodig. De afgelopen week is 'het volk' met de grootst mogelijke eerbied beschreven, alsof het over een steen der wijzen beschikt die lange tijd over het hoofd is gezien. Maar ook van lager opgeleiden mag iets worden gevraagd. Bescheidenheid, omdat het democratische argument ook kan worden omgedraaid. Met de Brexit wordt de wens van 48 procent van de Britten genegeerd, een beduidend hoger percentage dan 'het volk' dat doorgaans op Wilders of Le Pen stemt. Ook de pro-Europeanen zijn burgers naar wie 'geluisterd' moet worden. Ook zij hebben ideeën die zwaar moeten meewegen: idealen van internationale samenwerking en humanitaire behandeling van vluchtelingen. Een Europa dat beschermt, kan zich geen open grenzen permitteren, maar zal toch zo veel mogelijk de helpende hand moeten bieden aan oorlogsvluchtelingen. 'Je kunt niet iedereen redden, maar als je niet helpt, ben je een monster', zoals de Algerijnse schrijver Kamel Daoud in de Volkskrant zei.
En de aanhangers van de PVV, het FN of de UKIP zullen moeten accepteren dat de multi-etnische samenleving een feit is. Van de West-Europese deelnemers aan het EK Voetbal bestaat slechts het elftal van IJsland uit elf blanke mannen. Zelfs bij Duitsland, land zonder noemenswaardig koloniaal verleden, heeft Schweinsteiger gezelschap gekregen van Boateng, Khedira en Özil. Hoezeer sommige mensen ook naar een nationale identiteit mogen verlangen, het zoeken naar een vorm van vreedzaam samenleven is een verplichting geworden.
Utopisch
Maar voor een 'historisch compromis tussen elites en volkeren' zullen ook de elites 'bescheidenheid en realisme' moeten betrachten, zoals de Franse ex-minister Védrine stelde. De bovenlaag moet zich inhouden, zijn macht niet misbruiken, zich om de onderste regionen bekommeren. Dat mag utopisch lijken, maar de ouderen onder ons hebben zulke elites meegemaakt. Tijdens de Koude Oorlog leefden we ook onder het kapitalisme en streefden bedrijven naar winst. Toch speelden geld en status een veel minder belangrijke rol dan nu. Topmanagers verdienden twintig keer het salaris van hun laagst betaalde werknemer in plaats van tweehonderd keer. De elites matigden zich, omdat ze bang waren dat 'het volk' naar het communisme zou overlopen.
Natuurlijk bood de Koude Oorlog een unieke constellatie: de angst voor het communisme, de saamhorigheid door de gezamenlijke ervaring van crisis en oorlog, de hoge economische groei. Niettemin: net als in de Koude Oorlog leven we weer in een tijd vol bedreigingen, van terrorisme tot chronische instabiliteit aan de Europese buitengrenzen. Daardoor is sociale cohesie weer van levensbelang geworden.
En nu ook hier.quote:Op zaterdag 2 juli 2016 10:32 schreef Bondsrepubliek het volgende:
Dit artikel is te lezen via een link op de Twitter van Peter Giesen:
Dat klopt, en dat is dan ook één van de basisideeën achter de verzorgingsstaat geweest: risicospreiding en risicodeling (zonder negatieve risicoselectie, dat een spiraal naar beneden creëert).quote:Op zaterdag 2 juli 2016 06:40 schreef Paper_Tiger het volgende:
Dood gaan aan kanker op je 20e terwijl een ander fluitend 100 wordt. Dat is ongelijkheid.
Waarom speelt het dan geen rol in het samenlevingsmodel van libertariers? Ze erkennen dit soort waarden alleen in relatie tot hun kinderen, familie en vrienden, en daarbuiten absoluut niet. Dat lijkt mij het recept voor een klassenmaatschappij. Binnen de eigen kring ben je sociaal, de rest van de samenleving is de jungle.quote:Op zaterdag 2 juli 2016 06:32 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Omdat empathie en vriendelijkheid tot mijn basiswaarden behoren.
Nee hoor. Juist naar anderen. Alleen niet geïnstitutionaliseerd. Vergeet niet dat eigen kring geen scherp afgebakend gebied is. Je ziet bijvoorbeeld op een site als linkedin of facebook al hoeveel kruisverbanden er bestaan met andere mensen. Ik ben ervan overtuigd dat die klassemaatschappij juist het gevolg is van een allesoverheersende overheid.quote:Op zaterdag 2 juli 2016 13:55 schreef deelnemer het volgende:
[..]
Waarom speelt het dan geen rol in het samenlevingsmodel van libertariers? Ze erkennen dit soort waarden alleen in relatie tot hun kinderen, familie en vrienden, en daarbuiten absoluut niet. Dat lijkt mij het recept voor een klassenmaatschappij. Binnen de eigen kring ben je sociaal, de rest van de samenleving is de jungle.
Nee. De verzorgingsstaat gaat over het herverdelen van geld.quote:Op zaterdag 2 juli 2016 13:22 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Dat klopt, en dat is dan ook één van de basisideeën achter de verzorgingsstaat geweest: risicospreiding en risicodeling (zonder negatieve risicoselectie, dat een spiraal naar beneden creëert).
Nu is het wel zo (en dat neemt de laatste tijd weer toe) dat er een correlatie is met SES (sociaal-economische status). Bijvoorbeeld dichtbij fabrieken wonen, of snelwegen.
Sowieso is het blind aanleggen van asfalt debiel. Zag ik laatst een item op TV over.
https://www.sp.nl/nieuws/(...)echt-voor-gezondheid
De verzorgingsstaat gaat over het garanderen van een zeker bestaans minimum. De consequentie is herverdeling.quote:Op maandag 4 juli 2016 05:39 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Nee. De verzorgingsstaat gaat over het herverdelen van geld.
quote:Op maandag 4 juli 2016 05:39 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Nee. De verzorgingsstaat gaat over het herverdelen van geld.
Daar heb je gelijk in maar wat ik aan wil geven is dat er veel meer vormen van ongelijkheid bestaan dan iemands consumptiepower,quote:Op maandag 4 juli 2016 08:09 schreef Papierversnipperaar het volgende:
[..]
De verzorgingsstaat gaat over het garanderen van een zeker bestaans minimum. De consequentie is herverdeling.
De Scandinavische landen zitten evengoed benedengemiddeld. De situatie voor de belastingheffing is hier uiteraard ook van belang.quote:
Dus er wordt weinig herverdeelt in NL?quote:
Dat klopt maar het Nederlandse pensioensysteem werkt (tegenwoordig) eerder denivellerend, en de werkloosheidsuitkeringen zijn ook amper herverdelend van aard.quote:Op maandag 4 juli 2016 13:23 schreef ludovico het volgende:
[..]
Dus er wordt weinig herverdeelt in NL?
Maar de manier van berekenen is echt veel te belangrijk om uit deze grafiek echt conclusies te trekken.... (voornamelijk welke cijfers ze erin stoppen) Alleen al verwege het feit dat wij onze pensioenen betalen vanuit eigen zak i.p.v. belastinginkomsten maakt het verschil in GINI al kleiner.
Dat is nu exact gerelateerd aan mijn punt. Zal later wel ff uitleggen waarom.quote:Op maandag 4 juli 2016 13:02 schreef Kaas- het volgende:
[..]
De Scandinavische landen zitten evengoed benedengemiddeld. De situatie voor de belastingheffing is hier uiteraard ook van belang.
Nouja als je er zelf voor betaalt dan vind ik niet dat je het nivellerend danwel denivellerend van aard moet noemen, dat is niet waar het geld vandaan komt simpel gezegd.quote:Op maandag 4 juli 2016 13:47 schreef Klopkoek het volgende:
Dat klopt maar het Nederlandse pensioensysteem werkt (tegenwoordig) eerder denivellerend, en de werkloosheidsuitkeringen zijn ook amper herverdelend van aard.
Jij leest dit soort papers ook echt? Pagina 9 en 11 moet wel lukken.. brb, hmm, zou wel flink wat bestuderen waard zijn als ik dit wil snappen trouwens, nu even geen zin inquote:Op maandag 4 juli 2016 13:47 schreef Klopkoek het volgende:
Als je dat mee zou rekenen (semi-publieke pensioen en werkloosheidsuitkering systemen), dan zou Nederland niet drastisch opschuiven in de tabel.
Het kan hem daarin zitten dat hogere inkomens langer leven en/of meer gezonde jaren kennen (en dit verschil weer is toegenomen na decennia van een krimpend gat). Dus meer profijt hebben van belastingaftrek en schaalvoordelen bij belegging, alsmede de doorsneepremie. Sommigen noemen dat 'perverse solidariteit', maar persoonlijk vind ik het per saldo geen slecht of oneerlijk systeem. Wat sommige politieke partijen doen is het kind met het badwater weggooien.quote:Op maandag 4 juli 2016 13:52 schreef ludovico het volgende:
[..]
Nouja als je er zelf voor betaalt dan vind ik niet dat je het nivellerend danwel denivellerend van aard moet noemen, dat is niet waar het geld vandaan komt simpel gezegd.
Hmm, ja okay, ook al bouw je zelf je pensioen op, je hoeft hem niet zelf te gebruiken / je kan de opgebouwde pensioenen van mensen die eerder overleden zijn gebruiken.quote:Op maandag 4 juli 2016 13:59 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Het kan hem daarin zitten dat hogere inkomens langer leven en/of meer gezonde jaren kennen (en dit verschil weer is toegenomen na decennia van een krimpend gat). Dus meer profijt hebben van belastingaftrek en schaalvoordelen bij belegging, alsmede de doorsneepremie. Sommigen noemen dat 'perverse solidariteit', maar persoonlijk vind ik het per saldo geen slecht of oneerlijk systeem. Wat sommige politieke partijen doen is het kind met het badwater weggooien.
De Amerikaanse 401k regelingen e.d. zijn trouwens ook denivellerend van aard, zeker wanneer een bedrijf op springen staat (zie afwikkeling Enron).
http://www.nrc.nl/handels(...)zorgrelatie-11038647quote:Maar ik zou er wel drie kanttekeningen bij willen plaatsen.
Op de eerste plaats zou de gigantische operatie niet alleen budgetneutraal, maar ook ideologieneutraal moeten kunnen verlopen. Ik bedoel hiermee dat de existentiële kenmerken van zorgverlening, de persoonlijke toewijding, de professionele autonomie en het commitment, idealiter kunnen blijven bloeien en groeien, ook en misschien wel juist door het nieuwe stelsel. Maar de voorwaarden voor een dergelijke ondersteuning van een ethics of care zijn niet gunstig. Ik wijs op het volgende. Door de rol van de grote, particuliere verzekeringsmaatschappijen is het risico aanwezig (niemand kan precies schatten hoe groot dit is) dat het verzekeringselement in het financiële stelsel het solidariteitselement zal gaan wegdrukken, en dat de inhoud van het basispakket telkens naar beneden zal worden bijgesteld. Zo ontstaat een nieuwe tweedeling: de mensen met en de mensen zonder aanvullende verzekering. Daarnaast zal het verzekeringselement een sterke druk uitoefenen op de te contracteren hulpverleners en hulpverlenende instellingen die met elkaar gaan concurreren op de markt van verzekeringen, en indirect dus op `de markt van welzijn en geluk'. Geldelijk gewin en verlies treden zo de hulpverleningsrelatie binnen. Dat deed het vroeger natuurlijk ook al, maar minder expliciet en uitgerekend, en in elk geval nog voorzien van duidelijk afgepaalde solidariteitskaders. Een solidariteitssysteem geeft theoretisch en vermoedelijk ook praktisch meer ruimte voor zorgzaamheid en zorgvuldigheid, voor intensieve zorg.
Ten tweede worden de grote maatschappijen wel erg machtig: Big Brother in private verschijning, als particuliere onderneming. Wie vroeger zoveel kritiek had op een bemoeizuchtige overheid in een overbezorgde verzorgingsstaat – met alle moral hazards van dien – zal nu met een ironisch oog moeten toekijken hoe particuliere gigantische organisaties bemoeienis gekregen hebben met talloze aspecten van ons individuele bestaan: onze ziektegeschiedenissen zijn bij hen bekend, onze levens verzekerd, onze vakanties geboekt, ons ziekteverzuim geregistreerd, onze sportactiviteiten gecontroleerd, onze voedingsgewoonten onder invloed van premiekortingen aangemoedigd.
Kortom, de verzorgingsstaat is in een tiental jaren veranderd in een bijna complete levensreisverzekering bij een zestal grote maatschappijen. Bij de controle hierop hebben weinigen iets te zeggen. Het beroepsgeheim van de arts én de privacy van patiënten of cliënten zijn door de gigantische mogelijkheden van koppeling van alle gegevens niet heilig meer. De politieke controle, die er vroeger nog was op de semi-publieke zorgsystemen, is mee verschoven en zal in de toekomst verminderen.
Het is zelfs niet ondenkbaar dat deze onderlinge waarborgmaatschappijen – want dat zijn ze nog steeds – in buitenlandse handen zullen vallen. Een interessante vraag hierbij wordt dus: kunnen we, net als in andere maatschappelijke stelsels zoals het onderwijs, de grote morele voordelen van kleinschaligheid behouden zonder de kostbare wetenschappelijke expertise en hoogwaardige hulp te verliezen? Hoe kunnen groot en klein toch samen zorgzaam zijn?
Ten derde laten diegenen die wijzen naar de Verenigde Staten als hét model en nastrevenswaardig voorbeeld van een op individualistische leest geschoeide gezondheidszorg, vaak de schaduwkanten ervan onbelicht: miljoenen onverzekerden en een kwart van de bevolking levend onder de officiële armoedegrens.
Ik wilde een heel verhaal typen maar ik denk dat jij het wel begrijptquote:Op maandag 4 juli 2016 13:02 schreef Kaas- het volgende:
[..]
De Scandinavische landen zitten evengoed benedengemiddeld. De situatie voor de belastingheffing is hier uiteraard ook van belang.
En wat doen we met de echte ongelijkheden zoals levensverwachting, al dan niet sportief aangelegd zijn en seksuele aantrekkelijkheid?quote:Op maandag 4 juli 2016 14:50 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Ik wilde een heel verhaal typen maar ik denk dat jij het wel begrijpt![]()
Een verzorgingsstaat met alles erop en eraan (en ik zeg niet dat je dit persé moet willen) doet wel iets meer dan het schuiven met geld. Op de middellange en langere termijn grijpt het ook in op de verdiencapaciteit en algemeen welzijn of leefomgeving van mensen, nog voordat de belastingdienst langs komt. Het doet niet enkel aan herverdeling, maar ook aan de verdeling van productiefactoren, macht en kennis.
Het zijn juist de wat minimalistische varianten die vrijwel exclusief gefocust zijn op het herverdelen van inkomen. Bij een minder homogene bevolking en veel migratie/immigratie is dat ook de houdbaardere variant (qua draagvlak en financiering).
Mensen missen m.i. een cruciaal punt wanneer ze niet zien dat risicospreiding en risicodeling (daarbij Rawls indachtig) een belangrijk element was.
Inderdaad, bij 'GINI vóór belastingen en transfers' staan de Scandinavische landen zelfs verder onderaan.
Die vallen onder de individuele vrijheid.quote:Op maandag 4 juli 2016 15:04 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
En wat doen we met de echte ongelijkheden zoals levensverwachting, al dan niet sportief aangelegd zijn en seksuele aantrekkelijkheid?
Deze zijn kleiner in verzorgingsstaten. Deze verschillen zien we zelfs binnen de VS (een 'linksige' stad zoals New York vs het rechtse Dallas; ook in New York heb je wijken met een lagere levensverwachting dan Bangladesh).quote:Op maandag 4 juli 2016 15:04 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
En wat doen we met de echte ongelijkheden zoals levensverwachting,
Dit zijn keuzes die mensen kunnen maken met de aangeboden mogelijkheden.quote:al dan niet sportief aangelegd zijn en seksuele aantrekkelijkheid?
Bij aanleg tot sportiviteit speelt natuurlijk net zo goed, intelligentie, initiatief nemen, doorzettingsvermogen, en wilskracht een rol. Ook op die zaken zie je ongelijkheid omdat ook deze karaktereigenschappen, talenten of kwaliteiten deels zijn aangeboren en deels door opvoeding bepaald worden.quote:Op maandag 4 juli 2016 15:42 schreef Klopkoek het volgende:
Dit zijn keuzes die mensen kunnen maken met de aangeboden mogelijkheden.
Dat klopt. Dat zijn de andere factoren die een rol spelen. Ook daar geldt trouwens dat mensen vaak iets heel bijzonders veronderstellen, maar dat er nogal een bandbreedte bestaat tussen 'bovengemiddeld' en 'freak of nature'. Dat laatste is vaak niet eens het geval, en voor zover dat op gaat, gaat het slechts op voor een zeer specifiek deeltalent (bijv. iemands werkgeheugen). En natuurlijk hebben de ouders/omgeving ook weer invloed op de aanleg en defecten waarmee je geboren wordt. Soms grappen mensen 'zou het in de lucht of het drinkwater zitten', en dat zou nog eens best zo kunnen zijn.quote:Op maandag 4 juli 2016 15:48 schreef Tomatenboer het volgende:
[..]
Bij aanleg tot sportiviteit speelt natuurlijk net zo goed, intelligentie, initiatief nemen, doorzettingsvermogen, en wilskracht een rol. Ook op die zaken zie je ongelijkheid omdat ook deze karaktereigenschappen, talenten of kwaliteiten deels zijn aangeboren en deels door opvoeding bepaald worden.
Uiteindelijk komt dan ook de vraag in hoeverre je een gebrek aan wilskracht of doorzettingsvermogen kunt verwijten, en hoe ver wil je gaan om dat (gedeeltelijk) te compenseren (en zo ja, hoe)?
Wat je nu zegt is heel interessant. Wat je eigenlijk zegt is dat succes een keuze is.quote:Op maandag 4 juli 2016 15:42 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Deze zijn kleiner in verzorgingsstaten. Deze verschillen zien we zelfs binnen de VS (een 'linksige' stad zoals New York vs het rechtse Dallas; ook in New York heb je wijken met een lagere levensverwachting dan Bangladesh).
[ afbeelding ]
[..]
Dit zijn keuzes die mensen kunnen maken met de aangeboden mogelijkheden.
Ik heb een aantal boeken gelezen over (sportief) talent. Coyle, Colvin, Syed. Ze zijn het er allemaal over eens dat sportieve aanleg weliswaar bestaat, maar dat we in het gros van de gevallen niet over supermensen praten. Een zeer groot deel van de verschillen in kunde zijn niet te verklaren door aanleg. Sterker: de daadwerkelijke aanleg van een aantal grote atleten is waarschijnlijk bovengemiddeld, maar per saldo niet zo heel bijzonder. Tiger Woods bezit - hoogstwaarschijnlijk - niet een soort super-DNA of een super-gen.
Mensen veronderstellen vaak bovennatuurlijke reactietijden bij Chinese tafeltennissers, maar als je ze tegenover tennissers zet en ze een service laat retourneren, dan zijn de reactietijden opeens weinig bijzonders.
Als je het al in die termen wilt vertalen dan zou je kunnen zeggen dat succes een keuze is van het individu en een keuze van de samenleving (of economie), wanneer men een bovengemiddelde aanleg bezit.quote:Op maandag 4 juli 2016 17:15 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Wat je nu zegt is heel interessant. Wat je eigenlijk zegt is dat succes een keuze is.
Dat klopt niet. Misschien heb je die indruk omdat ik mij aan pas aan de parameters van de discussie.quote:Met levensverwachting doel ik overigens niet op gemiddelde maar absolute getallen. 29 jaar oud zijn en sterven aan kanker en 100 jaar gezond oud worden. Hoewel ik zelf zeker geen haar beter ben dan jij gaat het bij jou altijd alleen maar over geld en de verdeling daarvan.
Dus als het een keuze van het individu is waarom moet hij dan toch zorg dragen van mensen die om voor hen moverende redenen andere keuzes maken?quote:Op maandag 4 juli 2016 18:49 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Als je het al in die termen wilt vertalen dan zou je kunnen zeggen dat succes een keuze is van het individu en een keuze van de samenleving (of economie), wanneer men een bovengemiddelde aanleg bezit.
[..]
Dat klopt niet. Misschien heb je die indruk omdat ik mij aan pas aan de parameters van de discussie.
Het is de samenleving en maatschappij als geheel die van de VS een sportieve supermacht hebben gemaakt, met alle kennis van dien, en een markt van onmetelijk belang. Dat doet het individu in zijn eentje niet.quote:Op maandag 4 juli 2016 18:58 schreef Paper_Tiger het volgende:
[..]
Dus als het een keuze van het individu is waarom moet hij dan toch zorg dragen van mensen die om voor hen moverende redenen andere keuzes maken?
Waarom toch altijd zo'n jijbak? Onlangs heb ik nog een artikel gepost over het hoge geluksniveau in Denemarkenquote:Ik heb inderdaad de indruk dat de verdeling van bezit jouw belangrijkste stokpaardje is.
quote:Laat Europa's sterkste schouders de zwaarste lasten dragen
OPINIE De EU en haar lidstaten staan voor de opgave opnieuw de harten van het volk te winnen. Dat kan alleen door het bieden van meer bestaanszekerheid en door zich niet langer uit te leveren aan een wereldmarkt met zijn race naar de bodem waar het gaat om werkgelegenheid en milieu.
Frans van der Steen bestuurslid Platform Duurzame en Solidaire Economie. 4 juli 2016, 16:59
Gemeenschappelijke waarden zijn het fundament van elke sterke en weerbare samenleving; waarden die richtinggevend zijn voor wat voor soort maatschappij en economie je met elkaar wilt. Dat geldt ook voor de Europese gemeenschap. Door de globalisering, met zijn zelfverklaarde waardevrije neoliberale axioma's is het Europese project verworden tot een markt zonder moraal die slechts enkelen dient. En dan komt, volkomen terecht, het volk in opstand dat door zijn traditionele 'beschermheren' in de steek is gelaten.
Het spook dat nu door Europa waart, is het spook van de uitholling van de democratie door de aanbidding van het geld, van werkloosheid en flexibilisering, van extreme private rijkdom en brede publieke armoede, van te hoge drempels bij zorg en onderwijs en sterk stijgende kosten van het levensonderhoud. Door deze aanslag op de bestaanszekerheid en toekomstperspectief hebben grote groepen mensen alle geloof in een politieke elite verloren; een elite die hen niets dan onzekerheid heeft gebracht.
Dit heeft een klimaat van angst gecreëerd waarop het populisme zich razendsnel kon ontwikkelen door een ontheemd volk trefzeker te bedienen met nog meer angst en bijgeleverde zondebokken. Het is een trieste conclusie dat door de omarming van het neoliberalisme de mainstream politiek zelf de voedingsbodem voor dat populisme heeft geschapen.
Voldoende banen
Nu staan de EU en zijn lidstaten voor de opgave opnieuw de harten van het volk te winnen. Dat kan alleen door het bieden van meer bestaanszekerheid en door zich niet langer uit te leveren aan een wereldmarkt met zijn race naar de bodem waar het gaat om werkgelegenheid en milieu. Dat kan door de sterkste schouders weer de zwaarste lasten te laten dragen, en door noodzakelijke investeringen in milieubehoud en ecologische innovatie. De afgelopen eeuw is iedere generatie 12 uur minder gaan werken: van 60 naar 48 en tenslotte naar 36 uur per week. Waarom dan nu niet een 30-urige werkweek met een hoger uurloon? Dat zou de werkloosheid in de EU in één keer vrijwel oplossen. Alleen als de EU zich op een dergelijke manier weet te hervormen en voldoende banen weet te scheppen, kan ze het vertrouwen van het volk herwinnen.
Een groot voordeel van de EU is dat de gemeenschappelijke markt vrijwel alles kan leveren wat voor een goed leven van belang is zoals voldoende en goed voedsel, energie, huisvesting en mobiliteit. De afhankelijkheid van een extreem oneerlijke wereldmarkt kan verder gereduceerd worden door het omarmen van een open circulaire economie en van 'juistschaligheid': de optimale schaal om iets te produceren. Zo wordt door het sluiten van kringlopen zowel het milieu als de werkgelegenheid een grote dienst bewezen. Dit vergt de bereidheid van ieder lidstaat om gelijke sociale en ecologische eisen aan de productie te stellen. Om de eigen markt tegen oneerlijke concurrentie te beschermen, zullen ook ingevoerde producten van buiten de EU aan die eisen moeten voldoen. Handelsverdragen met deze uitgangspunten zijn meer dan welkom. Dan zal ook een handelsreus als China alles in het werk stellen om te voldoen aan de door de Unie gestelde eisen.
Brexit
Wat daarnaast van belang is, is dat de EU een humaan vluchtelingenbeleid ontwikkelt waarin zij tot een verdeling van vluchtelingen komt naar draagkracht van de lidstaten. Als een lidstaat zich onttrekt aan de opvang van vluchtelingen en niet voldoet aan de sociale en ecologische eisen, is het uiteindelijk exit EU. Alleen met een échte wil tot samenwerking verdient een land het EU-lidmaatschap. Als het toch weer ieder voor zich is, kunnen we beter een punt achter de EU zetten, en kunnen lidstaten die vanuit gedeelde waarden wel echt willen samenwerken een nieuwe Europese Gemeenschap oprichten.
Groot-Brittannië was binnen de EU een exponent van globalisme en neoliberalisme. Als de Brexit de EU dwing tot bezinning en hervorming op een manier waarbij het volk zich weer gehoord en bediend voelt, en zo het nationaal-populisme op de terugtocht weet te dwingen, heeft inderdaad ieder nadeel zijn voordeel.
Frans van der Steen, bestuurslid van Platform Duurzame en Solidaire Economie, www.degrotetransitie.nl.
http://www.volkskrant.nl/(...)ten-dragen~a4333195/
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |