Depressie & Angst #34

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 00:56 schreef FAUSTI het volgende:

[..]

Echt een stoornis heb ik niet, en wat men nu merkt is dat het nu zo complex is geworden dat men geen diagnose meer kan stellen. Heb altijd het gevoel dat niemand mij hoort vooral in de hulpverlening. vooral wanneer het over Konstant gaat, want dat is echt de enige waar ik gewoon de liefde kreeg wat ik nodig had. Hij ook van mij daar niet van...

Als jongen van 15 werd ik niet gehoord en nu komt men er achter dat het een hele grote fout is geweest. En na mijn 15de verstopte ik alles heel diep weg pas recentelijk durf ik weer te spreken.
Veiligheid heb ik nooit gehad, nergens en bij niemand enkel juist alleen bij Konstant.

Ook lichamelijk heeft dit echt een neerslag op mij en dat word nu echt zichtbaar. En daar schrikt men van... Ik ook daar weer niet van.

Konstant? Ik kan me slechts enigszins vinden in het verhaal hoe moeilijk het kan zijn om niet precies te weten wat er nu echt mankeert maar dat je wel weet dat er wat mis is, maar niet specifiek wat. Mijn moeder zit al meer dan 20 jaar opgesloten in een psychiatrische instelling, maar ze weten nog steeds niet wat ze precies heeft qua psychiatrische stoornis bijv.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 00:45 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Het is vooral een verwachting, zo erg in mijn gedachten geprent dat het voelt alsof ik het al een aantal keren heb gedaan. Onlogisch toch? Daarom dat ik 'iets gaan doen' niet meer gelijk uitsluit. Ik kan pas oordelen als ik het heb geprobeerd.

Ik herken het helaas volledig..

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 01:03 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Konstant? Ik kan me slechts enigszins vinden in het verhaal hoe moeilijk het kan zijn om niet precies te weten wat er nu echt mankeert maar dat je wel weet dat er wat mis is, maar niet specifiek wat. Mijn moeder zit al meer dan 20 jaar opgesloten in een psychiatrische instelling, maar ze weten nog steeds niet wat ze precies heeft qua psychiatrische stoornis bijv.

Klik even op het linkje in mijn sign, bij mij is wel duidelijk wat er aan de hand is maar ze kunne er niets meer mee. In zoverre de reguliere gezondheidszorg. Teveel schade opgelopen...

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 00:56 schreef FAUSTI het volgende:

[..]

Echt een stoornis heb ik niet, en wat men nu merkt is dat het nu zo complex is geworden dat men geen diagnose meer kan stellen. Heb altijd het gevoel dat niemand mij hoort vooral in de hulpverlening. vooral wanneer het over Konstant gaat, want dat is echt de enige waar ik gewoon de liefde kreeg wat ik nodig had. Hij ook van mij daar niet van...

Als jongen van 15 werd ik niet gehoord en nu komt men er achter dat het een hele grote fout is geweest. En na mijn 15de verstopte ik alles heel diep weg pas recentelijk durf ik weer te spreken.
Veiligheid heb ik nooit gehad, nergens en bij niemand enkel juist alleen bij Konstant.

Ook lichamelijk heeft dit echt een neerslag op mij en dat word nu echt zichtbaar. En daar schrikt men van... Ik ook daar weer niet van.

Ik vraag me oprecht af of je veel beter af gaat zijn met een diagnose/label, 50/50 hier...
Aan de ene kant kan het helpen doordat je eindelijk weet wat er aan de hand is en je kan een zakje geld krijgen voor behandeling, aan de andere kant kan het je nog verder stigmatiseren. Daarbij zie je vaak dezelfde behandelingen voorbijkomen voor verschillende stoornissen en zie je mensen van CGT naar EMDR naar SOVA gaan. Lastige kwestie, maar wmb flikkeren ze de hele DSM overboord en kijken ze meer naar de mens.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 01:12 schreef minthy het volgende:

[..]

Ik vraag me oprecht af of je veel beter af gaat zijn met een diagnose/label, 50/50 hier...
Aan de ene kant kan het helpen doordat je eindelijk weet wat er aan de hand is en je kan een zakje geld krijgen voor behandeling, aan de andere kant kan het je nog verder stigmatiseren. Daarbij zie je vaak dezelfde behandelingen voorbijkomen voor verschillende stoornissen en zie je mensen van CGT naar EMDR naar SOVA gaan. Lastige kwestie, maar wmb flikkeren ze de hele DSM overboord en kijken ze meer naar de mens.

In mijn situatie is de hulpverlening enkel op de hoogte, van het feit dat Konstant om het leven is gekomen en daar dan bij was. Verder inhoudelijk weten ze over dat niets, omdat ik klem ermee zit.
In mijn geval moeten ze echt naar mij kijken ook hoe ik reageer op bepaalde vragen. Op het moment is het een kastje muur verhaal helaas.

Kwam bij het GGZ met de hulpvraag traumaverwerking en liep naar buiten met de diagnose, zwakbegaafd naar buiten, pas deze week gaven zij aan, we waren verkeerd en hebben de diagnose gesteld op basis van een onderzoek toen 4 was (dus even 22 jaar terug) Dat ik toen uit een verwaarloosde en mishandelende sitautie kwam hebben ze even niet opgelet. Het is best wel debiel als je het zo bekijkt...

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 01:25 schreef FAUSTI het volgende:

[..]

In mijn situatie is de hulpverlening enkel op de hoogte, van het feit dat Konstant om het leven is gekomen en daar dan bij was. Verder inhoudelijk weten ze over dat niets, omdat ik klem ermee zit.
In mijn geval moeten ze echt naar mij kijken ook hoe ik reageer op bepaalde vragen. Op het moment is het een kastje muur verhaal helaas.

Kwam bij het GGZ met de hulpvraag traumaverwerking en liep naar buiten met de diagnose, zwakbegaafd naar buiten, pas deze week gaven zij aan, we waren verkeerd en hebben de diagnose gesteld op basis van een onderzoek toen 4 was (dus even 22 jaar terug) Dat ik toen uit een verwaarloosde en mishandelende sitautie kwam hebben ze even niet opgelet. Het is best wel debiel als je het zo bekijkt...

Als je weet waarop de hulpverlener zou moeten doorvragen, zou je hem/haar dat niet kunnen melden? Je lijkt te weten waar je pijnpunt zit, maar je lijkt het ook te verbergen voor diegene. Dan moet er al een sterk en ervaren persoon tegenover je zitten om daar doorheen te kunnen prikken. Vertellen hoeft niet eens, misschien op schrift/mail oid?

Debiel is je situatie wel te noemen ja, maar volgens mij heb ik je vaker gezegd dat, wanneer je hieruit wilt komen, je dit ook gaat lukken. Mét de juiste ondersteuning, mensen die je op waarde schatten. Wat je eerdee in je leven hebt bereikt, kan je later ook weer bereiken.

Het scheelt dat de huidige manier van hulpverlenen een stuk minder wollig/knuffelig is dan een jaar of wat geleden. Het hele landschap is aan het veranderen geslagen, de hulpverleners die je vroeger hebben geholpen of zaken over het hoofd hebben gezien werken niet meer of niet meer op die manier (de grijze geitenwollensokken-figuren). Het nadeel is dat je zelf hard aan het werk gezet wordt en dat dit (in mijn beleving) niet voor iedereen werkt, sommige mensen zouden juist meer baat hebben bij meer sturing.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 02:26 schreef minthy het volgende:

[..]

Als je weet waarop de hulpverlener zou moeten doorvragen, zou je hem/haar dat niet kunnen melden? Je lijkt te weten waar je pijnpunt zit, maar je lijkt het ook te verbergen voor diegene. Dan moet er al een sterk en ervaren persoon tegenover je zitten om daar doorheen te kunnen prikken. Vertellen hoeft niet eens, misschien op schrift/mail oid?

Debiel is je situatie wel te noemen ja, maar volgens mij heb ik je vaker gezegd dat, wanneer je hieruit wilt komen, je dit ook gaat lukken. Mét de juiste ondersteuning, mensen die je op waarde schatten. Wat je eerdee in je leven hebt bereikt, kan je later ook weer bereiken.

Het scheelt dat de huidige manier van hulpverlenen een stuk minder wollig/knuffelig is dan een jaar of wat geleden. Het hele landschap is aan het veranderen geslagen, de hulpverleners die je vroeger hebben geholpen of zaken over het hoofd hebben gezien werken niet meer of niet meer op die manier (de grijze geitenwollensokken-figuren). Het nadeel is dat je zelf hard aan het werk gezet wordt en dat dit (in mijn beleving) niet voor iedereen werkt, sommige mensen zouden juist meer baat hebben bij meer sturing.

Ik weet het, maar het blijft lastig. Zelfs mijn eigen ik is compleet weg, heb een alter ego aangemeten waar je eng van word. Dat maakt het lastig voor wie dan ook, heb het allemaal op schrift staan wat er is gebeurt. Maar mijn gevoel zegt dat het beter is om te zwijgen.

Durf mijzelf niet eens te tonen hoe ik werkelijk ben, Konstant wist wel wat hoe ik was. Dat is ook al iets wat al vanaf mijn kind zijn speelt moest altijd maar doen wat anderen wensten. Konstant liet mij zijn zoals ik was.

Wanneer ik met een Psychiater spreek, dan vertel ik geen waarheid maar een heel ander verhaal. Dat doe ik overal wel zo, want mijn angsten zijn heel groot. Dan word het lastig... Kan mijn gevoelens niet eens fatsoenlijk uiten loop dan volledig vast, want dat mocht voor zolang niet. En dat is met mijn verdriet eveneens hetzelfde. en er zijn pas 2 mensen die het weten wat er toen is gebeurd, loop gewoon finaal vast nu ook.

quote:

Op donderdag 6 juni 2013 11:02 schreef Gray het volgende:

[..]

Sure! Dan help ik je met je eigen hutje of slaapplek bouwen.

hmmmm. Altijd al in een yurt willen wonen

Fausti, heb je angst dat de psychiater je hetzelfde aandoet als wat er in je jeugd is gebeurd? Want dat maakt het denk ik inderdaad moeilijk om je verhaal te doen.
Misschien kan je hem allereerst vertwllen dat je die angst hebt, en hem bijv deze berichten hier laten lezen. En misschien kan je dan samen met hem kijken of er meer vertrouwen op te bouwen is, zodat je uiteindelijk toch je verhaal kan doen. Of als je bijv nu een man hebt en liever een vrouw wil, of andersom, dat mag je altijd vragen, want vertrouwen kunnen opbouwen met zo iemand is belangrijk.
Ze zullen in ieder geval echt nieg snel schrikken van je verhal ofzo, die mensen horen zoveel verhalen....
Ik wens je veel sterkte en dat je er toch ooit over kunt praten. Het helpt hoor. Ik vertelde ook nooit wat, nu nog weinig, maar wel genoeg, en ik kan nu gewoon een fijn leven hebben, ben gelukkig enzo. Het leven voelt nu gewoon licht aan zeg maar. Tuurlijk zijn er dips en moeilijke dingen, maar in grote lijnen gaat het bij mij niet slechter dan bij een ander. Dat is echt in een half jaar tijd veranderd, doordat ik ging praten en mezelf liet zien, zoals ik echt ben en zoals ik me echt voelde.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 00:28 schreef minthy het volgende:

[..]

Volgens mij lijken we sowieso wel aardig op elkaar

Volgens mij ben jij een aardig en goed persoon dus dan zal ik dat maar als een compliment op vatten.

Iets met 6 plankjes en het kappen met vervelend zijn . Waarom zijn er volwassenen die geen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor de acties die ze hebben gedaan? Vanwege de schade aan je ego?

Als je dat niet kan, ben je dan per definitie een stoornis cocktail mix? Gatverdamme

Serieus, je maakt een fout, ten opzichte van een andere persoon. Specifiek, gericht. En je blijft het glashard ontkennen, je draait het om. Je doet alles om het te ontkennen. Dan is er toch iets mis met je? Ik snap het soms echt niet meer In wat voor leugenachtige wereld leef je dan?

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:23 schreef sitting_elfling het volgende:
Iets met 6 plankjes en het kappen met vervelend zijn . Waarom zijn er volwassenen die geen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor de acties die ze hebben gedaan? Vanwege de schade aan je ego?

Als je dat niet kan, ben je dan per definitie een stoornis cocktail mix? Gatverdamme

Serieus, je maakt een fout, ten opzichte van een andere persoon. Specifiek, gericht. En je blijft het glashard ontkennen, je draait het om. Je doet alles om het te ontkennen. Dan is er toch iets mis met je? Ik snap het soms echt niet meer In wat voor leugenachtige wereld leef je dan?

Klinkt gewoon als onze huidige wereld dacht ik zo.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:26 schreef Purplesparks het volgende:

[..]

Klinkt gewoon als onze huidige wereld dacht ik zo.

* Gaat in hutje op de hei wonen *

_{en legt een internet verbinding aan ..}

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:32 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

* Gaat in hutje op de hei wonen *

_{en legt een internet verbinding aan ..}

Haha, ach er zullen natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel zijn. (ik hoor daar niet bij, meegaan met de rest is makkelijker)

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:34 schreef Purplesparks het volgende:

[..]

Haha, ach er zullen natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel zijn. (ik hoor daar niet bij, meegaan met de rest is makkelijker)

Meegaan met de rest is alleen maar deprimerend.

Als je gare troep zoals Bourdieu, Maslow en Hofstede gaat lezen met de vraag, zijn wij kudde dieren etc. Dan kom je toch echt uit op gegevens dat in Westerse landen men zich juist wil distancieren en onderscheiden terwijl dat in minder rijke landen juist een sterker gevoel naar elkaar toe is. Alles heeft met cultuur te maken.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:47 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Meegaan met de rest is alleen maar deprimerend.

Als je gare troep zoals Bourdieu, Maslow en Hofstede gaat lezen met de vraag, zijn wij kudde dieren etc. Dan kom je toch echt uit op gegevens dat in Westerse landen men zich juist wil distancieren en onderscheiden terwijl dat in minder rijke landen juist een sterker gevoel naar elkaar toe is. Alles heeft met cultuur te maken.

Als de hele wereldbevolking een ravijn zou inspringen zou ik waarschijnlijk volgen ja, wil niet alleen achter blijven + als iedereen er in duikt zal er wel een goede reden voor zijn. Maar door het toegeven een kuddedier te zijn distantieer ik mijzelf alsnog van anderen.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:50 schreef Purplesparks het volgende:

[..]

Als de hele wereldbevolking een ravijn zou inspringen zou ik waarschijnlijk volgen ja, wil niet alleen achter blijven + als iedereen er in duikt zal er wel een goede reden voor zijn. Maar door het toegeven een kuddedier te zijn distantieer ik mijzelf alsnog van anderen.

Maar zou je niet zeggen dat er per regio, en kleinere regio en nog kleinere regio er allemaal kleine cultuur groepen zijn? En als je bijv. een sociaal introverte autistische zolder nerd bent en je gaat verhuizen, en je wil daar nieuwe vrienden maken dat je dan bijv. al snel merkt.... Ik hoor hier niet thuis? En zij bijv. zaken doen wat jij totaal niet kan plaatsen, kan ik me bijv. voorstellen dat je er depri van zou worden.

Maw; Als iemand ongelukkig is, en wil vrienden, relatie, wat dan ook, en je krijgt het niet in jouw regio! Dan ga je toch weg?.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:53 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Maar zou je niet zeggen dat er per regio, en kleinere regio en nog kleinere regio er allemaal kleine cultuur groepen zijn? En als je bijv. een sociaal introverte autistische zolder nerd bent en je gaat verhuizen, en je wil daar nieuwe vrienden maken dat je dan bijv. al snel merkt.... Ik hoor hier niet thuis? En zij bijv. zaken doen wat jij totaal niet kan plaatsen, kan ik me bijv. voorstellen dat je er depri van zou worden.

Maw; Als iemand ongelukkig is, en wil vrienden, relatie, wat dan ook, en je krijgt het niet in jouw regio! Dan ga je toch weg?.

ooh ik ben redelijk vergelijkbaar aan dat autische zolder-nerdje. Alleen absoluut niet depressief ook al paar jaar niet meer geweest. Punt is, hier weggaan ergens andes heen zou weinig nut hebben omdat het probleem/problemen voornamelijk bij mij liggen zoals irrationele angsten etc.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 15:56 schreef Purplesparks het volgende:

[..]

ooh ik ben redelijk vergelijkbaar aan dat autische zolder-nerdje. Alleen absoluut niet depressief ook al paar jaar niet meer geweest. Punt is, hier weggaan ergens andes heen zou weinig nut hebben omdat het probleem/problemen voornamelijk bij mij liggen zoals irrationele angsten etc.

Ik ben van bijna al mijn irrationele angsten afgekomen door meerdere malen te verhuizen. Andere cultuur dat was zo'n shock therapie dat ik daar *knip vingers* vanaf kwam. Het enige waar ik nu nog echt last van heb is PTSD (en alles wat er bij komt kijken) en het feit dat het leven volledig zinloos voelt .

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 16:01 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ik ben van bijna al mijn irrationele angsten afgekomen door meerdere malen te verhuizen. Andere cultuur dat was zo'n shock therapie dat ik daar *knip vingers* vanaf kwam. Het enige waar ik nu nog echt last van heb is PTSD (en alles wat er bij komt kijken) en het feit dat het leven volledig zinloos voelt .

is het toch ook. Maar dat betekent niet dat je je niet kunt vermaken. En je kan als doel stellen dat wanneer je de 75 bereikt hebt je herinneringen je weer goede gevoelens laten oproepen.

Stel je bent 30 jaar, je hebt alleen nog maar in schubbekuttelubbeveen gewoont, je bent nooit verder wezen stappen (of pilsje drinken) dan de stad die 20 km verder lag, Zwolle, Enschede of wat dan ook. Je bent nog nooit verder geweest dan handje vasthouden van een dame, je hebt nog nooit samengewoont, je hebt nog nooit succes op school of op het werk gehad, je bent nog nooit Nederland uitgeweest en je bent nog een enorme maagd. Ook nooit succes in de sport en iedereen vind je een sukkel.

Kijk, als ik zo'n figuur zou tegenkomen denk ik, die wil ik best helpen! Daar kan nog wat aan gedaan worden. Maar als ik bijv. de rustige staat van Gray zie in zijn posts denk ik, mja, rust in het hoofd. Tevreden. Maar kun je echt zo nog 50 jaar verder tikken?

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 16:05 schreef Purplesparks het volgende:

[..]

is het toch ook. Maar dat betekent niet dat je je niet kunt vermaken. En je kan als doel stellen dat wanneer je de 75 bereikt hebt je herinneringen je weer goede gevoelens laten oproepen.

Om dan toch on topic te blijven. Waar vermaak jij je dusdanig mee, dat dat een tip voor anderen hier zou kunnen zijn om bijv. van een irrationele angst af te komen of om te socializen?

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 16:07 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Om dan toch on topic te blijven. Waar vermaak jij je dusdanig mee, dat dat een tip voor anderen hier zou kunnen zijn om bijv. van een irrationele angst af te komen of om te socializen?

Oh aantal zeer slechte jaren achter de rug gehad dat ik toen besloten heb dat het leven maar 1 grote grap is. Daarmee heb ik tot zover de afgelopen jaren depressie buiten gehouden. Helaas gaat dat 'leven is een grap' niet op voor mn sociale fobieën en pleinvrees. Al jaren bezig via de ggz met medicatie en therapieën maar niks wat langdurig heeft gewerkt totzover. Zit momenteel aan de paroxetine, helpt enigszins maar niet om naar buiten te gaan. Maar wanneer ik het probeer zonder medicatie compleet vermijd ik zelfs het internet.(fb/fok etc) Dus echt tips heb ik niet voor anderen, maar om van je angsten af te komen of ver genoeg terug te laten brengen moet je geduld opbrengen want kan veel tijd in gaan zitten.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 10:17 schreef Murmeli het volgende:
Fausti, heb je angst dat de psychiater je hetzelfde aandoet als wat er in je jeugd is gebeurd? Want dat maakt het denk ik inderdaad moeilijk om je verhaal te doen.
Misschien kan je hem allereerst vertwllen dat je die angst hebt, en hem bijv deze berichten hier laten lezen. En misschien kan je dan samen met hem kijken of er meer vertrouwen op te bouwen is, zodat je uiteindelijk toch je verhaal kan doen. Of als je bijv nu een man hebt en liever een vrouw wil, of andersom, dat mag je altijd vragen, want vertrouwen kunnen opbouwen met zo iemand is belangrijk.
Ze zullen in ieder geval echt nieg snel schrikken van je verhal ofzo, die mensen horen zoveel verhalen....
Ik wens je veel sterkte en dat je er toch ooit over kunt praten. Het helpt hoor. Ik vertelde ook nooit wat, nu nog weinig, maar wel genoeg, en ik kan nu gewoon een fijn leven hebben, ben gelukkig enzo. Het leven voelt nu gewoon licht aan zeg maar. Tuurlijk zijn er dips en moeilijke dingen, maar in grote lijnen gaat het bij mij niet slechter dan bij een ander. Dat is echt in een half jaar tijd veranderd, doordat ik ging praten en mezelf liet zien, zoals ik echt ben en zoals ik me echt voelde.

Kan het gewoon niet, wel in delen. En in raadsels... En de volledig waarheid lukt mij helemaal niet. Maar loop er wel de hele dag mee rond. Gewoon wederom lastig... Ben ook het type wat enorm moeilijk te doorgronden is. Heb het wel zoals al gezegd op schrift staan..

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 16:13 schreef Purplesparks het volgende:

[..]

Oh aantal zeer slechte jaren achter de rug gehad dat ik toen besloten heb dat het leven maar 1 grote grap is. Daarmee heb ik tot zover de afgelopen jaren depressie buiten gehouden. Helaas gaat dat 'leven is een grap' niet op voor mn sociale fobieën en pleinvrees. Al jaren bezig via de ggz met medicatie en therapieën maar niks wat langdurig heeft gewerkt totzover. Zit momenteel aan de paroxetine, helpt enigszins maar niet om naar buiten te gaan. Maar wanneer ik het probeer zonder medicatie compleet vermijd ik zelfs het internet.(fb/fok etc) Dus echt tips heb ik niet voor anderen, maar om van je angsten af te komen of ver genoeg terug te laten brengen moet je geduld opbrengen want kan veel tijd in gaan zitten.

Als ik zou besluiten dat het leven een grote grap is, mja, waarom zou ik dan nog verder gaan?

Ik ben altijd helaas van de directe approach en dat werkt niet bij mijn huidige probleem.

Wil je een vriendin? Zoek je er een op. Ben je bang om voor veel mensen te praten? Ga voor veel mensen praten! Bang voor spinnen? Laat er eens 1 op je armen lopen. Wil je vrienden? Ga je naar buiten. Vind je je werk kut? Dan wissel je van je werk. Zijn er in je buurt geen vrienden of anderen maar is het werk wel leuk moet je de keuze maken, of vol voor het werk gaan maar dan niet klagen dat er sociaal niks te vinden is.

Maarja, vind je het leven niet leuk? Maak het dan leuk! Kijk en dan stopt het bij mij