Ouders van tegenwoordig

dat is ook wel zo, maar misschien werkt het bij kinderen beter als je die uitleg op een later tijdstip geeft?
je merkt gewoon om bij het voorbeeld van een brullende peuter in de supermarkt te blijven dat ze op dat moment echt niet voor rede vastbaar zijn. dan is het misschien handiger om consequent vast te blijven houden en Nee te herhalen en dan bij thuiskomst als uk iets gekalmeerd is een uitleg te geven?
Ik weet nog wel van mijzelf van die leeftijd (bedoel echt van voor circa 10 jaar oud) dat op een bepaald moment het brullen en je zin krijgen een doel op zich werd en het eigenlijk stiekem allang niet meer op dat snoepje op dat moment ging.
Mijn moeder keek mij dan alleen maar aan en dan hield ik al zo ongeveer mijn mond omdat ik eigenlijk dondersgoed wist dat ik fout zat en als ik dan zelf weer rustig was kwam de uitleg wel, of even het 'napraten' over zo'n confrontatie.

Maar veel ouders durven die confrontatie niet aan met hun kinderen terwijl ik denk dat juist die confrontaties een stukje opvoeding is, leer maar even elkaars grenzen kennen en tot waar een kind kan gaan.
volgens mij kent iedereen wel het bekende riedeltje van; x aantal waarschuwingen, dan door gaan betekent op de trap (of in de hoek of op de gang) , tot 100 tellen en weer terugkomen en als een kind dan rustig is even goed napraten over wát er nu eigenlijk aan de hand is.
logisch dat je die tijd niet in een supermarkt hebt of dat soort locaties buitens huis maar op zich moet het denk ik wel mogelijk zijn om gewoon helder Nee te communiceren en dan later even op oogniveau met elkaar te praten.
maar misschien zijn veel ouders wel gewoon bang omdat ze het beschamend vinden, zo'n scene in een openbare gelegenheid en is het daarom makkelijker om een kind maar gewoon zijn zin te geven, scheelt weer in genante toestanden?

Geen idee? Mijn (toen) peuter heeft één keer op de grond gelegen in de supermarkt. Al krijsend. ik ben er gewoon overheen gestapt. (welliswaar met zweet op de rug, maar ik laat me niet chanteren (

Kreeg gelijk commentaar van een of andere bejaarde! niet direct tegen mij, maar tegen een andere bejaarde. Zie je wat die moeder doet?? die laat zomaar haar kind liggen, terwijl het huilt!

Nou, lekker dan.
Gelukkig zei de andere bejaarde: oh, goedzo, dat zouden veel meer ouders moeten doen. En nadat ze me een bemoedigend knikje had gegeven liep ze weg, de andere bejaarde met stomheid geslagen achter latend.

Maar goed, ik voel me eigenlijk ook niet zo aangesproken in dit topic. Zonder te vervallen in: dat doen die van mij niet! denk ik serieus dat mijn jongens keurig opgevoed zijn.

_{[pochmodus] en aangezien we complimenten krijgen van mensen van de tafel naast ons wanneer we in een restaurant eten kan ik dat ook onderbouwen. [/pochmodus]}

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 11:42 schreef debuurvrouw het volgende:

Kreeg gelijk commentaar

Dat is de pest. Wat je ook doet, er is altijd wel iemand vlak in de buurt die niet te beroerd is te zeggen dat je het fout doet. Laat je zo'n kind liggen, dan verwaarloos je het, ga je de discussie aan, dan moet je 'm een tik op z'n broek geven en geef je 'm z'n zin dan ben je een nieuwetijdsouder met faalangst.

Ik heb overigens ook nog nooit in die situatie gezeten en ik ben geen boeman maar ook geen vriend van m'n dochter. Dat zwart/wit gedenk altijd... Het meerendeel weet nog prima zijn kinderen groot te brengen hoor, alleen hebben de mislukkelingen altijd gelijk zo'n grote bek waardoor het heel wat lijkt .

Ik vind die zwart/wit stelling zonder nuancering best pijnlijk. Tuurlijk zullen er ouders zijn die het niet goed aanpakken, maar die heb je volgens mij overal en in alle tijden.

Om mij heen zie ik ouders die:

of hun kind alles zelf laten uitzoeken waarbij vrijheid/blijheid hoogtij viert (ik moet er zelf niet aan denken dat mijn kinderen van die losgeslagen projectielen worden)

of hun kind zodanig beperken/beschermen dat het kind werkelijk van de kleinste stimulans al overstuur raakt.

En een heeeeeele rits ertussen in. Gelukkig is opvoeden niet zo zwart/wit, maar een stuk genuanceerder en vergeet ook vooral niet dat niemand een handboek bij zn kind meegeleverd krijgt. Het is trial and error en daarom leven we gelukkig in een wereld met individuen. Daarmee praat ik "fouten" niet goed, maar "fout" is in the eye of the beholder. Ik werd vroeger door mijn ouders geslagen. Dat zal ik mijn kind niet aandoen, maar dat betekent niet dat mijn kind daardoor ineens een raddraaier wordt.

Mijn ervaring: de beste stuurlui staan aan wal.

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 11:45 schreef Spirit82 het volgende:
Mijn ervaring: de beste stuurlui staan aan wal.

Dát is de spijker op zijn kop.
Hier op FOK zie je het ook vaak als het over kinderen gaat; vooral zij die zelf geen kinderen hebben weten precíes wat ouders fout doen. Jaaaa, zó makkelijk is het.

Maar laten we wel wezen: natuurlijk zijn er voorbeelden te bedenken van de foute aanpak (en ik ben er zeker voorstander van dat ouders vooral hun kind moeten opvoeden en niet 'for the sake' vriendjes moeten willen zijn), maar dat zijn nog steeds de uitzonderingen.

En wat let je om (in het geval van de uk die je wegjaagt en vervolgens de moeder voor de deur hebben staan) tegen die moeder te zeggen dat als het kind de volgende keer ongevraagd je huis in loopt, je dat eens bij hen zult doen en de autosleutel meeneemt?
Je hoeft niet over je heen te laten lopen ofzo, het is jouw huis.

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 11:59 schreef Worteltjestaart het volgende:

Je hoeft niet over je heen te laten lopen ofzo, het is jouw huis.

De truuk is natuurlijk dat heel veel dappertjes hier op FOK! wel durven, maarja, in het echt... lastig lastig .

Mwah.

Als het buurmeisje bij ons komt spelen vind ik het ook niet goed als ze mijn regels overtreedt. En die zijn niet hetzelfde als bij de buren thuis, die zijn wat losser.

Aan de andere kant komen de buren geen verhaal halen bij mij

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 11:59 schreef Worteltjestaart het volgende:

[..]

Dát is de spijker op zijn kop.
Hier op FOK zie je het ook vaak als het over kinderen gaat; vooral zij die zelf geen kinderen hebben weten precíes wat ouders fout doen. Jaaaa, zó makkelijk is het.

Maar laten we wel wezen: natuurlijk zijn er voorbeelden te bedenken van de foute aanpak (en ik ben er zeker voorstander van dat ouders vooral hun kind moeten opvoeden en niet 'for the sake' vriendjes moeten willen zijn), maar dat zijn nog steeds de uitzonderingen.

En wat let je om (in het geval van de uk die je wegjaagt en vervolgens de moeder voor de deur hebben staan) tegen die moeder te zeggen dat als het kind de volgende keer ongevraagd je huis in loopt, je dat eens bij hen zult doen en de autosleutel meeneemt?
Je hoeft niet over je heen te laten lopen ofzo, het is jouw huis.

helemaal mee eens, alleen in dit geval wordt het daarmee iets tussen de volwassen en mijn point was eigenlijk juist dat toen uk er bij stond en het signaal dat het naar hem gaf.
Natuurlijk kan ik als volwassene de discussie aan met de moeder, maar het ging juist om de opvoeding van uk, niet om mij op te voeden

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 12:13 schreef WRH het volgende:

[..]

helemaal mee eens, alleen in dit geval wordt het daarmee iets tussen de volwassen en mijn point was eigenlijk juist dat toen uk er bij stond en het signaal dat het naar hem gaf.
Natuurlijk kan ik als volwassene de discussie aan met de moeder, maar het ging juist om de opvoeding van uk, niet om mij op te voeden

maar dat hoeft toch niet met een discussie? Ah, fijn dat je mama hebt meegenomen. Dan weet zij ook gelijk dat ik het leuk vind wanneer je langskomt. Wel wil ik dat je bij mijn huis klopt voordat je binnenkomt en eerst vraagt voordat je aan mijn spullen zit.

Klaar, duidelijk, slotje.

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 11:28 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

daar heb je zeker een punt. En ik denk ook dat als je kinderen geen grenzen geeft ze er naar op zoek gaan. maar een nee is nee zonder uitleg geeft meer wrijving dan gewoon even uitleggen. Kinderen zijn net mensen. Als jij iets wil (op je werk bijvoorbeeld) ben je ook blij met een beetje uitleg. ipv dat je baas zegt: omdat ik het zeg!

Mee eens, maar kort en bondig zijn is ook wel handig dan, je zegt erbij waarom het niet mag als dat nodig is, maar geen hele discussie. Je bent ze dan toch kwijt, preken, lange uitleg over waarom iets niet mag, het werkt niet, ze luisteren al snel niet meer.

Een 8 jarige weet best al dat zeuren om snoep in de winkel niet mag, die weet ook wel waarom dat is(als het goed is), want toen die 8 jarige 3 was had hij dat al geprobeerd. Dan is een simpele nee voldoende en zorgt stennis schoppen voor een consequentie.
De spelregels moeten gewoon duidelijk zijn, zorg dat een kind weet wat er van hem verwacht wordt in bepaalde situatie's en prijs/beloon het goede gedrag in gepaste mate.

Opvoeden is (in theorie) niet zo heel moeilijk

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 12:23 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

Klaar, duidelijk, slotje.

als opvoeden toch eens zo makkelijk zou zijn
(van zowel kinderen als volwassenen)

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 11:59 schreef Worteltjestaart het volgende:

Hier op FOK zie je het ook vaak als het over kinderen gaat; vooral zij die zelf geen kinderen hebben weten precíes wat ouders fout doen. Jaaaa, zó makkelijk is het.

Denk dat maar weinig mensen zullen zeggen dat opvoeden makkelijk is. Denk meer dat men zegt dat ouders soms te laks/lui/inconsequent zijn mbt opvoeden.
Natuurlijk hoef je een kind niet het prefecte kind te zijn dat altijd luistert en nooit wat verkeerd doet. Maar er zijn grenzen.

en als ik als buitenstaander,niet ouder zijnde, dan zie hoe slecht kinderen soms luisteren naar ouders of dat de oduers geen raad weten met hun kind.. dan denk ik wel dat er iets niet helemaal goed is gegaan bij de opvoeding. Of tenminste dat er te weinig aan de opvoeding / gedrag - concequentie enzo is gedaan.

Maar dat is dan wel weer een momentopname, en niet de gehele opvoedingsstrategie.
En zelfs dan nog is dat niet een probleem van nu, maar dat probleem was er ook toen ik 6 was.

En soms zijn kinderen ook erg goed in op zeer verkeerde momenten eens uit te proberen of de grensen er nogsteeds staan.

Als je een kind ziet met ouders die zich geen raad weten ermee kan het ook maar zo zijn dat dat kind voor een fijne verrassing gezorgt heeft en zich normaal niet zo gedraagt.
De praktijk is helaas vaak net wat minder makkelijk als de theorie

Nog even over dat later thuis uitleggen en niet in de winkel.
Op jonge leeftijd werkt dat niet. Je kind zit NU in die situatie dus moet je NU uitleggen. Eenmaal thuis weet je kind niet meer waar je het over hebt. Een beetje zoals een kat en een hond die je direct moet straffen
En mijn dreumes geef ik uiteraard geen hele uitleg want die snapt er niks van en is ook niet voor rede vatbaar. Maar als mijn kind drie zou zijn zou ik het dus juist wel op dat moment uitleggen waarom ik het niet wil hebben.

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 12:40 schreef Pvoesss het volgende:
Maar dat is dan wel weer een momentopname, en niet de gehele opvoedingsstrategie.
En zelfs dan nog is dat niet een probleem van nu, maar dat probleem was er ook toen ik 6 was.

Maar het zit hem ook in andere dingen. Het geen u zeggen tegen ouderen, opstaan voor ouderen/slecht ter beende, respect voor leraren. Dat is de laatste jaren toch wel echt achteruit gegaan.

Maar is dat alleen veranderd bij jongeren? Mijn man (30) is niet aangenomen bij een bedrijf omdat hij de mensen die het sollicitatiegesprek afnamen met 'u' aansprak. Hij pastte hierdoor niet bij het profiel van het bedrijf. Blijkbaar is het dus ook bij de wat ouderen ongebruikelijk geworden om een meerdere (in leeftijd, of in functie) met 'u' aan te spreken.

Ik denk dat het getutoyeer vooral bij de leeftijdscategorie < 60 vandaan komt, en dat de echte bejaarden wel liever hebben dat ze met 'u' worden aangesproken.

En als ik vraag aan een oudere of hij/zij op mijn plaats wil in een volle bus/trein, is de reactie meestal 'nee joh, zo oud ben ik nog niet!'. Het wordt soms haast als belediging opgevat. Ik probeer tegenwoordig dus eerst maar in te schatten of iemand zich oud voelt voordat ik het aanbied.

Ja en hoevaak een bejaarde wel niet voor dringt en mijn kind afsnauwt als die er iets van zegt.
Hoevaak een oudere mijn kind omver beukt in het openbaar vervoer, hoe ouderen denken dat ze recht hebben op de hele wereld. Nee hoor dat werkt echt 2 kanten op.
Dat ze tegen mij zeggen dat ik niet op het bankje hoor te zitten want ouderen hebben daar recht op.

Ik ben van mening dat de houdige generatie bejaarde het zelf aardig verziekt
Ze denken dat ze overal recht op hebben want ze zijn ouder.

Ons oppasmeisje van 15 sprak mij in het begin ook met 'u' aan. Gruwelijk irritant .

Ach er is niks mis met je kind leren dat vreemd, grote mensen in principe met u moeten worden aangesproken. Maar ik vind het ook niet zo'n enorme graadmeter meer voor een al dan niet goede opvoeding hoor... Als je daar je respect en overwicht aan moet ontlenen... .

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 13:01 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Maar het zit hem ook in andere dingen. Het geen u zeggen tegen ouderen, opstaan voor ouderen/slecht ter beende, respect voor leraren. Dat is de laatste jaren toch wel echt achteruit gegaan.

Als er ook maar iets niks met respect te maken heeft is het wel de hele u/jij-discussie. Zie maar weer de gevallen hier boven. Zeg je u, is het wéérr niet goed!

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 13:38 schreef Brentmeister het volgende:
Als er ook maar iets niks met respect te maken heeft is het wel de hele u/jij-discussie

Zeg toch ook niet dat dat 1 op 1 met elkaar te maken heeft

Nee maar wat is er zo erg aan het geen u meer zeggen dat je het wel in je post zet?

Voor ouderen heeft 'u' zeggen wel veel met respect te maken, hoor! Hoeven wij het niet mee eens te zijn, maar zij zien 'u' zeggen vaak toch wel als uiting van respect: zeg je 'u' dan ben je beleefd. En als je niet beleefd bent, ben je ook niet respectvol.

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 14:21 schreef Grijs het volgende:
Voor ouderen heeft 'u' zeggen wel veel met respect te maken, hoor! Hoeven wij het niet mee eens te zijn, maar zij zien 'u' zeggen vaak toch wel als uiting van respect: zeg je 'u' dan ben je beleefd. En als je niet beleefd bent, ben je ook niet respectvol.

Ja maar voor iemand van 7 is iedereen boven de 10 stok en stokoud. Zelfs voor het oppasmeisje zijn wij half bejaard zowat. Vroeger kon je nog zeggen 'opas en omas' maar die verven ook hun haar tegenwoordig .

Het lijkt mij ook stug dat als je 1x 'u' zegt in een sollicitatiegesprek (want neem aan dat als ze er niet van gediend zijn dat ze dat gelijk mededelen) dat je daardoor niet wordt aangenomen.

quote:

Op maandag 29 oktober 2012 14:08 schreef Pvoesss het volgende:
Nee maar wat is er zo erg aan het geen u meer zeggen dat je het wel in je post zet?

Ik zeg niet dat het 'zo erg is'. Ik zeg dat het mij opvalt dat het steeds minder gebeurd.
En idd wat Grijs zegt, er zit een koppeling naar respect toe, maar dat is niet 1 op 1 als je zegt u dus heb je respect.