De kunst van het loslaten van je ex #226

Aangezien hier de ervaringsdeskundige zitten wil ik even mijn eitje kwijt
....de ex van een vriend van mij is het toppunt van depressie en angst.. een horror jeugd, alleen verre familie en 0 vrienden, niemand. Altijd bij begeleid wonen en dat soort instanties gezeten.. alles wat maar kut in het leven is en wat je geen kind wenst heeft ze doorstaan.
Onlangs is ze gescheiden van haar man, 2 jaartjes getrouwd weest en ook nog een baby op na gehouden.

Z'n ex man is alles wat ze had en nog heeft. Hij heeft de knoop doorgehakt om te gaan scheiden, dit omdat hij geen verantwoordelijkheid gevoel had voor z'n kind.... en gewoon letterlijk liever de hele dag op z'n gat zit te gamen & blowen dan werkt of bv. zijn dochter opvoed! dat liet hij uiteraard ook altijd aan haar over.

Ze zit/zat er compleet doorheen, suïcidaal, stress en letterlijk vel om bot en leeft alleen nog puur voor haar kind, wat ze heel knap doet.
Inmiddels heeft ze een eigen huisje gekregen van de woonstichting en woont ze alleen met haar. kale muren en alles, want voor behang etc is even geen geld.
Geen zorgen, alles wat een baby/kind nodig heeft, heeft ze.

Haar ex man komt nog wel regelmatig op bezoek, maar meer voor de porno & eten.
Ook blijft zij hem opzoeken... een maaltijd voor 'm koken, het huis schoonmaken en vervolgens vertrekt ze weer met ruzie naar haar eigen huisje.
Hij heeft haar dus nog compleet in haar macht.

Ze kan en durft hem dus nog niet loslaten, want het is natuurlijk de vader van haar kind en de enige persoon in haar leven die ze ooit heeft kunnen vertrouwen. Maar ze ziet ook inmiddels wel in dat het zo niet gezond is. Ze is voornamelijk bang omdat haar ex met de kinderbescherming dreigt...

Dus!... dat vertelde ze mij zo allemaal heel openhartig over de afgelopen weken.
Dit allemaal nadat ik contact met haar heb gezocht via whatsapp, omdat ik mij zo'n zorgen maakte over haar, ondanks dat ik haar amper ken. (maar wel de streken van de ex)

En nu het enge en wat ik zelf totaal niet had verwacht... ik kan aan niemand anders meer denken dan haar, zucht.... We hebben een voor mij ongekende goede klik en we kunnen alles aan elkaar kwijt, heel openhartig naar elkaar en dingen durven te bespreken die we nooit aan een ander toe vertrouwde. Ze gaf al aan dat ik eigenlijk de enige ben die naar haar omkijkt en toevertrouwt. lief, maar ja...
Dus nu kwam kwam ik haar laatst op straat toevallig tegen en ik voelde weer als een verliefde tiener en klapte helemaal dicht, auw auw auw dat had ik ook nooit verwacht maar goed, we zijn wel even snel een bakkie koffie gaan drinken en dit is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Dit laatste heb ik haar nog niet kunnen vertellen en weet eigenlijk niet of dat wel zo verstandig is gezien haar situatie... ik wil niet nog meer stress op haar overbrengen want ze is duidelijk nog niet over haar ex heen.

Ik weet dus totaal niet wat ik nu moet doen. Mij zelf distantiëren of er vol voor gaan en tsjah, dan moet ik ze wel uit elkaar drijven en wil ik dat wel... want er is wel een kind in het spel (Wat een schatje is en waar ik geen problemen mee heb, want ik smelt helemaal weg als ik 'r zie.).
Mijn god waar ben ik aan begonnen

Ummm ze is nog steeds een beetje bezig met die ex begrijp ik uit je stukje , ik zou afstand nemen en kijken naar meisjes die vrij zijn , want ik denk heel eerlijk dat zo'n situatie word dat goed gaat , ze er dan achter komt dat ze toch weer haar ex terug wil en jij met de gebakken peren zit.

quote:

Op donderdag 5 september 2013 19:18 schreef Elusive het volgende:
Aangezien hier de ervaringsdeskundige zitten wil ik even mijn eitje kwijt
....de ex van een vriend van mij is het toppunt van depressie en angst.. een horror jeugd, alleen verre familie en 0 vrienden, niemand. Altijd bij begeleid wonen en dat soort instanties gezeten.. alles wat maar kut in het leven is en wat je geen kind wenst heeft ze doorstaan.
Onlangs is ze gescheiden van haar man, 2 jaartjes getrouwd weest en ook nog een baby op na gehouden.

Z'n ex man is alles wat ze had en nog heeft. Hij heeft de knoop doorgehakt om te gaan scheiden, dit omdat hij geen verantwoordelijkheid gevoel had voor z'n kind.... en gewoon letterlijk liever de hele dag op z'n gat zit te gamen & blowen dan werkt of bv. zijn dochter opvoed! dat liet hij uiteraard ook altijd aan haar over.

Ze zit/zat er compleet doorheen, suïcidaal, stress en letterlijk vel om bot en leeft alleen nog puur voor haar kind, wat ze heel knap doet.
Inmiddels heeft ze een eigen huisje gekregen van de woonstichting en woont ze alleen met haar. kale muren en alles, want voor behang etc is even geen geld.
Geen zorgen, alles wat een baby/kind nodig heeft, heeft ze.

Haar ex man komt nog wel regelmatig op bezoek, maar meer voor de porno & eten.
Ook blijft zij hem opzoeken... een maaltijd voor 'm koken, het huis schoonmaken en vervolgens vertrekt ze weer met ruzie naar haar eigen huisje.
Hij heeft haar dus nog compleet in haar macht.

Ze kan en durft hem dus nog niet loslaten, want het is natuurlijk de vader van haar kind en de enige persoon in haar leven die ze ooit heeft kunnen vertrouwen. Maar ze ziet ook inmiddels wel in dat het zo niet gezond is. Ze is voornamelijk bang omdat haar ex met de kinderbescherming dreigt...

Dus!... dat vertelde ze mij zo allemaal heel openhartig over de afgelopen weken.
Dit allemaal nadat ik contact met haar heb gezocht via whatsapp, omdat ik mij zo'n zorgen maakte over haar, ondanks dat ik haar amper ken. (maar wel de streken van de ex)

En nu het enge en wat ik zelf totaal niet had verwacht... ik kan aan niemand anders meer denken dan haar, zucht.... We hebben een voor mij ongekende goede klik en we kunnen alles aan elkaar kwijt, heel openhartig naar elkaar en dingen durven te bespreken die we nooit aan een ander toe vertrouwde. Ze gaf al aan dat ik eigenlijk de enige ben die naar haar omkijkt en toevertrouwt. lief, maar ja...
Dus nu kwam kwam ik haar laatst op straat toevallig tegen en ik voelde weer als een verliefde tiener en klapte helemaal dicht, auw auw auw dat had ik ook nooit verwacht maar goed, we zijn wel even snel een bakkie koffie gaan drinken en dit is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Dit laatste heb ik haar nog niet kunnen vertellen en weet eigenlijk niet of dat wel zo verstandig is gezien haar situatie... ik wil niet nog meer stress op haar overbrengen want ze is duidelijk nog niet over haar ex heen.

Ik weet dus totaal niet wat ik nu moet doen. Mij zelf distantiëren of er vol voor gaan en tsjah, dan moet ik ze wel uit elkaar drijven en wil ik dat wel... want er is wel een kind in het spel (Wat een schatje is en waar ik geen problemen mee heb, want ik smelt helemaal weg als ik 'r zie.).
Mijn god waar ben ik aan begonnen

Zoals je zelf al aangeeft is ze nog totaal met haar ex bezig. Daar moet je niet tussen komen, je kan er zeker voor haar zijn voor ondersteuning, maar gun haar de tijd om alles op een rij te zetten. Als jij het dan nog voelt, en zij voelt het ook dan komt het echt wel goed.
En zo niet kun je beter goede vrienden blijven als je zoveel om haar geeft.

Ik geef je wel een tip, als zijnde iemand die een relatie had met iemand die ook net van haar ex af was met een kleintje. Besef je goed waar je dan eventueel aan begint. Mijn ex-vriendin is inmiddels weer terug na 6/7 jaar bij haar ex en de biologische vader. En ik sta met lege handen.

jullie hebben gelijk, thanks
eigenlijk bij het schrijven voelde ik het al... maarja..

Ik mag me hier ook melden

Eind vorige maand heeft m'n vriendin na 1¾ jaar een punt achter onze relatie gezet. Helemaal onverwacht kwam het niet, maar het was alsnog een enorme schok. Ze was m'n eerste echte vriendin. We konden het vanaf het begin af aan buitengewoon goed met elkaar vinden, alles leek haast vanzelf te gaan. We gingen vrij snel samenwonen - achteraf te snel, maar het voelde destijds goed.

De eerste scheurtjes in onze relatie kwamen toen ik in de herfst van 2012 m'n baan kwijtraakte. In de periode daarna heb ik het heel moeilijk gehad met voor mezelf duidelijk te krijgen wat ik wilde qua werk (heb ik nog steeds niet echt helder) en door m'n (faal)angsten die door de hele gang van zaken weer opspeelden had ik het ook zwaar met solliciteren e.d..
Ik heb haar vaak proberen duidelijk te maken waarom dat zo moeilijk is voor mij, maar die gesprekken draaiden telkens op hetzelfde uit. Ze wilde of kon niet begrijpen waarom ik er niet alles aan deed weer z.s.m. aan het werk te komen. Ik haar dan uitleggen dat de wil er wel was, maar het me gewoon heel veel moeite kostte. Uiteindelijk waren we het erover eens dat ik naar de psycholoog zou gaan om m'n problemen te lijf te gaan. Maar het bleef een uiterst gevoelig onderwerp, dat steeds meer tussen ons in is komen te staan. Eind mei van dit jaar was het allemaal dusdanig bekoeld dat het ons beter leek een stap terug te doen, onze status op "uit" te zetten, en dan maar rustig aan weer opbouwen.

Daarna ging het weer beter tussen ons. We zouden een nieuw huis krijgen, maar dat was nog niet opgeleverd, waardoor ik eerst een tijdje weer thuis ging wonen, en zij bij een vriendin. Ondertussen spraken we vaak af, deden leuke dingen. Toen het nieuwe huis werd opgeleverd heb ik veelvuldig geholpen met klussen en inrichten, met in het achterhoofd dat ik er ook ooit weer zou wonen - we hadden intussen wel afgesproken dat beter was als ik eerst weer een periode in m'n oude flatje zou gaan wonen. Dat zou beter zijn voor het werken aan mijn zelfstandigheid en mijn zelfvertrouwen, en zo zou het ook weer een beetje zo kunnen worden als in de periode voordat we samenwoonden.

Zoals ik zei, voor mijn gevoel ging het weer de goede kant op tussen ons. Er waren weer plannen voor de toekomst. Het ging echter mis toen we begin vorige maand, na een gezellig weekend, toch weer in een kutgesprek belandden. Zij wilde praten over hoe het met ons verder zou moeten wanneer ik weer in mijn flatje zou zitten, en ik had dat onderwerp eigenlijk niet zien aankomen, waardoor ik dichtsloeg. Ze vroeg weer door over werk en ik wist totaal niet meer wat ik haar moest zeggen. Dat irriteerde haar enorm.
In de dagen erna via de app min of meer afgesproken dat het beter was als we elkaar voorlopig even niet zouden spreken, omdat we anders steeds in hetzelfde patroon zouden vervallen. Dat begon na een week of wat toch te knagen, waarna ik voorzichtig informeerde hoe het was. Dat leverde alleen wat kille reacties op, en de vraag wanneer ik naar de flat zou gaan verhuizen. Daarna kwam het bericht dat het haar beter leek als we ieder ons eigen weg zouden gaan. Ze zei dat ze bang was dat er iets tussen ons kapot was gegaan, het niet meer voelde zoals eerst, en de stress haar te veel werd. Na enig mailcontact bleek er ook ineens een leuke collega te zijn met wie ze al enkele keren had afgesproken, en die al had aangegeven haar heel leuk te vinden, en al om een relatie had gevraagd. Daar dacht ze nog 'even' over na...

En sindsdien zit ik met een enorme berg vragen. Heb ik de afgelopen maanden dan niet signalen gemist? Heb ik onze relatie teveel voor vanzelfsprekend aangenomen? Natuurlijk was het ook niet meer zo goed als in het begin, maar ik zag toch echt een opgaande lijn. En ik had het idee dat zij daar ook zo over dacht. Maar om dan in 2 weken tijd eerst te horen dat ze niet meer verder wil en tegelijkertijd blijkbaar al veel contact met die collega heeft.. en of ik dan maar even zo spoedig mogelijk spullen van mij die nog bij haar staan wil komen ophalen. Het doet zo'n pijn... het lijkt haar allemaal niet veel meer te doen, het lijkt alsof ze al lang en breed over mij heen is, misschien al was toen we nog wel samen waren. Heeft ze me dan aan het lijntje gehouden? Ik weet het niet. Ik kan maar niet begrijpen dat 'mijn meisje' zoiets doet...

En dan is ook nog de hoop. De hoop dat ze ergens de komende maanden misschien toch tot inkeer komt. Dat ze nu vlucht richting mensen die haar nu wel 'positieve aandacht' kunnen geven, maar toch op een gegeven moment ook zal realiseren wat ze nu eigenlijk weggooit...
Ik probeer steeds alles te verklaren, waarom ze dit doet, maar ik kom er niet veel verder mee. Mijn voorgeschiedenis en karakter zijn niet de eenvoudigste, maar die van haar ook niet. Misschien weet ze ook niet zo goed wat ze nu wil, of ze wel tot een serieuze relatie met ups en downs in staat is.

Nu probeer ik me zoveel mogelijk te richten op het weer om mezelf te gaan wonen, om maar bezig te zijn, en iets voor ogen te hebben. Maar omdat ook daar veel herinneringen liggen is dat erg lastig. Ik kan zomaar weer volschieten om de kleinste dingen. Ik moet haar sowieso nog een keer zien om wat laatste spullen op te halen en toch ook op een zekere manier afscheid te nemen, daar zie ik erg tegenop..

quote:

Op zaterdag 7 september 2013 21:48 schreef Cassius het volgende:
*verhaal*

Als zij een bepaalde toekomst voor zich ziet, dan past het niet hebben van een baan waarschijnlijk niet in het plaatje. Sommige mensen trekken dat slecht.

Ik wil zelf bijvoorbeeld ook in een leuke buurt wonen in een moderne woning, en genoeg geld overhouden om nog leuke dingen te doen. Ik kan dit gelukkig zelf betalen, maar als ik een ander zou moeten onderhouden omdat zij geen baan heeft, dan wordt het een ander verhaal. Dat zou ik ook als een last ervaren.

Nu verwacht ik er niet teveel van, maar een baantje waarmee ze zichzelf in standhoudt is toch wel fijn.

Het is zonde als een partner een vermindering in levenskwaliteit betekent. En juist als werkloze man bevind jij je dan in een benarde positie.. want traditioneel gezien wordt nog steeds verwacht dat jij meer verdient dan zij.

Kortom, het ligt er gewoon aan dat je geen werk hebt en blijkbaar niet zo ambitieus bent als zij. En daar knapte ze waarschijnlijk op af.

quote:

Op zaterdag 7 september 2013 22:30 schreef BadObsession het volgende:

Het is zonde als een partner een vermindering in levenskwaliteit betekent. En juist als werkloze man bevind jij je dan in een benarde positie.. want traditioneel gezien wordt nog steeds verwacht dat jij meer verdient dan zij.

Kortom, het ligt er gewoon aan dat je geen werk hebt en blijkbaar niet zo ambitieus bent als zij. En daar knapte ze waarschijnlijk op af.

Dat is zo ja. Ik heb haar wel aangegeven dat ik wel wil en mijn best doe, binnen de mogelijkheden die ik heb, maar ook het gevoel dat wat ik haar ook zei, het niet goed genoeg was. Ook bekroop me wel eens het gevoel dat als ik maar een baan had, het verder wel goed was. Dat de problemen zich dan verder zelf wel zouden oplossen of zo. Natuurlijk zou dat wel helpen, maar zo simpel is het niet.

quote:

Op zaterdag 7 september 2013 22:51 schreef Cassius het volgende:

[..]

Dat is zo ja. Ik heb haar wel aangegeven dat ik wel wil en mijn best doe, binnen de mogelijkheden die ik heb, maar ook het gevoel dat wat ik haar ook zei, het niet goed genoeg was. Ook bekroop me wel eens het gevoel dat als ik maar een baan had, het verder wel goed was. Dat de problemen zich dan verder zelf wel zouden oplossen of zo. Natuurlijk zou dat wel helpen, maar zo simpel is het niet.

Snap ik.. ik heb ook problemen zelf (met angsten).

Ik heb wel een goede baan waardoor we leuk kunnen wonen etc, maar het probleem met mij is dat ik juist moeite heb met dingen die voor de meeste mensen geen probleem zijn. En dat vreet al tijden aan mijn relatie helaas. Ik kan niet leuk uitgaan, kan er slecht tegen als het ergens druk is, denk teveel na over van alles, doe eigenlijk nooit meer iets spontaan..

Zij zoekt juist een uitlaatklep voor haar eigen stress.. en ik kan dat niet faciliteren. Ik wil alleen maar als 1 of andere bejaarde gaan wandelen in het bos ofzo, waar het lekker rustig is. Zij wil feesten, ik wil rust.

Dat klapt vanzelf finaal uit elkaar.. (en dat zou niet de eerste keer zijn )

[ Bericht 4% gewijzigd door BadObsession op 07-09-2013 23:07:16 ]

Na bijna 2 jaar is de rollercoaster voorbij. En nee, niet omdat een van ons is vreemdgegaan of omdat 'het gevoel' er niet meer is maar omdat de toekomst te onzeker is. Het heeft vanaf het begin tussen ons in gestaan en we zijn daarom al 2x eerder kort uit elkaar geweest. Zij is in Nederland voor haar studie en gaat terug zodra ze haar diploma heeft. Het voelt ongelofelijk klote omdat de break nu veel echter voelt.. Leeg gevoel, slecht eten en slecht slapen. Ik denk aan haar en de tranen begin te rollen.

Fase 1, ineens alleen.

Nou al bijna 3 maanden geleden dat ik onze relatie van 4jaar verbroken had.
Ondanks mn beslissing voelde het klote en kreeg haar niet uit mn hoofd. Rare dromen bijna elke *^$@# ochtend. Meteen gedatet met een leuke andere meid maar kreeg er geen gevoel bij dus dat heb ik inmiddels subtiel gesust.

Na 2 maanden bijna geen contact rustig weer wat contact gelegd. Ze moest ook nog wel eens aan mij denken maar miste me niet echt veel. We hebben wel afgesproken nog om binnenkort ergens iets te gaan drinken of whatever.

Gisteren na wat berichtenverkeer heb ik haar gewoon opgebeld, mn waardigheid ingeleverd en haar gezegd dat ik haar mis en haar stem wou horen.

Zo kom ik er dus nooooooit overheen....

inmiddels alweer een paar dates gehad met een jongen die ik heb leren kennen en het gaat best wel goed. weet niet of ik officieel wat met hem wil beginnen op korte termijn omdat ik toch nog enorm veel vast zit aan me ex en die nieuwe jongen ook met hem vergelijk en dat moet ik gewoon niet doen. maar hij was mijn eerste liefde, al zag ik dat te laat in, en ook voor hem was het de eerste relatie en die zijn altijd het hevigst. dat zal ik nooit terugkrijgen en hij ook niet. maar kan moeilijk aan die relatie blijven hangen, helemaal omdat het al jaren terug is, maar ik doe het onbewust toch en ik kom er maar niet vanaf. zelfs als ik in bed lig met mijn date denk ik aan me ex in plaats van de date. niet netjes dus terwijl het wel gewoon klikt. ik wil me ex uit mijn hoofd hebben, helemaal omdat hij mij mijn gedachtes niet meer waard is. hij is doorgegaan en heeft een relatie en zegt nu gelukiger dan ooit te zijn, wat ik zelf betwijfel gezien hoe gelukkig hij bij mij was, en hoeveel hij van me hield, maar oke, dus waarom denk ik nog aan hem als hij me in zijn woorden toch niet meer ziet staan? echt verschrikkelijk. ik had moeten beseffen hoe goed ik het had op dat moment, want ik paste perfect bij hem en hij bij mij. we waren zo gelukkig. betwijfel of ik ooit zo gelukkig ga worden bij iemand anders.

Sinds gisteren is de relatie tussen mijn ex-vriendin (mijn eerste echt grote liefde) en mij na vijf jaar voorbij, nooit verwacht dat het zover zou komen..

Voor haar is de aantrekkingskracht er echter niet meer. Ze houdt nog wel van me maar beschouwt onze relatie meer als een broer/zus relatie. Met name omdat we twee maanden geleden nog samen een fantastische vakantie samen hebben gehad (zonder deze ellende) vind ik dat echter ontzettend moeilijk om te begrijpen en te accepteren. Ik krijg het idee dat ze de handdoek te makkelijk in de ring heeft gegooid, maar ben me ervan bewust dat ik in dezen niets kan afdwingen, dat maakt het zo ontzettend pijnlijk allemaal.

Iemand ervaring met een vergelijkbaar scenario?

[ Bericht 1% gewijzigd door Gauner op 22-09-2013 15:52:26 ]

quote:

Op zondag 22 september 2013 15:47 schreef Gauner het volgende:
Sinds gisteren is de relatie tussen mijn ex-vriendin (mijn eerste echt grote liefde) en mij na vijf jaar voorbij, nooit verwacht dat het zover zou komen..

Voor haar is de aantrekkingskracht er echter niet meer. Ze houdt nog wel van me maar beschouwt onze relatie meer als een broer/zus relatie. Met name omdat we twee maanden geleden nog samen een fantastische vakantie samen hebben gehad (zonder deze ellende) vind ik dat echter ontzettend moeilijk om te begrijpen en te accepteren. Ik krijg het idee dat ze de handdoek te makkelijk in de ring heeft gegooid, maar ben me ervan bewust dat ik in dezen niets kan afdwingen, dat maakt het zo ontzettend pijnlijk allemaal.

Iemand ervaring met een vergelijkbaar scenario?

Precies hetzelfde man.. 6 jaar ..

Nu paar maandjes verder.. Begin er vrede mee te krijgen.

https://vimeo.com/23083498

quote:

Op zondag 22 september 2013 15:47 schreef Gauner het volgende:
Sinds gisteren is de relatie tussen mijn ex-vriendin (mijn eerste echt grote liefde) en mij na vijf jaar voorbij, nooit verwacht dat het zover zou komen..

Voor haar is de aantrekkingskracht er echter niet meer. Ze houdt nog wel van me maar beschouwt onze relatie meer als een broer/zus relatie. Met name omdat we twee maanden geleden nog samen een fantastische vakantie samen hebben gehad (zonder deze ellende) vind ik dat echter ontzettend moeilijk om te begrijpen en te accepteren. Ik krijg het idee dat ze de handdoek te makkelijk in de ring heeft gegooid, maar ben me ervan bewust dat ik in dezen niets kan afdwingen, dat maakt het zo ontzettend pijnlijk allemaal.

Iemand ervaring met een vergelijkbaar scenario?

Ja.. Alleen na 2.5 jaar. Zelfde verhaal; goede vakantie gehad en dan opeens patsboem, is het gevoel/aantrekkingskracht weg. Niks dat je er tegen kan doen. Heb mijn ex regelmatig vervloekt dat hij er niet harder aan gewerkt heeft, maar nu zie ik in dat het een zinloze gedachte is. Zo'n probleem sluipt er langzaam in en dan zijn er genoeg momenten en gebeurtenissen die het tij kunnen keren, en als het dan niet gebeurt dan moet je het gewoon op geven. Je kan jezelf niet dwingen weer van iemand te houden of gevoelens voor diegene te krijgen.

Sterkte.

quote:

Op maandag 23 september 2013 08:09 schreef Scrummie het volgende:

[..]

Hier ook, 4,5 jaar. 2 maanden verder nu: ik ben nog een beetje met haar bezig, maar zij al na 2 weken met een ander. Tsja..

Weet je, ik zou bijna willen dat er iemand anders in haar leven is waarop ze verliefd is geworden. Puur en alleen omdat ik het dan zou kunnen begrijpen, want dat kan ik nu niet. Ik heb het haar gevraagd en ze zegt dat ze veranderd is en andere interesses heeft gekregen maar dat er geen gevoelens zijn voor iemand anders. Ik geloof haar als ze dat zegt, ze is in al die jaren altijd eerlijk tegen me geweest en ze weet ook dat een leugen op dit punt momenteel misschien meer kwaad dan goed doet.

Blijft over de grote vraag: Waarom? Ik kan het gewoon niet begrijpen dat ze binnen een tijdsbestek van twee weken het besluit neemt om apart van elkaar verder te gaan, daar waar we altijd een twee-eenheid zijn geweest. Het idee dat ze er geen moeite voor lijkt te willen doen doet misschien nog wel het meeste pijn.

quote:

Op maandag 23 september 2013 09:55 schreef Gauner het volgende:

[..]

Weet je, ik zou bijna willen dat er iemand anders in haar leven is waarop ze verliefd is geworden. Puur en alleen omdat ik het dan zou kunnen begrijpen, want dat kan ik nu niet. Ik heb het haar gevraagd en ze zegt dat ze veranderd is en andere interesses heeft gekregen maar dat er geen gevoelens zijn voor iemand anders. Ik geloof haar als ze dat zegt, ze is in al die jaren altijd eerlijk tegen me geweest en ze weet ook dat een leugen op dit punt momenteel misschien meer kwaad dan goed doet.

Blijft over de grote vraag: Waarom? Ik kan het gewoon niet begrijpen dat ze binnen een tijdsbestek van twee weken het besluit neemt om apart van elkaar verder te gaan, daar waar we altijd een twee-eenheid zijn geweest. Het idee dat ze er geen moeite voor lijkt te willen doen doet misschien nog wel het meeste pijn.

Alsof ik een quote van mezelf lees..

Dus.... Ik ga net mn laatste spulletjes ophalen...

Na 5 maanden apart heb ik eindelijk in mn hoofd : hey, het is haar keuze.. Zij wil niet meer dus het is beter zo..

Ga ik daar weg... Hangt ze om mn nek.. En wat presteert ze te zeggen.. Ik mis je.

Back to square one..
Pfffff


Boos man... Boos

Het is bijna 12 maand geleden dat ik hier begon te posten over gekut en geketter met mijn huidige ex.

quote:

Op dinsdag 24 september 2013 21:58 schreef mitchelll0181 het volgende:
Dus.... Ik ga net mn laatste spulletjes ophalen...

Na 5 maanden apart heb ik eindelijk in mn hoofd : hey, het is haar keuze.. Zij wil niet meer dus het is beter zo..

Ga ik daar weg... Hangt ze om mn nek.. En wat presteert ze te zeggen.. Ik mis je.

Back to square one..
Pfffff

Boos man... Boos

Heb je haar niet gevraagd wat ze met die uitspraak wil bereiken?

Uiteraard.. ik vroeg waarom doe je dit.. enige antwoord wat ik kon krijgen was ik weet het niet..

ben toen weg gegaan.. terwijl ik zei : ik snap jou echt niet..

Daarna een sorry via sms.. gevolgd door een welterusten..

weet je .. ik heb eigenlijk zoiets van je verdiend het niet eens meer.. 5 maanden lang heb je me weggeduwd...en eindelijk ben ik zover dat ik het prima vind... en dan dit ..

quote:

Op woensdag 25 september 2013 12:33 schreef mitchelll0181 het volgende:
Uiteraard.. ik vroeg waarom doe je dit.. enige antwoord wat ik kon krijgen was ik weet het niet..

ben toen weg gegaan.. terwijl ik zei : ik snap jou echt niet..

Daarna een sorry via sms.. gevolgd door een welterusten..

weet je .. ik heb eigenlijk zoiets van je verdiend het niet eens meer.. 5 maanden lang heb je me weggeduwd...en eindelijk ben ik zover dat ik het prima vind... en dan dit ..

Vrouwen.

quote:

Op woensdag 25 september 2013 12:34 schreef Gauner het volgende:

[..]

Vrouwen.

Tja.. en t hele gesprek liep er al naar toe he... terwijl ik bezig was met mn spullen opzoeken ..

Heb je al een huisje ?
Heb je al iemand ontmoet ?
Denk je nog vaak aan ons ?

Wtf woman.. jij wou mij niet meer wat denk je nou .. pfff

ergste is gwn dat mn mindset weer helemaal fucked up is.. na 5 maanden had k een beetje rust,,

quote:

Op woensdag 25 september 2013 12:37 schreef mitchelll0181 het volgende:

[..]

Tja.. en t hele gesprek liep er al naar toe he... terwijl ik bezig was met mn spullen opzoeken ..

Heb je al een huisje ?
Heb je al iemand ontmoet ?
Denk je nog vaak aan ons ?

Wtf woman.. jij wou mij niet meer wat denk je nou .. pfff

ergste is gwn dat mn mindset weer helemaal fucked up is.. na 5 maanden had k een beetje rust,,

Leuke streken zijn dat inderdaad

Zal gewoon aftasten zijn waarschijnlijk. Plus als het wel gemeend was dan was het in iedergeval niet erg tactvol.

Er waren sowieso al geen grote problemen.. in mijn ogen maja..
Juist daaaarom heb ik zoiets van ist t allemaal wel waard...

Ik heb ook wat te vaak : dan pleur je toch lekker op naar mn hoofd gehad om kleine shit dingen..

Moet je wel bij zo iemand willen zijn..

quote:

Op woensdag 25 september 2013 12:33 schreef mitchelll0181 het volgende:
Uiteraard.. ik vroeg waarom doe je dit.. enige antwoord wat ik kon krijgen was ik weet het niet..

ben toen weg gegaan.. terwijl ik zei : ik snap jou echt niet..

Daarna een sorry via sms.. gevolgd door een welterusten..

weet je .. ik heb eigenlijk zoiets van je verdiend het niet eens meer.. 5 maanden lang heb je me weggeduwd...en eindelijk ben ik zover dat ik het prima vind... en dan dit ..

Sorry hoor maar ik vind haar gedrag wel normaal. Meelevend, in die zin omdat ze niet precies weet (neem ik even aan) wat je allemaal aan het doen bent. En nu je toch weer zo bij elkaar bent is het altijd wel even leuk om te zien hoe het gegaan is afgelopen maanden en of je al weer iemand hebt.

O ja dat snap ik wel.

Maar niet het ik mis je gedeelte!

Mja .. ik weet dus idd niet hoe ze het precies bedoelde.. weet ook niet of ik het wel wil weten..

Maar.. als je me niet terug wil.. waarom zou je me wel missen dan ..

Ook bij mij heeft het noodlot toegeslagen! Relatie voorbij na bijna 3 jaar.

Wat een klote gevoel, wat een leegte nu je overal alleen voor staat, wat een gemengde gevoelens. De ene keer denk ik ooit komt het weer goed, en het andere moment denk ik, ik wil haar niet meer terug, en het volgende moment mis ik haar weer en alle mooie momenten. Om gek van te worden, de hele dag aan het malen, en proberen alles op een rijtje te krijgen voor mezelf. Dat laatste lukt nu beter nu ik alleen ben, als je middenin de relatie zit kan je amper helder nadenken!!

Ik zal even proberen om mijn verhaal uit te leggen.

Mijn ex vriendin komt uit een welgestelde familie met veel geld. Haar ouders hebben altijd een heel slecht huwelijk gehad, net als haar broer, ze bleven bij elkaar om de verkeerde redenen.
Mijn ex had als kind nooit iets te zeggen, alle keuzes werden voor haar gemaakt door haar moeder, zelfs haar opleiding mocht ze niet zelf kiezen.

Doordat vroeger altijd alles voor haar werd gedaan en geregeld kan ze nu ze op eigen benen staat en volwassen is totaal geen keuzes maken. Ze doet maar wat andere van haar verwachten. De ene keer zegt en wilt ze dit, en de andere keer weer iets heel anders. Ze is in mijn ogen heel labiel en naïef en heeft totaal geen eigen mening. Ze zegt ook vaker dingen die tegenstrijdig zijn. Om gek van te worden.

Zij heeft altijd alles gegaan om het de ouders naar de zin te maken, maar het was nooit goed. Ze heeft ook nooit een echte moeder dochter relatie met haar moeder gehad. Ze noemde haar moeder altijd het ijskonijn. Haar moeder wist niet hoe ze haar dochter de aandacht en liefde kon geven die ze nodig had, kortom hun verhouding is erg stroef en zakelijk. En daar zit zij nu heel erg mee.

Ik weet niet of het daar aan ligt maar ze kan geen enkele relatie in stand houden, en een baan kan ze ook niet houden, het loopt telkens mis. Waarschijnlijk omdat ze de lat veel te hoog legt, of de verkeerde keuzes maakt. Bij alles wat ze doet denkt ze wat zou mijn moeder hier van vinden.
Zo stonden we laatst in een winkel en zag ze twee leuke broeken liggen, een vond zei erg leuk, en een vond haar moeder erg leuk, dan koopt ze die broek die haar moeder leuk vind, wat ik hiermee wil zeggen is dat ze iets doet of kiest wat niet haar keus is maar die van een ander. Bij alles kijkt ze door de bril van haar moeder, om gek van te worden.

Zo was ik laatst iets aan het zoeken in de kast en kwam per ongeluk een psychologisch rapport van haar tegen. Schijnt dat ze al jaren zo nu en dan bij een psycholoog over de vloer komt Ze is in het verleden depressief geweest en heeft ook een burn-out gehad. Ik zag een stukje staan wat ze zelf had geschreven, " ben nu 25 en weer een relatie voorbij, weer een baan kwijt, en zie het niet meer zitten".

Nu 10 jaar later is ze 35, en weer t zelfde liedje.
Ik denk dat zei de lat veel te hoog legt en te hoge verwachtingen heeft qua relaties en werk. Haar ouders hebben het opzich goed gedaan en kunnen nu rentenieren, en haar broer ook. Maar die hebben een slecht huwelijk. Zij daarentegen kan geen relatie in stand houden en raakt ook telkens haar baan kwijt, endat vreet aan haar. Ze heeft zich volgens mij niet kunnen bewijzen, en dat zit haar niet lekker.

Ze heeft eigenlijk alles wat je je maar kunt wensen. Haar ouders hebben een heel groot huis, en zij heeft een huis van hun cadeau gekregen, afbetaald en wel, haar ouders huis ligt naast dat van haar (ons).

Haar vader heeft altijd vanaf dat ze klein was tegen haar gezegd je moet met een zakenman op huis aan komen, want die hebben een andere kijk op het leven. Dat hebben haar ouders hun hele leven al tegen haar gezegd. Kan je nagaan hoe ik me voelde toen ze me dat vertelde, ik heb een gewone baan, dus ben ik dan wel goed genoeg? Maar goed ik schonk er verder geen aandacht aan. Zij kwam wel uit een iets hoger milieu dan dat ik kom, maar goed, dat was geen issue volgens ons.

Ze heeft altijd tegen mij gezegd dat ze niks met een zakenman wilde, omdat die nooit thuis zijn voor de kinderen, altijd maar werken zijn, veel reizen voor t werk, en dus waarschijnlijk ook vreemd gaan. Dat vertelde ze mij altijd, want haar vader en broer waren net zo, en dat wilde ze dus niet. Ze was dolgelukkig met mij.

Afgelopen februari woonde we al bijna twee jaar samen in haar huis, met zo nu en dan wat ups en downs gezien haar verleden. Ze wilde heel graag huisje boompje beestje en kinderen.

Ik had nog een eigen appartement en ben dat gaan verhuren omdat we samen verder wilde in haar huisje met alles erop en eraan.
Ze was inmiddels al een jaar gestopt met de pil en bleek dat ze op de normale manier geen kinderen kon krijgen.

Vorige zomer hebben ze een eileider weggenomen, het zou alleen nog via ivf kunnen hebben we ons laten vertellen.
Zo gezegd zo gedaan. In februari de eerste poging erop zitten na veel hormonen en spuiten en ziekenhuis bezoeken etc was de eerste poging mislukt.
Hier heeft ze een behoorlijke mentale klap aan overgehouden. Komt heel wat bij kijken achteraf gezien. Hoop stress en toestanden.

Maand later zag ze de relatie ineens niet meer zitten, en wist ze het ineens allemaal niet meer. Ze begon ineens te twijfelen aan van alles. Dat twijfelen heeft ze vaker gehad. Tis nou eenmaal een grote twijfelaar, en zal het nooit 100% weten volgens mij. Ook met haar opvoeding etc te maken. Maar goed, ik werd er wel gek van.

Dus na twee jaar samen wonen mijn spullen verhuist naar haar, en een ivf poging later kan ik weer alles terug verhuizen en ziet ze het allemaal niet meer zitten etc. Ongelooflijk!

De weker die daarop volgde nog wel veel contact gehad. Ze was er erg slecht aan toe en lag de hele dag alleen maar te huilen in bed. Ze zag het allemaal niet meer zitten en wist het allemaal niet meer.
Ik heb toen geprobeerd haar uit de put te trekken, en weer leuke dingen met haar gedaan. Ik hield natuurlijk nog zielsveel van haar en kon het niet aanzien.

We hebben toen veel gesprekken gehad, en ze vertelde me toen dat ze twijfelde aan ons, en of wij het wel voor elkaar waren, want ze had aan mij sommige dingen graag anders gezien en willen veranderen.

Na aantal weker en gesprekken verder zijn we tegen alle verwachtingen er weer met volle moed tegenaan gegaan. AchterAf misschien beter niet kunnen doen, maar je bent zo gek op iemand tot je tot veel in staat bent, en jezelf voorbij loopt, en gewoon niet op wilt geven.

Na een paar weken ging het de goeie kant op. En ze kwam weer met het idee ivf aan, ze wilde een nieuwe poging. Ook wilde ze naast haar ouders weg. We zouden ergens anders voor een huisje gaan kijken. Iedereen zei dat het beter was als we naast haar ouders weggingen.

Dus zo gezegd zo gedaan, inmiddels al aan het kijken voor een ander huisje, en ivf was weer bespreekbaar.

Dit was tevens het begin van het einde. En ze begon ineens weerte twijfelen etc. Werd daar natuurlijk heel onzeker van en kreeg er zelf slechte zin van, wat ook weer invloed haar op haar humeur.

Zo eigenlijk een paar weken langs elkaar afgeleefd op de automatische piloot. Tot dat ze zei ik wil dat je vertrekt zo komen we niet verder. We moeten allebei een tijdje voor onszelf hebben en eens alles op een rijtje zetten. En eens even twee maanden geen contact hebben. Ze zei ook dat ze het erg jammer vond, en ik gezien haar leeftijd de laatste kans was om kinderen te krijgen

Toen ik haar daarop aansprak van stel je was nu zwanger geweest wat dan, antwoorde ze, ja dan was het zo geweest, maar het is niet zo

Ik kan het echt allemaal niet meer aan elkaar lijmen of knopen en wordt en knettergek van. Teveel vragen in mijn hoofd nu en heel tegenstrijdig allemaal
Drie weken geleden hebben we elkaar voor t laatst gezien. We hebben toen afgesproken even geen contact. Want zegt ze als we nu blijven afspreken dan kan ik je niet zo goed loslaten. En blijven we in het verleden hangen zegt ze.

Na 4 dagen stuurt ze een sms en vraagt ze hoe het met me gaat. Dat is inmiddels 2 weken geleden.

Pff weet echt niet meer wat ik moet doen. Mijn verstand zegt dit en mijn gevoel weer iets heel anders. Ik mis haar en weet niet hoe ik het nu moet aanpakken, en of ik nog iets kan en moet aanpakken!!!

Zag afgelopen week op fb dat ze met een jongen die 8 jaar jonger is dan haar uit het dorp is wezen stappen (rijkeluiszoontje) vind het allemaal erg vervelend en pijnlijk, en vraag me nu werkelijk af of ik ooit iets voor haar betekend heb.

Pfff

quote:

Op woensdag 25 september 2013 20:54 schreef AlwaysHappy het volgende:
Ik denk dat je je geen zorgen moet maken of je echt wat voor haar heb betekend. Het is logisch dat je het doet, maar zij doet een poging om uit een hele grote dip te komen. Ze heeft zowat alles geprobeerd, en nu legt ze de oorzaak bij jullie relatie, zo lijkt. Dat is niet netjes, maar ik denk niet dat ze het expres doet.

Ik denk dat je maar eens goed moet nadenken of je sowieso met haar verder wilt. Het kan voorkomen dat iemand een erg groot gecompliceerd verleden heeft zolang diegene eraan werkt of het al achter zich heeft gelaten / in de tegenwoordige tijd dus geen last meer van heeft. Zij is 35 jaar en zit er nog steeds mee, naar allerlei pogingen om het achter haar te laten. Ze wil wel veranderen, maar ze vind de mening van haar moeder toch nog het belangrijkst, dat zit heel diep. Daar kan jij denk ik niks aan veranderen. Zij is niet per definitie meteen de ''slechte'' partij van de relatie, maar als ze een goede stabiele relatie wil hebben moet ze gewoon aan wat dingen werken, en dat gaat in dit geval, denk ik het best solo.

Dat is zeer pijnlijk voor jou, en ik snap heel goed dat je haar erg vaak mist ; 3 jaar is niet niets. Laat haar aan haar problemen werken, en als jullie echt bij elkaar horen dan komt ze wel weer bij je terug, veranderd en al. Het is nu aan haar om de weg naar boven in te zetten. Succes!

Ze heeft ook altijd geleerd om alles te beredeneren, en om haar gevoel uit te schakelen. Haar gevoel en verstand werken niet samen.

Daar is ze de laatste tijd wel aan het werken zegt ze.

Ik zou het liefst contact met haar opnemen. Of jets van haar horen. Gewoon nog eens afspreken en wat leuks gaan doen, misschien onbewust om te voelen of er nog iets is, en of het nog goed kont.

Nu al bijna 3 weken niks gehoord en dat doet pijn. Heb zelf ook geen contact opgenomen, ondat ik niks wil forceren. Naar weet niet of ik daar nu goed aan doe of juist niet.

Ik sta echt op het punt om haar vandaag een luchtig mailtje te sturen.

Gewoon om haar te laten weten hoe het met de hond gaat ( was onze hond, is nu bij mij)

Weet niet of ik dat moet en kan doen. Mss bang voor een minder leuke reactie

Zucht

Iemand tips?

quote:

Op donderdag 26 september 2013 09:41 schreef Evad72 het volgende:
Iemand tips?

Niks sturen en verder gaan met je leven.
Als ze je nog terugwil dan moet dat uit haarzelf komen en dan hoor je dat wel.

quote:

Op donderdag 26 september 2013 10:03 schreef AlwaysHappy het volgende:

[..]

Zolang je contact blijft zoeken/houden in de beginfase kom je nog moeilijker over haar heen. Bal ligt bij haar.

Kan ik bevestigen. Heb de afgelopen dagen ook nog via de mail contact gehouden met mijn ex, puur en alleen omdat dat het gevoel gaf dat ik haar zo niet helemaal los zou laten en het prettig vond om een antwoord te krijgen van haar.

Heb nu 'al' drie dagen niets meer gestuurd en ik laat het ook maar zo. Hoe moeilijk het ook is.

Ik ken haar heel goed. En weer dat als ik contact zoek en als we elkaar weer zien dat het weer goed zou kunnen komen heel voorzichtig.

Want ze vroeg me geen contact op te nemen voor een maandje of 2, zodat ze even alles op een rijtje kon zetten. En als we dan zouden blijven afspreken we zouden blijven hangen in elkaars leven.
Ze vroeg me toen om dat te respecteren.

Dat heb ik ook tot nu toe gedaan, maar tis erg moeilijk.

Dus dacht als ik nou gewoon een luchtig mailtje stuur dan hoor ik mss tenminste iets.

Nu hoor ik niks en dat doet pijn.
Wordt elke ochtend wakker met het gevoel alsof er een olifant op me zit, en niet telkens aan de leuke mooie fijne momenten samen denken.

Ik mis haar, en alles wat ze deed, en hoe ze was. Kan niks meer net haar delen en haar niet meer vastpakken.

Wat een klote gevoel.

quote:

Op donderdag 26 september 2013 11:00 schreef Evad72 het volgende:
Ik ken haar heel goed. En weer dat als ik contact zoek en als we elkaar weer zien dat het weer goed zou kunnen komen heel voorzichtig.

Want ze vroeg me geen contact op te nemen voor een maandje of 2, zodat ze even alles op een rijtje kon zetten. En als we dan zouden blijven afspreken we zouden blijven hangen in elkaars leven.
Ze vroeg me toen om dat te respecteren.

Dat heb ik ook tot nu toe gedaan, maar tis erg moeilijk.

Dus dacht als ik nou gewoon een luchtig mailtje stuur dan hoor ik mss tenminste iets.

Nu hoor ik niks en dat doet pijn.
Wordt elke ochtend wakker met het gevoel alsof er een olifant op me zit, en niet telkens aan de leuke mooie fijne momenten samen denken.

Ik mis haar, en alles wat ze deed, en hoe ze was. Kan niks meer net haar delen en haar niet meer vastpakken.

Wat een klote gevoel.

Ze heeft jou en de relatie gedumpt en ze wil je niet meer!
Iemand die van je houdt heeft geen rust nodig en dumpt je niet, zo simpel is het.
Ga nou niet jezelf steeds valse hoop aanpraten en vanalles voor haar invullen. Daar pijnig je alleen jezelf mee.

quote:

Op donderdag 26 september 2013 11:00 schreef Evad72 het volgende:
Ik ken haar heel goed. En weer dat als ik contact zoek en als we elkaar weer zien dat het weer goed zou kunnen komen heel voorzichtig.

Want ze vroeg me geen contact op te nemen voor een maandje of 2, zodat ze even alles op een rijtje kon zetten. En als we dan zouden blijven afspreken we zouden blijven hangen in elkaars leven.
Ze vroeg me toen om dat te respecteren.

Dat heb ik ook tot nu toe gedaan, maar tis erg moeilijk.

Dus dacht als ik nou gewoon een luchtig mailtje stuur dan hoor ik mss tenminste iets.

Nu hoor ik niks en dat doet pijn.
Wordt elke ochtend wakker met het gevoel alsof er een olifant op me zit, en niet telkens aan de leuke mooie fijne momenten samen denken.

Ik mis haar, en alles wat ze deed, en hoe ze was. Kan niks meer net haar delen en haar niet meer vastpakken.

Wat een klote gevoel.

Ik zit in precies dezelfde situatie op dit moment. Ik dacht ook dat ik mijn meisje na vijf jaar door en door kende, maar vorige week was het ineens voorbij.

Als ze je om tijd vraagt om alles op een rijtje te zetten dan moet je dat respecteren. Als ik iets heb geleerd in de afgelopen periode is dat je op dit gebied niets kunt afdwingen, hoe frustrerend en pijnlijk dat ook is.

Ik weet niet meer of ze dat letterlijk zei. Ze had zoiets wel aangegeven.

We hebben een jaar geleden in een zelfde situatie gezeten. Toen bleven we contact houden en spraken we af, en ook veel gepraat en toen is t vanzelf goedgekonen.

Vandaar dat ik nu geneigd ben weer contact te zoeken, om het niet te laten verwateren. Maar ik weet niet of ik daar goed of slecht aan doe.

Ik begrijp gewoon niet waar het goed voor is, geen contact?! Dan verwatert het juist toch?

quote:

Op donderdag 26 september 2013 11:43 schreef Evad72 het volgende:
Ik weet niet meer of ze dat letterlijk zei. Ze had zoiets wel aangegeven.

We hebben een jaar geleden in een zelfde situatie gezeten. Toen bleven we contact houden en spraken we af, en ook veel gepraat en toen is t vanzelf goedgekonen.

Vandaar dat ik nu geneigd ben weer contact te zoeken, om het niet te laten verwateren. Maar ik weet niet of ik daar goed of slecht aan doe.

Ik begrijp gewoon niet waar het goed voor is, geen contact?! Dan verwatert het juist toch?

In veel gevallen wel ja.

Waarom zou je contact gaan zoeken als de situatie toch niet gaat veranderen. Van wat ik van je verhaal lees heeft ze veel problemen en dat zal ze toch echt zelf moeten oplossen. (als ze dat nog gaat doen want ze is inmiddels 35)

quote:

Op donderdag 26 september 2013 13:14 schreef S95Sedan het volgende:

[..]

In veel gevallen wel ja.

Waarom zou je contact gaan zoeken als de situatie toch niet gaat veranderen. Van wat ik van je verhaal lees heeft ze veel problemen en dat zal ze toch echt zelf moeten oplossen. (als ze dat nog gaat doen want ze is inmiddels 35)

Ik had haar drie weken voor t laatst gezien. Ze zei toen even geen contact met elkaar. 4 dagen erna stuurt ze een bericht en vraagt hoe het met me gaat?
Ze vroeg ook hoe het met de hond was, die ik nu heb.

Had haar verteld dag ik haar nog zou mailen en zo zou laten weten hoe het met de hond gaat.

Maar dat heb ik niet meer gedaan, heb die mail niet gestuurd. Mss dat ze daar nog op wacht?!

quote:

Op donderdag 26 september 2013 13:34 schreef Evad72 het volgende:

[..]

Ik had haar drie weken voor t laatst gezien. Ze zei toen even geen contact met elkaar. 4 dagen erna stuurt ze een bericht en vraagt hoe het met me gaat?
Ze vroeg ook hoe het met de hond was, die ik nu heb.

Had haar verteld dag ik haar nog zou mailen en zo zou laten weten hoe het met de hond gaat.

Maar dat heb ik niet meer gedaan, heb die mail niet gestuurd. Mss dat ze daar nog op wacht?!

Als ze het had willen weten dan had ze je wel gevraagd. Je bent naar excuses aan het zoeken om contact op te nemen.