HTL 200 - I have had it with these mf babies on this mf plane!

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 17:20 schreef Lenny_Leonard het volgende:
Had er deze week weer 1. Vlucht van Oslo naar Amsterdam. En dan niet een jankend kind, maar een kind dat aan het krijsen en schreeuwen is om aandacht. En de ouders maar lachen; ja lachen man, als de rest van het vliegtuig probeert te slapen..

Misschien heeft het met de opvoedmentaliteit te maken. Was geen Westers gezin. Of zou dat het niet zijn en toevallig weer aso's?

Slapen op een vlucht van Oslo naar Amsterdam, het hele vliegtuig? Lijkt mij lichtelijk overdreven, niet?

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 12:56 schreef Fogel het volgende:
Feli Blik!

En een tip:
[ afbeelding ]
_{Bron: http://www.side2.no/forel(...)-smelte/8521374.html (en die hebben het vast ook ergens gejat)}

Leuk voor onze trip naar de abc-eilanden, al is onze zoon dan al wel euim 2.5 jaar

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 22:12 schreef Blik het volgende:

[..]

Slapen op een vlucht van Oslo naar Amsterdam, het hele vliegtuig? Lijkt mij lichtelijk overdreven, niet?

Dat inderdaad. Zo'n anderhalf uur is die vlucht maar, is geeneens de moeite om je ogen dicht te maken en daarnaast lijkt het me sterk dat echt iedereen er last van had, geluid draagt nou ook weer niet zo verrekte veel rijen in een vliegtuig.

Tip aan Lenny: koop een quietcomfort 25, dan scheelt veel.

Aanstaande TRV-plannen:

Morgen weer naar Lima
Volgende week vakantie naar Honduras.

Zo de Bromo op voor de zonsopgang. We zitten nu in Malang.

It's beginning to look a lot like Christmas

Vanuit Solo op Java iedereen alvast een zalige Kerst toegewenst!

En niet vergeten: Vanavond wordt op het themakanaal van NPODoc de documentaire ' Maria in tijden van crisis ' van mijn vriendin uitgezonden.

quote:

Op woensdag 24 december 2014 17:38 schreef UIO_AMS het volgende:
Vanuit Solo op Java iedereen alvast een zalige Kerst toegewenst!

En niet vergeten: Vanavond wordt op het themakanaal van NPODoc de documentaire ' Maria in tijden van crisis ' van mijn vriendin uitgezonden.

Verrassende stad.

Bijzonder museum:

..niet zozeer het museum, maar vooral de koloniale bibliotheek.

quote:

Op donderdag 25 december 2014 00:26 schreef k_man het volgende:
Zo, weer een klusje afgerond. De vakantiefoto's.

Mijn foto's (en enkele filmpjes) van de VAE staan hier. Van Oman vind je ze hier.

No pictures

Vanuit Indonesië deze keer geen foto's. Na de overweldigende schoonheid van de zonsopgang bij de Bromo en de balkonscène van het stadhuis in Malang zijn er natuurlijk ook nog andere mooie plaatjes geschoten, maar van de mooiste ervaring heb ik geen beelden. En daar ben ik blij om.

Gisteren zijn we vanuit Solo (Surakarta) naar Yogjakarta gekomen. Een taxirit van 4 uur, die normaal gesproken maar 2 uur hoort te duren. Veel verkeer en een taxichauffeur die de weg niet wist, waren daar debet aan. Maar daar gaat het nu niet om.

Voor ons vertrek zijn we nog even naar één van de paleizen in Solo gegaan. Het Kraton paleis is een enigszins vervallen, slecht onderhouden paleis. Te midden van de hectiek van Solo is het echter ook een oase van rust, waar in een afgesloten deel van het paleis de koninklijke familie van Surakarta nog resideert. Ondanks de houtrot en de niet heel bijzondere collectie die in het bijbehorende museum schuilgaat onder een dikke laag stof, is het paleis wel een bezoek waard.

Zoals bij elke attractie op Java, word je als blanke man constant gevraagd om op de foto te gaan met hele families uit Indonesië. En het blijft dan ook niet bij één foto. Kinderen worden naar je toe geduwd, je gaat met aparte familieleden op de foto en 5 minuten later is hopelijk de laatste foto genomen. En dan dient de volgende familie of vriendengroep zich aan. Where are you from? What do you think of Indonesia? How long are you staying? How many children do you have? Heel vriendelijk allemaal, maar soms iets te veel van het goede. Soms wil je er even van weg en gewoon rondkijken.

Na tig foto's met diverse groepen lukt het ons eindelijk om even te ontsnappen aan dit alles. Op de binnenplaats gaan Sharis en ik zitten onder een overdekte verhoging naast het afgesloten deel van het paleis. Een aantal mannen is daar bezig met renovatiewerkzaamheden. Vanuit één van de vertrekken die gerenoveerd worden heb ik kort daarvoor een wat smoezelig mannetje zien komen. Where are you from? vroeg hij van een afstandje. 'Belanda' antwoordde ik en liep rustig glimlachend verder. Hij liep rokend door naar de andere mannen die aan het werk waren.

Terwijl Sharis en ik op de verhoging zitten, zie ik het smoezelige mannetje weer. Rustig komt hij op ons afgelopen. Hij gooit zijn opgerookte peuk op de grond naast het bord waarop staat dat er niet gerookt mag worden. What's your name? Ik stel mezelf voor en vraag hoe hij heet. Agung is zijn antwoord en gaat naast me zitten. Verder niets. Hij staart een beetje in de verte. Zijn shirt is groezelig, zijn nagels zijn vies, maar hij straalt ook een bepaalde sereniteit uit.

'Agung means great', zegt hij opeens. Ik glimlach en kijk hem aan, maar hij kijkt langs me heen. Een vlassig snorretje valt me op. We are renovating this part, zegt hij wijzend naar een deel van het afgesloten deel van het paleis. It was designed by an architect from Belanda. Ontworpen door een Nederlander dus. It's very beautiful, antwoord ik. Do you work here? Hij kijkt weer langs me heen. I live here. Misschien is hij een inwonende medewerker, denk ik. We zitten weer wat in stilte en dat is heel prettig. Na een minuutje spreekt hij weer. In the stables we have carriages from Belanda. Designed by Hermans. Very old. Hij weet duidelijk veel over de historie van het paleis en de objecten die daar te vinden zijn. Misschien een curator? Ik vraag hem of hij deel is van de koninklijke familie. My grandfather is the king, zegt hij. So you are prince Agung, zeg ik. Hij glimlacht weer en tuurt in de verte. You are going to be king someday? No, my brother is first born. My English is not so good, zegt hij verontschuldigend. It's better than my Indonesian, antwoord ik. Zo te zien stemt het antwoord hem vrolijk, maar de sereniteit blijft. Can we take a picture with you? vraag ik nu zelf eens voor de verandering. No pictures, antwoordt hij en glimlacht weer met de serene blik in zijn ogen. Ik voel me gelijk enigszins beschaamd dat ik het gevraagd heb.

Terwijl Agung een volgende sigaret opsteekt, komt er een lokale toerist op ons afgeslopen met zijn fotocamera in de aanslag. Daar gaan we weer. De lokale toerist komt van Borneo en is leraar Engels. Niet dat z'n Engels perfect is. Verre van. Redelijk opdringerig is hij wel en hij duwt de camera in de handen van Agung met de vraag een paar foto's te schieten. Agung ondergaat het gelaten.

Dan staat hij opeens op en wijst naar een man in de verte: My father. En weg is Agung. Ondertussen begint de leraar Engels uit Borneo 'Yesterday' te zingen en vraagt ons mee te zingen terwijl hij filmt. We doen maar weer obligaat mee. Weg is de rust. Na enige minuten komt Agung weer terug en hij vertelt iets over de banden die Solo altijd gehad heeft met Belanda. Wederom met de sereniteit die hem kennelijk eigen is. De leraar voor Borneo blijft helaas opdringerig het zangfilmpje afspelen. Ook al bedoelt hij het misschien goed, ik begrijp het hele idee van mensen op de gevoelige plaat vastleggen niet.

Ergens snap ik sowieso niet dat mensen constant lopen te fotograferen op hun reizen of tijdens bijvoorbeeld familieaangelegenheden. Is het niet mooier om te leven en te ervaren dan te moeten poseren? Kun je niet af met je herinneringen in plaats van fotobeelden? Nu en dan een plaatje van een mooi gebouw, of van elkaar op een bijzondere plek, of van de mooie natuur is nog tot daar aan toe. Maar niet dat je andere mensen gaat fotograferen tijdens hun werk of hun rituelen. Ik moet er in ieder geval niet aan denken dat mensen onbeschaamd mij komen fotograferen terwijl ik aan het werk ben, of als ik tijdens Kerst in de kerk zit. Dat je het doet als onderdeel van je werk als antropoloog (hoi Sharis), is niet hetzelfde. Dat is iets anders dan een plaatje voor ome Koos of buurvrouw Bep. En af en toe schaam je je rot als je ziet hoe Westerse toeristen hier tijdens de belangrijkste religieuze feesten doodleuk met een soort telelens mensen in gebed vol in het gelaat fotograferen. Zonder acht te nemen aan de voorschriften voor gepaste kleding of fotografie zonder flitsen.

Deze dagen in Yogja gaan we naar de tempels van Borobudur en Prambanan. Voor vele Indonesiërs is het nu ook vakantie en dus zal het wel weer vele fotoverzoeken opleveren. Ik wou dat ik de rust en sereniteit had van de immer glimlachende Agung. No pictures.

[ Bericht 0% gewijzigd door UIO_AMS op 27-12-2014 06:27:40 ]

Zeker een mooi verhaal.

quote:

Op zaterdag 27 december 2014 10:18 schreef Lenny_Leonard het volgende:
Mooi verhaal! Apart dat ook niemand verder daar blijkbaar weet wie hij is?


En ik deel je mening over foto's maken van mensen die daar niet om gevraagd hebben.

De mensen die er werken, kenden hem wel. Verder veel toeristen uit Indonesië bedoelde ik. Het koningshuis van Solo is dan maar één van de velen.

quote:

Op woensdag 24 december 2014 17:47 schreef Individual het volgende:
Verrassende stad.

Bijzonder museum:
[ afbeelding ]
..niet zozeer het museum, maar vooral de koloniale bibliotheek.

We treden in de voetsporen van de voorouders van mijn vriendin. Solo is de laatste plaats die we aandoen in dat kader. Haar moeder is geboren in Malang en haar overgrootvader was daar dokter.

Op de oude Nederlandse begraafplaats in Malang vonden we het graf van de overgrootvader na te moeten zoeken in de oude archieven. Die boeken vallen zowat uit elkaar als je ze aanraakt.

We hebben het ziekenhuis waar zij geboren is en waar hij werkte, bezocht. Toen we dat vertelden, kregen wij gelijk een hele rondleiding en kregen wij van de huidige directeur wat te drinken in zijn kantoor. Uiteraard met de nodige foto's.

Vervolgens zijn we naar het voorouderlijk huis gegaan. Dat ligt achter het stadhuis waar nu een leuk museum in is gevestigd. Daar kwamen we trouwens in het museum zelf achter. In de collectie lag een oude plattegrond met Nederlandse straatnamen en de huidige Indonesische naam. Stom toevallig dat het museum daar nu staat.

De curator nam ons vervolgens mee naar het stadhuis waar opa en oma zijn getrouwd. Toen ik daar zei dat ik voor de gemeente Amsterdam werk, mochten we zelfs in het kantoor van de burgemeester en in de raadzaal en het bordes daarachter voor de bekende balkonscène. Uiteraard weer met foto's. Volgens mij ben ik met elke ambtenaar op de foto gegaan. Helaas was de burgemeester er niet. De curator van het museum vond het ook prachtig. Hij was nog nooit op het balkon of in het kantoor van de burgemeester geweest.

In de buurt van Malang hebben wij nog wat dorpjes bezocht waar de familie gewoond heeft en die oma in een boekje met haar herinneringen beschreven heeft.

In Solo heeft oma gewerkt als apotheker en opa had er een suikerfabriek. Dat hebben we niet meer gevonden.

[ Bericht 1% gewijzigd door UIO_AMS op 27-12-2014 12:13:35 ]

In Yogjakarta slapen we trouwens in de guesthouse van de broer van Koen Wauters, de zanger van Clouseau. .

quote:

Op zaterdag 27 december 2014 12:16 schreef UIO_AMS het volgende:
In Yogjakarta slapen we trouwens in de guesthouse van de broer van Koen Wauters, de zanger van Clouseau. .

Die broer speelde toch ook in Clouseau? Of waren er meer?

quote:

Op zaterdag 27 december 2014 15:32 schreef k_man het volgende:
Mooie ontmoeting UIO, maar je verhaal over foto's maken komt een beetje dubbel over. Wie probeer je voor de gek te houden?

[..]

[..]

Wat maakt jou beter dan de Indonesiërs die met je op de foto willen?

Sinds wanneer is UIO een prins?

En maak je zelf nooit fotos waar mensen op staan?

quote:

Op zaterdag 27 december 2014 20:14 schreef k_man het volgende:

[..]

Ik denk dat mijn punt niet geheel is overgekomen, want ik snap je reactie niet. Ik maak juist wel foto's, ook waar mensen op staan.

UIO wilde op de foto met een prins, da's minder alledaags dan mensen die met een willekeurige toerist op de foto willen. Daarnaast respecteerde UIO de "no pictures".

Selectief quoten is ook een kunst. . Zoals ik al postte, schaamde ik me gelijk dat ik die vraag stelde. Iedereen hier wil met je op de foto, dus ik veronderstelde hij ook. Mijn vraag verstoorde het moment.

En ik vind het niet erg om op de foto te gaan met deze en gene, maar als je hier er eenmaal aan begint, staan er gelijk 10 anderen om je heen met hun camera's in de aanslag. Iets te veel van het goede.

Voor de rest: geen idee wat andere mensen met hun mobieltjes doen. Ik kijk niet op hun schermpjes. Ik ben op reis met mijn vriendin die altijd uitslaapt terwijl ik vroeg wakker ben. Dan ga je niet al de deur uit, maar wacht je op de veranda met een kopje thee en lees je online een krant/boek je een hotel of vlucht/lees je je online in over/etc.

En als je zes weken op reis bent, plan je ook wel eens een rustdag in aan de rand van het zwembad met een boekje/FOK!/Sudoku/weetikveelwat. Indonesië is redelijk overweldigend, zeker als je ook fysieke problemen hebt en niet elke dag er vol voor kan gaan.

Verder stoor ik daar niemand anders mee. Ik verstoor daar geen mensen in gebed bij met mijn telelens. Lijkt me van een iets andere orde. .

[ Bericht 10% gewijzigd door UIO_AMS op 28-12-2014 01:53:09 ]

quote:

Op zaterdag 27 december 2014 19:47 schreef Gaoxing het volgende:

[..]

Die broer speelde toch ook in Clouseau? Of waren er meer?

Aan de familiefoto en het krantenbericht te zien zijn er meer broers.

Als dat jouw waarheid is, prima joh. Het was geen kritiek op jouw linkje. Ik vind dat je mooie foto's maakt en dat heb ik in het verleden vaak genoeg gezegd.

Mijn kritiek betreft foto's van mensen in gebed of die nietsvermoedend aan het werk zijn. Puur voor eigen vermaak. Als ik het object van zo'n fotot zou zijn, zou ik dat irritant vinden.

Dat is niet hetzelfde als wat mijn vriendin voor haar werk doet.

Rectificatie (onder druk):
Mijn vriendin slaapt niet uit, ik ben gewoon te vroeg wakker.

quote:

Op zondag 28 december 2014 01:43 schreef UIO_AMS het volgende:

En als je zes weken op reis bent, plan je ook wel eens een rustdag in aan de rand van het zwembad met een boekje/FOK!/Sudoku/weetikveelwat. Indonesië is redelijk overweldigend, zeker als je ook fysieke problemen hebt en niet elke dag er vol voor kan gaan.

Hier een post vanuit een lobby van een hotel in Agrigento. Door mijn fysieke problemen loop ik ook niet meer zo het hotel uit, ik loop zelfs nog maar heel weinig. De eerste keer reizen met een rolstoel.

Mijn trip naar Solo was ook om dingen van mijn voorouders te bezoeken. Tussen Yogya en Solo heb ik zelf gereden en vond het direct. Zo moeilijk is dat niet.

quote:

Op zondag 28 december 2014 15:15 schreef k_man het volgende:

[..]

Het was geen kritiek op mij? Ik post hier een linkje naar mijn foto's en direct daaronder kom jij met een heel verhaal over waarom foto's maken suf is. Hoe moet ik dat dan opvatten? Daar word ik dus een beetje kriegelig van ja.

Je had gewoon kunnen vertellen over een mooie, bijzondere ontmoeting, zonder het aan te grijpen als een gelegenheid om mij af te katten.

Alsof mijn leven draait om jou te bekritiseren. .

Ik schreef het als een stuk voor op Facebook en daar stond het ook eerder dan hier. Toen dacht ik dat het ook wel aardig was om hier te posten. Dat jouw linkje er boven stond was ik me niet eens van bewust.

Het was trouwens ook meer een stukje van kritiek naar wat familieleden die bij elke feestelijke gelegenheid duizenden foto's nemen waar constant voor geposeerd moet worden ipv daadwerkelijk het feest te vieren. Zij namen het wel sportief op.

quote:

Op zondag 28 december 2014 15:21 schreef k_man het volgende:

Hoe bevalt het reizen op deze manier Indi? Het zal voor jou een geleidelijk proces geweest zijn, maar het lijkt mij heel anders reizen als je grotendeels gebonden bent aan een rolstoel.

Het is beter geweest zoals toen ik nog kon lopen (en wegrennen als het moest). Het is nu veel gelimiteerder. Ben ik even blij dat ik niet gewacht heb tot een pensioen om te reizen.

Lekker vroeg op voor een vlucht met AirAsia. .

quote:

Op maandag 29 december 2014 23:20 schreef UIO_AMS het volgende:
Lekker vroeg op voor een vlucht met AirAsia. .

Ach, er is er al een kwijt, dan is statistisch gezien de kans kleiner dat er nog een kwijtraakt

quote:

Op maandag 29 december 2014 23:26 schreef Fogel het volgende:

[..]

Ach, er is er al een kwijt, dan is statistisch gezien de kans kleiner dat er nog een kwijtraakt

de kans is absoluut kleiner omdat er 1 vliegtuig minder is (sorry kon het niet laten hier op door te gaan)

Veilig geland. Niets aan de hand. Al had mijb vriendin het er wel moeilijk mee.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 08:28 schreef komrad het volgende:

[..]

de kans is absoluut kleiner omdat er 1 vliegtuig minder is (sorry kon het niet laten hier op door te gaan)

Op de Filipijnen hebben ze er vandaag ook nog eentje uitgeschakeld door van de baan af te schieten bij de landing.

Gelukkig nieuwjaar vanaf Bali!

2000 - Albuquerque
2001 - Berlin
2002 - Catalunya
2003 - Den Haag
2004 - Edinburgh
2005 - Fortaleza
2006 - Goa
2007 - Havana
2008 - Istanbul
2009 - Jeruzalem
2010 - Kaapstad
2011 - Los Angeles
2012 - Montevideo
2013 - Neiva
2014 - Oranjestad

2015 - Palermo

Gelukkig Nieuwjaar allen.

Hoe is Palermo, Indi? Ik hoop dat jullie er een onvergetelijke tijd hebben.

Vanuit Den Haag dan ook maar een happy new year

quote:

Op woensdag 31 december 2014 22:15 schreef Gaoxing het volgende:

Hoe is Palermo, Indi? Ik hoop dat jullie er een onvergetelijke tijd hebben.

Het is hier nu 15 graden kouder dan het zou moeten zijn voor de tijd van het jaar.. sneeuw zelfs!

We hebben het nu wel over (wellicht mijn laatste) trip naar Albuquerque om de familie te zien en dat zal wel warm worden.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 01:48 schreef Individual het volgende:
We hebben het nu wel over (wellicht mijn laatste) trip naar Albuquerque om de familie te zien en dat zal wel warm worden.

Ik las het elders, en ik schrok ervan. Das best wel sh*t, Indi. Dat het wellicht je laatste reis wordt dan. Niet Albuquerque Dat zal juist wel weer een groot feest worden, nietwaar?