quote:
Bert van Marwijk pijpt PSV’. Zo hoorde ik het iemand omschrijven, toen er in school werd gesproken over het selecteren van Jetro Willems voor het EK. Op deze manier zou ik het zelf niet willen omschrijven, maar hoe langer ik nadacht over deze woorden, hoe meer de woorden juist gekozen bleken te zijn. Van Marwijk was dan wel bekend geworden met successen bij Feyenoord, maar de man heeft een typische PSV-uitstraling.
En dat zou verklaren waarom ik eigenlijk best wel kon lachen om de vroege uitschakeling van het nationale vlaggenschip op dit EK. Ik ben een passief volger van het Nederlands voetbal met lichte sympathie voor Go Ahead Eagles, Sparta en NEC, maar ik haat PSV. PSV is de meest onsympathieke, afschuwelijke en verachtelijke vereniging van Nederland. Het Nederlands elftal was vier jaar lang PSV in het groot, in alle opzichten.
PSV blinkt al jaren uit in het spelen van afschuwelijk voetbal ondanks uitstekende mogelijkheden. Het lijkt wel dat ze het er in Eindhoven om te doen is, zo veel mogelijk smeerlappen binnen te harken. Dries Mertens, Jefferson Farfan, Mateja Kezman. Hun huidige middenveld met Kevin Strootman, Ola Toivonen en het trieste dieptepunt Mark van Bommel is niet alleen bestaande uit drie koppen die je bij een horrorfilm nog niet zou bedenken, maar ook nog eens vleesgeworden smerigheid. Met Van Bommel als übersmeerlap. Mark van Bommel kan in tien minuten vertonen wat honderd jaar PSV de wereld gebracht heeft. Smerige overtredingen en schijnheiligheid op het veld, erbuiten een Calimero-complex ten opzichte van scheidsrechters en een (geheel terecht) minderwaardigheidscomplex jegens de nationale topclubs in Amsterdam en Rotterdam.
Dan hebben we het nog niet over het publiek gehad. De Eindhovenisering van het Nederlands elftal bracht niet alleen vier jaar betonvoetbal met één van de beste voorhoeders ter wereld, maar het verspeelde in één keer alles wat speciaal is aan wereldkampioen worden en misschien zelfs de kans voor Nederland om ooit nog wereldkampioen te worden. Dit alles omwille van de verachtelijke gezelligheid, dat carnavalsgevoel. Worden we kampioen? Feest! Worden we geen kampioen? Alsnog carnaval in de hoofdstad, grachtentocht incluis.
Als Brazilianen als tweede thuiskomen moeten ze door een zij-ingang van het vliegveld onder duizend man van de lokale ME de politiebussen inrennen. Niet dat zoiets de juiste reactie is, maar de grachtentocht is het ultieme. Het toppunt. Specialer kan niet, dus waarom zou de huidige selectie(en die daarna) zich nog inspannen? Feesten is goud, feesten is zilver. Zal je Louis van Gaal nooit zien doen. Mooie man.
Dan heb je het nog geeneens gehad over de ‘Brabantse gezelligheid’. Ik moet dan altijd denken aan Yvon Jaspers die onder het oog van zeventien camera’s kots van één van haar kinderen uit haar kleuterlaarsjes staat te schrapen. Dat moeten die camera’s wel opnemen om te laten zien hoe gewoon ze is gebleven, dat kan alleen met zeventien lensen onder je snufferd. Maar PSV met Brabantse gezelligheid? Mijn reet!
Als je echt om gezelligheid geeft ga je niet de vriendelijkste vriend van heel Eindhoven, lokale hakkelaar Fred Rutten ontslaan. En geef je niet Wilfred Bouma de kans om zich nog twee jaar belachelijk te maken als wraak voor zijn vertrek naar Engeland. Dat is lullig voor die mensen. Zeker als je dan gillend op weg gaat naar een geldgeile Hagenees.
Als je echt om gezelligheid geeft neem je ook niet de voormalig directeur van Mars, de grootste diabetesverstrekker op aarde als directeur aan. Tiny Sanders werkte dan wel bij Campina. Dat maakt het eigenlijk alleen maar erger. Nee, in 2013 bestaat PSV honderd jaar en wat mij betreft blijft het daarbij. Voordat ze het voetbal nog verder vervuilen.
Gelukkig waren ze er in Zeist net op tijd bij, enough is enough. Zo zal Bert van Oostveen gedacht hebben. Met het vertrek van Van Marwijk, met zijn kleurloosheid en rotvoetbal een stuk vleesgeworden PSV, was stap één gezet. Doordat Van Oostveen Louis van Gaal aanstelde zullen de herstelwerkzaamheden, het verwijderen van het onkruid uit Eindhoven dat de prachtige Nederlandse voetbaltuin ontsieren, flink versnellen.
Van Gaal houdt van voetbal en dus niet van Van Bommel. Net als Van Basten trouwens. Schoonvader Bert moest er aan te pas komen om hem op te stellen, ik ben blij dat dit nepotisme ook eens gedaan is. En alleen daarom is hij al de perfecte bondscoach: in die hele man zit geen greintje PSV. Louis van Gaal kiest altijd overal de aanval en is daarmee de perfecte verpersoonlijking van al het goeds dat Nederland de voetbalwereld heeft geschonken.
En hij is niet schijnheilig. Waar Van Marwijk altijd nog probeerde te doen alsof hij Hans Kraaij jr. serieus nam, heeft Van Gaal die poging niet eens ondernomen. De minachting was openlijk, hij keek Kraaij in het minutenlange gesprek misschien twee keer aan. Ik ben heel blij met Louis van Gaal. Misschien leidt het tot niets, maar dan zal het wel in stijl gaan. Met mooie voetballers.
Mocht Nederland wereldkampioen worden, zal de natie getrakteerd worden op een tenenkrommende orgastische egotrip op het strand van de Copacabana. Nadat de wereld met mooi voetbal veroverd wordt. Mocht Nederland géén wereldkampioen worden, dan zal Van Gaal op zijn bekende manier in alle talen van de wereld iedereen en alles de schuld krijgen. Het zijn allebei zaken waar ik naar uitkijk en zeker allebei zaken die de natie maar voor lief moet nemen als het daar mooi voetbal voor terugkrijgt.
Als de troost daar niet vandaan komen kan, bedenk dan nog maar eens dat Bert en Mark samen televisie zullen moeten kijken tijdens het WK. Waarschijnlijk op de camping in de zeikregen. Met op de achtergrond een optreden van de ultieme betekeningsloze family man Guus Meeuwis, die oreert over hoe geweldig Brabant is.