De kunst van het loslaten van je ex #226

quote:

Op vrijdag 30 augustus 2013 17:52 schreef Maax het volgende:
Lekker een tijdje niet aan mn ex gedacht, ging goed, zie ik ineens een smsje toen ik wakker werd..

"ik hield echt van je. Jij bent degene die alles heeft verpest. En nu is het te laat. Dus contact houden heeft geen zin. Stop met alles."

En ik had niet eens contact. Vrouwen wie begrijpt ze

Klacht: Ze rent weer rondjes in mijn hoofd.

ah ze gaf iets te veel in aan haar emoties en moest dat schijnbaar kwijt , mindere is dat jij de lul bent op dat moment . Trouwens exen zouden verboden moeten zijn op te duiken wanneer het weer goed gaat.

Ja t kutte van dit alles is dat ik nu weer hoop heb omdat ze toch een berichtje heeft gestuurd. En ik blijf maar nadenken over wat ik kan doen om ervoor te zorgen dat het goedkomt..:')

Dont worry, het kleine logische deel dat ik nog heb houdt me tegen om iets te gaan doen..

quote:

Op zaterdag 31 augustus 2013 13:11 schreef formerjellybean het volgende:

[..]

ah ze gaf iets te veel in aan haar emoties en moest dat schijnbaar kwijt , mindere is dat jij de lul bent op dat moment . Trouwens exen zouden verboden moeten zijn op te duiken wanneer het weer goed gaat.

Dit lees ik dan als "ze heeft nog gevoelens voor me"

quote:

Op zondag 1 september 2013 13:30 schreef Maax het volgende:

[..]

Dit lees ik dan als "ze heeft nog gevoelens voor me"

Ik weet niet of dat zo is maar ik weet soms wel dat je na een nacht stappen soms iemand even op dat moment mist en door alcohol ineens vage berichtjes gaat sturen

quote:

Op zondag 1 september 2013 13:46 schreef formerjellybean het volgende:

[..]

Ik weet niet of dat zo is maar ik weet soms wel dat je na een nacht stappen soms iemand even op dat moment mist en door alcohol ineens vage berichtjes gaat sturen

Nah, vrijdagochtend kwart voor elf is daar niet echt het tijdstip voor..

Urgh na 6 weken geen contact, heb ik 3 dagen geleden toch weer contact gezocht. Hij mistte mij ook en kwam op whatsapp en skype om te kijken of ik berichtjes had gestuurd. Zocht op bepaalde sites hoe het met mij ging. Toch moest ik er niets achter zoeken.

Zit m'n ogen weer uit m'n kop te janken voor iemand die het verdomme niet verdiend. Ik heb hem gevraagd me dit keer te blokkeren en te deleten en als ik contact op zoek niets meer te reageren. Ik blijf toch bewust/ onbewust contact opzoeken en dat is al triest genoeg. Ik ben nog steeds gek op die jongen, maar niet degene die hij nu is, waarom blijf ik toch hopen dat die ene jongen er toch nog ergens van binnen is.

Le zucht.

Na bijna 2 jaar ben ik bang dat ik mij binnenkort toch weer moet aanmelden hier :-(

quote:

Op dinsdag 3 september 2013 01:56 schreef Mint_Clansell het volgende:

[..]

Inderdaad, niet reageren. Dit is een veelgebruikte tactiek om te kijken of er nog wat te halen valt bij je en een reactie uit te lokken, om het contact weer op gang te brengen. Negatief contact is tenslotte ook contact.

Maar negatief contact kan je wel helemaal gek maken bij wijze van spreke. Nouja moraal dus: geen contact is het beste. Ik zit er ook al heel lang mee om wat te zeggen tegen m'n ex, maar "wtf" denk ik dan, het is m'n fucking ex. Het is uit gegaan om een reden.

quote:

Op dinsdag 3 september 2013 06:32 schreef BestIEverHad het volgende:

[..]

Maar negatief contact kan je wel helemaal gek maken bij wijze van spreke. Nouja moraal dus: geen contact is het beste. Ik zit er ook al heel lang mee om wat te zeggen tegen m'n ex, maar "wtf" denk ik dan, het is m'n fucking ex. Het is uit gegaan om een reden.

Daar ben ik het dan niet mee eens. In mijn geval betekent geen contact ook geen dochter zien. Dus dan maar een beetje contact wat bij mij natuurlijk ook reacties en gevoelens naar boven haalt dan mijn dochter missen. Geloof mij, dat doe ik nu dagelijks al en het vooruitzicht op haar helemaal niet zien is gewoon slopend.

Aangezien hier de ervaringsdeskundige zitten wil ik even mijn eitje kwijt
....de ex van een vriend van mij is het toppunt van depressie en angst.. een horror jeugd, alleen verre familie en 0 vrienden, niemand. Altijd bij begeleid wonen en dat soort instanties gezeten.. alles wat maar kut in het leven is en wat je geen kind wenst heeft ze doorstaan.
Onlangs is ze gescheiden van haar man, 2 jaartjes getrouwd weest en ook nog een baby op na gehouden.

Z'n ex man is alles wat ze had en nog heeft. Hij heeft de knoop doorgehakt om te gaan scheiden, dit omdat hij geen verantwoordelijkheid gevoel had voor z'n kind.... en gewoon letterlijk liever de hele dag op z'n gat zit te gamen & blowen dan werkt of bv. zijn dochter opvoed! dat liet hij uiteraard ook altijd aan haar over.

Ze zit/zat er compleet doorheen, suïcidaal, stress en letterlijk vel om bot en leeft alleen nog puur voor haar kind, wat ze heel knap doet.
Inmiddels heeft ze een eigen huisje gekregen van de woonstichting en woont ze alleen met haar. kale muren en alles, want voor behang etc is even geen geld.
Geen zorgen, alles wat een baby/kind nodig heeft, heeft ze.

Haar ex man komt nog wel regelmatig op bezoek, maar meer voor de porno & eten.
Ook blijft zij hem opzoeken... een maaltijd voor 'm koken, het huis schoonmaken en vervolgens vertrekt ze weer met ruzie naar haar eigen huisje.
Hij heeft haar dus nog compleet in haar macht.

Ze kan en durft hem dus nog niet loslaten, want het is natuurlijk de vader van haar kind en de enige persoon in haar leven die ze ooit heeft kunnen vertrouwen. Maar ze ziet ook inmiddels wel in dat het zo niet gezond is. Ze is voornamelijk bang omdat haar ex met de kinderbescherming dreigt...

Dus!... dat vertelde ze mij zo allemaal heel openhartig over de afgelopen weken.
Dit allemaal nadat ik contact met haar heb gezocht via whatsapp, omdat ik mij zo'n zorgen maakte over haar, ondanks dat ik haar amper ken. (maar wel de streken van de ex)

En nu het enge en wat ik zelf totaal niet had verwacht... ik kan aan niemand anders meer denken dan haar, zucht.... We hebben een voor mij ongekende goede klik en we kunnen alles aan elkaar kwijt, heel openhartig naar elkaar en dingen durven te bespreken die we nooit aan een ander toe vertrouwde. Ze gaf al aan dat ik eigenlijk de enige ben die naar haar omkijkt en toevertrouwt. lief, maar ja...
Dus nu kwam kwam ik haar laatst op straat toevallig tegen en ik voelde weer als een verliefde tiener en klapte helemaal dicht, auw auw auw dat had ik ook nooit verwacht maar goed, we zijn wel even snel een bakkie koffie gaan drinken en dit is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Dit laatste heb ik haar nog niet kunnen vertellen en weet eigenlijk niet of dat wel zo verstandig is gezien haar situatie... ik wil niet nog meer stress op haar overbrengen want ze is duidelijk nog niet over haar ex heen.

Ik weet dus totaal niet wat ik nu moet doen. Mij zelf distantiëren of er vol voor gaan en tsjah, dan moet ik ze wel uit elkaar drijven en wil ik dat wel... want er is wel een kind in het spel (Wat een schatje is en waar ik geen problemen mee heb, want ik smelt helemaal weg als ik 'r zie.).
Mijn god waar ben ik aan begonnen

Ummm ze is nog steeds een beetje bezig met die ex begrijp ik uit je stukje , ik zou afstand nemen en kijken naar meisjes die vrij zijn , want ik denk heel eerlijk dat zo'n situatie word dat goed gaat , ze er dan achter komt dat ze toch weer haar ex terug wil en jij met de gebakken peren zit.

quote:

Op donderdag 5 september 2013 19:18 schreef Elusive het volgende:
Aangezien hier de ervaringsdeskundige zitten wil ik even mijn eitje kwijt
....de ex van een vriend van mij is het toppunt van depressie en angst.. een horror jeugd, alleen verre familie en 0 vrienden, niemand. Altijd bij begeleid wonen en dat soort instanties gezeten.. alles wat maar kut in het leven is en wat je geen kind wenst heeft ze doorstaan.
Onlangs is ze gescheiden van haar man, 2 jaartjes getrouwd weest en ook nog een baby op na gehouden.

Z'n ex man is alles wat ze had en nog heeft. Hij heeft de knoop doorgehakt om te gaan scheiden, dit omdat hij geen verantwoordelijkheid gevoel had voor z'n kind.... en gewoon letterlijk liever de hele dag op z'n gat zit te gamen & blowen dan werkt of bv. zijn dochter opvoed! dat liet hij uiteraard ook altijd aan haar over.

Ze zit/zat er compleet doorheen, suïcidaal, stress en letterlijk vel om bot en leeft alleen nog puur voor haar kind, wat ze heel knap doet.
Inmiddels heeft ze een eigen huisje gekregen van de woonstichting en woont ze alleen met haar. kale muren en alles, want voor behang etc is even geen geld.
Geen zorgen, alles wat een baby/kind nodig heeft, heeft ze.

Haar ex man komt nog wel regelmatig op bezoek, maar meer voor de porno & eten.
Ook blijft zij hem opzoeken... een maaltijd voor 'm koken, het huis schoonmaken en vervolgens vertrekt ze weer met ruzie naar haar eigen huisje.
Hij heeft haar dus nog compleet in haar macht.

Ze kan en durft hem dus nog niet loslaten, want het is natuurlijk de vader van haar kind en de enige persoon in haar leven die ze ooit heeft kunnen vertrouwen. Maar ze ziet ook inmiddels wel in dat het zo niet gezond is. Ze is voornamelijk bang omdat haar ex met de kinderbescherming dreigt...

Dus!... dat vertelde ze mij zo allemaal heel openhartig over de afgelopen weken.
Dit allemaal nadat ik contact met haar heb gezocht via whatsapp, omdat ik mij zo'n zorgen maakte over haar, ondanks dat ik haar amper ken. (maar wel de streken van de ex)

En nu het enge en wat ik zelf totaal niet had verwacht... ik kan aan niemand anders meer denken dan haar, zucht.... We hebben een voor mij ongekende goede klik en we kunnen alles aan elkaar kwijt, heel openhartig naar elkaar en dingen durven te bespreken die we nooit aan een ander toe vertrouwde. Ze gaf al aan dat ik eigenlijk de enige ben die naar haar omkijkt en toevertrouwt. lief, maar ja...
Dus nu kwam kwam ik haar laatst op straat toevallig tegen en ik voelde weer als een verliefde tiener en klapte helemaal dicht, auw auw auw dat had ik ook nooit verwacht maar goed, we zijn wel even snel een bakkie koffie gaan drinken en dit is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Dit laatste heb ik haar nog niet kunnen vertellen en weet eigenlijk niet of dat wel zo verstandig is gezien haar situatie... ik wil niet nog meer stress op haar overbrengen want ze is duidelijk nog niet over haar ex heen.

Ik weet dus totaal niet wat ik nu moet doen. Mij zelf distantiëren of er vol voor gaan en tsjah, dan moet ik ze wel uit elkaar drijven en wil ik dat wel... want er is wel een kind in het spel (Wat een schatje is en waar ik geen problemen mee heb, want ik smelt helemaal weg als ik 'r zie.).
Mijn god waar ben ik aan begonnen

Zoals je zelf al aangeeft is ze nog totaal met haar ex bezig. Daar moet je niet tussen komen, je kan er zeker voor haar zijn voor ondersteuning, maar gun haar de tijd om alles op een rij te zetten. Als jij het dan nog voelt, en zij voelt het ook dan komt het echt wel goed.
En zo niet kun je beter goede vrienden blijven als je zoveel om haar geeft.

Ik geef je wel een tip, als zijnde iemand die een relatie had met iemand die ook net van haar ex af was met een kleintje. Besef je goed waar je dan eventueel aan begint. Mijn ex-vriendin is inmiddels weer terug na 6/7 jaar bij haar ex en de biologische vader. En ik sta met lege handen.

jullie hebben gelijk, thanks
eigenlijk bij het schrijven voelde ik het al... maarja..

Ik mag me hier ook melden

Eind vorige maand heeft m'n vriendin na 1¾ jaar een punt achter onze relatie gezet. Helemaal onverwacht kwam het niet, maar het was alsnog een enorme schok. Ze was m'n eerste echte vriendin. We konden het vanaf het begin af aan buitengewoon goed met elkaar vinden, alles leek haast vanzelf te gaan. We gingen vrij snel samenwonen - achteraf te snel, maar het voelde destijds goed.

De eerste scheurtjes in onze relatie kwamen toen ik in de herfst van 2012 m'n baan kwijtraakte. In de periode daarna heb ik het heel moeilijk gehad met voor mezelf duidelijk te krijgen wat ik wilde qua werk (heb ik nog steeds niet echt helder) en door m'n (faal)angsten die door de hele gang van zaken weer opspeelden had ik het ook zwaar met solliciteren e.d..
Ik heb haar vaak proberen duidelijk te maken waarom dat zo moeilijk is voor mij, maar die gesprekken draaiden telkens op hetzelfde uit. Ze wilde of kon niet begrijpen waarom ik er niet alles aan deed weer z.s.m. aan het werk te komen. Ik haar dan uitleggen dat de wil er wel was, maar het me gewoon heel veel moeite kostte. Uiteindelijk waren we het erover eens dat ik naar de psycholoog zou gaan om m'n problemen te lijf te gaan. Maar het bleef een uiterst gevoelig onderwerp, dat steeds meer tussen ons in is komen te staan. Eind mei van dit jaar was het allemaal dusdanig bekoeld dat het ons beter leek een stap terug te doen, onze status op "uit" te zetten, en dan maar rustig aan weer opbouwen.

Daarna ging het weer beter tussen ons. We zouden een nieuw huis krijgen, maar dat was nog niet opgeleverd, waardoor ik eerst een tijdje weer thuis ging wonen, en zij bij een vriendin. Ondertussen spraken we vaak af, deden leuke dingen. Toen het nieuwe huis werd opgeleverd heb ik veelvuldig geholpen met klussen en inrichten, met in het achterhoofd dat ik er ook ooit weer zou wonen - we hadden intussen wel afgesproken dat beter was als ik eerst weer een periode in m'n oude flatje zou gaan wonen. Dat zou beter zijn voor het werken aan mijn zelfstandigheid en mijn zelfvertrouwen, en zo zou het ook weer een beetje zo kunnen worden als in de periode voordat we samenwoonden.

Zoals ik zei, voor mijn gevoel ging het weer de goede kant op tussen ons. Er waren weer plannen voor de toekomst. Het ging echter mis toen we begin vorige maand, na een gezellig weekend, toch weer in een kutgesprek belandden. Zij wilde praten over hoe het met ons verder zou moeten wanneer ik weer in mijn flatje zou zitten, en ik had dat onderwerp eigenlijk niet zien aankomen, waardoor ik dichtsloeg. Ze vroeg weer door over werk en ik wist totaal niet meer wat ik haar moest zeggen. Dat irriteerde haar enorm.
In de dagen erna via de app min of meer afgesproken dat het beter was als we elkaar voorlopig even niet zouden spreken, omdat we anders steeds in hetzelfde patroon zouden vervallen. Dat begon na een week of wat toch te knagen, waarna ik voorzichtig informeerde hoe het was. Dat leverde alleen wat kille reacties op, en de vraag wanneer ik naar de flat zou gaan verhuizen. Daarna kwam het bericht dat het haar beter leek als we ieder ons eigen weg zouden gaan. Ze zei dat ze bang was dat er iets tussen ons kapot was gegaan, het niet meer voelde zoals eerst, en de stress haar te veel werd. Na enig mailcontact bleek er ook ineens een leuke collega te zijn met wie ze al enkele keren had afgesproken, en die al had aangegeven haar heel leuk te vinden, en al om een relatie had gevraagd. Daar dacht ze nog 'even' over na...

En sindsdien zit ik met een enorme berg vragen. Heb ik de afgelopen maanden dan niet signalen gemist? Heb ik onze relatie teveel voor vanzelfsprekend aangenomen? Natuurlijk was het ook niet meer zo goed als in het begin, maar ik zag toch echt een opgaande lijn. En ik had het idee dat zij daar ook zo over dacht. Maar om dan in 2 weken tijd eerst te horen dat ze niet meer verder wil en tegelijkertijd blijkbaar al veel contact met die collega heeft.. en of ik dan maar even zo spoedig mogelijk spullen van mij die nog bij haar staan wil komen ophalen. Het doet zo'n pijn... het lijkt haar allemaal niet veel meer te doen, het lijkt alsof ze al lang en breed over mij heen is, misschien al was toen we nog wel samen waren. Heeft ze me dan aan het lijntje gehouden? Ik weet het niet. Ik kan maar niet begrijpen dat 'mijn meisje' zoiets doet...

En dan is ook nog de hoop. De hoop dat ze ergens de komende maanden misschien toch tot inkeer komt. Dat ze nu vlucht richting mensen die haar nu wel 'positieve aandacht' kunnen geven, maar toch op een gegeven moment ook zal realiseren wat ze nu eigenlijk weggooit...
Ik probeer steeds alles te verklaren, waarom ze dit doet, maar ik kom er niet veel verder mee. Mijn voorgeschiedenis en karakter zijn niet de eenvoudigste, maar die van haar ook niet. Misschien weet ze ook niet zo goed wat ze nu wil, of ze wel tot een serieuze relatie met ups en downs in staat is.

Nu probeer ik me zoveel mogelijk te richten op het weer om mezelf te gaan wonen, om maar bezig te zijn, en iets voor ogen te hebben. Maar omdat ook daar veel herinneringen liggen is dat erg lastig. Ik kan zomaar weer volschieten om de kleinste dingen. Ik moet haar sowieso nog een keer zien om wat laatste spullen op te halen en toch ook op een zekere manier afscheid te nemen, daar zie ik erg tegenop..

quote:

Op zaterdag 7 september 2013 21:48 schreef Cassius het volgende:
*verhaal*

Als zij een bepaalde toekomst voor zich ziet, dan past het niet hebben van een baan waarschijnlijk niet in het plaatje. Sommige mensen trekken dat slecht.

Ik wil zelf bijvoorbeeld ook in een leuke buurt wonen in een moderne woning, en genoeg geld overhouden om nog leuke dingen te doen. Ik kan dit gelukkig zelf betalen, maar als ik een ander zou moeten onderhouden omdat zij geen baan heeft, dan wordt het een ander verhaal. Dat zou ik ook als een last ervaren.

Nu verwacht ik er niet teveel van, maar een baantje waarmee ze zichzelf in standhoudt is toch wel fijn.

Het is zonde als een partner een vermindering in levenskwaliteit betekent. En juist als werkloze man bevind jij je dan in een benarde positie.. want traditioneel gezien wordt nog steeds verwacht dat jij meer verdient dan zij.

Kortom, het ligt er gewoon aan dat je geen werk hebt en blijkbaar niet zo ambitieus bent als zij. En daar knapte ze waarschijnlijk op af.

quote:

Op zaterdag 7 september 2013 22:30 schreef BadObsession het volgende:

Het is zonde als een partner een vermindering in levenskwaliteit betekent. En juist als werkloze man bevind jij je dan in een benarde positie.. want traditioneel gezien wordt nog steeds verwacht dat jij meer verdient dan zij.

Kortom, het ligt er gewoon aan dat je geen werk hebt en blijkbaar niet zo ambitieus bent als zij. En daar knapte ze waarschijnlijk op af.

Dat is zo ja. Ik heb haar wel aangegeven dat ik wel wil en mijn best doe, binnen de mogelijkheden die ik heb, maar ook het gevoel dat wat ik haar ook zei, het niet goed genoeg was. Ook bekroop me wel eens het gevoel dat als ik maar een baan had, het verder wel goed was. Dat de problemen zich dan verder zelf wel zouden oplossen of zo. Natuurlijk zou dat wel helpen, maar zo simpel is het niet.

quote:

Op zaterdag 7 september 2013 22:51 schreef Cassius het volgende:

[..]

Dat is zo ja. Ik heb haar wel aangegeven dat ik wel wil en mijn best doe, binnen de mogelijkheden die ik heb, maar ook het gevoel dat wat ik haar ook zei, het niet goed genoeg was. Ook bekroop me wel eens het gevoel dat als ik maar een baan had, het verder wel goed was. Dat de problemen zich dan verder zelf wel zouden oplossen of zo. Natuurlijk zou dat wel helpen, maar zo simpel is het niet.

Snap ik.. ik heb ook problemen zelf (met angsten).

Ik heb wel een goede baan waardoor we leuk kunnen wonen etc, maar het probleem met mij is dat ik juist moeite heb met dingen die voor de meeste mensen geen probleem zijn. En dat vreet al tijden aan mijn relatie helaas. Ik kan niet leuk uitgaan, kan er slecht tegen als het ergens druk is, denk teveel na over van alles, doe eigenlijk nooit meer iets spontaan..

Zij zoekt juist een uitlaatklep voor haar eigen stress.. en ik kan dat niet faciliteren. Ik wil alleen maar als 1 of andere bejaarde gaan wandelen in het bos ofzo, waar het lekker rustig is. Zij wil feesten, ik wil rust.

Dat klapt vanzelf finaal uit elkaar.. (en dat zou niet de eerste keer zijn )

[ Bericht 4% gewijzigd door BadObsession op 07-09-2013 23:07:16 ]

Na bijna 2 jaar is de rollercoaster voorbij. En nee, niet omdat een van ons is vreemdgegaan of omdat 'het gevoel' er niet meer is maar omdat de toekomst te onzeker is. Het heeft vanaf het begin tussen ons in gestaan en we zijn daarom al 2x eerder kort uit elkaar geweest. Zij is in Nederland voor haar studie en gaat terug zodra ze haar diploma heeft. Het voelt ongelofelijk klote omdat de break nu veel echter voelt.. Leeg gevoel, slecht eten en slecht slapen. Ik denk aan haar en de tranen begin te rollen.

Fase 1, ineens alleen.

Nou al bijna 3 maanden geleden dat ik onze relatie van 4jaar verbroken had.
Ondanks mn beslissing voelde het klote en kreeg haar niet uit mn hoofd. Rare dromen bijna elke *^$@# ochtend. Meteen gedatet met een leuke andere meid maar kreeg er geen gevoel bij dus dat heb ik inmiddels subtiel gesust.

Na 2 maanden bijna geen contact rustig weer wat contact gelegd. Ze moest ook nog wel eens aan mij denken maar miste me niet echt veel. We hebben wel afgesproken nog om binnenkort ergens iets te gaan drinken of whatever.

Gisteren na wat berichtenverkeer heb ik haar gewoon opgebeld, mn waardigheid ingeleverd en haar gezegd dat ik haar mis en haar stem wou horen.

Zo kom ik er dus nooooooit overheen....

inmiddels alweer een paar dates gehad met een jongen die ik heb leren kennen en het gaat best wel goed. weet niet of ik officieel wat met hem wil beginnen op korte termijn omdat ik toch nog enorm veel vast zit aan me ex en die nieuwe jongen ook met hem vergelijk en dat moet ik gewoon niet doen. maar hij was mijn eerste liefde, al zag ik dat te laat in, en ook voor hem was het de eerste relatie en die zijn altijd het hevigst. dat zal ik nooit terugkrijgen en hij ook niet. maar kan moeilijk aan die relatie blijven hangen, helemaal omdat het al jaren terug is, maar ik doe het onbewust toch en ik kom er maar niet vanaf. zelfs als ik in bed lig met mijn date denk ik aan me ex in plaats van de date. niet netjes dus terwijl het wel gewoon klikt. ik wil me ex uit mijn hoofd hebben, helemaal omdat hij mij mijn gedachtes niet meer waard is. hij is doorgegaan en heeft een relatie en zegt nu gelukiger dan ooit te zijn, wat ik zelf betwijfel gezien hoe gelukkig hij bij mij was, en hoeveel hij van me hield, maar oke, dus waarom denk ik nog aan hem als hij me in zijn woorden toch niet meer ziet staan? echt verschrikkelijk. ik had moeten beseffen hoe goed ik het had op dat moment, want ik paste perfect bij hem en hij bij mij. we waren zo gelukkig. betwijfel of ik ooit zo gelukkig ga worden bij iemand anders.

Sinds gisteren is de relatie tussen mijn ex-vriendin (mijn eerste echt grote liefde) en mij na vijf jaar voorbij, nooit verwacht dat het zover zou komen..

Voor haar is de aantrekkingskracht er echter niet meer. Ze houdt nog wel van me maar beschouwt onze relatie meer als een broer/zus relatie. Met name omdat we twee maanden geleden nog samen een fantastische vakantie samen hebben gehad (zonder deze ellende) vind ik dat echter ontzettend moeilijk om te begrijpen en te accepteren. Ik krijg het idee dat ze de handdoek te makkelijk in de ring heeft gegooid, maar ben me ervan bewust dat ik in dezen niets kan afdwingen, dat maakt het zo ontzettend pijnlijk allemaal.

Iemand ervaring met een vergelijkbaar scenario?

[ Bericht 1% gewijzigd door Gauner op 22-09-2013 15:52:26 ]

quote:

Op zondag 22 september 2013 15:47 schreef Gauner het volgende:
Sinds gisteren is de relatie tussen mijn ex-vriendin (mijn eerste echt grote liefde) en mij na vijf jaar voorbij, nooit verwacht dat het zover zou komen..

Voor haar is de aantrekkingskracht er echter niet meer. Ze houdt nog wel van me maar beschouwt onze relatie meer als een broer/zus relatie. Met name omdat we twee maanden geleden nog samen een fantastische vakantie samen hebben gehad (zonder deze ellende) vind ik dat echter ontzettend moeilijk om te begrijpen en te accepteren. Ik krijg het idee dat ze de handdoek te makkelijk in de ring heeft gegooid, maar ben me ervan bewust dat ik in dezen niets kan afdwingen, dat maakt het zo ontzettend pijnlijk allemaal.

Iemand ervaring met een vergelijkbaar scenario?

Precies hetzelfde man.. 6 jaar ..

Nu paar maandjes verder.. Begin er vrede mee te krijgen.

https://vimeo.com/23083498

quote:

Op zondag 22 september 2013 15:47 schreef Gauner het volgende:
Sinds gisteren is de relatie tussen mijn ex-vriendin (mijn eerste echt grote liefde) en mij na vijf jaar voorbij, nooit verwacht dat het zover zou komen..

Voor haar is de aantrekkingskracht er echter niet meer. Ze houdt nog wel van me maar beschouwt onze relatie meer als een broer/zus relatie. Met name omdat we twee maanden geleden nog samen een fantastische vakantie samen hebben gehad (zonder deze ellende) vind ik dat echter ontzettend moeilijk om te begrijpen en te accepteren. Ik krijg het idee dat ze de handdoek te makkelijk in de ring heeft gegooid, maar ben me ervan bewust dat ik in dezen niets kan afdwingen, dat maakt het zo ontzettend pijnlijk allemaal.

Iemand ervaring met een vergelijkbaar scenario?

Ja.. Alleen na 2.5 jaar. Zelfde verhaal; goede vakantie gehad en dan opeens patsboem, is het gevoel/aantrekkingskracht weg. Niks dat je er tegen kan doen. Heb mijn ex regelmatig vervloekt dat hij er niet harder aan gewerkt heeft, maar nu zie ik in dat het een zinloze gedachte is. Zo'n probleem sluipt er langzaam in en dan zijn er genoeg momenten en gebeurtenissen die het tij kunnen keren, en als het dan niet gebeurt dan moet je het gewoon op geven. Je kan jezelf niet dwingen weer van iemand te houden of gevoelens voor diegene te krijgen.

Sterkte.

quote:

Op maandag 23 september 2013 08:09 schreef Scrummie het volgende:

[..]

Hier ook, 4,5 jaar. 2 maanden verder nu: ik ben nog een beetje met haar bezig, maar zij al na 2 weken met een ander. Tsja..

Weet je, ik zou bijna willen dat er iemand anders in haar leven is waarop ze verliefd is geworden. Puur en alleen omdat ik het dan zou kunnen begrijpen, want dat kan ik nu niet. Ik heb het haar gevraagd en ze zegt dat ze veranderd is en andere interesses heeft gekregen maar dat er geen gevoelens zijn voor iemand anders. Ik geloof haar als ze dat zegt, ze is in al die jaren altijd eerlijk tegen me geweest en ze weet ook dat een leugen op dit punt momenteel misschien meer kwaad dan goed doet.

Blijft over de grote vraag: Waarom? Ik kan het gewoon niet begrijpen dat ze binnen een tijdsbestek van twee weken het besluit neemt om apart van elkaar verder te gaan, daar waar we altijd een twee-eenheid zijn geweest. Het idee dat ze er geen moeite voor lijkt te willen doen doet misschien nog wel het meeste pijn.

quote:

Op maandag 23 september 2013 09:55 schreef Gauner het volgende:

[..]

Weet je, ik zou bijna willen dat er iemand anders in haar leven is waarop ze verliefd is geworden. Puur en alleen omdat ik het dan zou kunnen begrijpen, want dat kan ik nu niet. Ik heb het haar gevraagd en ze zegt dat ze veranderd is en andere interesses heeft gekregen maar dat er geen gevoelens zijn voor iemand anders. Ik geloof haar als ze dat zegt, ze is in al die jaren altijd eerlijk tegen me geweest en ze weet ook dat een leugen op dit punt momenteel misschien meer kwaad dan goed doet.

Blijft over de grote vraag: Waarom? Ik kan het gewoon niet begrijpen dat ze binnen een tijdsbestek van twee weken het besluit neemt om apart van elkaar verder te gaan, daar waar we altijd een twee-eenheid zijn geweest. Het idee dat ze er geen moeite voor lijkt te willen doen doet misschien nog wel het meeste pijn.

Alsof ik een quote van mezelf lees..