[OUD] Hoe gaat het met ons? #15

Lazi, alvast succes met die ingreep. Ik knijp ook mijn knieeen preventief tegen elkaar bij de gedachte alleen al maar hopelijk valt het mee en ben je daarna ook van je klachten af.

Ik sta er zelf hetzelfde in als bitterend. En dan heb ik nog een modelbaby gehad. Wat dat betreft proberen we ons wel voor te bereiden op een veel drukkere en heftigere periode dan dat we vorig jaar gehad hebben.

En hormonen doen niet heel veel met me geloof ik. Gelukkig.

Ik heb juist moeite met het niks doen omdat ik voor mijn gevoel te veel niks doe in de avond want zo moe..ben ik beetje boos op mijzelf dat ik niet iets nuttigs kan doen
Het is gewoon nooit goed

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 14:06 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Wat ontzettend zwaar, een huilbaby. Ik had er geen idee van

Ik vind het wel heel erg dat je man zoveel van je verwacht als je zo weinig kunt doen. Spreekt hij dat ook zo uit?

Zo jullie gaan snel, ik heb ff de badkamer gepoetst (ze ligt eindelijk een tijdje lekker in de box te slapen en Noortje wonder boven wonder ook).
Nee, hij verwacht dat niet van mij. Tuurlijk een beetje opruimen wel, het probleem is dat ik het van mezelf verwacht. Dat het netjes is als hij om half elf 's avonds thuis komt (en ik al vaak op bed lig met Isabel), dat de was is gedaan, de vaatwasser leeg is, de badkamer netjes etc etc.
Leg mijn eigen lat veel te hoog.

Oh en predicaat huilbaby geven ze al snel hoor, drie uur, drie dagen in de week, drie weken lang. Enniewee, als ze wakker is huilt ze...ook in d'r slaap en tijdens het voeden trouwens. Wordt aan gewerkt.

[ Bericht 8% gewijzigd door becky27 op 23-01-2013 14:33:43 ]

Pff wat een hoop verhalen!
Iedereen veel sterkte!!

Hier gaat het een stuk beter sinds ik dit schooljaar 2 dagen ben gaan werken ipv 3... Ik vond het elke keer zo verschrikkelijk om bij O. weg te moeten. Niet alleen vanwege het niet thuis zijn, maar eigenlijk is mijn werk lichamelijk te zwaar waardoor ik dus na 3 dagen helemaal gesloopt was. Nu nog maar ik heb teminste weer iets aan mijn weekend.. en dus ook wat meer aan 'ons 3'

Wel heb ik op het moment een zelfdisipline onder het vriespunt.. Lijnpoging die kant nog wal raakt en 'savonds veel te lang blijven hangen bij tv/pc omdat ik niet op kan staan. Daarnaast valt mijn haar weer enorm uit en begin weer bang te worden voor plekken (Na mijn bevalling ook een periode gehad)
Dus ik begin iets hormonaals te vermoeden.. Herkenbaar voor iemand?

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 14:22 schreef bitterend het volgende:
Ik heb juist moeite met het niks doen omdat ik voor mijn gevoel te veel niks doe in de avond want zo moe..ben ik beetje boos op mijzelf dat ik niet iets nuttigs kan doen
Het is gewoon nooit goed

Ik voel me daar achteraf wel schuldig om, maar nooit op het moment zelf.

Mijn man zei tijdens op onze trouwdag al dat ik 2 kanten heb: een ontzettend gedisciplineerde kant waarin ik als een dolle tekeer ga door het huis en de andere kant is een ontzettend luie want ik kan ook heel goed niks doen.

Een.huilbaby is heel pittig en vraagt een hoop van je relatie.. Althans.. Dat was hier wel.
Amber en Tess waren beide huilbabies...

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 14:26 schreef Vicky het volgende:
Een.huilbaby is heel pittig en vraagt een hoop van je relatie.. Althans.. Dat was hier wel.
Amber en Tess waren beide huilbabies...

Check....

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 14:02 schreef Claudia_x het volgende:
Wat wij tegenwoordig vaker doen is een dag in het weekeinde zonder gêne alleen maar op de bank liggen. Kindjes naar opa en oma, en het is weer een beetje zoals tijdens m'n studententijd, toen het eeuwige moeten nog niet bestond. (Er was wel wát moeten, maar niet eeuwig moeten.)

Een jaar geleden gingen we tijdens zo'n dag nog naar de Ikea, aan de slag in het huis, of iets anders nuttigs doen. Nu staan we het onszelf eindelijk toe om het soms allemaal even los te laten. En ik hoop dat we over een tijdje zover zijn dat we op zo'n dag samen gaan lunchen of zo. Maar voor nu vind ik het sporadisch kunnen lamballen geweldig.

Dat doen wij dus nooit, de kinderen zomaar een dag naar mijn (of zijn) ouders. Ik heb ze vrij regelmatig nodig als oppas voor als ik reis ben en ik voel me echt bezwaard ze tussentijds ook nog eens daar te brengen, tenzij het echt een reden heeft.

We moeten ook nog steeds op zoek naar een oppas voor zomaar eens een avondje weg om die reden.

Ik denk dat ik er zo langzamerhand achter kom daar im iets minder zou willen werken. Of, in ieder geval, hele dagen. Ik werk nu twee halve en een hele dagen en mn de halve geven veel onrust. Punt een zijn t nooit halve dagen (onderwijs), punt twee kost t minstens zoveel inspanning als een hele dag werken. Probleem is allleen dat het merendeel van mijn collega's de hele dgn wil werken, dus dan blijven de halve dgn over.....

Ja, dat hadden wij dus ook BE. En ik zou het ook zonde van mijn dag hebben gevonden.
Nu zijn ze eigenlijk nog te jong voor een avond alleen ( geheid herrie in de keet) maar is oudste te oud voor een oppas. Heb je dat weer.

Oh ja, dat lijkt me ook een lastige situatie.

Ik vond het wel heerlijk dat F ook vrij was in de kerstvakantie en we hebben samen genoten van de dagen dat de kinderen naar het kdv waren. Samen een dagje sauna en verder idd wat in huis rommelen.

Mikoxx dat is idd lastig! Onderwijs is zo met al die bezuinigingen ook al extra slopend nu (Ik zit ook in t onderwijs)...

quote:

Op woensdag 23 janua 2013 13:36 schreef [url=http://forum.fobeetje hetk.nl/user/profile/3499]Claudia_x[/url] het volgende:
Ik zou een jong stel denjaar n ik eerder als adzóes geven dat dat bewaken van "ons" geen issue zou moeten zijn in de begintijd. Je bent moe, je reageert je op elkaar af, je hebt geen zin in seks. Prima, logisch, komt wel weer. Als je daarin kbaby die elke anderhalf uunt berusten en daarop kunt vertrouwen, ben je al zó ver.

Ik ben ook zo blij dat dit ons wel lukte. het berusten en het vertrouwen. We kijken er nu soms gewoob al naar uit dat we over een jaar of 3 misschien een keer een kort weekend met elkaar weg kunnen, we houden de toekomst gewoon al een beetje in de gaten, onze kids zijn niet voor altijd zo afhankelijk van ons, en over een jaar of 20 willen wij ook graag samen verder. maar goed, voor nu is uit eten gaan al een uitdaging, prima, kan gebeuren.

Hier gelukkig geen huilbaby, wel een baby die elke anderhalf uur wakker werd snachts. Het is gewoon heel heftig om zo weinig te slapen . En ik moet gelukkig maar heel weinig van manlief en die heeft dat overgedragen op mij. Wat moet is goed voor nathan zorgen, voor manlief en voor mezelf. En verder gebeurt er op een dag wat er gebeurt en anders is er morgen weer een dag.

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 14:53 schreef Lamb29 het volgende:
Mikoxx dat is idd lastig! Onderwijs is zo met al die bezuinigingen ook al extra slopend nu (Ik zit ook in t onderwijs)...

Eens, het maakt dat ik mijn plezier erin begin te verliezen :-(

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 15:01 schreef mikoxx het volgende:

[..]
Eens, het maakt dat ik mijn plezier erin begin te verliezen :-(

Welke hoek onderwijs zit je? Op mijn werk is het idd zo smerig druk doordat hetzelfde werk met minder collega's gedaan moet worden (+ pittige doelgroep)... Voor mij scheelt het gewoon enorm dat het zwaartepunt nu thuis ligt en niet meer op mijn werk.

Ik lees jullie verhalen en denk twee dingen:

Wat scheelt me dat misschien wel een hoop werk, een relatie. (En jaja, ik mis uiteraard ook veel en alles enzo ).

En tegelijkertijd komt al het moeten hier wel op mijn schouders. Maar toch ben ik daar meestal heel berustend of gelaten in. Zeker nu de studie afgelopen is (al anderhalf jaar) ervaar ik toch ook veel rust en lambaltijd.

Ik verheug me wel heel concreet op twee dingen. Het eerste is dat de kinderen 's ochtends zelf naar beneden kunnen en ik gewoon zomaar nog een uurtje langer zou kunnen blijven liggen.
En het moment waarop de kinderen alleen thuis kunnen blijven en ik weer eens gewoon maar naar de stad kan fietsen of kan gaan sporten ofzo. Nu is dat dubbele kosten (sport en oppas) en dus onmogelijk.

En wat betreft dagtijd voor mezelf, 'leef' ik altijd van vakantie naar vakantie. Al geef ik S, sinds ze naar school gaat, de keuze of ze wil gaan naar de bso. Ik vind dat ze nu ook vakantielambaltijd verdient als ze daar behoefte aan heeft.

En met leef bedoel ik dan niet dat ik in de tussentijd niet leef, maar wel dat ik een bezoekje aan de kapper of een rondje stad voor mezelf uitstel tot de vakanties. Gelukkig werk ik in het onderwijs.

[ Bericht 16% gewijzigd door groofskendezoveelste op 23-01-2013 15:29:37 ]

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 15:03 schreef Lamb29 het volgende:

[..]

Welke hoek onderwijs zit je? Op mijn werk is het idd zo smerig druk doordat hetzelfde werk met minder collega's gedaan moet worden (+ pittige doelgroep)... Voor mij scheelt het gewoon enorm dat het zwaartepunt nu thuis ligt en niet meer op mijn werk.

Nu weer regulier basis. Maar weet inmiddels dat mijn hart meer in het begeleiden en coachen ligt, niet in de eerste plaats met de leerlingen zelf, masr met leerkrachten, ouders, ....

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 15:25 schreef mikoxx het volgende:

[..]

Nu weer regulier basis. Maar weet inmiddels dat mijn hart meer in het begeleiden en coachen ligt, niet in de eerste plaats met de leerlingen zelf, masr met leerkrachten, ouders, ....

Dan hoop ik dat je ooit in die hoek terecht kan komen!.. Ik zelf ben meer van invididuele begeidingen bij leerlingen maar helaas is dat helemaal wegbezuinigd.. Hoop ooit de opleiding Orthopedagogiek te kunnen gaan doen

Lieve Becky, wees niet te hard voor jezelf
Vraag anders eens aan je lief hoe hij er in staat, misschien begrijpt hij het best dat het voor jou te veel is om álles te doen en vindt hij het niet erg om de vaatwasser uit te ruimen ofzoiets. Je bent weliswaar met verlof maar je bent niet voor niets met verlof. je hebt net een kind gekregen en je bent herstellend van een zware buikoperatie. Het is geen luxe vakantie waarin je vooral aan het luieren bent.

Het is met een huilbaby en daarnaast nog een kind niet vol te houden om alles te blijven doen. Door het wel te willen kom je mogelijk behoorlijk met jezelf in de knoop. Is er geen mogelijkheid om iemand twee uurtjes per week te laten komen die de grote grove dingen voor je doet?

Ik ben de tijd met mijn jongste eigenlijk alleen maar doorgekomen door toe te geven aan werkelijk alles. Anders was ik gillend gek geworden. De oudste heeft veel teveel dvd's gekeken naar mijn zin destijds maar ik moest iets, nu zaten we in ieder geval nog min of meer knus met zn drietjes op de bank en was er een vorm van aandacht. Het huishouden heb ik destijds alleen het broodnodige gedaan, een wasje draaien, wc doen, dat soort dingen. Andere dingen heb ik laten gaan. op de héle schaarse momenten dat de jongste sliep heb ik ervoor gekozen om quality time met de oudste door te brengen, even 1-op-1 aandacht. En op de nog veel schaarsere momenten dat de kindjes allebei sliepen heb ik ervoor gekozen om zelf ook te gaan liggen. Jongste huilde in het begin dag en nacht, tot gerust 14-16 uur lang, terugdenkend begrijp ik bijna niet hoe we die tijd door zijn gekomen. Meeveren en je voor houden dat het ooit heus beter gaat was t enige wat we konden doen voor ons gevoel.

Inmiddels gaat het beter, heb ik meer tijd voor school omdat ze 's avonds redelijk slaapt, hoewel ik nog veel 's nachts. Ik heb meer tijd voor het huishouden en om leuke dingen met de meiden te doen. De tijd voor elkaar is er nog steeds weinig, en we hebben ook nog een kind in bed liggen maar goed, de hoeveelheid slaap houdt anders helemaal niet over. Kiezen of kabelen, dat komt wel goed.
We zijn alleen allebei zó vreselijk aan vakantie toe, warmte op je huid, er tussenuit. Maar dat kan niet. Aftellen, nog 2,5 jaar

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 14:25 schreef Lamb29 het volgende:
Pff wat een hoop verhalen!

Wel heb ik op het moment een zelfdisipline onder het vriespunt.. Lijnpoging die kant nog wal raakt en 'savonds veel te lang blijven hangen bij tv/pc omdat ik niet op kan staan. Daarnaast valt mijn haar weer enorm uit en begin weer bang te worden voor plekken (Na mijn bevalling ook een periode gehad)
Dus ik begin iets hormonaals te vermoeden.. Herkenbaar voor iemand?

Naar de huisarts gaan! Echt!

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 12:53 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Ik denk dat ik dat nog wel het moeilijkst vind aan het ouderschap. Tevoren had ik natuurlijk ook wel uit tijdschriften begrepen dat je relatie verandert en dat je moet werken aan je relatie (zucht, gaap). Maar ik had nooit verwacht dat iets dat mij en mijn lief met elkaar zou moeten verbinden ons juist uit elkaar kan drijven. En wat het nou precies is? Uiteenlopende visies op het ouderschap, vermoeidheid, drukte, verwachtingen die niet waargemaakt worden, een veranderd lijf, andere prioriteiten, uiteenlopende prioriteiten? Het is lastig te zeggen. We zitten juist aardig op één lijn, maar het heeft vaak gevoeld alsof dat volkomen ondergesneeuwd raakte door de praktische beslommeringen.

Wat ik er moeilijk aan vind is dat het niet als vanzelf gaat, dat de Grote Verbintenis het niet vanzelfsprekend maakt dat we elkaar leuk en lief vinden en voor altijd bij elkaar willen blijven. Dat gevoel dat je hebt in die bevallingskamer, als je kindje er net is en alles alleen om jullie draait, dat gevoel zou ik altijd willen hebben. Nu weet ik dat het een voortdurende opdracht is aan mezelf om dat gevoel naar boven te halen. En op dagen dat de kindjes om 4 uur wakker worden, geen middagdut doen en het avondeten mislukt, is dat niet zo eenvoudig. En dat is ook oké, maar voor een romanticus misschien wat moeilijk te verkroppen.

Ik denk dat het in ons geval het wegvallen van een 'hoger doel' is geweest dat ons de das heeft omgedaan. Ik ben altijd zo bezig geweest met de volgende stap (afstuderen, samenwonen, baan, trouwen, huis kopen, kindje) en de weg te bewandelen waarvan ik dacht dat hij van me verwacht werd, dat ik onderweg vergeten ben om me heen te kijken of de volgende stap ook echt de goede stap was. En dan heb je het eindpunt bereikt en dan sta je vol ontzetting te kijken naar de leegte die er over is na jaren achterstallig onderhoud.

Ik vind het treffend wat je zegt over dat gevoel in de verloskamer, want ik herken het niet. Het was fijn tijdens de bevalling, hij heeft me geweldig gesteund , maar het was niet 'wij drieën tegen de wereld". Het was mijn zoon en ik, mijn familie en ik. Dat gevoel van ons was al jaren eerder tussen ons uitgeglipt en we haden dat destijds aan moeten pakken. Maar ja, wat wist ik nou helemaal toen ik begin 20 was. Had ik me dat niet eerder kunnen bedenken? Ik weet het niet. Het kwam eerlijk waar niet in me óp dat ik niet de goede weg volgde, dat dit het ook wel eens niet zou kunnen zijn.

Ik probeer nu los te laten hoe het hoort en te doen waar mijn hart ligt. Mijn zoon komt op de eerste plaats maar verder doe ik wat goed voor míj. Ik probeer een nieuwe relatie op te bouwen, en dat is niet altijd makkelijk; we wonen ver uit elkaar, ik werk 4 dagen en zorg een groot deel van de tijd alleen voor een dreumes (en dat geeft het feit dat het met het een vrouw is ook nog weer een heel nieuwe dimensie an hoe je met elkaar om gaat ). Het kost veel tijd en energie, maar ik merk daardoor ook heel veel ik op dat vlak heb laten liggen de laatste jaren en die fout wil ik niet nog eens maken.

Groof, soms lijkt me dat zo heerlijk... Geen partner! Dat betekent nl ook geen ergernissen over dingen die niet of 'niet goed' gedaan worden.
Ik illustreer dat altijd met de vuilnisbak buiten zetten. Daar had ik nooit moeite mee toen ik alleen woonde. Maar nu heb ik er ten eerste geen zin in en ten tweede is het zijn taak dus is het stom als hij het vergeet...

Maar goed, dingen wel kunnen delen is ook wel prettig hoor.

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 15:56 schreef Brighteyes het volgende:
Groof, soms lijkt me dat zo heerlijk... Geen partner! Dat betekent nl ook geen ergernissen over dingen die niet of 'niet goed' gedaan worden.
Ik illustreer dat altijd met de vuilnisbak buiten zetten. Daar had ik nooit moeite mee toen ik alleen woonde. Maar nu heb ik er ten eerste geen zin in en ten tweede is het zijn taak dus is het stom als hij het vergeet...

Maar goed, dingen wel kunnen delen is ook wel prettig hoor.

Ooooh, herkenbaar van dat vuilnis, hahaha

Het grote verschil is natuurlijk wel dat ik er alleen aan begonnen ben. Niemand heeft mij verlaten, er is niks stukgelopen sinds de kinderen er zijn, en dat ik wellicht veranderd ben, merken de kinderen toch niet, want die kenden mij niet voorheen .

Toen ik vanochtend een kledingkast op mijn zoons kamer aan het verplaatsen was en weer moest vastzetten aan de muur, baalde ik toch wel flink hoor. Ik vind dat soort dingen nl ook niet mijn taak. Maar ja.

De vuilinis vind ik eigenlijk ook niet mijn taak.

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 16:02 schreef groofskendezoveelste het volgende:
Toen ik vanochtend een kledingkast op mijn zoons kamer aan het verplaatsen was en weer moest vastzetten aan de muur, baalde ik toch wel flink hoor. Ik vind dat soort dingen nl ook niet mijn taak. Maar ja.

De vuilinis vind ik eigenlijk ook niet mijn taak.

Herkenbaar! Ik vind het enerzijds heerlijk, alles op mijn eigen manier doen en in mijn tempo. Maar af en toe is het gewoon ruk dat er geen back up is. Dan sta ik weer vloekend en tierend iets in elkaar te klussen wat natuurlijk niet lukt en dan denk ik `laat maar ik wacht wel tot m´n vent thuiskomt... oh nee`

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 16:01 schreef groofskendezoveelste het volgende:
Het grote verschil is natuurlijk wel dat ik er alleen aan begonnen ben. Niemand heeft mij verlaten, er is niks stukgelopen sinds de kinderen er zijn, en dat ik wellicht veranderd ben, merken de kinderen toch niet, want die kenden mij niet voorheen .

Ik denk dat dat wel een essentieel verschil is, dat jij er alleen aan begonnen bent. Als je gewend bent om dingen samen te doen, en er valt er een weg, is dat een grote aanpassing praktisch gezien, nog daargelaten dat je er veel verdriet en narigheid van kunt hebben.

Dat gezegd hebbende: ik vind het dan wel weer bewonderenswaardig dat je die keuze hebt gemaakt en het er zo goed af brengt!

Dat is hier nu ook eigenlijk een 'probleem', ik sta vrijwel altijd alleen voor het reilen en zeilen hier in huis. N. heeft sinds vorig jaar een baan waardoor hij gemiddeld 16 uur per dag werkt. De weekenden gebruikt hij om te socializen en te sporten; als hij dan thuis is is hij te moe om ook maar iets met ons te ondernemen. Door dit alles ben ik heel zelfstandig geworden, maar werd ik tegelijkertijd ook opgesloten in mijn eigen huis.
Ik merk, nu dat hij noodgedwongen thuis zit, dat ik hem niet om me heen kan verdragen, ik ben zo gewend aan het alleen zijn. Ik vlieg tegen de muren omhoog omdat ik niet kan doen wat ik wil omdat hij me op m'n huid zit, constant om aandacht vraagt etc.

Morgen de eerste therapiesessie met hem. Ik ga er maar blanco in, we zien wel waar dit allemaal eindigt.

Sterkte NTS

Sterkte voor alle dames met relatieperikelen
Nts sterkte morgen met de 1e sessie.

Ik heb heel veel respect voor mensen die alleen hun kind(eren) opvoeden. En groofs heb je een keer oppas nodig laat het maar weten.

Veel sterkte morgen NTS

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 15:51 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Naar de huisarts gaan! Echt!

Wat denk jij dan? Klinkt het als een logische combi? pas nu door het lezen in dit topic link ik het evt aan elkaar...
Voor de haaruitval heb ik alweer 2x op de stoep gestaan... geen oorzaak te vinden en nog niet erg genoeg om er nu weer iets mee te gaan doen (vorige keer dermatoloog.. bleek het ijzertekort, dat is het nu niet)

Succes morgen NTS

FR, haha, ik moet vooral lachen als ik denk aan dat de kinderen voor jou de deur al open hadden gedaan, terwijl ik nog in de schuur aan het zoeken was naar die klem. Ik heb nog gezocht vandaag, maar kan hem niet vinden. Als ik hem nog tegenkom laat ik het je uiteraard meteen weten. heb je voorlopig een oplossing gevonden? Is je kleine alweer beter?

En heel erg lief, je oppasaanbod, maar ik heb oppashulp hoor (betaald, maar ook onbetaald, als echt nodig).

En Miss .

NTS, succes met de relatietherapie. Ik hoop dat het jullie zal helpen, dat jullie ergens diep van binnen allebei nog openstaan voor elkaar.

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 16:02 schreef groofskendezoveelste het volgende:
Toen ik vanochtend een kledingkast op mijn zoons kamer aan het verplaatsen was en weer moest vastzetten aan de muur, baalde ik toch wel flink hoor. Ik vind dat soort dingen nl ook niet mijn taak. Maar ja.

De vuilinis vind ik eigenlijk ook niet mijn taak.

Dat kasten versjouwen en in elkaar zetten etc. is dan weer net wel mijn taak, eentje die ik graag doe zelfs.

NTS, heel veel sterkte en succes met de therapie.

Ik weet niet hoe blij ik zou zijn met een 16u/pd baan ook zonder kinderen hoor! Dan kan je net zo goed niet samen een leven hebben wmb...

NTS, wat naar. Je schrijft dat je je niet gehoord voelt en ik denk -en hoop- dat een therapeut juist daar verandering in kan brengen. Sterkte.

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 17:49 schreef groofskendezoveelste het volgende:
FR, haha, ik moet vooral lachen als ik denk aan dat de kinderen voor jou de deur al open hadden gedaan, terwijl ik nog in de schuur aan het zoeken was naar die klem. Ik heb nog gezocht vandaag, maar kan hem niet vinden. Als ik hem nog tegenkom laat ik het je uiteraard meteen weten. heb je voorlopig een oplossing gevonden? Is je kleine alweer beter?

En heel erg lief, je oppasaanbod, maar ik heb oppashulp hoor (betaald, maar ook onbetaald, als echt nodig).

En Miss .

Ze is nog niet beter. En ik vond het vanmiddag echt heel koud. Ze knapt wel goed op nu ik nog.

Ik herken me heel erg in het verhaal van NTS. Ronny werkte altijd al veel en op vervelende tijden (hij is kok, dus begon in de late ochtend/begin middag en kon tot na middernacht doorgaan). Ik werk, nu we er twee hebben, 30u pw. Haal dan snel de kindjes op, loop met hun naar huis en doe daar het avondprogramma. Daarna nog het huishouden, en ergens tussendoor moeten er ook nog boodschappen gedaan worden. We hebben geen auto, dus dat is ook al onhandig en Noah sliep 16 maanden lang niet langer als 3u achter elkaar. Ik heb zovaak om hulp gevraagd, maar daar was geen mogelijkheid voor. Ronny leeft voor zijn werk. Dat wist ik, maar dat de kindjes daar ook voor moeten wijken vind ik heel lastig.

Ik kon nooit wat voor mezelf doen, want hij was er niet en Noah sliep niet door, dus een oppas wilde ik niet. Ik ging wel heel ver in het mezelf wegcijferen. Ik kocht bijv. ook niet graag spullen voor mezelf. Dan voelde ik me schuldig. Terwijl ik met mijn 30u net zoveel geld binnenbreng als hij met zn fulltime baan. Helemaal niet nodig dus eigenlijk om me schuldig te voelen. De laatste twee weken was ik juist meer bezig tijd voor mezelf vrij te maken. Dat moest dan weliswaar om 6u 's ochtends, maar ik kon tenminste wat voor mezelf doen. En dat maakt nu weer dat ik me schuldig voel en denk dat het daar aan ligt dat hij nu gegaan is.

Gister kreeg ik te horen dat hij expres op het werk bleef als hij klaar was, maar wist dat de kindjes nog wakker waren als hij thuis zou zijn. Dat was 'm dan te veel. En zoiets maakt me heel erg verdrietig. Ik ben het ook wel eens zat, maar ondanks alles zijn ze het beste wat me is overkomen.

Zonet belde hij Lotte met de vraag of ze over twee weekjes bij hem kwam slapen. Blijkbaar heeft hij dus een huisje gevonden. En ondanks dat ik diep van binnen denk dat het beter is zo, zou ik het liefst aan zn voeten vallen om te smeken of hij terug komt. Dit voelt zo onwijs definitief en dat maakt me heel erg verdrietig.

Ik ben heel erg dankbaar voor al mijn lieve vrienden en collegas hier. Mijn moeder komt ook vrijdag, dus aan meelevende mensen en zorgende mensen geen gebrek. Maar toch. Ik ben verdorie 24 en nu zit ik in mn eentje in Duitsland met twee kleine kindjes, met een afgebroken studie. Zo had ik me mijn leven überhaupt niet voorgesteld..

Heel veel succes NTS. Wij hebben ooit een intakegesprek gehad en ik vond het heel fijn. Die mevrouw oordeelde niet, maar bood ons handvatten om het gesprek aan te gaan en hielp opweg. Ik vond het ook fijn dat je dan daarna thuis wat stof wat om over na te denken en over verder te praten. Ronny wilde helaas na die ene keer niet meer. Ik was graag nog terug gegaan.

Linda, hoe kan hij nou last hebben van het feit dat jij om 06.00 's ochtends iets voor jezelf deed? Ga jezelf niet gek lopen maken met dat soort gedachten. Fijn dat er mensen zijn die je helpen, maar dat het verder gewoon niet is wat je je had voorgesteld is natuurlijk logisch

Al die hormonenverhalen hier, herkenbaar soms. En slaapproblemen ook. Ik kan goed tegen weinig slaap, ik kan er alleen niet tegen als ik 's avonds niet ook wat tijd voor mezelf heb. Ik werd zo verschrikkelijk chagrijnig toen Job niet meer ging slapen. Ik ben nog elke avond blij met de melatonine, want daardoor ligt hij op tijd in bed. En regelmatig zit ik om 04.00 's nachts alweer met hem beneden, maar dat kan ik veel beter hebben dan toen hij om 22.00 's avonds nog aan me heen aan het stuiteren was.

NTS ik kan me iets bij voorstellen hoor..als jij gewend bent om alles te doen en ineens krijg je commentaar..ja daar word je niet blij van..

Linda echt verdrietig waarom is hij zo? ik bedoel zonder overleggen, alles in zijn eentje besluiten

Linda ik hoop dat je over een tijdje daadwerkelijk de rust weet te vinden die je beschrijft in het ''t is beter zo', dat het niet alleen maar een cliché blijft dat je als mantra gebruikt opdat het misschien ooit waar wordt. Het is gewoon ook heel erg kut. En natuurlijk had je je leven anders voorgesteld, maar ik weet zeker dat jij dit om kan toveren tot een leven dat misschien nog wel veel toffer is dan je had kunnen voorstellen. Je bent een geweldige moeder, een heel leuk lief mens, en hoewel ik probeer om niet te bashen want dat wil je niet horen, wil ik toch even benadrukken dat je beter verdient dan iemand die nog-even-liever-niet-naar-huis wil.

quote:

Op woensdag 23 januari 2013 15:56 schreef Brighteyes het volgende:
Groof, soms lijkt me dat zo heerlijk... Geen partner! Dat betekent nl ook geen ergernissen over dingen die niet of 'niet goed' gedaan worden.
Ik illustreer dat altijd met de vuilnisbak buiten zetten. Daar had ik nooit moeite mee toen ik alleen woonde. Maar nu heb ik er ten eerste geen zin in en ten tweede is het zijn taak dus is het stom als hij het vergeet...

Maar goed, dingen wel kunnen delen is ook wel prettig hoor.

Dit, en het feit dat ik jarenlang een alleenstaande moeder ben geweest die het ondanks fysieke problemen eigenlijk redelijk goed gered heeft met haar kind maakt mij geen makkelijke partner...

Dames, heel veel sterkte, dat soort dingen hakken er behoorlijk in.
En je kunt altijd meer dan je vantevoren dacht

Pffff :-( here we go again, and again, and again, and ... :-( Alweer de derde nacht op rij :-( . Zo kom ik er nooit hoor :-(.

quote:

Op donderdag 24 januari 2013 00:23 schreef mikoxx het volgende:
Pffff :-( here we go again, and again, and again, and ... :-( Alweer de derde nacht op rij :-( . Zo kom ik er nooit hoor :-(.

herkenbaar,hele nachten lig ik plafond te turen.
Ik pak nu vaak een boek.

Sterkte voor de relatie perikelen!

Succes vandaag NTS!

voor de slapeloze nachten

S is nog ziek en heeft zijn oefening niet af kunnen maken, is eerder thuis gekomen. Gisteravond en vannacht was het 'druk' en hij een beetje humeurig door slaap tekort, sprak wel zijn respect naar me uit. Vond ik erg lief. Hij kan nu even bijslapen ik was toch wakker (hoorde S mopperen beneden, vind het lastig om dan te slapen)

Het is wel moeilijk om 'opgesloten' te zitten in je eigen huis, je baby niet kunt geven wat je wilt (samen op pad bijv) en afhankelijk te zijn van anderen. Volgende week zit ik een jaar thuis..
Vriend vond het knap dat ik nog vrolijk kon zijn, maar wat moet je anders?
Vanmiddag naar de Arbo..

Hè bah, wat een hoop narigheid lees ik hier. Sterkte allemaal!
Sommige dingen zijn herkenbaar, andere gelukkig niet. Maar hier natuurlijk ook een relatie met z'n ups en downs (welke relatie heeft dat niet). Wel interessant om te lezen hoe ieder daar z'n eigen weg in vindt (en soms helaas er niet samen uitkomen).

Ik ben wel blij dat mijn man en ik er tot nu toe altijd samen goed uitkomen. We hebben een heftige periode gehad toen onze 2e net geboren was (ondertussen is ze 9 jaar). Mijn man zat overspannen thuis toen ze 1 mnd. oud was. Hij was erg overprikkeld en kon niet tegen drukte/teveel geluid (en dan heb je een baby en een peuter rondlopen). Ik probeerde de boel zo rustig mogelijk te houden, maar dat was best zwaar. Wat ik in die tijd het meeste miste waren juist de gesprekken met hem. Ik kon niet tegen hem klagen, want dan schoot hij in de verdediging, terwijl ik gewoon van me af wilde praten. Dus zei ik maar niets en kon mijn ei niet bij hem kwijt (wel bij m'n familie, gelukkig).
Toen heb ik wel gedacht dat ik beter af zou zijn zonder hem, dan had ik de emotionele druk die hij meebracht er niet bij en de praktische dingen deed ik toen toch alleen. Maar gelukkig ben ik toen nog wel zo nuchter gebleven dat het toen dan wel niet zo'n fijne situatie was, maar dat ik juist dat hij er 'emotioneel' niet voor mij was het zwaarste vond. En dat dat wel weer beter zou gaan worden. Bovendien zijn we getrouwd en vind ik juist in dat soort situaties dat je voor elkaar moet blijven vechten. Tegenslagen horen erbij in een huwelijk, dan komt het aan op trouw.
Gelukkig gaat het hier nu al jaren goed, mijn man is goed opgeknapt en ik ook ondertussen. Toen hij opknapte knapte ik af, hoewel ik dat zelf niet zo goed doorhad/-heb. Volgens anderen ben ik ook overspannen geweest en ik denk dat het best zou kunnen.