quote:
Zionisme is een stroming binnen het Jodendom. Dat komt omdat men het Jodendommen alle kanten mee op kan.
Verschil tussen Jodendom en Christendom is dat men in het 'Jodendom' dus verschillend kan beleven. Bijvoorbeeld de nadruk op religie leggen, of jezelf verbinden met de staat Israël, of deel uitmaken/voelen van een Joods volk, enzovoort.
Men kan kiezen voor juist deel uitmaken van zijn omgeving of juist kiezen om apart te zijn doormiddel van speciale kleding ( denk aan de zwarte hoeden, pijpekrullen, een kippa) het dus meer religieus beleven.
Iemand kan strijden voor betere vrouwen rechten in de orthodoxe gemeenschap of dit juist volledig afwijzen. En vaak zie je dat een individu 1 of meerdere aspecten uiten, zo kan men en zionist zijn én liberaal. Zo kan men en zionist zijn én orthodox. Zo kan men en geen zionist zijn én in Israel wonen. Zo kan men en zionist zijn én buiten Israel wonen. Zo kan men zionist zijn én Arabische Israeli zijn.
Zo kan men feminist zijn én orthodox religieus. Zo kan men én orthodox zijn én anti zionistisch.
Snap je? De naam zionisme komt van een beweging dat zich bezig hield met het verlangen om terug te keren naar het oorspronkelijke vaderland dat gesymboliseerd wordt door Zion (de berg waarop Jeruzalem is gelegen)
Zionisme is een politieke bewegen inderdaad die zich de stichting ten doel stelde om een openlijk , publieke , gewaarborgde eigen woonplats voor het Joodse volk in Palestina. Dat was het zionisme, dat was het doel. Maarja zoals je weet leven er Joden in Marokko, in Bosnie, Rusland, China, Iran enzovoort. Van seculier totaan atheistisch. Dus je kan begrijpen dat er sinds het onstaan van deze politieke zionisme een enorme kloof onderling is ontstaan.
Er waren diverse vormen van zionisme : het zohenaamde politieke zionisme ( van Chaim Arlozorov oa), het etnische zionisme ( van Achad haAm en Martin Buber) , het religieus zionisme ( van Reines en Kook oa) enzovoort.
Al deze verschillende ideologische richtingen werkten samen aan de stichting van de staat Israël.
Voor zowel religieuse Joden als seculiere Joden is en was de staat een vreugde uiteraard. Of je nu uit Noord Afrika komt of uit Azië of Europa. Daarin zie je weinig verschil
Maar ondanks de vreugde enzo is er wel een enorme kloof ontstaan tussen de verschillende richtingen in Zion. Dit is dus vergroot en niet verkleind. Er zijn Israeli's die de staat Israël zien als een staat zoals alle anderen staten dus een staat gewoon voor al haar burgers, terwijl anderen meer het Joods karakter van de staat Israël wil bendadrukken.
Een hele kleine religieuze groeperingen beschouwen het zionisme als tegenoverstelde van wat gods wil.
Omgekeerd is ook aanwezig, dat mensen zien dat de staat Israël het Joodse ( religieuze) karakter niet heeft en dat dan weer wordt gecompenseerd door nationale gevoelens.
Je hebt vredesbewegingen. Bijvoorbeeld shalom Achshav beweging. Die streeft voor de vrede met de Palestijnen na ( en de naburige staten) , terwijl andere bewegingen juist tegenstanders zijn van deze vredesbewegingen vanwege de constante terreur van de Palestijnen.
En dan heb je ook nog bewegingen zoals de Gush Emunim die juist de nederzettingen en dat soort politiek aanmoedigt in de Arabische gebieden.
Anderen weer die verzetten zich tegen elke idee van een groot Israël
Religieuze nationalistische Joden zien de oprichting van de staat Israël als het begin van de verlossing. Zij zien de problemen die er nu heersen als soort geboorte weeën van de komende Messias.
Voor heel veel religieuze Joden is wonen in Israel mitzvot yishuv haaretz : het gebod van het verblijft in het land. Voor hen is het wonen in Israël dan ook een vervulling van die Joods religieus gebod.
In het begin waren veel religieuze Europese Joden beetje huiverig voor de staat Israël. Ze waren wel zionistisch maar wisten niet wat het zou brengen voor hun Jodendom. Wat zou een Joodse gemeenschap in Israël met Joden uit alle delen van de wereld gaan brengen, dachten ze.
Literatuur van de rabbijnen ( talmud oa) daarin benadrukken ze het leven in Israel. Volgens de talmud is het leven in Israel zelfs zo belangrijk, het weegt tegen alle geboden in ( zie Sifre)
Deze gebod om te wonen in Israel, het belang hiervan zie je niet alleen terug in de talmud, in de literatuur , maar ook in de oude gebeden en al helemaal terug in de acties die Israelieten hebben geprobeert. Bekendste is uiteraard de sterke revolutionaire beweging in 132 onder leiding van Bar Kochba.
Vele grote Joodse bekenden uit de oudheid en minder lang geleden zijn naar het land vertrokken. Sommige hadden een religieus verbod ingezet en eisten de Joden om niet naar het land te trekken. Andere rabbijnen spoorden de Joden juist aan.
Zionisme is dus een beetje vage term want iedereen heeft zijn eigen ideeën over hoe en wat. Dat geldt ook met het Jodendom.
Veel Joodse Israelis zijn juist niet zionistisch terwijl er Arabische Israelis wel zionistsch zijn.
Zelfde als niet-Joden ook zionistisch zijn. Iedereen kan een eigen interpretatie aan geven blijkbaar.
Je zou bijna zeggen dat de staat Israël functioneert als een staat. Je weet wel met echte mensen die allemaal een eigen wil hebben. Het lijkt soms net Nederland. Of Amerika vind je niet? Met het verschil dat de staat Israël bekeken wordt door de wereld met een enorm groot vergrootglas.
En stiekum het zondebokje is