Neoliberalisme maakt de universtiteiten kapot

quote:

Op zondag 16 juni 2013 06:41 schreef Lyrebird het volgende:
Nog iets.

Wat de Marxisten in dit topic graag lijken te vergeten, is dat het geen 1975 meer is. Zo'n Wendy Brown bijvoorbeeld, de professor uit een van de youtube filmpjes in dit topic, die een authoriteit is op het gebied van Marx en Foucault, zou dolgraag meer studenten in haar collegezalen zien. Maar er kunnen maar een beperkt aantal experts hun boterham met Marx en Foucault verdienen. In de jaren 70 was er misschien genoeg ruimte in de academische wereld om studenten in zo'n vakgebied op te leiden, want die vonden wel een baan op een andere universiteit, maar nu is daar geen sprake meer van van.

Vergeten de Marxisten niet dat de studenten ook iets willen? Een baan bijvoorbeeld?

Mevrouw Brown ziet met lede ogen aan hoe haar collegezalen leeglopen, omdat studenten voor vakken kiezen waarbij ze wel een baan kunnen vinden. Dat wordt dan weer heel lui onder de noemer neoliberalisme geschoven, want in hun ogen worden studenten gedwongen om te werken voor het grootkapitaal. Maar het is niet iedereen gegeven om een tenured positie bij UC Berkeley te bemachtigen. Daar moet je toch zwart, lesbisch of vrouw voor zijn.

Dat noemen ze dan equality. Hoe ironisch.

Marxisten?
Ook voor technische opleidingen en andere bètaopleidingen wordt er veel minder geld per student besteed dan in de jaren 70.
Ja, studenten willen een baan maar die baan moet het gevolg zijn van een goede academische vorming, niet van het richten van de opleiding op wat werkgevers willen.
Het klopt helaas dat de UC aan afirmative action doet, zowel bij de aanname van studenten als bij de selectie van personeel, maar dat heeft niets te maken met waar we het hier over hebben. Een beetje flauw om het er nu bij te halen n.m.m.

quote:

Op zondag 16 juni 2013 17:54 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

wordt iedereen een verkapte lijeigene en contractarbeider?

Als je vanwege een belastingdruk van meer dan 50% meer dan de helft van het jaar voor de overheid moet werken, ben je al een verkapte lijfeigene.

Krijgen we nu weer die klinklare onzin van 50% belastingdruk?

Het zou trouwens weer iets van 90% moeten zijn, zoals het vroegah was.

Het is sowieso onzin om te discussiëren over het percentage zelf binnen bepaalde grenzen, zolang er maar iets goeds wordt gedaan met die 50% (onderwijs, wegen, politie, onderzoek, armoedebestijrding...) is er weinig aan de hand. Het wordt een probleem op het moment dat het geld niet goed wordt besteed. De oplossing is dan niet om te gaan privatiseren, de oplossing is om het geld op een betere manier te besteden.

quote:

Op zondag 16 juni 2013 15:41 schreef deelnemer het volgende:

[..]

De toekomst voor Nederland?
We zijn begonnen met het lenen van 1/3de van de kosten voor levensonderhoud of iets dergelijks, dadelijk 2/3de of alles.

quote:

Op zondag 16 juni 2013 12:18 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Mijn echtgenote is ondertussen ook expert als het gaat om critical political theory, en laat ik het er bij houden dat het om een theorie gaat.

Je hebt gelijk dat een vak meer of minder geen verschil zal maken, maar er zijn mensen die zich concentreren op dit soort zaken. In Nederland zal het nog wel mee vallen (mag ik hopen), maar in de VS heeft een beetje universiteit een vrouwenstudies faculteit, een native American studies faculteit, een African-American studies faculteit en een lesbian, gay, bisexual, and transgender studies faculteit.

Vrouwenstudie (emancipatie) komt sinds eind jaren 90 ook voor in Nederland, ook in België bestaat dit. Vage shit als je het mij vraagt.

[ Bericht 22% gewijzigd door Bram_van_Loon op 16-06-2013 18:53:20 ]

quote:

Op zondag 16 juni 2013 17:54 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

wordt iedereen een verkapte lijeigene en contractarbeider?

Als je vanwege een belastingdruk van meer dan 50% meer dan de helft van het jaar voor de overheid moet werken, ben je al een verkapte lijfeigene.

Wanneer hou je op met die dwaze tegenstelling tussen overheid en bedrijfsleven? Kijkt eens om je heen. In China, India, VS, EU, Rusland, ... spelen bedrijven en overheid onder een hoedje en de grip dat deze kongsi inmiddels uitoefent over iedereen is gigantisch:

- Media conglomeraten (zoals FOX's Rupert Murdoch)
- Oorlogen (Blackwater, een huurlingen leger)
- NSA (Digital Blackwater, huurlingen spionage)
- Globalisering (uitbuiting van mensen / werknemers in opkomende landen ala Charles Dickens met een grote rol van westerse multinationals en kapitaal)
- Belastinghavens.

Het kapitaal probeert overal grip op te krijgen: politiek, media, universiteiten, vakbonden, burgers....

Diverse instituties hebben een rol in een samenleving. Maar het moet niet een kongsi worden, aangestuurd door een kliek. Ook het samenvallen van bedrijfsleven en onderwijs / universiteiten is ongewenst.

[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 16-06-2013 19:17:03 ]

quote:

Op zondag 16 juni 2013 17:10 schreef Klopkoek het volgende:
Dat is de nare combinatie van de neocons; een nare cocktail van vrijheid en repressie.

Vrijheid voor de happy few en repressie van het klootjesvolk. 'l Histoire se répète.

quote:

Op zondag 16 juni 2013 13:53 schreef Klopkoek het volgende:

[..]

Wat is er in jou ogen gedateerd aan en wat is dan wel 'modern' en bij de tijd?

De kritische politieke en sociale wetenschap is een directe reactie op de 'moderne' sociale wetenschap welke in de jaren vijftig en zestig gebruik was. Het postmodernisme en aanverwante stromingen (waaronder dus de kritische en activistische) zijn dan ook erg gebonden aan een bepaalde tijdsgeest. Een waar het systeem niet in deugde, wetenschappers de morele plicht hadden om dit te veranderen en buiten-parlementaire acties zelfs als zeer verantwoord werden gezien.

Dit is - door verschillende ontwikkelingen - inmiddels alweer ingehaald. Slechts op een paar gebieden is deze stroming nog dominant. Men heeft toch behoefte aan een mindere normatief geladen wetenschap. Een uitzondering wordt toevallig door Lyrebird genoemd:

quote:

Op zondag 16 juni 2013 12:18 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Mijn echtgenote is ondertussen ook expert als het gaat om critical political theory, en laat ik het er bij houden dat het om een theorie gaat.

Je hebt gelijk dat een vak meer of minder geen verschil zal maken, maar er zijn mensen die zich concentreren op dit soort zaken. In Nederland zal het nog wel mee vallen (mag ik hopen), maar in de VS heeft een beetje universiteit een vrouwenstudies faculteit, een native American studies faculteit, een African-American studies faculteit en een lesbian, gay, bisexual, and transgender studies faculteit. Veel succes met het vinden van een baan als je een undergraduate in LGBT gedaan hebt, alhoewel ik me goed voor kan stellen dat er heel wat subsidiesponzen in de rij zullen staan om een baan aan te bieden.

Zoals mevrouw Brown dat dan uitlegt: "Want dat is in het belang van ons allen."

Ik heb zelf in het epicentrum van deze studies gestudeerd in Amsterdam (waar migration and gender studies verbonden zijn binnen hetzelfde instituut) en ja, gender en LBGT is imo behoorlijk extreem. Van de masterspecialisaties trekt dit verreweg wel de meeste studenten. Maar momenteel spelen deze vraagstukken wel heel erg. Mensen die voor die richting kiezen willen geen baan hebben als beleidsmedewerker oid maar gaan echt voor de maatschappelijke verandering. Een duidelijke vorm van activistische wetenschap, waar ik zelf mijn vraagtekens bij zet, maar dat wel degelijk nog alive and kicking is.

quote:

Op zondag 16 juni 2013 22:48 schreef Ryon het volgende:

[..]

De kritische politieke en sociale wetenschap is een directe reactie op de 'moderne' sociale wetenschap welke in de jaren vijftig en zestig gebruik was. Het postmodernisme en aanverwante stromingen (waaronder dus de kritische en activistische) zijn dan ook erg gebonden aan een bepaalde tijdsgeest. Een waar het systeem niet in deugde, wetenschappers de morele plicht hadden om dit te veranderen en buiten-parlementaire acties zelfs als zeer verantwoord werden gezien.

Dit is - door verschillende ontwikkelingen - inmiddels alweer ingehaald. Slechts op een paar gebieden is deze stroming nog dominant. Men heeft toch behoefte aan een mindere normatief geladen wetenschap. Een uitzondering wordt toevallig door Lyrebird genoemd:

Ja, en ik ben benieuwd naar welke ontwikkelingen je bedoelt... En wat dan nu als 'bij de tijds' wordt gezien

Ik moet echt lachen om de herkenning hier

Zouden die mensen die een kritische of activistische houding hanteren nou echt in die stroming geloven of daar simpelweg ingerold zijn?

quote:

Op zondag 16 juni 2013 13:48 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Deze post onderstreept het belang dat mensen leren om genuanceerd en kritisch na te denken.

[..]

Hopelijk kan ze je nog wat leren.

Kritisch op kritische theorie zijn mag ironisch genoeg niet

quote:

Op zaterdag 15 juni 2013 11:52 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Prima, maar waar door kwam dat? Kwam dat doordat de universiteit alleen toegankelijk was voor goede professoren, goede onderzoekers en goede studenten, of kwam dat doordat iedereen plots toegang moest hebben? Of kwam dat door betere financiering?

Correlaties maken kan iedereen, maar kun je ook een oorzaak gevolg geven?

Oorzaak en gevolg is ook niet zo moeilijk hoor, valt met theorie te betedeneren. Causaliteit is in de sociale wetenschappen echter lastig vast te stellen.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 06:09 schreef Mishu het volgende:

[..]

Oorzaak en gevolg is ook niet zo moeilijk hoor, valt met theorie te betedeneren. Causaliteit is in de sociale wetenschappen echter lastig vast te stellen.

Zeg maar gewoon onmogelijk vast te stellen.

quote:

Op zondag 16 juni 2013 18:58 schreef Bram_van_Loon het volgende:

[..]

Vrijheid voor de happy few en repressie van het klootjesvolk. 'l Histoire se répète.

Vrijheid om te kunnen studeren, bij te dragen aan wetenschappelijk onderzoek maar ook aansluiting te vinden op een baan zonder dat een maatschappij financieel moet opdraaien voor een individu.

Of de repressie van totalitaire socialisten die menen dat de universiteit iets elitairs moet zijn, voor een happy few die netjes bevelen kunnen opvolgen binnen de door scholen opgezette kaders. Binnen dit kader kunnen er maar een paar scoren in de wetenschappelijke wereld, immers moeten we niet willen dat universiteiten aansluiting zoeken bij de commerciele wereld om zo corruptie en kenniserosie te voorkomen.

Wie zijn nou eigenlijk de kille mensen in dit verhaal?

quote:

Op maandag 17 juni 2013 06:01 schreef Mishu het volgende:
Ik moet echt lachen om de herkenning hier

Zouden die mensen die een kritische of activistische houding hanteren nou echt in die stroming geloven of daar simpelweg ingerold zijn?

Mijn indruk is dat dit mensen zijn die de wereld willen veranderen. Journalisten zitten volgens mij ook in die hoek.

Tussendoortje: [anecdote].

Mevrouw Lyrebird doet multicultureel onderzoek, en om die reden kom ik wel eens op haar afdeling. Haar professor is een gediplomeerd Marxiste (waarmee ik bedoel dat ze is gepromoveerd op een studie waarin Marx centraal stond en onderzoek doet waarin bij voorkeur Marx en Foucault worden aangehaald), en op haar afdeling heeft het gros van de professoren niet eens een PhD. Er wordt bij voorkeur "gepubliceerd" in het huisblaadje van de universiteit (geen peer review), zelden in een internationaal blad. Ook niet zo gek, want de meeste professoren zijn het Engels niet machtig.

Het is wel grappig om zo'n gediplomeerde Marxiste van dicht bij mee te kunnen maken. Het geld dat ze van de universiteit krijgt om haar studenten te begeleiden, gebruikt ze om zelf naar internationale conferenties te gaan en in hotels (in ons stadje) te verblijven (ze woont zelf in Tokyo). Mijn echtgenote moet zelf haar eigen conferenties en publicaties betalen. Ter vergelijking: al mijn studenten gaan op kosten van de universiteit minstens een keer per jaar naar een conferentie in Japan, en de uitblinkers mogen een keer per jaar naar een internationale conferentie.

Wat ook wel leerzaam is, is om te zien hoe zij onderzoek doen, artikelen schrijven en presentaties geven. Ik mag dan een niet kritisch en ongenuanceerde beta zijn, die een PhD heeft gedaan bij een van de minst wetenschappelijke universiteiten, maar van de manier waarop sommige multicultureel onderzoekers onderzoek doen, krijg ik jeuk aan m'n tenen. Zo ben ik eens met mevrouw Lyrebird naar een conferentie voor mulicultureel onderwijs in Osaka geweest, waar ik voor het eerst in m'n leven twee Amerikaanse onderzoekers heb gezien die hun presentaties voorlazen. De eerste onderzoeker had nog een PPT presentatie gemaakt, zodat je mee kon lezen, maar de tweede had zelfs dat niet gedaan, en besloot de proceedings voor te lezen. Moet je je voorstellen dat je daar als Amerikaan in sneltreinvaart je presentatie voorleest, terwijl 90% van je publiek Aziaat is, en dus geen flauw benul heeft van wat je daar zo rap voorleest. En dat noemt zich dan multiculturalist.

[/anecdotes]

[ Bericht 1% gewijzigd door Lyrebird op 17-06-2013 08:29:23 ]

quote:

Op maandag 17 juni 2013 05:57 schreef Klopkoek het volgende:

[..]

Ja, en ik ben benieuwd naar welke ontwikkelingen je bedoelt... En wat dan nu als 'bij de tijds' wordt gezien

Meer dan 30 jaar wetenschappelijke ontwikkeling, dat is wat ik bedoel. Met de science wars als postmodernistisch dieptepunt. Er is inmiddels een geheel nieuw paradigma ontstaan.

Wat tegenwoordig 'bij de tijd' wordt gezien is een balans tussen meer een positivistische en constructivistische benadering. Het idee dat je als geëngageerde wetenschapper de morele plicht hebt om actief de samenleving om te vormen naar een ideaal beeld is gewoon gedateerd.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 08:23 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Mijn indruk is dat dit mensen zijn die de wereld willen veranderen. Journalisten zitten volgens mij ook in die hoek.

Tussendoortje: [anecdote].

Mevrouw Lyrebird doet multicultureel onderzoek, en om die reden kom ik wel eens op haar afdeling. Haar professor is een gediplomeerd Marxiste (waarmee ik bedoel dat ze is gepromoveerd op een studie waarin Marx centraal stond en onderzoek doet waarin bij voorkeur Marx en Foucault worden aangehaald), en op haar afdeling heeft het gros van de professoren niet eens een PhD. Er wordt bij voorkeur "gepubliceerd" in het huisblaadje van de universiteit (geen peer review), zelden in een internationaal blad. Ook niet zo gek, want de meeste professoren zijn het Engels niet machtig.

Het is wel grappig om zo'n gediplomeerde Marxiste van dicht bij mee te kunnen maken. Het geld dat ze van de universiteit krijgt om haar studenten te begeleiden, gebruikt ze om zelf naar internationale conferenties te gaan en in hotels (in ons stadje) te verblijven (ze woont zelf in Tokyo). Mijn echtgenote moet zelf haar eigen conferenties en publicaties betalen. Ter vergelijking: al mijn studenten gaan op kosten van de universiteit minstens een keer per jaar naar een conferentie in Japan, en de uitblinkers mogen een keer per jaar naar een internationale conferentie.

Wat ook wel leerzaam is, is om te zien hoe zij onderzoek doen, artikelen schrijven en presentaties geven. Ik mag dan een niet kritisch en ongenuanceerde beta zijn, die een PhD heeft gedaan bij een van de minst wetenschappelijke universiteiten, maar van de manier waarop sommige multicultureel onderzoekers onderzoek doen, krijg ik jeuk aan m'n tenen. Zo ben ik eens met mevrouw Lyrebird naar een conferentie voor mulicultureel onderwijs in Osaka geweest, waar ik voor het eerst in m'n leven twee Amerikaanse onderzoekers heb gezien die hun presentaties voorlazen. De eerste onderzoeker had nog een PPT presentatie gemaakt, zodat je mee kon lezen, maar de tweede had zelfs dat niet gedaan, en besloot de proceedings voor te lezen. Moet je je voorstellen dat je daar als Amerikaan in sneltreinvaart je presentatie voorleest, terwijl 90% van je publiek Aziaat is, en dus geen flauw benul heeft van wat je daar zo rap voorleest. En dat noemt zich dan multiculturalist.

[/anecdotes]

Het is grappig dat je Japan noemt, want daar is de stroming niet tot nauwelijks ontwikkeld. Het is niet verbazingwekkend dat het daar allemaal op kleuterniveau doormoddert. Aardig wat Japanse studenten studeren dan ook in Nederland en Duitsland. De Japanse sociologie/politicologie (of eigenlijk - politieke - antropologie. Aangezien het veelal gaat om het bestuderen van Westerse samenlevingen vanuit een niet-westers perspectief) is een directe 1 op 1 kopie van de Nederlandse, Duitse en Amerikaanse sociale modernistische wetenschap. Het postmodernisme heeft om culturele en historische redenen nooit op grote schaal voet aan de grond gekregen. Sowieso zijn Japanners (om historische redenen) slechts relatief weinig geïnteresseerd om hun eigen samenleving kritisch te beschouwen in cultureel en historisch perspectief. Er bestaat denk ik een angst dat zoiets maatschappijontwrichtend zou kunnen werken. Marx en vrienden zullen slechts in zeer beperkte kring aansluiting vinden. De animositeit tussen Japan en bepaalde andere Aziatische landen zal daar wellicht ook een rol in kunnen spelen.

In Amerika en Duitsland - en in mindere mate ook Amsterdam en Nijmegen - heeft de stroming wel echt een tijdlang de toon gezet. Wil je het (neo-)Marxisme in al haar glorie van dichtbij aanschouwen, dan zul je die kant op moeten kijken. Maar ook dat is schrikken, alleen wel om hele andere redenen.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 11:56 schreef Ryon het volgende:
Sowieso zijn Japanners (om historische redenen) slechts relatief weinig geïnteresseerd om hun eigen samenleving kritisch te beschouwen in cultureel en historisch perspectief. Er bestaat denk ik een angst dat zoiets maatschappijontwrichtend zou kunnen werken.

Dat klopt inderdaad. De artikelen die mevrouw Lyrebird ter review instuurt aan Japanse tijdschriften worden stelselmatig geweigerd - haar kijk op Japan is niet positief genoeg.

quote:

Wil je het (neo-)Marxisme in al haar glorie van dichtbij aanschouwen, dan zul je die kant op moeten kijken. Maar ook dat is schrikken, alleen wel om hele andere redenen.

Iets zegt me dat ik er niet met open armen ontvangen zal worden.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 06:01 schreef Mishu het volgende:
Ik moet echt lachen om de herkenning hier

Zouden die mensen die een kritische of activistische houding hanteren nou echt in die stroming geloven of daar simpelweg ingerold zijn?

Er ingerold, meestal door ellende, zoals iedereen ergens inrolt in het leven. Een kenmerk van echte activisten is ze niet comfortabel in de groepshierarchie passen. Vaak leren ze op jonge leeftijd groepsgedrag te wantrouwen en kijken er daarom kritisch naar.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 06:05 schreef Mishu het volgende:

[..]

Kritisch op kritische theorie zijn mag ironisch genoeg niet

Van mij mag je overal kritisch op zijn. Maar Lyrebird maakte in zijn post mensen zwart door ze van alles in hun schoenen te schuiven wat ze zelf niet vinden (mensen demoniseren).

Van kritische theorie weet ik weinig. Maar Foucault onderzoekt machtsstructuren.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 12:04 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Dat klopt inderdaad. De artikelen die mevrouw Lyrebird ter review instuurt aan Japanse tijdschriften worden stelselmatig geweigerd - haar kijk op Japan is niet positief genoeg.

Ironisch genoeg toont dat wel weer de noodzaak aan van een kritische wetenschappelijke houding. Ook in 'het vrije' Nederland reageert men als een hond gebeten wanneer er een publicatie verschijnt die de samenleving een spiegel voorhoudt en waaruit blijkt dat wij bijvoorbeeld minder tolerant, ondernemend, avontuurlijk, taalkundig o.i.d zijn dan wij ons zelf wel graag voorstellen. Het werkt ook vrij confronterend als je onderbouwde kritiek voor je neus geschoteld krijgt. Het liefst lachen wij dat dan weg, of wordt de aanval ingezet op degene die de kritiek levert. Men vraagt zich dan hardop af waarom daar subsidie aan besteed is en waarom er geen kinderkanker oid in plaats van genezen wordt.

Maar die publicaties hebben op iets langere termijn wel effect. Er vinden namelijk concrete veranderingen plaats in bijvoorbeeld de politieke (en later ook maatschappelijke) houding ten opzichte van vrouwen die willen werken, homoseksuelen die willen trouwen en minderheden die zich buitengesloten voelen. Ook ten opzichte van de verzorgingsstaat wordt er vaak vrij kritisch gepubliceerd en worden bestaande en verworven rechten ten aanzien van bijv de zorg, sociale zekerheid en inkomen in twijfel getrokken. Op korte termijn worden aan dat soort publicaties ook politieke motieven of een dubbele agenda toegedicht. Met het idee dat de links/rechtse elite de boel weer verandering ten koste van de hardwerkende burger/arbeider. Maar op de langere termijn brengen zij wel noodzakelijke verandering ter weeg.

Japan is qua sociale conditie altijd al, maar nu zelfs meer dan ooit, een buitengewoon fascinerend land geweest. Zij staan nu op het punt om met een een praktisch onoplosbaar sociaal vraagstuk geconfronteerd te worden (vergrijzing). Als zij eerder wat meer reflexiviteit hadden getoond, dan had dat wellicht al een groot verschil uitgemaakt.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 11:56 schreef Ryon het volgende:

[..]

Meer dan 30 jaar wetenschappelijke ontwikkeling, dat is wat ik bedoel. Met de science wars als postmodernistisch dieptepunt. Er is inmiddels een geheel nieuw paradigma ontstaan.

Wat tegenwoordig 'bij de tijd' wordt gezien is een balans tussen meer een positivistische en constructivistische benadering. Het idee dat je als geëngageerde wetenschapper de morele plicht hebt om actief de samenleving om te vormen naar een ideaal beeld is gewoon gedateerd.

Niet in de economie. In de economie gebruiken ze modellen. Je hebt beschrijvende modellen (bvb in de natuurkunde) en vormgevende modellen (bvb management). Is de economie beschrijvend of vormgevend? Dat is vrij onduidelijk.

Het postmodernisme was een reactie op op het vooruitgangsdenken en de wetenschappelijke methode. Zoals Mishu aangeeft, is in complexe situaties toetsbaarheid (van een theorie) vrijwel onmogelijk (en de samenleving is uiterst complex).

Ik vind wel dat men moet proberen zo goed mogelijk naar de samenleving te kijken en problemen te analyseren, maar ik verwacht niet dat de samenleving in een model te vangen is. Natuurkunde houdt zich bezig met de eenvoudigste problemen en daardoor zijn concrete beschrijvende & toetsbare theorieen mogelijk. De menswetenschappen houdt zich bezig met de meest complexe problemen en het is niet verwonderlijk dat ze daarin verzanden.

Als je grip hebt op het onderwerp van studie en werkbare criteria of je theorieen / antwoorden kloppen, dan kun je je er moeilijk doorheen bluffen (en dat maakt natuurkunde en wiskunde moeilijke studies). Als dat dat niet zo is, dan kun je jezelf en anderen veel wijsmaken (en dat maakt van de menswetenschappen vage studies, waar je gemakkelijker doorheen rolt).

[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 17-06-2013 14:55:07 ]

quote:

Op maandag 17 juni 2013 12:56 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Niet in de economie. In de economie gebruiken ze modellen. Je hebt beschrijvende modellen (bvb in de natuurkunde) en vormgevende modellen (bvb management). Is de economie beschrijvend of vormgevend? Dat is vrij onduidelijk.

Het postmodernisme was een reactie op op het vooruitgangsdenken en de wetenschappelijke methode. Zoals Mishu aangeeft, is in complexe situaties toetsbaarheid (van een theorie) vrijwel onmogelijk (en de samenleving is uiterst complex).

Ik vind wel dat men moet proberen zo goed mogelijk naar de samenleving te kijken en problemen te analyseren, maar ik verwacht niet dat de samenleving in een model te vangen is. Natuurkunde houdt zich bezig met de eenvoudigste problemen en daardoor zijn een concrete beschrijvende & toetsbare theorieen mogelijk. De menswetenschappen houdt zich bezig met de meest complexe problemen en het is niet verwonderlijk dat ze daarin verzanden.

Als je grip hebt op het onderwerp van studie en werkbare criteria of je theorieen / antwoorden kloppen, dan kun je je er moeilijk doorheen bluffen (en dat maakt natuurkunde en wiskunde moeilijk studies). Als dat dat niet zo is, dan kun je jezelf en anderen veel wijsmaken (en dat maakt van de menswetenschappen vage studies, waar je gemakkelijker doorheen rolt).

Dat ben ik helemaal met je eens. Ik vind de neiging van economen om alles in een model proberen te vangen dan ook buitengewoon gevaarlijk. Je merkt ook dat het regelmatig mis gaat. De complexiteit en onvoorspelbaarheid van de maatschappij en menselijke gedragingen wordt daardoor compleet miskend. De kwantificatiedrang om alles uiteindelijk naar een mathematische methode toe te krijgen was de doodsteekt voor het modernisme. Zoals precies het tegenovergestelde (alles maar in twijfel trekken) uiteindelijk de doodsteek is geweest voor het postmodernisme.

Ik zeg altijd maar zo: bij maatschappijwetenschappen is het relatief eenvoudig (i.v.m andere studies) om als enigszins geïnteresseerde student een 5.5 te scoren, maar buitengewoon lastig om hoger te halen dan een acht en een tien wordt uit principe nooit gegeven. Met een paar uurtjes doorlezen van wat teksten snap ik op een gegeven moment wel waar een auteur heen wil en kan ik dat tot op zekere hoogte ook wel reproduceren, maar het duurt maanden aan studie voordat ik het ook echt begrijp. Gewoon omdat de materie ondanks dat het vrij toegankelijk is, zo ongelooflijk complex in elkaar steekt. Daar schuilt natuurlijk ook een gevaar in. De kans is aanzienlijk dat ik dankzij mijn eloquentie een geïnteresseerde leek gemakkelijker een overtuigend doch feitelijk onjuist verhaal op de mouw kan spelden dan dat een geleerde het lukt om het correcte verhaal te vertellen. Slechts een enkeling zal daar wellicht kennis van nemen.

[ Bericht 0% gewijzigd door Ryon op 17-06-2013 15:17:19 (domme taalfout) ]

Daar rest 'm nou ook het mooie: begrijpen is niet alleen reproduceren ('berijpen waar de auteur heen wil') maar ook het toepassen en bij elkaar brengen van literatuur met je eigen inzichten/ideeën en standpunten. Iemand anders herhalen is, op welk niveau en in welke richting dan ook, geen kunst; het kunnen toepassen wel.

Sociale wetenschappen worden zowel onderschat als overschat. Onderschat omdat men denkt 'dat je maar wat lult' (resultaat van het 'begrijpen verhaal' dat vooral veel studenten niet in de praktijk (kunnen) brengen), en overschat omdat er maar wordt verwacht dat je een concrete afspiegeling, bij voorkeur in tekst of liever zelfs nog getallen en grafiekjes, zou moeten kunnen maken van de 'werkelijkheid'.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 14:48 schreef Ryon het volgende:

[..]

Dat ben ik helemaal met je eens. Ik vind de neiging van economen om alles in een model proberen te vangen dan ook buitengewoon gevaarlijk. Je merkt ook dat het regelmatig mis gaat. De complexiteit en onvoorspelbaarheid van de maatschappij en menselijke gedragingen wordt daardoor compleet miskend. De kwantificatiedrang om alles uiteindelijk naar een mathematische methode toe te krijgen was de doodsteekt voor het modernisme. Zoals precies het tegenovergestelde (alles maar in twijfel trekken) uiteindelijk de doodsteek is geweest voor het postmodernisme.

Ik zeg altijd maar zo: bij maatschappijwetenschappen is het relatief eenvoudig (i.v.m andere studies) om als enigszins geïnteresseerde student een 5.5 te scoren, maar buitengewoon lastig om hoger te halen dan een acht en een tien wordt uit principe nooit gegeven. Met een paar uurtjes doorlezen van wat teksten snap ik op een gegeven moment wel waar een auteur heen wil en kan ik dat tot op zekere hoogte ook wel reproduceren, maar het duurt maanden aan studie voordat ik het ook echt begrijp. Gewoon omdat de materie ondanks dat het vrij toegankelijk is, zo ongelooflijk complex in elkaar steekt. Daar schuilt natuurlijk ook een gevaar in. De kans is aanzienlijk dat ik dankzij mijn eloquentie een geïnteresseerde leek gemakkelijker een overtuigend doch feitelijk onjuist verhaal op de mauw kan spelden dan dat een geleerde het lukt om het correcte verhaal te vertellen. Slechts een enkeling zal daar wellicht kennis van nemen.

True, en dat is geen diskwalificatie van de menswetenschappen. Als Natuurkundigen besef ik mij maar al te goed hoe moeilijk het is.

Een bijkomend probleem is dat het machtsspel nooit met open kaart wordt gespeeld en zich bedient van misleidende informatie. De nu lopende vragen mbt de veiligheidsdienten in de VS is een goed voorbeeld.

Sommige sociale problemen zijn evidente mistanden en toch krijg je er moeilijk grip op. Het is riskant om er voluit tegenin te gaan.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 12:30 schreef Ryon het volgende:

Maar die publicaties hebben op iets langere termijn wel effect. Er vinden namelijk concrete veranderingen plaats in bijvoorbeeld de politieke (en later ook maatschappelijke) houding ten opzichte van vrouwen die willen werken, homoseksuelen die willen trouwen en minderheden die zich buitengesloten voelen. Ook ten opzichte van de verzorgingsstaat wordt er vaak vrij kritisch gepubliceerd en worden bestaande en verworven rechten ten aanzien van bijv de zorg, sociale zekerheid en inkomen in twijfel getrokken. Op korte termijn worden aan dat soort publicaties ook politieke motieven of een dubbele agenda toegedicht. Met het idee dat de links/rechtse elite de boel weer verandering ten koste van de hardwerkende burger/arbeider. Maar op de langere termijn brengen zij wel noodzakelijke verandering ter weeg.

Je vergeet zaken als rassenleer, eugenetica etc.

Daarom is het MI van levensbelang dat dit soort belangrijke beslissingen via Democratische weg worden genomen, en getoetst worden aan de grondwet. NIET door betweterige wetenschappers die wel even gaan bepalen wat goed is voor de mensen, omdat zij er voor hebben doorgeleerd.

quote:

Op maandag 17 juni 2013 15:12 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Je vergeet zaken als rassenleer, eugenetica etc.

Daarom is het MI van levensbelang dat dit soort belangrijke beslissingen via Democratische weg worden genomen, en getoetst worden aan de grondwet. NIET door betweterige wetenschappers die wel even gaan bepalen wat goed is voor de mensen, omdat zij er voor hebben doorgeleerd.

De democratische weg is niet bepaald vanzelfsprekend. Bepalen wat goed is voor mensen gebeurd vooral door de zittende macht, en de bevolking worden plat gemanipuleerd, en bij protest geintimideerd. Een onafhankelijk positie van de universiteit is nastrevenswaardig.

Het geweld de modernisering in ontwikkelingslanden gepaard gaat, is schrikbarend. Dat gebeurd niet alleen met het oog op het algemeen belang, maar vooral met het oog op particuliere belangen.

F&L / [CENTRAAL] Het grote F&L video topic #2

quote:

Op maandag 17 juni 2013 15:12 schreef Lyrebird het volgende:

[..]

Je vergeet zaken als rassenleer, eugenetica etc.

Daarom is het MI van levensbelang dat dit soort belangrijke beslissingen via Democratische weg worden genomen, en getoetst worden aan de grondwet. NIET door betweterige wetenschappers die wel even gaan bepalen wat goed is voor de mensen, omdat zij er voor hebben doorgeleerd.

Je raakt daar een vrij essentieel punt:

De truc is om bijvoorbeeld de sociologie of de economische overwegingen achter een maatschappelijk (wenselijk of onwenselijk) fenomeen te vertalen naar wet- en regelgeving. Dit levert namelijk een concreet en helder eindresultaat op en kan in een plenair debat door zowel leken als deskundigen verdedigd en aangevallen worden en ook getoetst worden aan fundamentele beginselen (In Nederland is dat dan het EVRM, de Grondwet en eventuele handvesten en andere verdragen).

Dat is echt buitengewoon lastig. Er zijn ook maar weinig mensen die dat kunnen. En dat is verdraaid jammer.