Waarom hebben de buren het altijd beter?

Afgelopen week overkwam het mij weer. Ik zat lekker met mijn vriend buiten in de tuin te genieten van de mooie lentezon. We hadden net vorige week een mooie nieuwe barbecue gekocht bij de Action en waren van plan deze eens goed te gebruiken vanavond.
De kooltjes waren aan het smeulen en het begon al lekker te ruiken toen opeens de buurman door het tuinhekje kwam wandelen. Hij begon gelijk te lachen toen hij onze barbecue zag branden.
Nieuwsgierig vroeg ik aan de buurman wat er zo grappig was waarop hij nog lachend wees naar de barbecue.
“Oh,”riep hij nog proestend van het lachen uit. “Jullie hebben de goedkope barbecue van de Action aangeschaft zie ik, ik dacht al dat ik een verrotte brandlucht rook en kwam even checken of alles nog heel was.”
Gelijk voelde ik alsof er een steen in mijn maag viel, en er kwam een soort woede naar boven. Mijn vriend kwam direct aanlopen om te kijken wat er aan de hand was. “Dag buurman, kom je mee barbecueën?” Vroeg hij vriendelijk. Waarop de buurman begon te lachen.
“Nee buurtjes, ik wil graag nog van de rest van mijn leven genieten, Carolina en ik hebben vanmiddag een barbecue gehaald bij de specialist die is gespecialiseerd in de beste barbecues. Dat was me even zo een 400,- maar dan heb je ook wat!”
Ik zag nog net niet groen van jaloezie toen de buurman lachend wegliep met een trotse blik op zijn gezicht maar kon me ook niet inhouden om even te spieken door de schutting heen. Inderdaad, daar stond een gloednieuwe grote, zilveren en blinkende barbecue. Boos keek ik naar mijn vriend, die nog steeds wat verbouwereerd naar mij stond te kijken.
Toen ik ’s avonds lekker op de bank zat met een glaasje rode wijn begon ik na te denken. Waarom ben ik zo jaloers op de buurman zijn nieuwe barbecue maar kan ik genieten van de rijkdom van de Koninklijke familie en roept dit geen enkel stukje jaloezie op?
We kunnen uit dit voorgaande situatie concluderen dat we constant bezig zijn met onze status. In het boek Statusangst van Alain de Botton wordt aangekaart dat we ons steeds vergelijken met een referentiegroep. Met referentiegroep wordt bedoeld mensen die we als ons gelijken beschouwen.
Het idee dat de buren een mooiere en betere barbecue hebben gekocht leidt tot onzekerheid en wrevel.
Als de koningin nou een nieuwe en mooiere barbecue had gekocht had het ons koud gelaten. De Botton zegt dat we alleen jaloers zijn mensen die tot de referentiegroep behoren en daar hoort de koningin niet bij.
Hoe kan het toch dat we in een maatschappij leven waar we constant met onszelf bezig zijn.
Als je hier over nadenkt is het te belachelijk voor woorden.
Dit misschien wel een ‘simpel’ voorbeeld maar hiermee wordt wel duidelijk gemaakt hoe vaak wij in het dagelijks leven met onze eigen status en sociale ongelijkheid bezig zijn.

[ Bericht 0% gewijzigd door MWD1 op 21-05-2014 14:56:46 ]

Dit verhaal is inderdaad voor een school opdracht van de Hanze en niet om het boek ''Statusangst'' te promoten of iets dergelijks..