R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Je zou bijna denken dat je mij dat gunt.quote:Op dinsdag 1 juli 2014 15:22 schreef Cue_ het volgende:
Ben benieuwd wanneer TS last krijgt van het Jojo effect
Beste Yalesa,
Allereerst bedankt dat je hebt willen reageren op mijn berichten. Echter, ik vind het lastig om mijzelf erin terug te vinden; ook omdat ik behoor tot een groep mensen met zware problematiek (deels achter de rug, deels met levenslange gevolgen en consequenties). Het is niet dat ik niks van mijn leven maak, zuipend en gedeprimeerd thuis zit. Ik heb een relatie, wil weer gaan studeren, heb goede sociale contacten en een leuke interesse (muziek). Echter, het feit dat mensen zoals ik bezig zijn, een leven op peil houden, een kind of een grootschalige hobby hebben, wil niet zeggen dat er ook positiviteit is.
Positiviteit is nogal een relatief begrip; het is geen concrete aanwezigheid in een individu, eerder een beschrijving aan de ervaring van bepaalde zaken. Soms echter, hebben mensen dingen meegemaakt, of zijn ze (deels door genetische predispositie) belast met één of meerdere psychiatrische stoornissen welke deze beleving anders doen formuleren, belemmeren of vrijwel onmogelijk maken.
Waar je zelf vanuit gaat is een zeker basismodel waar elk individu aan dient te voldoen. In zekere zin heb je daar wel een punt; voor veel mensen werkt het ook zo. Net als dat je er normaliter vanuit gaat dat elke fruitvlieg (zoals de naam al impliceert) kan vliegen. Net als dat elk mens, ook 'mens(elijk)' kan zijn qua emoties en ervaringen. Echter, bij een fruitvlieg kan een genetische predispositie zorgen voor gebroken vleugels, kunnen omstandigheden in diens ontwikkeling (ongeacht welk niveau qua tijdseenheid) leiden tot het niet kunnen vliegen. Daarmee valt deze nog wel onder de 'fruitvlieg', maar vliegen kan hij niet. Hoe hard deze ook probeert.
Voor mensen geld dat ook; soms hebben er zaken plaatsgevonden en/of vind men vanuit een genetisch oogpunt hinder om zichzelf te (willen) gedragen zoals men vaak, ongedacht binnen therapie, online fora of boeken, doet voorkomen. Echter, dit is lang niet altijd mogelijk.
Dit betekent simpelweg dat er situaties zijn waarin mensen wel door willen gaan, en dat vaak ook doen, maar hierin niet de positiviteit ervaren die we normaliter een individu toeschrijven. In een dergelijke situatie gaat het dus niet om doen of kennen, maar de onmogelijkheid tot het ervaren tot. Dat is iets wat ook alleen te begrijpen is, mijns inziens, als iemand die ook in een dergelijke situatie zit. Vraag iemand verliefdheid te omschrijven als deze nooit verliefd geweest is; je zult louter een opsomming van clichés tegen het lijf lopen. Geen diepgang of realisme. Voor jouw geld dit ook; het feit dat je deze situatie(s) niet begrijpt geeft aan dat je er eigenlijk geen (nuttige) uitspraken over kan doen buiten clichématig teksten op te noemen die uit een standaard boekje lijken te komen; 'laten we allemaal toch blij zijn, dan is alles veel beter'. Vanuit dat oogpunt, zowel binnen als buiten mijn situatie, begrijp ik de kritiek op jouw standpunten goed en onderschrijf ik deze eveneens.
Allereerst bedankt dat je hebt willen reageren op mijn berichten. Echter, ik vind het lastig om mijzelf erin terug te vinden; ook omdat ik behoor tot een groep mensen met zware problematiek (deels achter de rug, deels met levenslange gevolgen en consequenties). Het is niet dat ik niks van mijn leven maak, zuipend en gedeprimeerd thuis zit. Ik heb een relatie, wil weer gaan studeren, heb goede sociale contacten en een leuke interesse (muziek). Echter, het feit dat mensen zoals ik bezig zijn, een leven op peil houden, een kind of een grootschalige hobby hebben, wil niet zeggen dat er ook positiviteit is.
Positiviteit is nogal een relatief begrip; het is geen concrete aanwezigheid in een individu, eerder een beschrijving aan de ervaring van bepaalde zaken. Soms echter, hebben mensen dingen meegemaakt, of zijn ze (deels door genetische predispositie) belast met één of meerdere psychiatrische stoornissen welke deze beleving anders doen formuleren, belemmeren of vrijwel onmogelijk maken.
Waar je zelf vanuit gaat is een zeker basismodel waar elk individu aan dient te voldoen. In zekere zin heb je daar wel een punt; voor veel mensen werkt het ook zo. Net als dat je er normaliter vanuit gaat dat elke fruitvlieg (zoals de naam al impliceert) kan vliegen. Net als dat elk mens, ook 'mens(elijk)' kan zijn qua emoties en ervaringen. Echter, bij een fruitvlieg kan een genetische predispositie zorgen voor gebroken vleugels, kunnen omstandigheden in diens ontwikkeling (ongeacht welk niveau qua tijdseenheid) leiden tot het niet kunnen vliegen. Daarmee valt deze nog wel onder de 'fruitvlieg', maar vliegen kan hij niet. Hoe hard deze ook probeert.
Voor mensen geld dat ook; soms hebben er zaken plaatsgevonden en/of vind men vanuit een genetisch oogpunt hinder om zichzelf te (willen) gedragen zoals men vaak, ongedacht binnen therapie, online fora of boeken, doet voorkomen. Echter, dit is lang niet altijd mogelijk.
Dit betekent simpelweg dat er situaties zijn waarin mensen wel door willen gaan, en dat vaak ook doen, maar hierin niet de positiviteit ervaren die we normaliter een individu toeschrijven. In een dergelijke situatie gaat het dus niet om doen of kennen, maar de onmogelijkheid tot het ervaren tot. Dat is iets wat ook alleen te begrijpen is, mijns inziens, als iemand die ook in een dergelijke situatie zit. Vraag iemand verliefdheid te omschrijven als deze nooit verliefd geweest is; je zult louter een opsomming van clichés tegen het lijf lopen. Geen diepgang of realisme. Voor jouw geld dit ook; het feit dat je deze situatie(s) niet begrijpt geeft aan dat je er eigenlijk geen (nuttige) uitspraken over kan doen buiten clichématig teksten op te noemen die uit een standaard boekje lijken te komen; 'laten we allemaal toch blij zijn, dan is alles veel beter'. Vanuit dat oogpunt, zowel binnen als buiten mijn situatie, begrijp ik de kritiek op jouw standpunten goed en onderschrijf ik deze eveneens.
In order to understand, I destroyed myself
- Fernando Pessoa
- Fernando Pessoa
Persoonlijkheidsstoornissen kunnen alleen worden behandeld in een langdurige klinische setting en dan nog is het de vraag of de situatie ooit veel beter wordt. De stoornis gaat nooit helemaal over en op zijn best kun je ermee leren leven/omgaan. Dit hangt af van de ernst van de persoonlijkheidsstoornis. Je gaat wel erg kort door de bocht als je denkt dat mensen met een persoonlijkheidsstoornis zichzelf kunnen helpen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis hebben een vastgeroest denk- en gedragspatroon, die zeer hardnekkig is en waar ze zich zelf vaak niet eens bewust van zijn.quote:Op dinsdag 1 juli 2014 14:13 schreef Yalesa het volgende:
[..]
Als ik geen empathisch vermogen had gehad, had ik dit topic niet eens geopend.
En als je helemaal dood bent vanbinnen en je lijdt aan stoornissen, kom je al heel ver als je jezelf probeert te helpen. Dat is het: jezelf proberen te helpen. Ik vind het juist verwend als je op je luie gat blijft zitten.
Ik geloof dat er altijd wel een uitweg is en nee, ik heb het niet over de dood.
Jij generaliseert alle psychische aandoening en redeneert alleen vanuit je eigen situatie. Je lijkt geen rekening te houden met de ernst van de aandoening en de capaciteit van de andere om te veranderen. Dat is denk ik de reden dat je zoveel kritiek krijgt in dit topic.
Eerst moet ik het zelf ervaren en sterker in mijn schoenen staan zodat ik negativiteit van andere mensen en reacties niet overneem. Want zeker weten zullen er ook sceptici enzo zijn.quote:
[..]
Opdat het zo is.En wat let je om ook een post te maken waarin je mensen probeert te helpen?
Jalaluddin Rumi:"Gisteren was ik slim en wilde ik de wereld veranderen, maar vandaag ben ik wijzer en verander ik mezelf."
Mensen die toch nog (niet constructieve) kritiek vinden/geven in dit topic.quote:
Dat is denk ik de reden dat je zoveel kritiek krijgt in dit topic.
Echt jammer!
1) No love without freedom, no freedom without love
2) Dansen is mijn grootste passie
3) "Simplicity is the keynote of all true elegance" , Coco Chanel
2) Dansen is mijn grootste passie
3) "Simplicity is the keynote of all true elegance" , Coco Chanel
Prachtig topic. Mooi geschreven Yalesa! 
Laat al die haters maar spartelen.
Laat al die haters maar spartelen.
En god zag dat YouCanLeaveYourHeadOn gelijk had.
Mezelf daar de schuld van geven en niet zitten kniezen.quote:Op dinsdag 1 juli 2014 18:17 schreef summer2bird het volgende:
Okey, je bent dus nu gemotiveerd, maar wat ga je doen nadat je motivatie misschien wegvalt?
Thanksquote:
Prachtig topic. Mooi geschreven Yalesa!
Alsjeblieftquote:Op woensdag 9 juli 2014 12:52 schreef juncto het volgende:
TS, dank voor dit bericht: inderdaad positief blijven!
Man up!quote:
[..]
Eerst moet ik het zelf ervaren en sterker in mijn schoenen staan zodat ik negativiteit van andere mensen en reacties niet overneem. Want zeker weten zullen er ook sceptici enzo zijn.
sarcasme wil ook nog weleens helpen
Any previously enabled store events for this user, including notifications to other users, may fail to fire
Een persoonlijkheidsstoornis is het overgrote deel wel degelijk te behandelen. En als je, ondanks de ernst van de aandoening en je eigen capaciteiten, niet eens probeert of zelfs opgeeft, moet je in ieder geval stoppen jezelf zielig te vinden, want blijkbaar kies je er zelf voor om dat rotgevoel te behouden.quote:
[..]
Persoonlijkheidsstoornissen kunnen alleen worden behandeld in een langdurige klinische setting en dan nog is het de vraag of de situatie ooit veel beter wordt. De stoornis gaat nooit helemaal over en op zijn best kun je ermee leren leven/omgaan. Dit hangt af van de ernst van de persoonlijkheidsstoornis. Je gaat wel erg kort door de bocht als je denkt dat mensen met een persoonlijkheidsstoornis zichzelf kunnen helpen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis hebben een vastgeroest denk- en gedragspatroon, die zeer hardnekkig is en waar ze zich zelf vaak niet eens bewust van zijn.
Jij generaliseert alle psychische aandoening en redeneert alleen vanuit je eigen situatie. Je lijkt geen rekening te houden met de ernst van de aandoening en de capaciteit van de andere om te veranderen. Dat is denk ik de reden dat je zoveel kritiek krijgt in dit topic.
Ik heb in mijn OP gezet dat er bij mij ook sprake is van een genetische predispositie (autisme) en dat ik ook nog nare dingen heb meegemaakt. Ik spreek dus uit ervaring en geloof me: ik heb geen clichés overgenomen en neergekalkt.quote:
Beste Yalesa,
Allereerst bedankt dat je hebt willen reageren op mijn berichten. Echter, ik vind het lastig om mijzelf erin terug te vinden; ook omdat ik behoor tot een groep mensen met zware problematiek (deels achter de rug, deels met levenslange gevolgen en consequenties). Het is niet dat ik niks van mijn leven maak, zuipend en gedeprimeerd thuis zit. Ik heb een relatie, wil weer gaan studeren, heb goede sociale contacten en een leuke interesse (muziek). Echter, het feit dat mensen zoals ik bezig zijn, een leven op peil houden, een kind of een grootschalige hobby hebben, wil niet zeggen dat er ook positiviteit is.
Positiviteit is nogal een relatief begrip; het is geen concrete aanwezigheid in een individu, eerder een beschrijving aan de ervaring van bepaalde zaken. Soms echter, hebben mensen dingen meegemaakt, of zijn ze (deels door genetische predispositie) belast met één of meerdere psychiatrische stoornissen welke deze beleving anders doen formuleren, belemmeren of vrijwel onmogelijk maken.
Waar je zelf vanuit gaat is een zeker basismodel waar elk individu aan dient te voldoen. In zekere zin heb je daar wel een punt; voor veel mensen werkt het ook zo. Net als dat je er normaliter vanuit gaat dat elke fruitvlieg (zoals de naam al impliceert) kan vliegen. Net als dat elk mens, ook 'mens(elijk)' kan zijn qua emoties en ervaringen. Echter, bij een fruitvlieg kan een genetische predispositie zorgen voor gebroken vleugels, kunnen omstandigheden in diens ontwikkeling (ongeacht welk niveau qua tijdseenheid) leiden tot het niet kunnen vliegen. Daarmee valt deze nog wel onder de 'fruitvlieg', maar vliegen kan hij niet. Hoe hard deze ook probeert.
Voor mensen geld dat ook; soms hebben er zaken plaatsgevonden en/of vind men vanuit een genetisch oogpunt hinder om zichzelf te (willen) gedragen zoals men vaak, ongedacht binnen therapie, online fora of boeken, doet voorkomen. Echter, dit is lang niet altijd mogelijk.
Dit betekent simpelweg dat er situaties zijn waarin mensen wel door willen gaan, en dat vaak ook doen, maar hierin niet de positiviteit ervaren die we normaliter een individu toeschrijven. In een dergelijke situatie gaat het dus niet om doen of kennen, maar de onmogelijkheid tot het ervaren tot. Dat is iets wat ook alleen te begrijpen is, mijns inziens, als iemand die ook in een dergelijke situatie zit. Vraag iemand verliefdheid te omschrijven als deze nooit verliefd geweest is; je zult louter een opsomming van clichés tegen het lijf lopen. Geen diepgang of realisme. Voor jouw geld dit ook; het feit dat je deze situatie(s) niet begrijpt geeft aan dat je er eigenlijk geen (nuttige) uitspraken over kan doen buiten clichématig teksten op te noemen die uit een standaard boekje lijken te komen; 'laten we allemaal toch blij zijn, dan is alles veel beter'. Vanuit dat oogpunt, zowel binnen als buiten mijn situatie, begrijp ik de kritiek op jouw standpunten goed en onderschrijf ik deze eveneens.
Verder zul je zelf op zoek moeten gaan naar diepgang. Als je dingen doet die écht bij jou passen, kom je al verder. Als je nare gebeurtenissen in het verleden loslaat, nog verder.
Iedereen is anders, dat klopt. Maar we hebben in grote lijnen allemaal dezelfde dingen nodig. Je zult een manier moeten vinden die dingen toe te laten.
En anders ben je gewoon ondankbaar.
nee.. in jou geval heet dat dan weer zelfspotquote:
[..]
Heb gehoord dat dat vaak een manier is van mensen om met hun problemen om te gaan, ja.
(oh wat een mooi voorbeeld weer)
Any previously enabled store events for this user, including notifications to other users, may fail to fire
Geef eens een bron bij je stelling dat persoonlijkheidsstoornissen voor het overgrote deel wel degelijk te behandelen (=genezen) zijn? Mijn vakliteratuur zegt namelijk heel wat anders. Kennelijke heb ik een nieuwe medische doorbraak op het gebied van geestelijke gezondheidszorg gemist.quote:
[..]
Een persoonlijkheidsstoornis is het overgrote deel wel degelijk te behandelen. En als je, ondanks de ernst van de aandoening en je eigen capaciteiten, niet eens probeert of zelfs opgeeft, moet je in ieder geval stoppen jezelf zielig te vinden, want blijkbaar kies je er zelf voor om dat rotgevoel te behouden.
Verder was de kern van mijn betoog dat het niet zonder professionele hulp valt te behandelen. Jij zei namelijk van wel in jouw post. Ga daar eens op in in plaats van met iets aan te komen zetten wat helemaal niet ter discussie stond.
Scheer je weg jij vies dik mensenvrezend mormel.quote:Op vrijdag 30 mei 2014 21:54 schreef Brummetje2.0 het volgende:
Het komt nogal arrogant over. "Kijk eens hoe goed het met mij gaat, maar wees gerust lieve kindertjes, ook met jullie zal het straks beter gaan."
En werkelijk waar is het sneu dat er zoveel mensen zijn die dingen meemaken en dat op een of andere manier niet los kunnen maken, maar dit meisje en velen met haar wel en in plaats van er helemaal diep opin te willen gaan omdat het bij jullie niet lukt, accepteer het gewoon en wees blij dat het bij anderen wel lukt om dingen positief in te zien.
Ik ben ook zo'n iemand, en hoe lullig ik het ook vind, persoonlijk kan ik ontzettend moe worden van pessimistische mensen die hun hele leven maar depressief zijn en overal over zeiken. Altijd maar in het verleden bijven hangen en dit is niet goed en dat is niet goed en dit gaat kut en dat gaat kut en bablabla. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen want ik heb zelf ook zo'n fase gehad en daarom laat ik het maar, maar ga dan ook niet zeiken bij mensen die het kut hebben gehad maar wel positief in het leven kunnen staan.
[ Bericht 6% gewijzigd door #ANONIEM op 17-07-2014 14:33:00 ]
Geen zin om alles te lezen, maar ik vind dat je goed bezig bent TS! Heel goed.
Je moet alleen nog leren niet te makkelijk voor anderen te spreken, maar verder wens ik je heel veel succes en denk ik dat het je gaat lukken
Je moet alleen nog leren niet te makkelijk voor anderen te spreken, maar verder wens ik je heel veel succes en denk ik dat het je gaat lukken
Ofschoon ik het er volledig mee eens ben dat je altijd moet proberen de wereld positief te zien, kunnen sommige mensen dit helaas niet. Mijn moeder en ik zijn wat dat betreft complete tegenpolen: we hebben allebei heftige ellende meegemaakt in onze jeugd, maar ik ben er altijd optimistisch en positief onder gebleven, terwijl zij ieder klein excuusje zoekt om pessimistisch en negatief te zijn.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat nou komt: waarom zij niet naar positief te 'switchen' is.
Het doet veel pijn om iemand die je zo lief hebt als je eigen moeder zo te zien lijden onder zichzelf. Tegelijkertijd heb ik geaccepteerd dat dit nu eenmaal het geval is en probeer ik er voor haar te zijn waar het kan. Haar 'positief praten' is echter een 100% onbegaanbaar terrein. Althans, het kan wel even, maar 1 kleine tegenslag kan de knop weer 100% om naar negatief. De peptalk heeft geen duurzaam effect.
Als oorzaak voor dit absurde verschil tussen mijn ma en mij (wat dus echt dag en nacht uitmaakt in levensinstelling) verdenk ik de chemie in het brein: hormonen, aanmaak van stoffen als serotonine, dopamine, noradrenaline etc. En dan klopt dat verhaal van die vlieg zonder vleugels te vragen om te vliegen toch wel weer.
Toch wil ik niet geheel fatalistisch zijn: als een vlieg zijn eigen vleugels niet kan laten aangroeien, kun je altijd nog een externe partij vleugels laten kweken danwel kunstmatig fabriceren en deze aan de vlieg bevestigen. Nouja, metaforisch gezien.
@ TS: fijn voor je dat je een van die mensen bent die uit zichzelf gelukkig kan zijn. Hou dat vast, want ook ons soort moet daar soms moeite voor doen. Begrijp echter dat het voor een deel van de mensen volstrekt onmogelijk is zonder extern ingrijpen, en dat het niet alleen rein psychologische maar ook fysieke oorzaken kan hebben.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat nou komt: waarom zij niet naar positief te 'switchen' is.
Het doet veel pijn om iemand die je zo lief hebt als je eigen moeder zo te zien lijden onder zichzelf. Tegelijkertijd heb ik geaccepteerd dat dit nu eenmaal het geval is en probeer ik er voor haar te zijn waar het kan. Haar 'positief praten' is echter een 100% onbegaanbaar terrein. Althans, het kan wel even, maar 1 kleine tegenslag kan de knop weer 100% om naar negatief. De peptalk heeft geen duurzaam effect.
Als oorzaak voor dit absurde verschil tussen mijn ma en mij (wat dus echt dag en nacht uitmaakt in levensinstelling) verdenk ik de chemie in het brein: hormonen, aanmaak van stoffen als serotonine, dopamine, noradrenaline etc. En dan klopt dat verhaal van die vlieg zonder vleugels te vragen om te vliegen toch wel weer.
Toch wil ik niet geheel fatalistisch zijn: als een vlieg zijn eigen vleugels niet kan laten aangroeien, kun je altijd nog een externe partij vleugels laten kweken danwel kunstmatig fabriceren en deze aan de vlieg bevestigen. Nouja, metaforisch gezien.
@ TS: fijn voor je dat je een van die mensen bent die uit zichzelf gelukkig kan zijn. Hou dat vast, want ook ons soort moet daar soms moeite voor doen. Begrijp echter dat het voor een deel van de mensen volstrekt onmogelijk is zonder extern ingrijpen, en dat het niet alleen rein psychologische maar ook fysieke oorzaken kan hebben.
Alleen de lezer zelf kan voor zichzelf filteren wat hij of zij wil lezen.quote:
[..]
Scheer je weg jij vies dik mensenvrezend mormel.
En werkelijk waar is het sneu dat er zoveel mensen zijn die dingen meemaken en dat op een of andere manier niet los kunnen maken, maar dit meisje en velen met haar wel en in plaats van er helemaal diep opin te willen gaan omdat het bij jullie niet lukt, accepteer het gewoon en wees blij dat het bij anderen wel lukt om dingen positief in te zien.
Ik ben ook zo'n iemand, en hoe lullig ik het ook vind, persoonlijk kan ik ontzettend moe worden van pessimistische mensen die hun hele leven maar depressief zijn en overal over zeiken. Altijd maar in het verleden bijven hangen en dit is niet goed en dat is niet goed en dit gaat kut en dat gaat kut en bablabla. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen want ik heb zelf ook zo'n fase gehad en daarom laat ik het maar, maar ga dan ook niet zeiken bij mensen die het kut hebben gehad maar wel positief in het leven kunnen staan.
Jij kan niet gaan lopen dicteren wat iemand wel of niet op internet gooit, that's crazy.
En je loopt hier nu weer iemand met commanderende neerbuigende praat, inclusief vermeende uiterlijke trekjes, de grond in the praten. Hou nou eens op met dat snobby bitch gedrag, ik heb je al gezegd dat dat je maximaal een seventje maakt.
Het is nu de 2de keer dat me opvalt dat je mensen de grond in trappen gebruikt om jezelf beter te voelen. Dit betekend dat je nu mijn radar staat en ik je met je eigen woorden uit je ivoren torentje ga flikkeren, op de momenten dat ik daar even zin in heb en de kans toe zie.
Game on!
[ Bericht 0% gewijzigd door Florentius op 17-07-2014 16:22:48 ]
Godsamme wat een stel jankerds hier zeg. Goed bezig TS hou dit gevoel vast!
I solemnly swear i'm up to no good
|
|
