Depressie & Angst #131

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 18:32 schreef Fripsel het volgende:
Mijn psycholoog was toenstraks allemaal vragen aan het stellen, en nu zit ik een beetje online te lezen etc. En nu krijg ik het idee dat ze bang is dat ik manisch ben, en ik word er zelf ook een beetje bang van

Als je manisch bent dan heb je zelf niet door dat je manisch bent Ze vragen gewoon veel en soms heb je wel door waar ze naartoe willen "hoor je stemmen van mensen die niet fysiek in de ruimte zijn?" Ehm ja maar dan heb ik mn headset op

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 15:17 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Hey, ik snap best dat je nieuwsgierig bent en zo, maar als je ook al medicatie neemt, dan kan je de paddo's beter even laten staan

En ik snap best dat het af en toe wel oké is om ook over drugs te praten, maar Minthy heeft gelijk, het is niet de bedoeling dat dit een soort alternatieve drugs-ervaringentopic voor depressieven wordt.

Even voor de toekomst

Ach, anders DM ik jou wel, ouwe junk!

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 15:21 schreef Droopie het volgende:

[..]

Ja ik had die XR 300mg volgens mij
Nou na een week zat ik te roken en kreeg ik er geen voldoening meer van. Geen genot, alleen maar roken zonder gevoel of 'kick' van.
Dus het dopamine of beloningsgevoel was compleet afwezig.

Na 5 weken werd ik heel, heel erg depressief ervan. Dat heeft mij heel, heel erg laten schrikken.
Daarom weet ik nu heel goed wat het is om depressief te zijn en prijs ik mij gelukkig dat ik alleen maar somber ben.

Maar zoals gezegd, waarschijnlijk deed het middel de kwaal alleen maar verergeren. Mijn hoofd heeft meer nut aan fine-tuning ipv complete renovatie

Ok, ik zit nog op 15o mg, dus denk niet dat het zo heftig gaat worden. Wel raar dat je geen dopaminegevoel meer had, aangezien het juist de bedoeling dat je er meer van gaat hebben.

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 18:32 schreef Fripsel het volgende:
Mijn psycholoog was toenstraks allemaal vragen aan het stellen, en nu zit ik een beetje online te lezen etc. En nu krijg ik het idee dat ze bang is dat ik manisch ben, en ik word er zelf ook een beetje bang van

Als het zo is, dan zal het zo zijn. Maar zelfdiagnoses op internet zijn sowieso geen aanraders.

quote:

Op maandag 7 december 2015 22:42 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ah, ok. Dat van afgelopen nacht was de derde keer in vier maanden. Daarvoor nog nooit gehad. Hoop niet dat het terugkomt en ik ook nog eens een paniekstoornis ontwikkel. Zat vandaag ook zenuwachtig bij college. Wat doe jij om de kans op herhaling te voorkomen?

Hahaha, klinkt heel herkenbaar! Ik zie het ook als een biertje, niet iets om m'n angsten of emoties mee weg te stoppen. Gelukkig heeft m'n psychiater er ook geen problemen mee, zolang het maar met mate is. Dus hoogstens elke week een joint. En de laatste was in augustus. Alcohol mag ik niet, dat mis ik wel een beetje. Ben wel benieuwd of ik truffels, salvia, DMT, LSD etc. mag gebruiken. Maar durf dat niet te vragen. Wil niet de indruk wekken dat ik een junk ben die z'n behandeling niet serieus neemt.

Snap ik en herken ik
Van LSD weet ik dat het aan serotoninereceptoren bindt, daarom is het niet verstandig om het te gebruiken als je een antidepressivum gebruikt want dan kun je een serotonine-overdosis krijgen. Het leuke is dat het ooit als therapie bij depressie is gebruikt/getest, net als MDMA. En volgens mij ook een positief effect had. Hierbij stel ik me beschikbaar voor psychiaters die daarmee experimenteren Gratis, begeleid, veilig drugsgebruik
En ik heb een oom die beweert dat cocaïne hem van zijn depressie heeft genezen. Ik was nooit geïnteresseerd in pepmiddelen totdat hij me dat vertelde.
Verder is het gewoon niet verstandig om drugs te gebruiken als je niet goed in je vel zit omdat dan de kans groter is dat het misgaat (denk ik, omdat het je gevoelens versterkt).

Toch ben ik ook geïnteresseerd in drugs, ondanks en dankzij alles wat ik erover gelezen heb, vooral in LSD en paddo's. Wel met tripsitter (ik heb een vriendin die dat wil zijn) en op een veilige locatie.
Van wiet merk ik nooit wat (op 1 nare ervaring na), verder niets geprobeerd. Het is er nooit van gekomen omdat ik heel brave vrienden heb en ik niet uitga en zo.

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 21:35 schreef kuolema het volgende:

[..]

Snap ik en herken ik
Van LSD weet ik dat het aan serotoninereceptoren bindt, daarom is het niet verstandig om het te gebruiken als je een antidepressivum gebruikt want dan kun je een serotonine-overdosis krijgen. Het leuke is dat het ooit als therapie bij depressie is gebruikt/getest, net als MDMA. En volgens mij ook een positief effect had. Hierbij stel ik me beschikbaar voor psychiaters die daarmee experimenteren Gratis, begeleid, veilig drugsgebruik
En ik heb een oom die beweert dat cocaïne hem van zijn depressie heeft genezen. Ik was nooit geïnteresseerd in pepmiddelen totdat hij me dat vertelde.
Verder is het gewoon niet verstandig om drugs te gebruiken als je niet goed in je vel zit omdat dan de kans groter is dat het misgaat (denk ik, omdat het je gevoelens versterkt).

Toch ben ik ook geïnteresseerd in drugs, ondanks en dankzij alles wat ik erover gelezen heb, vooral in LSD en paddo's. Wel met tripsitter (ik heb een vriendin die dat wil zijn) en op een veilige locatie.
Van wiet merk ik nooit wat (op 1 nare ervaring na), verder niets geprobeerd. Het is er nooit van gekomen omdat ik heel brave vrienden heb en ik niet uitga en zo.

Ja, heb je helemaal gelijk in. Ik heb het ook alleen gebruikt met vrienden in de buurt én als ik me goed voelde op dat moment. Het is bij mij dan ook nooit misgegaan. Ze weten ook dat ze niet hoeven te pushen als ik er geen behoefte aan heb. Dus wat betreft ga ik er moet beleid mee om. Hey, als je het ooit wil proberen, wil ik wel met je mee.

Hoe staat het met de verhuizing eigenlijk?

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 21:11 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ach, anders DM ik jou wel, ouwe junk!

[..]

Ok, ik zit nog op 15o mg, dus denk niet dat het zo heftig gaat worden. Wel raar dat je geen dopaminegevoel meer had, aangezien het juist de bedoeling dat je er meer van gaat hebben.

Oja ik had 2x 150mg per dag

Kijk maar bij apotheek.nl
En gaat volgens mij niet dat er meer dopamine afgegeven gaat worden, maar dat de pieken en dalen minder worden.

Ik heb ook verhalen gelezen over experiment met iedere dag klein beetje mdma onder medisch toezicht.
Klinkt leuk, maar op het einde kan dat nooit goed zijn voor je ego.

Leg jij maar uit aan de gemiddelde werkgever/ familielid wat het verschil is tussen een dagelijkse portie methadon of mdma ophalen.

Misschien is het een idee om een ander topic hierover te openen.

Straks gaan er nog mensen uit wanhoop naar de plaatselijke dealer om zelf uit hun depressie te komen.

quote:

Op woensdag 9 december 2015 00:14 schreef Droopie het volgende:

[..]

Oja ik had 2x 150mg per dag

Kijk maar bij apotheek.nl
En gaat volgens mij niet dat er meer dopamine afgegeven gaat worden, maar dat de pieken en dalen minder worden.

Ik heb ook verhalen gelezen over experiment met iedere dag klein beetje mdma onder medisch toezicht.
Klinkt leuk, maar op het einde kan dat nooit goed zijn voor je ego.

Leg jij maar uit aan de gemiddelde werkgever/ familielid wat het verschil is tussen een dagelijkse portie methadon of mdma ophalen.

Misschien is het een idee om een ander topic hierover te openen.

Straks gaan er nog mensen uit wanhoop naar de plaatselijke dealer om zelf uit hun depressie te komen.

Laten we inderdaad ophouden. Ik ga wel naar UVT met m'n drugsvragen.

Ik ben ongeveer een week geleden gestopt met de flurazepam en het gaat goed. Vandaag ook met de olanzapine gestopt, ik hoop zo dat ik gewoon kan slapen.

quote:

Op dinsdag 8 december 2015 23:21 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ja, heb je helemaal gelijk in. Ik heb het ook alleen gebruikt met vrienden in de buurt én als ik me goed voelde op dat moment. Het is bij mij dan ook nooit misgegaan. Ze weten ook dat ze niet hoeven te pushen als ik er geen behoefte aan heb. Dus wat betreft ga ik er moet beleid mee om. Hey, als je het ooit wil proberen, wil ik wel met je mee.

Hoe staat het met de verhuizing eigenlijk?

Deal!
Die keer dat het fout ging bij mij was bij mijn oom en tante, ik weet nu dat dat dus niet de juiste plek en personen waren. Ik voelde me al niet vrij genoeg om aan te kunnen geven dat het niet goed ging, ik probeerde het te verbergen - met succes- maar dat was echt heel zwaar.

Verhuizing is alweer 3 weken geleden, het voelt prettiger om hier te zijn . Ik woon overigens nog thuis hoor, ben van mijn vader naar mijn moeder verhuisd dus niet zo bijzonder.
Ik ben nu ook bezig met een intake voor een woontraining en als dat doorgaat moet ik over een tijdje weer verhuizen. Maar eerst eens afwachten of ik word toegelaten. En er kan wel een jaar wachttijd overheen gaan.

Niet iedereen weet de plaatselijke dealer te vinden natuurlijk

quote:

Op woensdag 9 december 2015 01:08 schreef kuolema het volgende:
Niet iedereen weet de plaatselijke dealer te vinden natuurlijk

Ik zou t niet weten inderdaad, ik blijf verre van zelfmedicatie. Heb mensen bij de ggz zien binnenkomen op de crisisafdeling met een psychose door drugsgebruik.

Ben aan het afbouwen met venlafaxine... zit nu op 12.5 mg en dat was ooit 3x 37.5.
Ben alleen beetje bang voor het compleet stoppen wat er binnekort toch aan zit te komen.

Zijn hier ook mensen die last hebben van paniekstoornis (met of zonder agorafobie) die al een succesvolle behandeling hebben gehad? Ik zelf heb, zoals sommige hier weten, last van een paniekstoornis en behandeling bij psycholoog is geëindigd in de eerste week van september.

Ik heb nu bijna 4 maanden geen paniekaanval meer gehad, dus dat is helemaal top. Maar op momenten met veel stress (tentamens op dit moment bijvoorbeeld) merk ik dat ik nog erg vatbaar ben, dat zal ook altijd zo blijven, maar kan er toch moeilijk mee om gaan.

Voel me dan weer erg alleen, slaap slecht en ben enorm aan het doemdenken. Ik heb geen last van paniek aanvallen, maar het doet me dan weer denken aan de periode waar ik het wel had en wordt ik dus weer hartstikke bang.

Andere die dit herkennen en tips hoe er mee om te gaan?

Bij mij hebben behandelingen niet geholpen. Probeer eens acupunctuur... dat heeft bjj mij wel geholpen.

Het ws zo erg dat toen ik ging verhuizen, ik 2 weken van tevoren ziek was van de spanning.. kotsen niet kunnen eten, trillen enz. Pure spanning en paniek...

quote:

Op woensdag 9 december 2015 12:06 schreef Amnistia het volgende:
Bij mij hebben behandelingen niet geholpen. Probeer eens acupunctuur... dat heeft bjj mij wel geholpen.

Het ws zo erg dat toen ik ging verhuizen, ik 2 weken van tevoren ziek was van de spanning.. kotsen niet kunnen eten, trillen enz. Pure spanning en paniek...

Ik wil dus ook altijd nog een keer laten masseren en sauna, misschien acupunctuur ook wel wat ja. In zulk soort periodes zit mijn hele rug vast. Voel gewoon knopen in mijn rug zitten.

Het niet kunnen eten, slapen en trillen herken ik ja. Wordt dan ook echt moe van mezelf, echt zo'n gevoel van 'waarom kan het nu niet een keer gewoon normaal'.

quote:

Op woensdag 9 december 2015 12:30 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Ik wil dus ook altijd nog een keer laten masseren en sauna, misschien acupunctuur ook wel wat ja. In zulk soort periodes zit mijn hele rug vast. Voel gewoon knopen in mijn rug zitten.

Het niet kunnen eten, slapen en trillen herken ik ja. Wordt dan ook echt moe van mezelf, echt zo'n gevoel van 'waarom kan het nu niet een keer gewoon normaal'.

Precies! Ik weet ook dat ik me niet druk moest maken want ik ging er qua ruimte allemaal maar op vooruit.. maar het bang zijn voor nieuwe dingen... tja.. Daar kan ik niks aan doen..

quote:

Op woensdag 9 december 2015 00:57 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik duim voor je!
-knip-

Mislukt
Na ruim een uur sliep ik nog niet terwijl ik heel moe was, dus toen maar een flurazepam genomen. Vanavond weer proberen ...

quote:

Op woensdag 9 december 2015 00:31 schreef kuolema het volgende:
Ik ben ongeveer een week geleden gestopt met de flurazepam en het gaat goed. Vandaag ook met de olanzapine gestopt, ik hoop zo dat ik gewoon kan slapen.

[..]

Deal!
Die keer dat het fout ging bij mij was bij mijn oom en tante, ik weet nu dat dat dus niet de juiste plek en personen waren. Ik voelde me al niet vrij genoeg om aan te kunnen geven dat het niet goed ging, ik probeerde het te verbergen - met succes- maar dat was echt heel zwaar.

Verhuizing is alweer 3 weken geleden, het voelt prettiger om hier te zijn . Ik woon overigens nog thuis hoor, ben van mijn vader naar mijn moeder verhuisd dus niet zo bijzonder.
Ik ben nu ook bezig met een intake voor een woontraining en als dat doorgaat moet ik over een tijdje weer verhuizen. Maar eerst eens afwachten of ik word toegelaten. En er kan wel een jaar wachttijd overheen gaan.

Nah, ok. Je weet nu in ieder geval dat een goede setting en bui echt heel belangrijk is. Ach, op je bek gaan, hoort erbij.

Ah, ok. Ik wist niet dat het al zo snel ging, hahaha. Ik kom niet zo vaak in dit topic, sorry. Merk je ook dat je stemming vooruit is gegaan nu? En waarom ben je nu pas verhuisd naar je moeder en niet eerder? Ik zou niet te veel haasten met nog een keer verhuizen. Lijkt me verstandiger als je eerst de tijd neemt om tot rust te komen van de afgelopen drie weken. Ook ik duim voor je!

Zie hier toch wel dat redelijk wat mensen vaak verhuizen, hoe kunnen jullie dat aan? Ik woon nu nog bij mijn ouders (net 24). Ik zou inprincipe op mijn 20e op kamers gaan, maar toen kreeg mijn moeder zeer hevige depressie. Toen gekozen om thuis te blijven wonen. Dat heeft toen twee jaar geduurd. Heb toen nog een half jaar thuis gewoond en begon langzaam te zoeken naar een kamer, maar kreeg toen zelf klachten. Zijn nu 1,5 jaar verder en voel nu pas dat ik weer klaar voor ben om op mezelf te gaan. Had ik 4 maanden geleden nog niet aan moeten denken.

quote:

Op woensdag 9 december 2015 16:21 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]



Nah, ok. Je weet nu in ieder geval dat een goede setting en bui echt heel belangrijk is. Ach, op je bek gaan, hoort erbij.

Ah, ok. Ik wist niet dat het al zo snel ging, hahaha. Ik kom niet zo vaak in dit topic, sorry. Merk je ook dat je stemming vooruit is gegaan nu? En waarom ben je nu pas verhuisd naar je moeder en niet eerder? Ik zou niet te veel haasten met nog een keer verhuizen. Lijkt me verstandiger als je eerst de tijd neemt om tot rust te komen van de afgelopen drie weken. Ook ik duim voor je!

Ja ik zie het ook als een interessante ervaring, het heeft me er niet van weerhouden om het later weer te proberen.

Mijn stemming is verbeterd ja, maar ik weet niet of dat door de verhuizing komt. Ik ben namelijk niet lang na mijn opname verhuisd en toen ging het echt niet goed, dus kan het makkelijk beter gaan. Ik had dezelfde ervaring na mijn vorige opname. Zodra ik weer thuis was ging het steeds iets beter.
Dank!

quote:

Op woensdag 9 december 2015 16:31 schreef Donnie-Brasco het volgende:
Zie hier toch wel dat redelijk wat mensen vaak verhuizen, hoe kunnen jullie dat aan? Ik woon nu nog bij mijn ouders (net 24). Ik zou inprincipe op mijn 20e op kamers gaan, maar toen kreeg mijn moeder zeer hevige depressie. Toen gekozen om thuis te blijven wonen. Dat heeft toen twee jaar geduurd. Heb toen nog een half jaar thuis gewoond en begon langzaam te zoeken naar een kamer, maar kreeg toen zelf klachten. Zijn nu 1,5 jaar verder en voel nu pas dat ik weer klaar voor ben om op mezelf te gaan. Had ik 4 maanden geleden nog niet aan moeten denken.

Het is ook niet leuk en geeft stress. Het is wel fijn als je fit genoeg bent om al dat gedoe aan te kunnen, rustig te blijven en overzicht te houden. Maar ik ben niet op mezelf gaan wonen, dat is wat anders, daar komt veel meer bij kijken. Ik zie het overigens wel zitten om alleen te wonen, alleen het proces dat eraan vooraf gaat lijkt me niets. Dat lijkt me ook makkelijker als je goed in je vel zit, wanneer je zin hebt in dingen aanschaffen en inrichten.

quote:

Op woensdag 9 december 2015 17:52 schreef kuolema het volgende:

[..]


Het is ook niet leuk en geeft stress. Het is wel fijn als je fit genoeg bent om al dat gedoe aan te kunnen, rustig te blijven en overzicht te houden. Maar ik ben niet op mezelf gaan wonen, dat is wat anders, daar komt veel meer bij kijken. Ik zie het overigens wel zitten om alleen te wonen, alleen het proces dat eraan vooraf gaat lijkt me niets. Dat lijkt me ook makkelijker als je goed in je vel zit, wanneer je zin hebt in dingen aanschaffen en inrichten.

Aanloop er naar toe zou ik wel kunnen, maar gewoon de angst mocht ik een paniek aanval krijgen als ik niet bij ouders/zus ben. Daar wordt ik echt helemaal gek van.

quote:

Op woensdag 9 december 2015 18:02 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Aanloop er naar toe zou ik wel kunnen, maar gewoon de angst mocht ik een paniek aanval krijgen als ik niet bij ouders/zus ben. Daar wordt ik echt helemaal gek van.

Daar heb ik geen last van. Verheug me op het alleen zijn.
Vervelend voor je
Wat is er anders dan wanneer je ouders of zus er zijn? Doen zij iets wat je helpt?

[ Bericht 7% gewijzigd door kuolema op 09-12-2015 18:33:25 ]

Ik ben tijdens mijn herstel een halfjaar bij mijn ouders gaan wonen.
Toen heb ik een studio gehuurd op 700 meter van mijn ouders vandaan, zodat ik niet in isolement zou raken.
Mijn vader komt soms langs, zonder dat het irritant wordt.

Daarop heb ik goed gesprek gehad met mijn ouders, en per mei heb ik een nieuwbouwwoning gekocht op 400 meter van mijn ouders huis

Wel duidelijk aangegeven, niet de deur platlopen en ik ben ook geen mantelzorger of hondenuitlaat dienst voor mijn hulpbehoevende moeder.

Egoïstisch ?? Mwah.
Grenzen aangeven, ik heb soms al moeilijk zat met mijzelf.
Als het goed gaat kan ik vanzelf wel een helpende hand bieden, in plaats van andersom

quote:

Op woensdag 9 december 2015 18:05 schreef kuolema het volgende:

[..]

Daar heb ik geen last van. Verheug me op het alleen zijn.
Vervelend voor je
Wat is er anders dan wanneer je ouders of zus er zijn? Doen zij iets wat je helpt?

Zij zijn de enige die mij weer rustig krijgen.Het voorkomen van paniek aanvallen kan ik goed, maar als ik er eenmaal 1 heb is er geen houden meer aan. Ik wacht in ieder geval tot lente/zomer. Heb ik nog een poosje om te kijken of ik helemaal aanval vrij blijf en ook wat minder last van de donkere dagen dan.

Eigenlijk ben ik ook een stakker ach ja, iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden.

quote:

Op woensdag 9 december 2015 18:37 schreef Droopie het volgende:
Ik ben tijdens mijn herstel een halfjaar bij mijn ouders gaan wonen.
Toen heb ik een studio gehuurd op 700 meter van mijn ouders vandaan, zodat ik niet in isolement zou raken.
Mijn vader komt soms langs, zonder dat het irritant wordt.

Daarop heb ik goed gesprek gehad met mijn ouders, en per mei heb ik een nieuwbouwwoning gekocht op 400 meter van mijn ouders huis

Wel duidelijk aangegeven, niet de deur platlopen en ik ben ook geen mantelzorger of hondenuitlaat dienst voor mijn hulpbehoevende moeder.

Egoïstisch ?? Mwah.
Grenzen aangeven, ik heb soms al moeilijk zat met mijzelf.
Als het goed gaat kan ik vanzelf wel een helpende hand bieden, in plaats van andersom

Vind ik niet egoïstisch in ieder geval, niemand is er bij gebaat als je er zelf aan onder door gaat.

In hoeverre voelden/voelen jullie je door je omgeving begrepen als je in een depressie zit?

De laatste tijd gaat het gelukkig weer een stukje beter, maar de afgelopen maanden heb ik behoorlijk in een depressie gezeten. Ik deed ook eigenlijk niets met mijn leven : Was na jaren op kamers weer bij mijn ouders gaan wonen om mijn scriptie te schrijven. Mijn ouders wonen in een dorp zonder OV, en de auto's waren vaak weg.

Ik raakte echt snel in een sociaal isolement, ook omdat een aantal van mijn vrienden in diezelfde periode een relatie kregen, waardoor ik ze in plaats van wekelijks misschien nog eens in de maand sprak.

Zat de hele dag binnen, op mijn kamer, kwam amper het huis uit. Voelde me enorm slecht, een loser, voornamelijk omdat mijn jongere zusjes juist een enorm druk (sociaal) leven hebben, en je dus tijdens het avondeten en dergelijke steeds weer werd geconfronteerd met je eigen 'falen' omdat je als oudste broer alleen maar thuis binnen zit, terwijl je zusjes wel werken, veel met vriendinnen doen, nieuwe mensen leren kennen, relaties aan gaan, stedentripjes doen en dergelijke.

In het weekend met vrienden viel het me ook op dat men eigenlijk vooral bezig was met het 'promoten' van zichzelf : De een na de ander leek alleen maar bezig met duidelijk te maken hoe tof zijn eigen leven was. Daardoor begon ik ook de sporadische avondjes met vrienden te vermijden : Omdat toch niemand echt interesse toonde in mij en alleen maar over zichzelf wilden vertellen.

Het verbaasde me vooral dat mijn ouders zo weinig begrip hadden. Het enige waar ik eigenlijk op kon rekenen waren verwijten en afstandelijkheid : Als mijn zussen binnen kwamen, begon mijn moeder helemaal te stralen en deed ze enorm enthousiast, terwijl ik eigenlijk maar werd genegeerd. Als ik een poging deed om haar advies in te winnen / ergens over te praten, raakte ik alleen maar van de regen in de drup, want dan kreeg ik de wind van voren met dat ik het allemaal aan mijzelf te danken had, gewoon een slappe hap ben, en dat ik dit en dat al veel eerder had moeten doen..

Vooral mijn moeder is altijd heel erg betrokken geweest bij mij en heeft vanaf de dag dat ik werd geboren eigenlijk alles gedaan om mij goed op te voeden. Het verbaast me daarom zo dat toen ik echt behoorlijk depressief was, ze echt totaal geen moeite deed om zich een beetje in mijn situatie te verdiepen of enigszins opbouwende kritiek te leveren, alleen maar neerbuigende kritiek waardoor ik me alleen maar nog slechter ging voelen en waar ik eigenlijk helemaal niets mee kon, met als toppunt eigenlijk het feit dat ik min of meer werd genegeerd door iedereen thuis...

Nu gaat het weer wat beter met me, maar ik merk wel dat ik flink ben afgeknapt op mijn sociale omgeving in die zin dat niemand eigenlijk ooit echt interesse heeft getoond en heeft aangetoond het beste met mij voor te hebben...

Is dit normaal, is het moeilijker om een depressie te begrijpen dan ik denk? Hoe was jullie sociale omgeving?

Het is ontzettend moeilijk iemand uit te leggen hoe depressie is, wanneer zij nog nooit depressief zijn geweest. Ze zien het vaak als een dipje, maar kunnen niet begrijpen dat zelfs in een depressie je nog dipjes hebt, al noem ik dat meestal dalen.

Het is een beetje alsof je kleur aan een geboren blinde uitlegt.

Een keer heb ik het uitgelegd aan de hand van een lange verliefdheid. Dus toen ik vroeg of ze dat gevoel kennen, waarop het antwoord ja was, volgde ik het op met: "en dan compleet het omgekeerde!". Of ze het begrepen weet ik niet, maar zag wel die glimlach direct van het gezicht glijden.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 15:15 schreef Gray het volgende:
Het is ontzettend moeilijk iemand uit te leggen hoe depressie is, wanneer zij nog nooit depressief zijn geweest. Ze zien het vaak als een dipje, maar kunnen niet begrijpen dat zelfs in een depressie je nog dipjes hebt, al noem ik dat meestal dalen.

Het is een beetje alsof je kleur aan een geboren blinde uitlegt.

Een keer heb ik het uitgelegd aan de hand van een lange verliefdheid. Dus toen ik vroeg of ze dat gevoel kennen, waarop het antwoord ja was, volgde ik het op met: "en dan compleet het omgekeerde!". Of ze het begrepen weet ik niet, maar zag wel die glimlach direct van het gezicht glijden.

Ik zeg altijd dat het voelt als rouwen en liefdesverdriet hebben om jezelf.

Tevens: therapeute tegengekomen op Tinder.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 17:13 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Vetgedrukte: Bedoel je dat ze juist niet blij waren met jouw uitleg? En nog begrepen ze het niet?

Geheel begrijpen doen ze het nooit, maar het contrast in de gevoelens die het verhaal met zich meebrengt geeft een redelijke indicatie van hoe rot het kan zijn.

Kortom, ze begrijpen het beter.

De aanmelding voor het FACT-team is een feit. In januari heb ik een kennismakingsgesprek.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 16:27 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ik zeg altijd dat het voelt als rouwen en liefdesverdriet hebben om jezelf.

Tevens: therapeute tegengekomen op Tinder.

Dat soort dingen hoef je gewoon niet te weten ... En, date gepland?

Ach ja, het zijn ook gewoon mensen.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 17:36 schreef kuolema het volgende:
De aanmelding voor het FACT-team is een feit. In januari heb ik een kennismakingsgesprek.

[..]

Dat soort dingen hoef je gewoon niet te weten ... En, date gepland?

Ach ja, het zijn ook gewoon mensen.

Meh, ze is wel knap, maar niet zo m'n type.

Wat is FACT? Soort groepstherapie?

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:08 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Meh, ze is wel knap, maar niet zo m'n type.

Misschien kan ze dan wel een keer uitgebreid de tijd voor je nemen

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:25 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Misschien kan ze dan wel een keer uitgebreid de tijd voor je nemen

Er werkt daar een andere psychologe die ik wel heel vind.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:08 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Meh, ze is wel knap, maar niet zo m'n type.

Wat is FACT? Soort groepstherapie?

Nee, het is geen groepstherapie. Het gaat om hulp in je eigen omgeving door wijkteams. Ik krijg ook een casemanager. Ik weet nog niet zo goed wat het in gaat houden, alleen dat ze ook bij me thuis kunnen komen. Hier uitgebreide uitleg.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:33 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Er werkt daar een andere psychologe die ik wel heel vind.

Nou goed zoeken, misschien kun je bij haar terecht voor een speciale behandeling

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:36 schreef kuolema het volgende:

[..]

Nee, het is geen groepstherapie. Het gaat om hulp in je eigen omgeving door wijkteams. Ik krijg ook een casemanager. Ik weet nog niet zo goed wat het in gaat houden, alleen dat ze ook bij me thuis kunnen komen. Hier uitgebreide uitleg.

Wow, ziet er echt superintensief uit! Hoop echt dat je er wat aan hebt. Denk het wel, want ze zijn in die therapie echt diep geïntegreerd in je privéleven. Hou ons op de hoogte!

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:37 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Nou goed zoeken, misschien kun je bij haar terecht voor een speciale behandeling

Ik heb altijd van die onmogelijke crushes.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 20:46 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Wow, ziet er echt superintensief uit! Hoop echt dat je er wat aan hebt. Denk het wel, want ze zijn in die therapie echt diep geïntegreerd in je privéleven. Hou ons op de hoogte!

[..]

Ik heb altijd van die onmogelijke crushes.

Zal ik doen

Misschien zit zij ook wel op tinder?

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 21:38 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik vond de intensiviteit wel een stuk hoger, maar moet eerlijk zeggen dat ik de zorg voordat ik bij een FACT-team terecht kwam, gewoon erg ondoelmatig vond.

Alles duurde lang, weinig interesse, steeds maar weer die wachtlijsten, steeds weer andere diagnoses en andere behandelaars met andere ideeën en steeds opnieuw je verhaal doen en daarna nog meer wachtlijsten en ondertussen ging alles stuk. Schoot niet op zo.

En wat ik het meeste merkte is dat de mensen daar ook veel capabeler en gemotiveerder waren/zijn en dat het allemaal een stuk flexibeler is ook. Gaat het slecht? Dan kan je meer afspraken krijgen en zodra het allemaal weer loopt, wordt het weer afgebouwd (in overleg met jou). Is je behandelaar ziek? Dan kan je een andere behandelaar krijgen met het grote verschil dat die jouw eigen behandelaar persoonlijk kent en al op de hoogte was van jou en jouw situatie nog voordat ie jouw dossier heeft ingezien (daar is dat whiteboard in de spreekkamer voor).

Toen het bij mij heel slecht ging, heb ik een psychologe als casemanager gehad (ze zou daar niet permanent blijven maar ze was wel zeer capabel) en daarna kreeg ik zelfs 2 casemanagers die elkaar afwisselden en elkaar geregeld spraken zodat er zo min mogelijk onderbreking was, mocht er één op vakantie gaan of ziek zijn.

Het was wel intensief, maar het heeft wel geholpen

[..]

Ik vergat iets belangrijkers
Betekent dit dat (als het uiteindelijk ook doorgaat) je bij je huidige behandelaar(s) gaat stoppen?

Nee, ik blijf nog gesprekken hebben met de spv die ik nu heb.

quote:

Op vrijdag 11 december 2015 16:27 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ik zeg altijd dat het voelt als rouwen en liefdesverdriet hebben om jezelf.

Dat is ook een mooie.

132 tinten grijs.