quote:
Op woensdag 29 oktober 2014 19:40 schreef UpsideDown het volgende:[..]
De PYD is de belangrijkste Koerdische partij in Syrië, de YPG (volksbeschermingseenheden) kan gezien worden als het leger of militie er van (immers de PYD is de grootste en dus bestuurlijke partij in de Koerdische gebieden). Het speerpunt van de PYD is, net als in Irak een autonome regio voor de Koerden en andere minderheden in noord-Syrië op te richten. Als dat onder Assad kan, is dat an sich prima, maar omdat Assad zich in het verleden vrij agressief heeft opgesteld tegenover Koerden door ze niet te erkennen en ze monddood te maken, hebben de Koerden geen vertrouwen meer in Assad (net als bij Saddam en Erdogan overigens, en Turken en Arabieren in het algemeen).
In het begin was er enige sympathie voor de FSA omdat deze wellicht een uitweg bood. Deze sympathie sloeg in een aantal gebieden als snel om toen bleek dat een groot deel van de FSA een soort shariastaat in gedachten had, en bovendien de YPG zelfs aanviel op een aantal fronten. Daarbij was de YPG zwaar in oorlog met Nusra, een bondgenoot van de FSA. Er wordt uit eigenbelang echter nog wel samengewerkt met enkele lokale Arabieren die soms onder de YPG-vlag gaan en soms onder de FSA-vlag.
Het doel van de YPG is dus niet omverwerping van Assad, maar het veilig stellen van een autonome regio met zelfbestuur.
Wat het doel van de PYD is hebben zijn ze zelf altijd duidelijk over geweest. En dat is, zoals je zelf al zegt, zelfbestuur en volledige rechten. Maar ze zijn ook helder over hoe ze dit denken te bereiken. En dat is niet met Assad aan de macht. Bekijk maar eens een interview van bijv. Salih Muslim Muhammad, de leider van de PYD, of Abdo Chilo, defensieminister van Afrin, en hun retoriek richting Assad. Het probleem van de Koerden met Assad is dat hij een Baathist is. De pan-Arabische ideologie botst nou eenmaal met de pan-Koerdische ideologie waarbij Qamishlo de hoofdstad moet worden van Rojava. Ze mogen dan een status quo hebben in Hasaka en Qamishlo op dit moment, maar ze hebben in het recente verleden vaak genoeg gevochten. Ook afgelopen jaar, voorbeelden genoeg. Praten met het regime? Prima, maar de Koerden begrijpen heel goed dat zolang een baathist aan de macht is in Damascus, hij altijd zal trachten hen te onderdrukken. De enige reden dat het nu niet meer gebeurt is simpelweg omdat Assad er niet meer toe in staat is. Dit is hetzelfde met een hoop oppositiegroepen. Praten met het regime is prima, zoals ze hebben geprobeerd in Geneve, maar zolang Assad aan de macht is zal er geen oplossing komen, en dus geen vrede.
Met een hoop FSA-groepen waar YPG nu mee samenwerkt heeft het nooit een probleem gehad trouwens. Shams al-Shamal bijvoorbeeld, of Thuwar al-Raqqa. De groepen waar jij het nu over hebt zijn voornamelijk opgegaan in Islamic Front. Zoals Liwa al-Tahwid en die hebben (terecht)een zware tol betaald voor hun idiote coöperatie met Daesh en Nusra. Daarom heb ik ook een hekel aan de term FSA, want het is geen homogene groep met dezelfde omlijnde doelen en ideologie. Ik maak liever meer onderscheid met rebellen die zich hebben aangesloten bij de MOC, en dus contacten hebben met de Amerikanen. En die groepen die dat hebben gedaan noemen zich ook lang niet altijd FSA. Om het nog wat verwarrender te maken

Meestal redelijk acceptabele groepen, vind ik althans.
Hiermee wil ik trouwens niet zeggen dat de Koerden nooit problemen hebben gehad met de 'gewone' Arabische oppositieleden. Maar die problemen worden meer veroorzaakt door het feit dat het Arabieren zijn, niet omdat ze zo graag een shariastaat willen. De SNC bijvoorbeeld had zelfs al absurd veel moeite om te term 'Arabische' uit de naam Syrische Arabische Republiek te halen. Terwijl de Koerden dat wel eisen(logisch ook). De Koerden moeten keihard vechten voor hun rechten, gelukkig begrijpen ze dit als geen ander.