Ik "accepteer" het maar gewoon... Soms gaat het beter dan andere dagen natuurlijk en ik merk ook dat ik op moet passen dat ik het niet te veel "accepteer" allemaal, want dan kom ik in schrikbarend tempo weer aan, maar ik denk dat voor mij, dit het gewoon is. Ik heb al tijden (ruim 2 jaar) mt. 42. Soms zit die wat losser, soms wat strakker, en soms flopt er een muffintopje bovenuit

Het gaat bij mij steeds "mis" op mijn sociaal leven. Het zij zo... Ik betrap me wel eens op gedachten als "wanneer ik nou niet naar dit en dat gettogetherding ga, dan kom ik misschien wel op een nieuw all time low en pak ik daarna weer echt door..." En die gedachten zet ik dan heel erg snel weer in het juiste perspectief. Ik vind het superleuk allemaal, het geeft me energie en maakt me gelukkig. Waarom zou ik zoiets ontzettend belangrijks op het spel zetten zodat ik in een (nog) kleinere broek pas? Sodemieter op.
Ik wil wel steeds blijven zoeken naar een soort van status quo, waarbij ik dus minder dingen naar binnen prop waar ik helemaal niet van geniet. Uit automatisme het 4-8e toastje, terwijl ik bij de 1e 3 echt zat te smikkelen, het nog net een keer extra opscheppen zodat de schaal lekker eten ook echt leeg is en gewoon maar m&m's eten omdat ze er nou eenmaal staan en ik honger heb (terwijl binnen 20 minuten het eten op tafel zal staan).
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors