LIF Lifestyle
Alles over gezondheid, uiterlijke verzorging, mode, kleding, make-up, tabak, etc.
Oh zeker. Ik zou niet zonder kunnen maar nog steeds vind ik het een luxe als ik mijn aanrecht weer kraakschoon en opgeruimd aantref.quote:Op maandag 27 april 2015 00:08 schreef Leandra het volgende:
Een schoonmaakster is sowieso een aanrader....
Lijkt me ook heerlijk, maar vraag me altijd af waar je een goeie vandaan haalt...quote:
[..]
Oh zeker. Ik zou niet zonder kunnen maar nog steeds vind ik het een luxe als ik mijn aanrecht weer kraakschoon en opgeruimd aantref.
Toch ook mijn frustratie maar even uiten.
3x aan mijn rug geopereerd en de laatste keer hebben ze 2 niveau's vastgezet en artrose verwijderd.
Helaas was eea een beetje aan de late kant want de zenuwen hebben zo lang klem gezeten door de artrose dat er beschadigingen zijn. Nou, dat merk je kan ik vertellen!
De pijn is vervelend uiteraard maar het feit dat ik veel minder kan vind ik veel erger.
Lopen of staan gaat niet lang goed en de pijnscheuten overvallen me nog wel eens.
Hoort er bij, maar de beperkingen vind ik het ergste.
Vriend van me is aan het verhuizen en ik wil graag helpen en dat probeer ik ook.
Het resultaat laat zich raden........
Ik voel me behoorlijk nutteloos en daardoor ook schuldig ook al kan ik er niks aan doen.
This sucks!
3x aan mijn rug geopereerd en de laatste keer hebben ze 2 niveau's vastgezet en artrose verwijderd.
Helaas was eea een beetje aan de late kant want de zenuwen hebben zo lang klem gezeten door de artrose dat er beschadigingen zijn. Nou, dat merk je kan ik vertellen!
De pijn is vervelend uiteraard maar het feit dat ik veel minder kan vind ik veel erger.
Lopen of staan gaat niet lang goed en de pijnscheuten overvallen me nog wel eens.
Hoort er bij, maar de beperkingen vind ik het ergste.
Vriend van me is aan het verhuizen en ik wil graag helpen en dat probeer ik ook.
Het resultaat laat zich raden........
Ik voel me behoorlijk nutteloos en daardoor ook schuldig ook al kan ik er niks aan doen.
This sucks!
Ik ben na jaren uitermate nuttig bij verhuizingen de laatste 15 jaar ook niet nuttig meer voor het in elkaar zetten van Ikea kasten en dergelijke (terwijl dat echt iets was waar je mij maar gewoon m'n gang mee moest laten gaan), maar ik probeer dat dan op te vangen met klusjes zoals het aansluiten van de TV en allerlei andere apparatuur. Dat kan ik immers nog wel, en ik ben een zeikerd, dus het gebeurt goed 
Zelfs dat is bij tijd en wijle al een hele opgave.
Uiteraard heb ik ook wel "goede" dagen maar vrijwel nooit als het nodig is.
Heb steeds vaker het gevoel dat ik gewoon uitgerangeerd ben en dat voelt niet prettig.
Uiteraard heb ik wel pijnstillers (oxycodon) maar dat doet weer gekke dingen met je hoofd, kun je alsnog niet doen wat je eigenlijk van plan was.
Bovendien spelen die rugproblemen al sinds 1998 dus behalve lichamelijk ben ik het vooral geestelijk enorm beu.
Uiteraard heb ik ook wel "goede" dagen maar vrijwel nooit als het nodig is.
Heb steeds vaker het gevoel dat ik gewoon uitgerangeerd ben en dat voelt niet prettig.
Uiteraard heb ik wel pijnstillers (oxycodon) maar dat doet weer gekke dingen met je hoofd, kun je alsnog niet doen wat je eigenlijk van plan was.
Bovendien spelen die rugproblemen al sinds 1998 dus behalve lichamelijk ben ik het vooral geestelijk enorm beu.
Pffff mijn arm mag niet meer nat worden. ik heb net een jaarabonnement gekocht voor het zwembad.. nah ja het mag wel maar moet het flink afplakken, heb maar een gipshoes besteld. heb geen gips maar toch ;p dan maar gigantisch voor l*l lopen in het zwembad dan kan ik tenminste nog gewoon mijn ding doen.. voor mijn spieren is het ook goed
Nier gezocht!
https://www.facebook.com/share/p/1ALqaWDfeh/
https://www.facebook.com/share/p/1ALqaWDfeh/
Ik heb sinds een paar maanden een schoonmaakster. Ik mocht kiezen: of mijn ouders kwamen het doen of ik moest een schoonmaakster nemen. Dan liever dat tweede.
Schoonmaken ging al niet heel lekker door de combinatie van autisme en chronische migraine (ik kan mijn situatie wel goed uitleggen aan de hand van schoonmaken). Vanuit mijn autisme wil ik dat mijn planning duidelijk is, maar... de migraine kan elk moment mijn planning verstoren. Dus dan plan ik in om te gaan stofzuigen, maar heb ik op dat moment migraine waardoor het niet kan en dan moet ik mijn planning weer herberekenen, wat me veel energie kost. Dus dit is iets waar ik momenteel mee bezig ben: mijn planning meer loslaten en dingen ondernemen op het moment dat het kan. Op momenten dat het niet gaat, het loslaten, rust nemen.
Sinds augustus ben ik ook nog onder de pannen met een sinus pilonidalis (zie topic: wond na operatie geneest niet). Daardoor werd bukken e.d. ook nog eens moeilijk en was het echt belangrijk dat mijn badkamer goed schoon was, dus daarom voor een schoonmaakster gekozen.
Schoonmaken ging al niet heel lekker door de combinatie van autisme en chronische migraine (ik kan mijn situatie wel goed uitleggen aan de hand van schoonmaken). Vanuit mijn autisme wil ik dat mijn planning duidelijk is, maar... de migraine kan elk moment mijn planning verstoren. Dus dan plan ik in om te gaan stofzuigen, maar heb ik op dat moment migraine waardoor het niet kan en dan moet ik mijn planning weer herberekenen, wat me veel energie kost. Dus dit is iets waar ik momenteel mee bezig ben: mijn planning meer loslaten en dingen ondernemen op het moment dat het kan. Op momenten dat het niet gaat, het loslaten, rust nemen.
Sinds augustus ben ik ook nog onder de pannen met een sinus pilonidalis (zie topic: wond na operatie geneest niet). Daardoor werd bukken e.d. ook nog eens moeilijk en was het echt belangrijk dat mijn badkamer goed schoon was, dus daarom voor een schoonmaakster gekozen.
bij mij begon t ook way back in 1995, toen ik mn 1e operatie had was ik net 21. Heb al bijna langer wel rugklachten als niet. En het went nooit. Ik heb lange tijd best goed gefunctioneerd hoor! Werk en gezin gecombineerd. Maar sinds 4,5 jaar is het teveel.quote:
Zelfs dat is bij tijd en wijle al een hele opgave.
Uiteraard heb ik ook wel "goede" dagen maar vrijwel nooit als het nodig is.
Heb steeds vaker het gevoel dat ik gewoon uitgerangeerd ben en dat voelt niet prettig.
Uiteraard heb ik wel pijnstillers (oxycodon) maar dat doet weer gekke dingen met je hoofd, kun je alsnog niet doen wat je eigenlijk van plan was.
Bovendien spelen die rugproblemen al sinds 1998 dus behalve lichamelijk ben ik het vooral geestelijk enorm beu.
Heb er ook een paar goede jaren tussen gehad maar de problemen kwamen toch weer terug.
Ben van 100% WAO naar volledig werkend gegaan en daar was ik retetrots op.
Kostte enorm veel moeite om dat te bereiken maar was zeer zeker de moeite waard.
Maar nu terug bij af, zit weer 100% in de WAO......
En aangezien artrose altijd terug blijft komen en ik ook nog eens last heb van botontkalking denk ik niet dat er qua arbeid/fysieke mogelijkheden een zonnige toekomst ligt te wachten.
Wat mij het meest dwarszit ben ik zelf, ik kan het gewoon niet accepteren terwijl ik besef dat dat wel beter is.
Wie weet komt dat stukje verstand nog wel een keer.
Ik vind het wel fijn om dit gewoon eens van me af te typen, ik blijf dit topic ook zeker volgen!
Wie weet kan ik nog eens iets voor iemand betekenen.
Ben van 100% WAO naar volledig werkend gegaan en daar was ik retetrots op.
Kostte enorm veel moeite om dat te bereiken maar was zeer zeker de moeite waard.
Maar nu terug bij af, zit weer 100% in de WAO......
En aangezien artrose altijd terug blijft komen en ik ook nog eens last heb van botontkalking denk ik niet dat er qua arbeid/fysieke mogelijkheden een zonnige toekomst ligt te wachten.
Wat mij het meest dwarszit ben ik zelf, ik kan het gewoon niet accepteren terwijl ik besef dat dat wel beter is.
Wie weet komt dat stukje verstand nog wel een keer.
Ik vind het wel fijn om dit gewoon eens van me af te typen, ik blijf dit topic ook zeker volgen!
Wie weet kan ik nog eens iets voor iemand betekenen.
Wat ik me altijd bedenk is het volgende: je hebt al een beperking/pijn/het feit dat je niet kunt werken. Dat is op zich al vervelend genoeg. Als je jezelf daar ook nog eens over dwars gaat zitten heb je eigenlijk een dubbele last...quote:
Heb er ook een paar goede jaren tussen gehad maar de problemen kwamen toch weer terug.
Ben van 100% WAO naar volledig werkend gegaan en daar was ik retetrots op.
Kostte enorm veel moeite om dat te bereiken maar was zeer zeker de moeite waard.
Maar nu terug bij af, zit weer 100% in de WAO......
En aangezien artrose altijd terug blijft komen en ik ook nog eens last heb van botontkalking denk ik niet dat er qua arbeid/fysieke mogelijkheden een zonnige toekomst ligt te wachten.
Wat mij het meest dwarszit ben ik zelf, ik kan het gewoon niet accepteren terwijl ik besef dat dat wel beter is.
Wie weet komt dat stukje verstand nog wel een keer.
Ik vind het wel fijn om dit gewoon eens van me af te typen, ik blijf dit topic ook zeker volgen!
Wie weet kan ik nog eens iets voor iemand betekenen.
Niet dat het mij altijd lukt hoor, vaker niet dan wel.
Maar het is wel een gedachte die me helpt.
Praat je er wel eens met andere mensen over? Ik had tijdens het hele ziekenhuis proces eigenlijk een behoorlijk muurtje om me heen gebouwd en deelde heel weinig met mensen. Ik merkte dat het hele 'verwerkingsproces' eigenlijk pas op gang begon te komen toen ik er met andere over begon te praten, al zit ik nu nog midden in de acceptatie fase. Het ene moment lukt dat aardig, het andere moment lijkt m'n hele lijf zich ertegen te verzetten.quote:
Heb er ook een paar goede jaren tussen gehad maar de problemen kwamen toch weer terug.
Ben van 100% WAO naar volledig werkend gegaan en daar was ik retetrots op.
Kostte enorm veel moeite om dat te bereiken maar was zeer zeker de moeite waard.
Maar nu terug bij af, zit weer 100% in de WAO......
En aangezien artrose altijd terug blijft komen en ik ook nog eens last heb van botontkalking denk ik niet dat er qua arbeid/fysieke mogelijkheden een zonnige toekomst ligt te wachten.
Wat mij het meest dwarszit ben ik zelf, ik kan het gewoon niet accepteren terwijl ik besef dat dat wel beter is.
Wie weet komt dat stukje verstand nog wel een keer.
Ik vind het wel fijn om dit gewoon eens van me af te typen, ik blijf dit topic ook zeker volgen!
Wie weet kan ik nog eens iets voor iemand betekenen.
Zometeen naar de huisarts, eindelijk een fatsoenlijk gesprek over pijnmedicatie als het goed is.
Dat is een gedachte die ik idd zou moeten hebben maar in het eggie blijf ik dat toch knap lastig vinden.quote:
[..]
Wat ik me altijd bedenk is het volgende: je hebt al een beperking/pijn/het feit dat je niet kunt werken. Dat is op zich al vervelend genoeg. Als je jezelf daar ook nog eens over dwars gaat zitten heb je eigenlijk een dubbele last...
Niet dat het mij altijd lukt hoor, vaker niet dan wel.
De theorie snap ik wel maar in de praktijk werkt dat toch een tikkie anders helaas.
Nu komt het er op neer dat ik vrijwel alles aan een ander over moet laten en dat is iets wat ik heel slecht kan: Zelf op m'n reet zitten terwijl iemand anders werkt.
Mensen die me na staan weten het uiteraard wel en hebben er ook wel begrip voor.quote:
[..]
Praat je er wel eens met andere mensen over? Ik had tijdens het hele ziekenhuis proces eigenlijk een behoorlijk muurtje om me heen gebouwd en deelde heel weinig met mensen. Ik merkte dat het hele 'verwerkingsproces' eigenlijk pas op gang begon te komen toen ik er met andere over begon te praten, al zit ik nu nog midden in de acceptatie fase. Het ene moment lukt dat aardig, het andere moment lijkt m'n hele lijf zich ertegen te verzetten.
Zometeen naar de huisarts, eindelijk een fatsoenlijk gesprek over pijnmedicatie als het goed is.
Maar het is natuurlijk ook zo dat ik mijn frustratie niet altijd kan uiten, als een zeurkous overkomen is ook niet echt een aanradertje.
Heb het er ook wel met een prof over gehad maar daar heb ik zo mijn twijfels over.
Ze zeggen altijd dat ze het wel begrijpen maar hoe kan dat als ze het zelf niet meegemaakt hebben?
Belangrijkste deel (acceptatie) ligt bij mezelf.
Hopelijk kunnen ze je helpen bij pijnmedicatie, succes!
Graag terugkomen met een succesverhaal.
Ja dat afgekeurd zijn voelt hier ook behoorlijk als falen. Mijn verstand snapt prima dat het niet anders kan, maar dat hart hè.
Hopelijk komt je huisarts met een voor jou passende oplossing fripsel!
Hopelijk komt je huisarts met een voor jou passende oplossing fripsel!
Ok ja, dat kan ik snappen dat je dat vervelend vind, als je dingen aan een ander over moet laten. Ik heb gelukkig professionele begeleiding, dus dat maakt het iets minder vervelend dan wanneer ik alles aan vrienden of familie zou moeten vragen. En ik heb dus pijnvrije periodes, waarin ik in principe alles zelf kan. Dat scheelt.quote:
[..]
Dat is een gedachte die ik idd zou moeten hebben maar in het eggie blijf ik dat toch knap lastig vinden.
De theorie snap ik wel maar in de praktijk werkt dat toch een tikkie anders helaas.
Nu komt het er op neer dat ik vrijwel alles aan een ander over moet laten en dat is iets wat ik heel slecht kan: Zelf op m'n reet zitten terwijl iemand anders werkt.
Waar ik me echt boos over kan maken is dat er zoveel tijd gaat zitten in communicatie met artsen, UWV, en dergelijke. Zoveel onbegrip en dingen die je moet uitleggen. Terwijl ik die tijd echt wel voor nuttigere dingen kan gebruiken (voor mezelf zorgen bijvoorbeeld; zorgen dat ik douche en dat ik een gezonde maaltijd in elkaar zet).
Net terug van de dokter. Heb om te beginnen 10 mg amitriptyline voorgeschreven gekregen. Ik vind het dubbel, aan de ene kant ben ik blij dat ik iets krijg, maar ik ben ook bang voor de bijwerkingen..
Pijnvrije periodes heb ik gelukkig ook wel maar dan word ik al snel overmoedig. Da's dus wel eigen schuld dikke bult.quote:
[..]
Ok ja, dat kan ik snappen dat je dat vervelend vind, als je dingen aan een ander over moet laten. Ik heb gelukkig professionele begeleiding, dus dat maakt het iets minder vervelend dan wanneer ik alles aan vrienden of familie zou moeten vragen. En ik heb dus pijnvrije periodes, waarin ik in principe alles zelf kan. Dat scheelt.
Waar ik me echt boos over kan maken is dat er zoveel tijd gaat zitten in communicatie met artsen, UWV, en dergelijke. Zoveel onbegrip en dingen die je moet uitleggen. Terwijl ik die tijd echt wel voor nuttigere dingen kan gebruiken (voor mezelf zorgen bijvoorbeeld; zorgen dat ik douche en dat ik een gezonde maaltijd in elkaar zet).
En wat ik zelf heel vervelend vind is dat ik soms uren bezig kan zijn en daarna geen centje pijn heb terwijl als ik alleen maar tv zit te kijken overvallen kan worden door de pijn, tot tranen in de ogen aan toe.
Ik weet dus niet wat precies de trigger is, dat maakt het ook onmogelijk om er rekening mee te houden.
Mijn huisarts heb ik geen gedoe mee, die snapt me wel en het gezeur met UWV heb ik ook al gehad gelukkig. Al zal er ongetwijfeld nog een keer een herkeuring komen.
Er is iig naar je geluisterd.quote:
Net terug van de dokter. Heb om te beginnen 10 mg amitriptyline voorgeschreven gekregen. Ik vind het dubbel, aan de ene kant ben ik blij dat ik iets krijg, maar ik ben ook bang voor de bijwerkingen..
Dat van die bijwerkingen snap ik wel, dat houdt me ook wel eens tegen om een oxycodon te nemen.
Soms lijkt het middel erger dan de kwaal idd.
Hopelijk vallen de bijwerkingen mee voor je en heb je er echt voordeel van, daar duim ik voor.
Gaat het overlaten van zaken aan anderen je goed af? Ik merk dat ik nog wel eens twijfels heb of de ander het wel goed doetquote:
Ik ben na jaren uitermate nuttig bij verhuizingen de laatste 15 jaar ook niet nuttig meer voor het in elkaar zetten van Ikea kasten en dergelijke (terwijl dat echt iets was waar je mij maar gewoon m'n gang mee moest laten gaan), maar ik probeer dat dan op te vangen met klusjes zoals het aansluiten van de TV en allerlei andere apparatuur. Dat kan ik immers nog wel, en ik ben een zeikerd, dus het gebeurt goed
Dat snap ik inderdaad ook niet. Het kost zo veel energie om dingen gedaan te krijgen, dat je al snel denkt: laat maar. Voor mijn diagnose ben ik bijvoorbeeld eerst binnen een paar maanden 6x voor het zelfde bij de huisarts geweest. Hij bleef volhouden dat het tussen mijn oren zat. Daarna een jaar daar niet meer geweest, puur omdat ik geen zin had om er energie in te stoppen. Belachelijk eigenlijk.quote:
[..]
Ok ja, dat kan ik snappen dat je dat vervelend vind, als je dingen aan een ander over moet laten. Ik heb gelukkig professionele begeleiding, dus dat maakt het iets minder vervelend dan wanneer ik alles aan vrienden of familie zou moeten vragen. En ik heb dus pijnvrije periodes, waarin ik in principe alles zelf kan. Dat scheelt.
Waar ik me echt boos over kan maken is dat er zoveel tijd gaat zitten in communicatie met artsen, UWV, en dergelijke. Zoveel onbegrip en dingen die je moet uitleggen. Terwijl ik die tijd echt wel voor nuttigere dingen kan gebruiken (voor mezelf zorgen bijvoorbeeld; zorgen dat ik douche en dat ik een gezonde maaltijd in elkaar zet).
Vind je het juist ook niet vervelend dat je soms wel zelf dingen kan? Bang te moeten uitleggen waarom je het soms wel kan en soms niet en vooral bang dat ze niet begrijpen waarom?
Precies. Vaak is het zo dat je tig keer naar de huisarts of specialist gaat voor een bepaald probleem. Dan komt er niks uit de testen die ze doen. Jaren later blijkt er dan toch iets mis. Daar kom je dan meestal toevallig achter. Zoals nu dat ik een flink ijzertekort heb, wat waarschijnlijk al jaren speelt.quote:Op dinsdag 28 april 2015 14:31 schreef Lizan het volgende:
[..]
Dat snap ik inderdaad ook niet. Het kost zo veel energie om dingen gedaan te krijgen, dat je al snel denkt: laat maar. Voor mijn diagnose ben ik bijvoorbeeld eerst binnen een paar maanden 6x voor het zelfde bij de huisarts geweest. Hij bleef volhouden dat het tussen mijn oren zat. Daarna een jaar daar niet meer geweest, puur omdat ik geen zin had om er energie in te stoppen. Belachelijk eigenlijk.
Vind je het juist ook niet vervelend dat je soms wel zelf dingen kan? Bang te moeten uitleggen waarom je het soms wel kan en soms niet en vooral bang dat ze niet begrijpen waarom?
Op je laatste vraag: ik vind dat zelf zelfs nog lastig.
Omdat ik dus inderdaad alles zelf kan op momenten dat het goed gaat. Dus ben ik geneigd het te laten liggen tot ik het zelf weer kan, want technisch gezien kan ik het zelf, alleen op dat moment niet. Bovendien heb je met migraine ook echt geen zin om iemand in je huis rond te hebben lopen. Mijn begeleiding snapt inmiddels wel dat iets samen doen of overnemen mij op de lange termijn meer energie oplevert, want dan kost het me minder energie en heb ik meer tijd voor andere dingen. Wat ik wel lastig vind om uit te leggen is waarom ik bij het ene wel aanwezig ben en bij het andere niet. Ik moet daarin keuzes maken die super ingewikkeld zijn: kan ik wel, kan ik niet, kan ik even, kan ik na inname van medicijnen, kan ik mét migraine omdat het heel belangrijk is, kan ik zonder migraine niet omdat ik mijn energie voor iets anders wil sparen, enzovoort. Mensen kunnen niet beoordelen hoe belangrijk iets voor mij is, maar ze denken vaak wel dat ze daar invloed op kunnen hebben.
Ugh. Ik zit hier op de bank en opeens daalt er een besef dat ik van studente, met bijbaantje en eigen huishouden en een druk sociaal leven veranderd ben in een niet naar schoolgaande, werkloze, energieloze, vaak stonede muts. En het enige wat ik kan denken is, WTF happend.
Dat ligt eraan wat het is.... 25 jaar geleden kon ik een ander de deurtjes (met glas) al in de kast laten hangen omdat ik wist dat ik het van mezelf nooit zou accepteren dat ze niet perfect recht zouden hangen, van een ander kan ik dat beter hebben... ik zie dan nog steeds wel dat ze niet perfect recht hangen, maar het is niet mijn "fout"quote:
[..]
Gaat het overlaten van zaken aan anderen je goed af? Ik merk dat ik nog wel eens twijfels heb of de ander het wel goed doet
Maar niet dat ik N de was laat vouwen ofzo, dat gaat niet goed komen, het ligt er wel heel erg aan wat het is, want ondanks de problemen die ik heb blijf ik natuurlijk wel een veeleisende trut voor wie het maar op 1 manier goed kan: mijn manier.
Dus ik delegeer wat ik kan delegeren, en dingen waarvan ik twijfel of het wel goed gaat (of zeker weet dat het niet goed gaat), doe ik wel gewoon gelijk zelf, dat scheelt iig de ergernis over het feit dat het in eerste instantie "fout" gedaan was.
Aan de andere kant; de dingen die ik echt niet (meer) kan laat ik ook gewoon aan een ander over, ik ga niet zelf zitten prutsen om het uiteindelijk toch aan een ander over te laten, ik weet wat dat betreft ook redelijk waar m'n grenzen zijn, en die accepteer gedoog ik.
Wat een verschrikkelijke kutdag weer zeg. Ik ben gisteren expres thuisgebleven om mijn krachten te sparen. Ook om anderen niet tot last te zijn omdat ik altijd eerder weg wil. En omdat ik tegenwoordig helemaal niet meer van harde muziek en mensenmassa's hou, laat mij maar lekker op de bank liggen. Heerlijke dag gehad. Kreeg veel appjes van mijn vriend, die was wel feesten. Met het uur hield hij meer van me en werden zijn liefdesverklaringen moeilijker te lezen. Hij is zo schattig als hij dronken is
Goed. Vanochtend dus wakker met enorme migraine. Pil daartegen werkte als een slaappil, nooit eerder gehad. Telkens wakker gemaakt door mijn vriend voor pillen en hapjes eten omdat ik zeer, zeer regelmatig moet eten. Om half 2 uit bed en de rest van de dag te energieloos om ook maar iets te doen.
Mijn vriend beweert dat ik een kater by proxy heb. Zijn kater dus
Goed. Vanochtend dus wakker met enorme migraine. Pil daartegen werkte als een slaappil, nooit eerder gehad. Telkens wakker gemaakt door mijn vriend voor pillen en hapjes eten omdat ik zeer, zeer regelmatig moet eten. Om half 2 uit bed en de rest van de dag te energieloos om ook maar iets te doen.
Mijn vriend beweert dat ik een kater by proxy heb. Zijn kater dus
Spoilers!
Hij is heel prettig, mijn verkeringquote:
Dat moet wel prettig zijn, een verkering met zoveel humor
Wij zijn na 12 jaar nog harstikke verliefd
Spoilers!
Ik snap het. Het scheelt voor mij ook nog wel wie het is, een partner is toch anders dan een buitenstaander. In dat laatste geval kan ik me nog wel eens verplicht voelen.quote:
Gaat het overlaten van zaken aan anderen je goed af? Ik merk dat ik nog wel eens twijfels heb of de ander het wel goed doet
[..]
Dat ligt eraan wat het is.... 25 jaar geleden kon ik een ander de deurtjes (met glas) al in de kast laten hangen omdat ik wist dat ik het van mezelf nooit zou accepteren dat ze niet perfect recht zouden hangen, van een ander kan ik dat beter hebben... ik zie dan nog steeds wel dat ze niet perfect recht hangen, maar het is niet mijn "fout"
Maar niet dat ik N de was laat vouwen ofzo, dat gaat niet goed komen, het ligt er wel heel erg aan wat het is, want ondanks de problemen die ik heb blijf ik natuurlijk wel een veeleisende trut voor wie het maar op 1 manier goed kan: mijn manier.
Dus ik delegeer wat ik kan delegeren, en dingen waarvan ik twijfel of het wel goed gaat (of zeker weet dat het niet goed gaat), doe ik wel gewoon gelijk zelf, dat scheelt iig de ergernis over het feit dat het in eerste instantie "fout" gedaan was.
Aan de andere kant; de dingen die ik echt niet (meer) kan laat ik ook gewoon aan een ander over, ik ga niet zelf zitten prutsen om het uiteindelijk toch aan een ander over te laten, ik weet wat dat betreft ook redelijk waar m'n grenzen zijn, en die accepteer gedoog ik.
quote:
Mijn vriend beweert dat ik een kater by proxy heb. Zijn kater dus
En hij had nergens last van? 
Hoe ging het vandaag?
Ja, die met de ballen in de bek.
Helemaal nergens last vanquote:Op woensdag 29 april 2015 19:58 schreef Biancavia het volgende:
[..]
Hoe ging het vandaag?
Vandaag wel strontsacherijnig natuurlijk, dat had ik al voorspeld. Lekker puh, dat zal 'm leren 
Met mij gaat het vandaag prima. Ik heb een heel productieve dag achter de rug qua werk en huishouden. En ook nog 1,5 uur in de tuin. Morgen maar weer even normaal doen, anders blijf ik van het ene uiterste in het andere schieten en dat is ook niet de bedoeling.
Spoilers!
Een topic waar ook ik mag posten! Niet echt een feestje waard, maar toch fijn dat hij er is
Als ik alles hier lees vind ik al helemaal niet dat ik hier mag komen 'klagen' want dan heb ik het nog best goed.
Ook mijn schildklier werkt niet meer, dit dankzij bestralingen van mijn hals. Hierbij is ook de schildklier geraakt en daar door werkt hij niet meer. Altijd thyrax geslikt, tot ik inderdaad het tv programma over de veranderde verpakking zag en opeens begreep waardoor ik me zo slecht voelde. Overgestapt naar euthyrox, en sindsdien voel ik me beter.
Al mijn klachten zijn te danken aan het feit dat ik op mijn 21e kanker heb gehad, en chemokuren en bestralingen maken je kapot terwijl ze je beter maken.
Ik ben altijd moe en ziek, mijn imuunsysteem werkt heel slecht. (ook kapot gemaakt) dus als bv iemand een lichte verkoudheid heeft en in mijn richting hoest, lig ik vervolgens een week ziek in bed.
Inmiddels zit ik thuis met een burn out, ga ik nog steeds dagelijks over mijn grenzen, zit ik met mijn handen in het haar wat betreft werk&arbo, doe ik mee aan een onderzoek naar vermoeidheid na kanker en probeert de psych mij dagelijkse structuur aan te leren.
Als ik alles hier lees vind ik al helemaal niet dat ik hier mag komen 'klagen' want dan heb ik het nog best goed.
Ook mijn schildklier werkt niet meer, dit dankzij bestralingen van mijn hals. Hierbij is ook de schildklier geraakt en daar door werkt hij niet meer. Altijd thyrax geslikt, tot ik inderdaad het tv programma over de veranderde verpakking zag en opeens begreep waardoor ik me zo slecht voelde. Overgestapt naar euthyrox, en sindsdien voel ik me beter.
Al mijn klachten zijn te danken aan het feit dat ik op mijn 21e kanker heb gehad, en chemokuren en bestralingen maken je kapot terwijl ze je beter maken.
Ik ben altijd moe en ziek, mijn imuunsysteem werkt heel slecht. (ook kapot gemaakt) dus als bv iemand een lichte verkoudheid heeft en in mijn richting hoest, lig ik vervolgens een week ziek in bed.
Inmiddels zit ik thuis met een burn out, ga ik nog steeds dagelijks over mijn grenzen, zit ik met mijn handen in het haar wat betreft werk&arbo, doe ik mee aan een onderzoek naar vermoeidheid na kanker en probeert de psych mij dagelijkse structuur aan te leren.
Hoi zouzomaarkunnen. Ik ben benieuwd hoe oud je bent.
Mijn schildklier ging er meer dan 25 jaar geleden uit wegens schildklierkanker, maar toen kon ik een heel specifieke behandeling krijgen. Dus geen chemo of bestraling, maar behandeling met radioactief jodium. Dat is waarschijnlijk een heel verschil. Je vermoeidheidsklachten herken ik wel.
Mijn schildklier ging er meer dan 25 jaar geleden uit wegens schildklierkanker, maar toen kon ik een heel specifieke behandeling krijgen. Dus geen chemo of bestraling, maar behandeling met radioactief jodium. Dat is waarschijnlijk een heel verschil. Je vermoeidheidsklachten herken ik wel.
The love you take is equal to the love you make.
Hey Lienekien,
Inmiddels ben ik 32, maar ik heb geen schildklier kanker gehad. Voor zo ver ik weet word daarbij tegenwoordig nog steeds de schildklier verwijderd.
ik had lymfeklier kanker, hodgkin. In mijn hals en tussen mijn longen. Sta jij nog onder controle? heb je er veel aan over gehouden, qua late bijwerkingen?
Inmiddels ben ik 32, maar ik heb geen schildklier kanker gehad. Voor zo ver ik weet word daarbij tegenwoordig nog steeds de schildklier verwijderd.
ik had lymfeklier kanker, hodgkin. In mijn hals en tussen mijn longen. Sta jij nog onder controle? heb je er veel aan over gehouden, qua late bijwerkingen?
Ja, ik begreep dat bij jou de schildklier slachtoffer werd van de behandeling voor een andere vorm van kanker. Is niet mis, op zo'n jonge leeftijd ook. Ik ben er dan nog wel genadig afgekomen, denk ik.quote:
Hey Lienekien,
Inmiddels ben ik 32, maar ik heb geen schildklier kanker gehad. Voor zo ver ik weet word daarbij tegenwoordig nog steeds de schildklier verwijderd.
ik had lymfeklier kanker, hodgkin. In mijn hals en tussen mijn longen. Sta jij nog onder controle? heb je er veel aan over gehouden, qua late bijwerkingen?
Ja, voor altijd onder controle, bij een endocrinoloog. Er gaat ook altijd nog bloed naar het lab om op foute schildkliercellen te controleren. En bijwerkingen vind ik moeilijk te zeggen. Ik ving eigenlijk altijd bot als ik een klacht aankaartte die ik in verband kon brengen met de thyrax, dus ik ben daar maar mee opgehouden. En na al die jaren went het. (Ik ben trouwens 46.) Ik denk dan vooral aan vermoeidheid en periodes van concentratieproblemen.
Rot voor je, dat je met een burnout zit. Soms echt jammer dat je door schade en schande wijs moet worden. Het zou zo fijn zijn als je bepaalde dingen voor kon zijn. Sterkte ermee.
The love you take is equal to the love you make.
Heb net mijn eindevaluatie gehad in het revalidatiecentrum gehad en dat hakt er heel hard in. Heb geen van m'n doelen behaald en eigenlijk zinkt het besef nu pas echt in. Dat het voor altijd is, en dat ze er niks écht tegen kunnen doen. Dat ik m'n studie waarschijnlijk niet af kon ronden.. en dat alles gewoon anders gaat worden dan ik gehoopt had. Ik heb voor 't eerst in m'n leven niks meer waar ik naar uitkijk of waar ik me aan vast kan grijpen om de moed niet te verliezen. En godver wat ben ik boos.
Dat is naar ja, dat je beseft dat dit de status is waar je mee verder zult moeten de komende tijd, zo niet de rest van je leven. 
(Ik word niet eens aangenomen bij een revalidatiecentrum).
(Ik word niet eens aangenomen bij een revalidatiecentrum).
Het is maar internet, maar toch doen die virtuele knuffels me best wel goed. Ik vind het zo moeilijk om me te uiten naar mijn vrienden en familie. Ik wil niet dat beeld van dat sterke meisje dat alles aan kan kapot maken..
(Wachtwoord kwijt en kom niet meer in mn oude account, draai de letters om en je weet wie ik ben)
Fripsel, wat naar om te horen...sterkte er mee
Fripsel, wat naar om te horen...sterkte er mee
Ik weet niet of je nu open staat voor advies, maar het zou wel een stap zijn om dan tegenover je naasten eens toe te geven dat je het soms niet meer ziet zitten.quote:
Het is maar internet, maar toch doen die virtuele knuffels me best wel goed. Ik vind het zo moeilijk om me te uiten naar mijn vrienden en familie. Ik wil niet dat beeld van dat sterke meisje dat alles aan kan kapot maken..
The love you take is equal to the love you make.
Ja, of uitleggen wat er gebeurd is en zeggen dat je wel wat steun kunt gebruiken bij het verwerken van dit nieuws (als je steun wil).quote:
[..]
Ik weet niet of je nu open staat voor advies, maar het zou wel een stap zijn om dan tegenover je naasten eens toe te geven dat je het soms niet meer ziet zitten.
Ik heb gister voor het eerst met m'n moeder over school gepraat en dat was een hele opluchting. Maar m'n beste vrienden en studiegenoten, die deze zomer wél afstuderen.. Dat gaat me nog even niet lukken denk ik. Stap voor stap zullen we maar zeggen.quote:
[..]
Ik weet niet of je nu open staat voor advies, maar het zou wel een stap zijn om dan tegenover je naasten eens toe te geven dat je het soms niet meer ziet zitten.
Goede stap, toch?quote:
[..]
Ik heb gister voor het eerst met m'n moeder over school gepraat en dat was een hele opluchting. Maar m'n beste vrienden en studiegenoten, die deze zomer wél afstuderen.. Dat gaat me nog even niet lukken denk ik. Stap voor stap zullen we maar zeggen.
The love you take is equal to the love you make.
Fripsel, ik herken je frustratie.
Ik heb uberhaupt niet gestudeerd of mijn middelbare school afgemaakt.
Ik heb uberhaupt niet gestudeerd of mijn middelbare school afgemaakt.
Sterkheidsbaas van alles.
Dat ben je niet meer, en maakt het voor iedereen (jezelf voorop) alleen maar makkelijker te begrijpen als je ze vertelt dat je dat niet meer bent en waarom niet...quote:
Het is maar internet, maar toch doen die virtuele knuffels me best wel goed. Ik vind het zo moeilijk om me te uiten naar mijn vrienden en familie. Ik wil niet dat beeld van dat sterke meisje dat alles aan kan kapot maken..
Je wint er niets mee het ze niet te vertellen, sterker nog; je geeft ze alleen maar verwachtingen die je niet (meer) waar kunt maken.
Maar ik weet wel dat het heel erg moeilijk is die stap te nemen
