R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Goed topic, herkenbaar ook. Was (en ben) ook altijd een sociaal geïsoleerde kneus geweest, maar sinds ik een vergelijkbare gedachtegang als Ts geleidelijk ontwikkeld heb, is er wel vooruitgang. Niet dat het opeens beter is, maar er zijn meer positieve momenten en de negatieve momenten doen mij minder. Dat alles door een positievere instelling (en meer realistisch, want praktisch niks is zo erg als ik van tevoren vaak denk). Ofwel, denk inderdaad positiever en de kans is aannemelijk dat het je helpt, veel verliezen kun je toch niet in de meest extreme situaties. Hulde voor ts.
Dan ben je niet hard genoeg geslagen thuis. Sommige mensen zijn gewoon dood van binnen, fucked up beyond all repair, recidiverende depressieve stoornissen, dat soort grapjes. Accepteer dat en ga. Je klinkt als een verwend kind met 't empatische vermogen van een baksteen.quote:Op vrijdag 30 mei 2014 21:57 schreef Yalesa het volgende:
[..]
Lees eens wat beter.
Ik heb erge dingen meegemaakt, ik ben autistisch en ik zit in een sociaal isolement.
En ondanks al die dingen ben ik optimistisch en dankbaar. En dit probeer ik over te brengen.
Mooi zo jij hebt het geheim ook ontdekt en daarmee een klein beetje het mysterie van het leven ontrafeldquote:
Het is een wonder! dat ik dit nu op Fok! lees. Ik wou al een zo een soort post maken 
Door dit toe te passen zul je vele moeilijkheden overwinnen.
Jalaluddin Rumi:"Gisteren was ik slim en wilde ik de wereld veranderen, maar vandaag ben ik wijzer en verander ik mezelf."
Beter dan op je 18-22e je kapot neuken omdat je je eenzaam voelt zoals 80% van de dames in een kut situatie
Oja TS. Je zegt dat je angst hebt in sociale situaties. Dit kun je oplossen door jezelf te zijn en jezelf te confronteren met angsten. En om plat te zeggen schijt hebben wat mensen van je denken. Maak fouten in sociale situaties. Niet mensen beledigen enzo, maar gewoon jezelf te zijn. wees bewust waarvoor je bang bent en doe dan op het moment dat gen waar je op dat moment bang voor bent. Wees spontaner. Je mag ze maken.
Dit past precies in de lijn die je hebt gekozen, namelijk dankbaarheid en positivisme samen met spontaniteit, jezelfzijn, passies volgen confronteren met angsten. Zul je gelukkiger worden. Je hebt een sterke kracht ontdekt. Wacht maar af Je leven gaat nu verbeteren
[ Bericht 4% gewijzigd door Selfless op 29-06-2014 00:38:17 ]
Dit past precies in de lijn die je hebt gekozen, namelijk dankbaarheid en positivisme samen met spontaniteit, jezelfzijn, passies volgen confronteren met angsten. Zul je gelukkiger worden. Je hebt een sterke kracht ontdekt. Wacht maar af Je leven gaat nu verbeteren
[ Bericht 4% gewijzigd door Selfless op 29-06-2014 00:38:17 ]
Jalaluddin Rumi:"Gisteren was ik slim en wilde ik de wereld veranderen, maar vandaag ben ik wijzer en verander ik mezelf."
Ik begrijp de negatieve reacties in dit topic wel, zeker gezien ik zelf ook wel frustratie voel om eerlijk te zijn. Het lijkt vooral een situatie te zijn waarin de topic-starter zijn eigen optimisme (gecombineerd met zijn binnen de psychiatrie gezien (relatief) lichte problematiek) in een vlaag van egoïsme meent te moeten projecteren op iedereen; inclusief hen met serieuze ((vroeg)jeugdelijke) problematiek en de continu doorgaande gevolgen hiervan .
Zo werkt dat nu eenmaal niet, omdat er duidelijke verschillen zijn in de mate van dergelijke situaties en de manier hoe dit (blijvend) zal doorspelen op het individu. Voldoende mensen die elke nacht hopen niet meer wakker te worden, of uitzichtloos in een gesloten kliniek zitten simpelweg omdat sommigen vervormd zijn tot een lege huls wiens innerlijk alleen bestaat uit nietsontziende leegde en depressies.
Beetje het meisje met krasjes op haar arm dat aan mensen met forse littekens en spier/weefsel-beschadigingen ten gevolge hiervan gaan vertellen hoe ze om moeten gaan met hun zelfbeschadiging.
Zo werkt dat nu eenmaal niet, omdat er duidelijke verschillen zijn in de mate van dergelijke situaties en de manier hoe dit (blijvend) zal doorspelen op het individu. Voldoende mensen die elke nacht hopen niet meer wakker te worden, of uitzichtloos in een gesloten kliniek zitten simpelweg omdat sommigen vervormd zijn tot een lege huls wiens innerlijk alleen bestaat uit nietsontziende leegde en depressies.
Beetje het meisje met krasjes op haar arm dat aan mensen met forse littekens en spier/weefsel-beschadigingen ten gevolge hiervan gaan vertellen hoe ze om moeten gaan met hun zelfbeschadiging.
In order to understand, I destroyed myself
- Fernando Pessoa
- Fernando Pessoa
Daar zit dan ook het hele probleem in; hoe kan je oordelen over de situatie van mensen als jij je niet kan inleven in deze mensen? Het is makkelijk redeneren hoe jij denkt en daarmee schijnbaar hoe anderen dienen te denken ondanks hun situatie waar je duidelijk geen visie of inzicht in hebt.quote:
In order to understand, I destroyed myself
- Fernando Pessoa
- Fernando Pessoa
Jullie kunnen allemaal wel super negatief zijn tegen TS, maar om eerlijk te ziin, niemand is er ooit slechter op geworden om positiever in het leven te staan.
Dat is het punt ook niet per se mijns inziens. Theoretisch gezien zal iedereen er beter aan doen om positiever in het leven te staan; het gaat echter om de mogelijkheid dit te kunnen - niet het ideaal zelf.quote:
Jullie kunnen allemaal wel super negatief zijn tegen TS, maar om eerlijk te ziin, niemand is er ooit slechter op geworden om positiever in het leven te staan.
Er zijn enorm veel mensen welke door psychiatrische stoornissen, heftige traumatische gebeurtenissen (en dus onderhevig aan (c)ptss) enzovoorts, niet meer (of nooit) de mogelijkheid gehad hebben dit te kunnen ervaren. Als mensen figuurlijk gezien dood zijn van binnen, alleen depressies, eenzaamheid, verwaarlozing, (fysieke/emotionele) mishandeling gekend hebben of dit plots hevig geïnduceerd kregen is er juist een verlangen naar het ideaal van positiviteit, het hebben van een normaal (en saai) leven, alleen is dit nooit te realiseren. Dat is het verschil, namelijk dat veel mensen de mogelijkheid niet meer hebben, en dan is het nogal jammerlijk dat iemand als de topic-starter in feite zegt dat deze mensen het toch maar moeten doen en ondertussen stelt geen inzicht te hebben in hoe deze mensen zichzelf, hun omgeving en leven ervaren. Dat is het verschil.
Edit: taalfout(en)
[ Bericht 1% gewijzigd door Eufonie op 29-06-2014 12:01:24 ]
In order to understand, I destroyed myself
- Fernando Pessoa
- Fernando Pessoa
Mensen die dit zeggen 
Het valt mensen altijd alleen op als er iets slechts gebeurt, aangezien dat wat er goed gaat gewoon 'gaat zoals het hoort te gaan'. En pas als iets niet gaat zoals het hoort, is dat opvallend.
Het valt mensen altijd alleen op als er iets slechts gebeurt, aangezien dat wat er goed gaat gewoon 'gaat zoals het hoort te gaan'. En pas als iets niet gaat zoals het hoort, is dat opvallend.
Gr gr. de KLB Keizer
Klopt, maar ik deel wel de mening van de TS dat als je jouw leven wilt verbeteren dat je het zelf moet doen. Het is waar dat het kort door de bocht is, zeggen dat je het moet doen is veel makkelijker dan het zelf uitvoeren. Maar als we deze gedachte gang achterwegen laten klopt het wel wat de TS zegt: Mensen zien door de bomen het bos niet meer. Door de problemen zien mensen geen uitweg, of ze geloven er niet meer in. TS wilt alleen duidelijk maken dat er hoe dan ook altijd een uitweg is, je moet het alleen zelf doen.quote:
[..]
Dat is het punt ook niet per se mijns inziens. Theoretisch gezien zal iedereen er beter aan doen om positiever in het leven te staan; het gaat echter om de mogelijkheid dit te kunnen - niet het ideaal zelf.
Er zijn enorm veel mensen welke door psychiatrische stoornissen, heftige traumatische gebeurtenissen (en dus onderhevig aan (c)ptss) enzovoorts, niet meer (of nooit) de mogelijkheid gehad hebben dit te kunnen ervaren. Als mensen figuurlijk gezien dood zijn van binnen, alleen depressies, eenzaamheid, verwaarlozing, (fysieke/emotionele) mishandeling gekend hebben of dit plots hevig geïnduceerd kregen is er juist een verlangen naar het ideaal van positiviteit, het hebben van een normaal (en saai) leven, alleen is dit nooit te realiseren. Dat is het verschil, namelijk dat veel mensen de mogelijkheid niet meer hebben, en dan is het nogal jammerlijk dat iemand als de topic-starter in feite zegt dat deze mensen het toch maar moeten doen en ondertussen stelt geen inzicht te hebben in hoe deze mensen zichzelf, hun omgeving en leven ervaren. Dat is het verschil.
Edit: taalfout(en)
Wat een leuk, lief topic eigenlijk, apart te zien dat het gedeelte van de users die het zowat misgunnen zich aangevallen voelen en degene die bewondering hebben dit soort progressie altijd al voorstaan.
04-08-11, 02-02-12, 20-06-14, 13-08-15
Hm interessant stukje tekst en ben het er wel mee eens, in denk ook te lezen uit de reacties maar weinig mensen weten hoe te reageren op iemand met een depressie. Alhoewel dit een probleem is sinds de mens is ontstaan weten we nog steeds niet goed hoe we moeten 'behandelen'. En volgens mij neemt deze 'ziekte' alleen maar toe in de komen jaren.quote:
Relevant voor dit topic : http://www.today.com/heal(...)t-hear-it-1D79852039
Gewoon een mening van mezelf trouwens hoe ik dingen zie, iedereen ziet de wereld op zijn/haar manier.
Mooi gesproken!
PS: Daten? Ik heb nog wel een way to go, maar heb ook een uitmuntend immuunsysteem.
PS: Daten? Ik heb nog wel een way to go, maar heb ook een uitmuntend immuunsysteem.
Ik in een aantal worden omschreven: Ondernemend | Moedig | Stout | Lief | Positief | Intuïtief | Communicatief | Humor | Creatief | Spontaan | Open | Sociaal | Vrolijk | Organisator | Pro-actief | Meedenkend | Levensgenieter | Spiritueel
Geldt evengoed voor mannen, hoor.quote:Op zondag 29 juni 2014 00:24 schreef dopfles1 het volgende:
Beter dan op je 18-22e je kapot neuken omdat je je eenzaam voelt zoals 80% van de dames in een kut situatie
Je bent echt geen "kneus", hoor.quote:
Goed topic, herkenbaar ook. Was (en ben) ook altijd een sociaal geïsoleerde kneus geweest, maar sinds ik een vergelijkbare gedachtegang als Ts geleidelijk ontwikkeld heb, is er wel vooruitgang. Niet dat het opeens beter is, maar er zijn meer positieve momenten en de negatieve momenten doen mij minder. Dat alles door een positievere instelling (en meer realistisch, want praktisch niks is zo erg als ik van tevoren vaak denk). Ofwel, denk inderdaad positiever en de kans is aannemelijk dat het je helpt, veel verliezen kun je toch niet in de meest extreme situaties. Hulde voor ts.
Ik denk dat het een wisselwerking is van aan de ene kant van nature een angstig persoon zijn en aan de andere kant onze individualistische, harde maatschappij die stille, bange personen niet erkent en zelfs graag onderuithaalt (in de puberteit).En het dikgedrukte is heel herkenbaar voor mij.
quote:
[..]
Dan ben je niet hard genoeg geslagen thuis. Sommige mensen zijn gewoon dood van binnen, fucked up beyond all repair, recidiverende depressieve stoornissen, dat soort grapjes. Accepteer dat en ga. Je klinkt als een verwend kind met 't empatische vermogen van een baksteen.
x1000Als ik geen empathisch vermogen had gehad, had ik dit topic niet eens geopend.
En als je helemaal dood bent vanbinnen en je lijdt aan stoornissen, kom je al heel ver als je jezelf probeert te helpen. Dat is het: jezelf proberen te helpen. Ik vind het juist verwend als je op je luie gat blijft zitten.
Ik geloof dat er altijd wel een uitweg is en nee, ik heb het niet over de dood.
Opdat het zo is.quote:
[..]
Mooi zo jij hebt het geheim ook ontdekt en daarmee een klein beetje het mysterie van het leven ontrafeld
Door dit toe te passen zul je vele moeilijkheden overwinnen.
En wat let je om ook een post te maken waarin je mensen probeert te helpen?
Dat hoop ik maar.quote:
Oja TS. Je zegt dat je angst hebt in sociale situaties. Dit kun je oplossen door jezelf te zijn en jezelf te confronteren met angsten. En om plat te zeggen schijt hebben wat mensen van je denken. Maak fouten in sociale situaties. Niet mensen beledigen enzo, maar gewoon jezelf te zijn. wees bewust waarvoor je bang bent en doe dan op het moment dat gen waar je op dat moment bang voor bent. Wees spontaner. Je mag ze maken.
Dit past precies in de lijn die je hebt gekozen, namelijk dankbaarheid en positivisme samen met spontaniteit, jezelfzijn, passies volgen confronteren met angsten. Zul je gelukkiger worden. Je hebt een sterke kracht ontdekt. Wacht maar af Je leven gaat nu verbeteren
Schijt hebben aan wat anderen van me denken lukt mee steeds minder, helaas. Moet ik weer leren.
En dat ik zo vroeg in mijn leven al een sterke kracht heb ontdekt is een positief gevolg van iets heel negatiefs, als je vroeg in je leven wil rottigheid meemaakt, word je ook vroeg in je leven wijs en extra dankbaar voor de keren wanneer het beter gaat. Ook heb je meer hoop als het eventjes tegenzit, het is namelijk al eens eerder goed gekomen met je.
Ik snap ook wel dat er mensen zijn met veel ergere problemen dan ik. Ik heb dit topic "Voor de mensen die het moeilijk hebben" aangemaakt om mensen te vertellen dat er altijd een uitweg is, je moet er alleen een vinden. Neem verantwoordelijkheid voor je geluk.quote:
Ik begrijp de negatieve reacties in dit topic wel, zeker gezien ik zelf ook wel frustratie voel om eerlijk te zijn. Het lijkt vooral een situatie te zijn waarin de topic-starter zijn eigen optimisme (gecombineerd met zijn binnen de psychiatrie gezien (relatief) lichte problematiek) in een vlaag van egoïsme meent te moeten projecteren op iedereen; inclusief hen met serieuze ((vroeg)jeugdelijke) problematiek en de continu doorgaande gevolgen hiervan .
Zo werkt dat nu eenmaal niet, omdat er duidelijke verschillen zijn in de mate van dergelijke situaties en de manier hoe dit (blijvend) zal doorspelen op het individu. Voldoende mensen die elke nacht hopen niet meer wakker te worden, of uitzichtloos in een gesloten kliniek zitten simpelweg omdat sommigen vervormd zijn tot een lege huls wiens innerlijk alleen bestaat uit nietsontziende leegde en depressies.
Beetje het meisje met krasjes op haar arm dat aan mensen met forse littekens en spier/weefsel-beschadigingen ten gevolge hiervan gaan vertellen hoe ze om moeten gaan met hun zelfbeschadiging.
Dat is het belangrijkste: verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk en uit de slachtofferpositie proberen te klimmen.
Dat betekent niet dat je levenssituatie ineens helemaal anders gaat worden, maar probeer je eigen instelling en houding te veranderen. Kun je niet veranderen wat buiten je om ligt, probeer iets te veranderen waar je wél invloed op hebt: je instelling.
Ik kan me niet voorstellen dat er nooit een uitweg is, nee. Ik kan me wél in ze inleven, ze voelen zich heel rot, ze zitten in de slachtofferpositie en ze geloven dat er geen uitweg is. En ja, dit is de instelling die je dient te hebben als je gelukkig wilt zijn: de positieve instelling. Zonder positiviteit geen geluk.quote:
[..]
Daar zit dan ook het hele probleem in; hoe kan je oordelen over de situatie van mensen als jij je niet kan inleven in deze mensen? Het is makkelijk redeneren hoe jij denkt en daarmee schijnbaar hoe anderen dienen te denken ondanks hun situatie waar je duidelijk geen visie of inzicht in hebt.
Dit heb ik niet gesteld. Ik heb gesteld dat ik het er niet mee eens ben dat er in bepaalde situaties geen uitweg zou zijn.quote:
[..]
Dat is het punt ook niet per se mijns inziens. Theoretisch gezien zal iedereen er beter aan doen om positiever in het leven te staan; het gaat echter om de mogelijkheid dit te kunnen - niet het ideaal zelf.
Er zijn enorm veel mensen welke door psychiatrische stoornissen, heftige traumatische gebeurtenissen (en dus onderhevig aan (c)ptss) enzovoorts, niet meer (of nooit) de mogelijkheid gehad hebben dit te kunnen ervaren. Als mensen figuurlijk gezien dood zijn van binnen, alleen depressies, eenzaamheid, verwaarlozing, (fysieke/emotionele) mishandeling gekend hebben of dit plots hevig geïnduceerd kregen is er juist een verlangen naar het ideaal van positiviteit, het hebben van een normaal (en saai) leven, alleen is dit nooit te realiseren. Dat is het verschil, namelijk dat veel mensen de mogelijkheid niet meer hebben, en dan is het nogal jammerlijk dat iemand als de topic-starter in feite zegt dat deze mensen het toch maar moeten doen en ondertussen stelt geen inzicht te hebben in hoe deze mensen zichzelf, hun omgeving en leven ervaren. Dat is het verschil.
Edit: taalfout(en)
Volgens mij iets heel westers.quote:
Mensen die dit zeggen
Het valt mensen altijd alleen op als er iets slechts gebeurt, aangezien dat wat er goed gaat gewoon 'gaat zoals het hoort te gaan'. En pas als iets niet gaat zoals het hoort, is dat opvallend.
Nee leg eens uit.quote:Op zaterdag 28 juni 2014 16:00 schreef Fierce. het volgende:
[..]
Soms is er geen uitweg. Kan je dat begrijpen?
Weer zo eentje die zichzelf ontzettend zielig vindt omdat ze zulke vervelende dingen meegemaakt heeft. Je bent niet de enige hoor, het is maar hoe je er zelf mee omgaat. Lekker in de slachtofferrol kruipen gaat je in ieder geval probleemloos af.quote:
[..]
Dan ben je niet hard genoeg geslagen thuis. Sommige mensen zijn gewoon dood van binnen, fucked up beyond all repair, recidiverende depressieve stoornissen, dat soort grapjes. Accepteer dat en ga. Je klinkt als een verwend kind met 't empatische vermogen van een baksteen.
Als je hoopt niet meer wakker te worden wil je nog niet graag genoeg dood. Anders had je er wel voor gezorgd dat je niet meer wakker werd. Zo moeilijk is het niet.quote:
Ik begrijp de negatieve reacties in dit topic wel, zeker gezien ik zelf ook wel frustratie voel om eerlijk te zijn. Het lijkt vooral een situatie te zijn waarin de topic-starter zijn eigen optimisme (gecombineerd met zijn binnen de psychiatrie gezien (relatief) lichte problematiek) in een vlaag van egoïsme meent te moeten projecteren op iedereen; inclusief hen met serieuze ((vroeg)jeugdelijke) problematiek en de continu doorgaande gevolgen hiervan .
Zo werkt dat nu eenmaal niet, omdat er duidelijke verschillen zijn in de mate van dergelijke situaties en de manier hoe dit (blijvend) zal doorspelen op het individu. Voldoende mensen die elke nacht hopen niet meer wakker te worden, of uitzichtloos in een gesloten kliniek zitten simpelweg omdat sommigen vervormd zijn tot een lege huls wiens innerlijk alleen bestaat uit nietsontziende leegde en depressies.
Beetje het meisje met krasjes op haar arm dat aan mensen met forse littekens en spier/weefsel-beschadigingen ten gevolge hiervan gaan vertellen hoe ze om moeten gaan met hun zelfbeschadiging.
Behulpzaam als een waterkraan.
Op woensdag 29 april 2015 16:30 schreef seto het volgende:
als je niet #teamhenk bent ben je gewoon een *weggeFopt*homo
Op woensdag 29 april 2015 16:30 schreef seto het volgende:
als je niet #teamhenk bent ben je gewoon een *weggeFopt*homo
Inderdaad, dat je je leven niet neemt, betekent dat je nog een sprankje hoop hebt.quote:Op dinsdag 1 juli 2014 14:37 schreef fathank het volgende:
[..]
Als je hoopt niet meer wakker te worden wil je nog niet graag genoeg dood. Anders had je er wel voor gezorgd dat je niet meer wakker werd. Zo moeilijk is het niet.
Je zou bijna denken dat je mij dat gunt.quote:Op dinsdag 1 juli 2014 15:22 schreef Cue_ het volgende:
Ben benieuwd wanneer TS last krijgt van het Jojo effect
Beste Yalesa,
Allereerst bedankt dat je hebt willen reageren op mijn berichten. Echter, ik vind het lastig om mijzelf erin terug te vinden; ook omdat ik behoor tot een groep mensen met zware problematiek (deels achter de rug, deels met levenslange gevolgen en consequenties). Het is niet dat ik niks van mijn leven maak, zuipend en gedeprimeerd thuis zit. Ik heb een relatie, wil weer gaan studeren, heb goede sociale contacten en een leuke interesse (muziek). Echter, het feit dat mensen zoals ik bezig zijn, een leven op peil houden, een kind of een grootschalige hobby hebben, wil niet zeggen dat er ook positiviteit is.
Positiviteit is nogal een relatief begrip; het is geen concrete aanwezigheid in een individu, eerder een beschrijving aan de ervaring van bepaalde zaken. Soms echter, hebben mensen dingen meegemaakt, of zijn ze (deels door genetische predispositie) belast met één of meerdere psychiatrische stoornissen welke deze beleving anders doen formuleren, belemmeren of vrijwel onmogelijk maken.
Waar je zelf vanuit gaat is een zeker basismodel waar elk individu aan dient te voldoen. In zekere zin heb je daar wel een punt; voor veel mensen werkt het ook zo. Net als dat je er normaliter vanuit gaat dat elke fruitvlieg (zoals de naam al impliceert) kan vliegen. Net als dat elk mens, ook 'mens(elijk)' kan zijn qua emoties en ervaringen. Echter, bij een fruitvlieg kan een genetische predispositie zorgen voor gebroken vleugels, kunnen omstandigheden in diens ontwikkeling (ongeacht welk niveau qua tijdseenheid) leiden tot het niet kunnen vliegen. Daarmee valt deze nog wel onder de 'fruitvlieg', maar vliegen kan hij niet. Hoe hard deze ook probeert.
Voor mensen geld dat ook; soms hebben er zaken plaatsgevonden en/of vind men vanuit een genetisch oogpunt hinder om zichzelf te (willen) gedragen zoals men vaak, ongedacht binnen therapie, online fora of boeken, doet voorkomen. Echter, dit is lang niet altijd mogelijk.
Dit betekent simpelweg dat er situaties zijn waarin mensen wel door willen gaan, en dat vaak ook doen, maar hierin niet de positiviteit ervaren die we normaliter een individu toeschrijven. In een dergelijke situatie gaat het dus niet om doen of kennen, maar de onmogelijkheid tot het ervaren tot. Dat is iets wat ook alleen te begrijpen is, mijns inziens, als iemand die ook in een dergelijke situatie zit. Vraag iemand verliefdheid te omschrijven als deze nooit verliefd geweest is; je zult louter een opsomming van clichés tegen het lijf lopen. Geen diepgang of realisme. Voor jouw geld dit ook; het feit dat je deze situatie(s) niet begrijpt geeft aan dat je er eigenlijk geen (nuttige) uitspraken over kan doen buiten clichématig teksten op te noemen die uit een standaard boekje lijken te komen; 'laten we allemaal toch blij zijn, dan is alles veel beter'. Vanuit dat oogpunt, zowel binnen als buiten mijn situatie, begrijp ik de kritiek op jouw standpunten goed en onderschrijf ik deze eveneens.
Allereerst bedankt dat je hebt willen reageren op mijn berichten. Echter, ik vind het lastig om mijzelf erin terug te vinden; ook omdat ik behoor tot een groep mensen met zware problematiek (deels achter de rug, deels met levenslange gevolgen en consequenties). Het is niet dat ik niks van mijn leven maak, zuipend en gedeprimeerd thuis zit. Ik heb een relatie, wil weer gaan studeren, heb goede sociale contacten en een leuke interesse (muziek). Echter, het feit dat mensen zoals ik bezig zijn, een leven op peil houden, een kind of een grootschalige hobby hebben, wil niet zeggen dat er ook positiviteit is.
Positiviteit is nogal een relatief begrip; het is geen concrete aanwezigheid in een individu, eerder een beschrijving aan de ervaring van bepaalde zaken. Soms echter, hebben mensen dingen meegemaakt, of zijn ze (deels door genetische predispositie) belast met één of meerdere psychiatrische stoornissen welke deze beleving anders doen formuleren, belemmeren of vrijwel onmogelijk maken.
Waar je zelf vanuit gaat is een zeker basismodel waar elk individu aan dient te voldoen. In zekere zin heb je daar wel een punt; voor veel mensen werkt het ook zo. Net als dat je er normaliter vanuit gaat dat elke fruitvlieg (zoals de naam al impliceert) kan vliegen. Net als dat elk mens, ook 'mens(elijk)' kan zijn qua emoties en ervaringen. Echter, bij een fruitvlieg kan een genetische predispositie zorgen voor gebroken vleugels, kunnen omstandigheden in diens ontwikkeling (ongeacht welk niveau qua tijdseenheid) leiden tot het niet kunnen vliegen. Daarmee valt deze nog wel onder de 'fruitvlieg', maar vliegen kan hij niet. Hoe hard deze ook probeert.
Voor mensen geld dat ook; soms hebben er zaken plaatsgevonden en/of vind men vanuit een genetisch oogpunt hinder om zichzelf te (willen) gedragen zoals men vaak, ongedacht binnen therapie, online fora of boeken, doet voorkomen. Echter, dit is lang niet altijd mogelijk.
Dit betekent simpelweg dat er situaties zijn waarin mensen wel door willen gaan, en dat vaak ook doen, maar hierin niet de positiviteit ervaren die we normaliter een individu toeschrijven. In een dergelijke situatie gaat het dus niet om doen of kennen, maar de onmogelijkheid tot het ervaren tot. Dat is iets wat ook alleen te begrijpen is, mijns inziens, als iemand die ook in een dergelijke situatie zit. Vraag iemand verliefdheid te omschrijven als deze nooit verliefd geweest is; je zult louter een opsomming van clichés tegen het lijf lopen. Geen diepgang of realisme. Voor jouw geld dit ook; het feit dat je deze situatie(s) niet begrijpt geeft aan dat je er eigenlijk geen (nuttige) uitspraken over kan doen buiten clichématig teksten op te noemen die uit een standaard boekje lijken te komen; 'laten we allemaal toch blij zijn, dan is alles veel beter'. Vanuit dat oogpunt, zowel binnen als buiten mijn situatie, begrijp ik de kritiek op jouw standpunten goed en onderschrijf ik deze eveneens.
In order to understand, I destroyed myself
- Fernando Pessoa
- Fernando Pessoa
Persoonlijkheidsstoornissen kunnen alleen worden behandeld in een langdurige klinische setting en dan nog is het de vraag of de situatie ooit veel beter wordt. De stoornis gaat nooit helemaal over en op zijn best kun je ermee leren leven/omgaan. Dit hangt af van de ernst van de persoonlijkheidsstoornis. Je gaat wel erg kort door de bocht als je denkt dat mensen met een persoonlijkheidsstoornis zichzelf kunnen helpen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis hebben een vastgeroest denk- en gedragspatroon, die zeer hardnekkig is en waar ze zich zelf vaak niet eens bewust van zijn.quote:
[..]
Als ik geen empathisch vermogen had gehad, had ik dit topic niet eens geopend.
En als je helemaal dood bent vanbinnen en je lijdt aan stoornissen, kom je al heel ver als je jezelf probeert te helpen. Dat is het: jezelf proberen te helpen. Ik vind het juist verwend als je op je luie gat blijft zitten.
Ik geloof dat er altijd wel een uitweg is en nee, ik heb het niet over de dood.
Jij generaliseert alle psychische aandoening en redeneert alleen vanuit je eigen situatie. Je lijkt geen rekening te houden met de ernst van de aandoening en de capaciteit van de andere om te veranderen. Dat is denk ik de reden dat je zoveel kritiek krijgt in dit topic.
Eerst moet ik het zelf ervaren en sterker in mijn schoenen staan zodat ik negativiteit van andere mensen en reacties niet overneem. Want zeker weten zullen er ook sceptici enzo zijn.quote:
[..]
Opdat het zo is.
Jalaluddin Rumi:"Gisteren was ik slim en wilde ik de wereld veranderen, maar vandaag ben ik wijzer en verander ik mezelf."
Mensen die toch nog (niet constructieve) kritiek vinden/geven in dit topic.quote:
Dat is denk ik de reden dat je zoveel kritiek krijgt in dit topic.
Echt jammer!
1) No love without freedom, no freedom without love
2) Dansen is mijn grootste passie
3) "Simplicity is the keynote of all true elegance" , Coco Chanel
2) Dansen is mijn grootste passie
3) "Simplicity is the keynote of all true elegance" , Coco Chanel
Prachtig topic. Mooi geschreven Yalesa! 
Laat al die haters maar spartelen.
Laat al die haters maar spartelen.
En god zag dat YouCanLeaveYourHeadOn gelijk had.
Mezelf daar de schuld van geven en niet zitten kniezen.quote:Op dinsdag 1 juli 2014 18:17 schreef summer2bird het volgende:
Okey, je bent dus nu gemotiveerd, maar wat ga je doen nadat je motivatie misschien wegvalt?
Thanksquote:
Prachtig topic. Mooi geschreven Yalesa!
Alsjeblieftquote:
TS, dank voor dit bericht: inderdaad positief blijven!
Man up!quote:
[..]
Eerst moet ik het zelf ervaren en sterker in mijn schoenen staan zodat ik negativiteit van andere mensen en reacties niet overneem. Want zeker weten zullen er ook sceptici enzo zijn.
sarcasme wil ook nog weleens helpen
Any previously enabled store events for this user, including notifications to other users, may fail to fire
Een persoonlijkheidsstoornis is het overgrote deel wel degelijk te behandelen. En als je, ondanks de ernst van de aandoening en je eigen capaciteiten, niet eens probeert of zelfs opgeeft, moet je in ieder geval stoppen jezelf zielig te vinden, want blijkbaar kies je er zelf voor om dat rotgevoel te behouden.quote:
[..]
Persoonlijkheidsstoornissen kunnen alleen worden behandeld in een langdurige klinische setting en dan nog is het de vraag of de situatie ooit veel beter wordt. De stoornis gaat nooit helemaal over en op zijn best kun je ermee leren leven/omgaan. Dit hangt af van de ernst van de persoonlijkheidsstoornis. Je gaat wel erg kort door de bocht als je denkt dat mensen met een persoonlijkheidsstoornis zichzelf kunnen helpen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis hebben een vastgeroest denk- en gedragspatroon, die zeer hardnekkig is en waar ze zich zelf vaak niet eens bewust van zijn.
Jij generaliseert alle psychische aandoening en redeneert alleen vanuit je eigen situatie. Je lijkt geen rekening te houden met de ernst van de aandoening en de capaciteit van de andere om te veranderen. Dat is denk ik de reden dat je zoveel kritiek krijgt in dit topic.
Ik heb in mijn OP gezet dat er bij mij ook sprake is van een genetische predispositie (autisme) en dat ik ook nog nare dingen heb meegemaakt. Ik spreek dus uit ervaring en geloof me: ik heb geen clichés overgenomen en neergekalkt.quote:
Beste Yalesa,
Allereerst bedankt dat je hebt willen reageren op mijn berichten. Echter, ik vind het lastig om mijzelf erin terug te vinden; ook omdat ik behoor tot een groep mensen met zware problematiek (deels achter de rug, deels met levenslange gevolgen en consequenties). Het is niet dat ik niks van mijn leven maak, zuipend en gedeprimeerd thuis zit. Ik heb een relatie, wil weer gaan studeren, heb goede sociale contacten en een leuke interesse (muziek). Echter, het feit dat mensen zoals ik bezig zijn, een leven op peil houden, een kind of een grootschalige hobby hebben, wil niet zeggen dat er ook positiviteit is.
Positiviteit is nogal een relatief begrip; het is geen concrete aanwezigheid in een individu, eerder een beschrijving aan de ervaring van bepaalde zaken. Soms echter, hebben mensen dingen meegemaakt, of zijn ze (deels door genetische predispositie) belast met één of meerdere psychiatrische stoornissen welke deze beleving anders doen formuleren, belemmeren of vrijwel onmogelijk maken.
Waar je zelf vanuit gaat is een zeker basismodel waar elk individu aan dient te voldoen. In zekere zin heb je daar wel een punt; voor veel mensen werkt het ook zo. Net als dat je er normaliter vanuit gaat dat elke fruitvlieg (zoals de naam al impliceert) kan vliegen. Net als dat elk mens, ook 'mens(elijk)' kan zijn qua emoties en ervaringen. Echter, bij een fruitvlieg kan een genetische predispositie zorgen voor gebroken vleugels, kunnen omstandigheden in diens ontwikkeling (ongeacht welk niveau qua tijdseenheid) leiden tot het niet kunnen vliegen. Daarmee valt deze nog wel onder de 'fruitvlieg', maar vliegen kan hij niet. Hoe hard deze ook probeert.
Voor mensen geld dat ook; soms hebben er zaken plaatsgevonden en/of vind men vanuit een genetisch oogpunt hinder om zichzelf te (willen) gedragen zoals men vaak, ongedacht binnen therapie, online fora of boeken, doet voorkomen. Echter, dit is lang niet altijd mogelijk.
Dit betekent simpelweg dat er situaties zijn waarin mensen wel door willen gaan, en dat vaak ook doen, maar hierin niet de positiviteit ervaren die we normaliter een individu toeschrijven. In een dergelijke situatie gaat het dus niet om doen of kennen, maar de onmogelijkheid tot het ervaren tot. Dat is iets wat ook alleen te begrijpen is, mijns inziens, als iemand die ook in een dergelijke situatie zit. Vraag iemand verliefdheid te omschrijven als deze nooit verliefd geweest is; je zult louter een opsomming van clichés tegen het lijf lopen. Geen diepgang of realisme. Voor jouw geld dit ook; het feit dat je deze situatie(s) niet begrijpt geeft aan dat je er eigenlijk geen (nuttige) uitspraken over kan doen buiten clichématig teksten op te noemen die uit een standaard boekje lijken te komen; 'laten we allemaal toch blij zijn, dan is alles veel beter'. Vanuit dat oogpunt, zowel binnen als buiten mijn situatie, begrijp ik de kritiek op jouw standpunten goed en onderschrijf ik deze eveneens.
Verder zul je zelf op zoek moeten gaan naar diepgang. Als je dingen doet die écht bij jou passen, kom je al verder. Als je nare gebeurtenissen in het verleden loslaat, nog verder.
Iedereen is anders, dat klopt. Maar we hebben in grote lijnen allemaal dezelfde dingen nodig. Je zult een manier moeten vinden die dingen toe te laten.
En anders ben je gewoon ondankbaar.
nee.. in jou geval heet dat dan weer zelfspotquote:
[..]
Heb gehoord dat dat vaak een manier is van mensen om met hun problemen om te gaan, ja.
(oh wat een mooi voorbeeld weer)
Any previously enabled store events for this user, including notifications to other users, may fail to fire
Geef eens een bron bij je stelling dat persoonlijkheidsstoornissen voor het overgrote deel wel degelijk te behandelen (=genezen) zijn? Mijn vakliteratuur zegt namelijk heel wat anders. Kennelijke heb ik een nieuwe medische doorbraak op het gebied van geestelijke gezondheidszorg gemist.quote:
[..]
Een persoonlijkheidsstoornis is het overgrote deel wel degelijk te behandelen. En als je, ondanks de ernst van de aandoening en je eigen capaciteiten, niet eens probeert of zelfs opgeeft, moet je in ieder geval stoppen jezelf zielig te vinden, want blijkbaar kies je er zelf voor om dat rotgevoel te behouden.
Verder was de kern van mijn betoog dat het niet zonder professionele hulp valt te behandelen. Jij zei namelijk van wel in jouw post. Ga daar eens op in in plaats van met iets aan te komen zetten wat helemaal niet ter discussie stond.
Scheer je weg jij vies dik mensenvrezend mormel.quote:
Het komt nogal arrogant over. "Kijk eens hoe goed het met mij gaat, maar wees gerust lieve kindertjes, ook met jullie zal het straks beter gaan."
En werkelijk waar is het sneu dat er zoveel mensen zijn die dingen meemaken en dat op een of andere manier niet los kunnen maken, maar dit meisje en velen met haar wel en in plaats van er helemaal diep opin te willen gaan omdat het bij jullie niet lukt, accepteer het gewoon en wees blij dat het bij anderen wel lukt om dingen positief in te zien.
Ik ben ook zo'n iemand, en hoe lullig ik het ook vind, persoonlijk kan ik ontzettend moe worden van pessimistische mensen die hun hele leven maar depressief zijn en overal over zeiken. Altijd maar in het verleden bijven hangen en dit is niet goed en dat is niet goed en dit gaat kut en dat gaat kut en bablabla. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen want ik heb zelf ook zo'n fase gehad en daarom laat ik het maar, maar ga dan ook niet zeiken bij mensen die het kut hebben gehad maar wel positief in het leven kunnen staan.
[ Bericht 6% gewijzigd door #ANONIEM op 17-07-2014 14:33:00 ]
Geen zin om alles te lezen, maar ik vind dat je goed bezig bent TS! Heel goed.
Je moet alleen nog leren niet te makkelijk voor anderen te spreken, maar verder wens ik je heel veel succes en denk ik dat het je gaat lukken
Je moet alleen nog leren niet te makkelijk voor anderen te spreken, maar verder wens ik je heel veel succes en denk ik dat het je gaat lukken
Ofschoon ik het er volledig mee eens ben dat je altijd moet proberen de wereld positief te zien, kunnen sommige mensen dit helaas niet. Mijn moeder en ik zijn wat dat betreft complete tegenpolen: we hebben allebei heftige ellende meegemaakt in onze jeugd, maar ik ben er altijd optimistisch en positief onder gebleven, terwijl zij ieder klein excuusje zoekt om pessimistisch en negatief te zijn.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat nou komt: waarom zij niet naar positief te 'switchen' is.
Het doet veel pijn om iemand die je zo lief hebt als je eigen moeder zo te zien lijden onder zichzelf. Tegelijkertijd heb ik geaccepteerd dat dit nu eenmaal het geval is en probeer ik er voor haar te zijn waar het kan. Haar 'positief praten' is echter een 100% onbegaanbaar terrein. Althans, het kan wel even, maar 1 kleine tegenslag kan de knop weer 100% om naar negatief. De peptalk heeft geen duurzaam effect.
Als oorzaak voor dit absurde verschil tussen mijn ma en mij (wat dus echt dag en nacht uitmaakt in levensinstelling) verdenk ik de chemie in het brein: hormonen, aanmaak van stoffen als serotonine, dopamine, noradrenaline etc. En dan klopt dat verhaal van die vlieg zonder vleugels te vragen om te vliegen toch wel weer.
Toch wil ik niet geheel fatalistisch zijn: als een vlieg zijn eigen vleugels niet kan laten aangroeien, kun je altijd nog een externe partij vleugels laten kweken danwel kunstmatig fabriceren en deze aan de vlieg bevestigen. Nouja, metaforisch gezien.
@ TS: fijn voor je dat je een van die mensen bent die uit zichzelf gelukkig kan zijn. Hou dat vast, want ook ons soort moet daar soms moeite voor doen. Begrijp echter dat het voor een deel van de mensen volstrekt onmogelijk is zonder extern ingrijpen, en dat het niet alleen rein psychologische maar ook fysieke oorzaken kan hebben.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat nou komt: waarom zij niet naar positief te 'switchen' is.
Het doet veel pijn om iemand die je zo lief hebt als je eigen moeder zo te zien lijden onder zichzelf. Tegelijkertijd heb ik geaccepteerd dat dit nu eenmaal het geval is en probeer ik er voor haar te zijn waar het kan. Haar 'positief praten' is echter een 100% onbegaanbaar terrein. Althans, het kan wel even, maar 1 kleine tegenslag kan de knop weer 100% om naar negatief. De peptalk heeft geen duurzaam effect.
Als oorzaak voor dit absurde verschil tussen mijn ma en mij (wat dus echt dag en nacht uitmaakt in levensinstelling) verdenk ik de chemie in het brein: hormonen, aanmaak van stoffen als serotonine, dopamine, noradrenaline etc. En dan klopt dat verhaal van die vlieg zonder vleugels te vragen om te vliegen toch wel weer.
Toch wil ik niet geheel fatalistisch zijn: als een vlieg zijn eigen vleugels niet kan laten aangroeien, kun je altijd nog een externe partij vleugels laten kweken danwel kunstmatig fabriceren en deze aan de vlieg bevestigen. Nouja, metaforisch gezien.
@ TS: fijn voor je dat je een van die mensen bent die uit zichzelf gelukkig kan zijn. Hou dat vast, want ook ons soort moet daar soms moeite voor doen. Begrijp echter dat het voor een deel van de mensen volstrekt onmogelijk is zonder extern ingrijpen, en dat het niet alleen rein psychologische maar ook fysieke oorzaken kan hebben.
Alleen de lezer zelf kan voor zichzelf filteren wat hij of zij wil lezen.quote:
[..]
Scheer je weg jij vies dik mensenvrezend mormel.
En werkelijk waar is het sneu dat er zoveel mensen zijn die dingen meemaken en dat op een of andere manier niet los kunnen maken, maar dit meisje en velen met haar wel en in plaats van er helemaal diep opin te willen gaan omdat het bij jullie niet lukt, accepteer het gewoon en wees blij dat het bij anderen wel lukt om dingen positief in te zien.
Ik ben ook zo'n iemand, en hoe lullig ik het ook vind, persoonlijk kan ik ontzettend moe worden van pessimistische mensen die hun hele leven maar depressief zijn en overal over zeiken. Altijd maar in het verleden bijven hangen en dit is niet goed en dat is niet goed en dit gaat kut en dat gaat kut en bablabla. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen want ik heb zelf ook zo'n fase gehad en daarom laat ik het maar, maar ga dan ook niet zeiken bij mensen die het kut hebben gehad maar wel positief in het leven kunnen staan.
Jij kan niet gaan lopen dicteren wat iemand wel of niet op internet gooit, that's crazy.
En je loopt hier nu weer iemand met commanderende neerbuigende praat, inclusief vermeende uiterlijke trekjes, de grond in the praten. Hou nou eens op met dat snobby bitch gedrag, ik heb je al gezegd dat dat je maximaal een seventje maakt.
Het is nu de 2de keer dat me opvalt dat je mensen de grond in trappen gebruikt om jezelf beter te voelen. Dit betekend dat je nu mijn radar staat en ik je met je eigen woorden uit je ivoren torentje ga flikkeren, op de momenten dat ik daar even zin in heb en de kans toe zie.
Game on!
[ Bericht 0% gewijzigd door Florentius op 17-07-2014 16:22:48 ]
Godsamme wat een stel jankerds hier zeg. Goed bezig TS hou dit gevoel vast!
I solemnly swear i'm up to no good
|
|
