Zwanger... en dan gaat het mis #10

Ik ook, wat zal ze een heftige dag hebben hoop dat ze in ieder geval al thuis is.

Ik zou iets van 19 weken zijn nu. Bizar hè? Eigenlijk al bijna op de helft.

Lief dat jullie aan me gedacht hebben. Het is een lange dag ziekenhuis geworden; pas om 19.45 uur thuis. De ingreep is goed gegaan en zonder al teveel bloedverlies gelukkig. Was vooraf wel vreselijk nerveus en bang, maar gelukkig hield iedereen daar goed rekening mee. Ben goed verzorgd (dat ik er lijkbleek uitzag en het ijskoud had, ondanks sokken, speelde wel mee).

's Morgens nog weer een extra echo ter bevestiging gehad en gecombineerd met een hoog hCG-level (60.000) is het zeer waarschijnlijk echt een mola-zwangerschap. Over twee weken terug voor de conclusie en dan starten met wekelijks hCG meten.

Ik laat het nog erg over me heen komen allemaal, alles staat op losse schroeven op het moment.

Wat data betreft: ik ben nogal van de cijfertjes en analytisch aangelegd....denk dat ik de uitgerekende datum dus niet ga vergeten. Alle andere data rond de miskraam liggen allemaal rond de verjaardag van m'n dochter, dus ook dat blijft hangen.

Voor TAP ook nog even een knuffel omdat het voor jou ook een lastige dag is geweest.

(zonder eventueel benodigde smileys ivm foon)

Fijn wat van je te horen Kursor. Gelukkig hebben ze goed voor je gezorgd in het ziekenhuis, je was zo bang.
Waarschijnlijk toch een Mola zwangerschap dus. Wat rot voor jullie.. Hoe gaat dat nu verder?
Ik ken het helemaal niet, heb alleen laatst even gezocht toen de gyn zei dat ze bij iedere miskraam keken of dat het was.
Veel sterkte! Vind het zo erg voor jou en je man..

Kursur wat fijn dat iedereen zo begripvol was in het ziekenhuis. Dat scheelt al zo enorm.
Neem rustig je tijd om bij te komen. Het is allemaal niet niks.

Wat een schrik dat het waarschijnlijk toch een mola-zwangerschap is. Ik moest ook even googlen eerlijk gezegd. Had er wel van gehoord maar wat het dan precies was en de nasleep had ik geen idee van.
Heel veel sterkte de komende tijd.

Praat hier maar van je af als je daar behoefte aan hebt.

Jeetje dus waarschijnlijk toch een mola zwangerschap, heftig hoor.
Heel veel sterkte meis

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik heb je een pm gestuurd fieder

voor iedereen hier!

TAP, rare dag dan gisteren zeg. Dat zie je ook niet aankomen.

Ik zal heel in het kort proberen uit te leggen wat een molazwangerschap is, maar mocht het onduidelijk zijn laat het even weten dan probeer ik het beter uit te leggen.

Er zijn twee varianten mola. Bij een complete mola wordt een lege eicel (zonder genetische info) bevrucht door een spermacel en die verdubbeld z'n chromosomen. 2x info van papa dus. Er ontwikkelt zich alleen placentaweefsel, geen vrucht. Bij een partiële mola wordt een goede eicel bevrucht door twee zaadcellen, alle chromosomen zijn er dan in drievoud. Er kan een vruchtje gevormd worden, maar dat resulteert in een miskraam. Placentaweefsel blijft wel groeien. Overeenkomst is een woekerende placenta die hCG blijft aanmaken. Er ontstaan blaasjes, molablaasjes. Bij mij op de echo te zien als "sneeuwstorm"-beeld.

Deze blaasjes moeten dmv curettage zo goed mogelijk verwijderd worden en daarna wordt wekelijks hCG gemeten tot deze 3x op nihil uitkomt. Daarna moet dat nog een half jaar maandelijks om zeker te zijn dat er geen blaasjes meer zijn. Voor die tijd opnieuw zwanger worden is verboden, omdat dan niet meer bepaald kan worden of de hCG van de mola of de nieuwe zwangerschap is.

Waarom nu dit traject? In zo'n 15% van de complete mola's daalt het hCG niet of niet voldoende en blijft er molaweefsel aanwezig of groeit weer uit (een persisterende trofoblast). Deze kan zich verspreiden naar de longen en soms naar andere organen. Dit zou zich kunnen gaan ontwikkelen tot een choriocarcinoom (zeldzame kankersoort). Mocht het hCG-niveau niet (voldoende) dalen of zelfs stijgen dan gaat er behandeld worden met lichte chemotherapie (methotrexate). Vooruitzichten zijn dan verder wel goed. Een nieuwe zwangerschap moet dan nog wel verder uitgesteld worden tot een jaar na de laatste chemo.

Vooralsnog het weefselonderzoek afwachten en horen of het compleet/partieel is en starten met bloed prikken voor hCG-bepalingen. Ik durf nog niet verder vooruit te kijken en hoop dat tijd voldoende is en dat er geen chemo nodig gaat zijn.

Bij een eventuele volgende zwangerschap moet er al met zes weken een echo gemaakt worden om te controleren of er niet toch weer molaweefsel groeit en ook zes weken na de bevalling wordt dit gecontroleerd.

Zo, een heel verhaal. Op dit moment ben ik vooral bezig met het eigen maken van de achterliggende theorie en met wat er onderzocht gaat worden (werk zelf in een lab voor wetenschappelijk onderzoek naar bepaalde typen tumoren, dus ik heb er wel wat verstand van). Het afwachten zie ik erg tegenop en ik durf op dit moment ook niet te zeggen of ik er dan overheen kan stappen zoals ik bij deze zwangerschap over m'n angst voor de bevalling, pijn van bekkenklachten en terugkomst van de depressie was gestapt. Het komt er nog weer bovenop en ik kan er lang tegenaan gaan zitten hikken.

Lichamelijk gaat het goed (zoals jullie voorspelden). Vandaag nog geen pijnstilling ingenomen en ik vloei tot op heden nauwelijks.

[ Bericht 0% gewijzigd door Kursor op 21-04-2012 22:12:06 (Verbeteringen auto-correct telefoon en aanvulling) ]

Jeetje Kursor, wat een rollorcoaster. Ik hoop op het best mogelijke scenario voor je.

Voor de anderen ook een dikke

Bedankt voor het uitleggen Kursor. Jeetje, ik ben er even stil van. Een miskraam krijgen is op zichzelf al heftig, dit erbij en de nasleep is helemaal vreselijk..
Ik weet echt niet zo goed wat te zeggen, behalve dat ik je het best mogelijke gun

Nou inderdaad, een miskraam is al kut, en dat dit er bij... Ik duim voor een goede uitslag!!

Ik sluit me aan bij de rest Kursor.
Echt een rotsituatie, vooral omdat je er al tegenop zag om weer zwanger te raken lees ik. Weer iets om tegenop te zien bij een evt volgende poging.

Ik hoop dat je snel verder kunt met wat je ook beslist.

Ben blij dat de ingreep verder is 'meegevallen'.

Kursor, veel sterkte. Zoals reeds gezegd, wat een rotsituatie

Kursor, heel veel sterkte! Ik hoop dat verder leed jou zoveel mogelijk bespaard blijft en dat er weer betere tijden komen.

En goed om te horen dat je er vandaag niet veel lichamelijke pijn van hebt gehad .. want het lijkt me toch een behoorlijk complex iets allemaal.

Jouw verhaal raakt me echt.

Tranen in mijn ogen van het lezen van je bericht Kursor

Wat de rest al zegt... een miskraam is al moeilijk, maar jouw nasleep wordt een lange weg ben ik bang..
Ik duim nog voor je hoor!!

Oh Kursor, wat verschrikkelijk
Ook ik heb je bericht met tranen in mijn ogen gelezen. Heel veel sterkte met je herstel en de nasleep van dit alles

Hieronder een mega-ego-post. Sorry.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

OMG wat een verhaal joh... belachelijk van die oude arts en wat enorm bizar.... je stelt je helemaal in op hoe je je leven moet leven vanwege die ziekte, en ineens wordt alles weer ander....
Sterkte!!!!

Jemig Tuktuk, wat een achterlijk gedoe?! Bizar dat deze "vergissing" zo'n impact heeft gehad en dan ook nog eens niet blijkt te kloppen... Sterkte met verwerking en natuurlijk met jullie hernieuwde traject voor een kindje

quote:

Op zondag 22 april 2012 23:46 schreef -Tuktuk- het volgende:
Oh Kursor, wat verschrikkelijk
Ook ik heb je bericht met tranen in mijn ogen gelezen. Heel veel sterkte met je herstel en de nasleep van dit alles

Hieronder een mega-ego-post. Sorry.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

wat een ellende zo

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Dat was dus ook wat ik meteen dacht. Ongelooflijk

voor jou

Niet te geloven Tuktuk, wat een gigantische fout van je huisarts. Ik dacht ook meteen aan wat Simmu zei.
Dat is toch niet te geloven.. Logisch dat het nu eventjes niet zo goed gaat hoor! Sterkte

Wow TukTuk, wat een schrik! Wat een bizarre streken van die arts. Dit lijkt me een gevalletje tuchtrecht. Zou het er zeker niet bij laten zitten!

Veel sterkte hiermee Hopelijk krijg je nu eindelijk een goede diagnose met een behandeling waar je echt wat meer kan.

Bedankt dames
Ik laat het er ook zeker niet bij zitten. Dezelfde dag nog heb ik een klacht ingediend bij het ziekenhuis, waar ze het zeer serieus namen. Het is nu in behandeling.

Het is geen fout van mijn huisarts hoor spark, de diagnose is gesteld door een arts in het ziekenhuis.

Oeps, sorry! Te snel gelezen.
Goed dat je er meteen werk van hebt gemaakt. Ik ben heel benieuwd wat ze daarmee gaan doen.

Jemig Tuktuk wat een ellende weer!!! Ongelofelijk... Je hebt dus jarenlang voor niks medicijnen gekregen?? Heeft dat verder nog mogelijke schade nagelaten? Hoop het niet voor je.

Sterkte meid, weer een klap erbij...

Moeijk zeg TukTuk. Nare zaak voor jou en heel raar van die arts. Ik hoop dat je nu wel aan een goede diagnose geholpen wordt, maar dat net niet weg dat dit waarschijnlijk nog een lang verhaal gaat worden. Rechtsbijstand inschakelen? Jammer dat het je ook hindert in je kinderwens.

En nu alweer over mij. Het ging de afgelopen dagen lichamelijk heel aardig. Na thuiskomst uit het ziekenhuis geen pijnstillers hoeven nemen. Maar vanmorgen ineens pijn in/bij m'n buik, links een stukje boven m'n lies, naast het uitstekende stukje heupbot. Het is dat m'n blinde darm rechts zit... Daarnaast al wel een aantal dagen aandrang tot poepen; dat blijft ook als ik echt geweest ben. Tel daar koppijn en bekkenpijn bij op (gisteren m'n nooit meer verdwenen nedteldrang laten overheersen) en er ligt nu een wrak op de bank. Wel met twee paracetamol en een arcoxia op. Vraag me af of zo'n terugval normaal is. Voel me een beetje een aansteller om de poli te bellen, maar heb van m'n man al de opdracht om sowieso te bellen....en wat ga ik dan zeggen...waarom ben ik daar zo slecht in...

Kursor, je mag altijd bellen hè! Vertel je twijfels en waar je pijn hebt en je hoort vanzelf wat ze zeggen. Echt waar, ze vinden je heus geen aansteller! Het is nogal wat wat je hebt meegemaakt en als jij je zorgen maakt moet je bellen. Zij zijn er voor om jou te helpen

Gebeld naar de poli: kan goed dat ik nu pas pijn heb van de ingreep, iedereen reageert anders. Rest van de dag maar paracetamol innemen. Mocht het echt erger worden ondanks de pijnstilling of bij koorts zeker weer bellen. Voor nu doen de pijnstillers het goed.

kursor, is het niet je eisprong?
zo voelt dat bij mij wel iig. of weeen, zoiets voelen weeen ook
kan je het wegpuffen?

Eisprong heb ik nog nooit gevoeld, dus dat is het denk ik niet. En vrijdag pas de curettage gehad; zou dan toch wel snel zijn (zeker omdat ik toen nog heel hoog hCG had).

Weeën, denk het niet, maar misschien dat het wel krampen waren. Er zat niet echt een piek in, het was meer constante pijn. Misschien wel een soort menstruatiekramp (maar daar ben ik zelf helemaal niet mee bekend;ongesteld zijn vind ik alleen onhandig).

Wel lief dat je met me meedenkt Simmu!
Ik ga vandaag in ieder geval door met de pijnstillers en kom niet meer van de bank af (ook al gaat het dus nu met alle pillen binnen best aardig, maar als ik opsta dan stort m'n bloeddruk in en dat is ook niet tof).

lekker blijven liggen idd! ik hoop dat je snel opknapt
en bellen als je het niet vertrouwt!

Kursor

Goed dat je gebeld hebt. Als t ondanks pijnstillers zeer blijft doen zou ik toch weer bellen hoor. Ik heb ook best pijn gehad maar dat was te onderdrukken. En idd geen koorts krijgen.

Tuktuk .. ook met verbazing jouw verhaal van de ziekenhuisperikelen gelezen. Zou je oude arts daarom zo moeilijk hebben gedaan? Omdat ie wist dat ie fout zat?

Zo'n diagnose is natuurlijk super vervelend, maar als je leven dan ook nog eens zo beinvloed wordt qua studie, qua werk ... jeetje, geen woorden voor. Sterkte!

Kursor ik hoop voor je dat de pijn en het vervelende gevoel gauw minder worden!

Stom lijf! Waarom nu ineens nog beginnen met vloeien.

Ook lastig dat ik nu absoluut niet kan inschatten wanneer ik weer ongesteld wordt. Als vervanging voor onze zomervakantie willen we een weekend met z'n tweetjes weg en dan ook sauna...maar of dat dan kan? Bleh, baal van al die onzekerheden. Originele plan van twee weken op de bonnefooi naar Italië kan zeker niet nu met wekelijks bloedprikken. Maar duimen dat ik in het najaar op maandelijks zit, dan kunnen we toch nog op vakantie....terwijl we juist vroeg wilden omdat ik verder in de zwangerschap geen stap meer zou kunnen zetten. Het is zo tegenstrijdig allemaal.

Dat late vloeien had ik ook Kursor, stom is dat! Je wordt wss pas ongesteld als je hcg weer op 0 is? En met dat regelmatige prikken zou je moeten weten wanneer dat is. Maar als ik me vergis, sorry.

Echt rot dat gewoon alles op losse schroeven staat nu. Inderdaad maar hopen dat je van t najaar er lekker tussenuit kan. Dat je dit hele gedoe snel (zo snel mogelijk) achter je kan laten.

Oh Kursor, wat heftig allemaal! Ik had wel eens van een mola zwangerschap gehoord, maar ik wist ook niet precies wat het allemaal inhield. Ik wens je veel kracht en licht toe

-Tuktuk-, ik lees ook je verhaal hier nu, wow! Heel logisch dat je het echt gewoon allemaal even niet meer weet. Neem je rust en je tijd, daar heb je alle recht op

Stom dat je nu nog een bloeding krijgt Kursor blijkbaar komt het vaker voor maar dan nog.. Je wil niet nog weer opnieuw bloedingen krijgen als het al weg was.
Het lijkt mij erg rot om zoveel onzekerheid te hebben. Misschien kun je bij je volgende afspraak in het ziekenhuis vragen of je op vakantie kan en wanneer? Ik moet veel aan jullie denken, vind het zo erg

Hoe is het nu Kursor?

Ik denk dat het voor mij nu zo goed als over is. Ik vloei (eindelijk!) niet meer, tenminste niet meer dan dat ik vroeger gewoon 'normale afscheiding' zou hebben genoemd. Nu nog wachten totdat ik weer 'gewoon' ongesteld ben, en dan beginnen we vol goede moed opnieuw. We gaan hier nog steeds in sneltreinvaart, met afgelopen weekend een weekendje Centerparcs, en komend weekend de verjaardag van onze dreumes.

Ik ga deze kloon maar weer in de ijskast zetten, en hopen dat ik hem nóóóit meer nodig ga hebben.

voor alle lieve dames hier!

Dag Amoriel, veel plezier met de verjaardag van je zoontje! Ik gun je snel een nieuwe en voorspoedige zwangerschap!

Fijn dat je vol goede moed verder kunt en dit hoofdstuk nu kan sluiten Amoriel. Bedankt voor alle steun die jij mij ook gegeven hebt. Hoop je snel weer in streepjes/ zwanger te zien

Hmm.. net weer op facebook een berichtje van een kennisje dat ze zwanger is. Vind dat toch wel nog erg moeilijk hoor... misschien dat het emotionele stuk toch nog niet over is... Maar goed... naar WOHTS dan toch maar.

Shandaly dat is zeker moeilijk. Denk dat dat tot je zelf weer zwanger bent blijft steken.
_{En daarna hou je natuurlijk nog de pijn van het verlies...}

Shandaly, lief dat je naar me vraagt. Het gaat hier best aardig volgens mij.

Fysiek weinig klachten in ieder geval en psychisch kan ik de mola tot nu toe best behappen. Kort gezegd...het gaat goedkomen met me, alleen weet ik nog niet hoe (alleen volgen of toch ook nog behandelen) en hoe lang het gaat duren. Maar ik denk dat als het prikken echt gaat beginnen dat ik er dan heel anders in sta in plaats van zo gelaten/berustend zoals nu. Er is niets dat ik kan doen.

Komende week ga ik maar weer eens naar m'n werk...even opnieuw kennismaken denk, want dan ben ik er bijna drie weken niet geweest. Ik heb mezelf voorgenomen om heel open te zijn over de situatie als mensen er naar vragen. Ik wil niet dat ze zelf van alles gaan verzinnen en dat er naar een eventuele tweede gevraagd gaat worden op termijn (aangezien ze dan dus weten dat dit helaas niet goed is afgelopen). Gaat dus pittig worden denk ik, daarom hou ik het denk ik bij halve dagen (moet ook nog naar het ziekenhuis). Maar ik wil graag dat collega's het weten zodat ze ook begrip kunnen hebben als het wat minder zou gaan tijdens het hele volgproces bijvoorbeeld. (ik vind/vond het erg moeilijk dat twee haar terug niemand wist dat ik depressief uit m'n verlof weer aan het werk ging; daar kan ik met niemand over praten)

Wat je (Shandaly) ook zegt...emotioneel is het moeilijk. Praten over de mola en de consequenties lukt me best aardig, alleen de powerpoint ontbreekt zeg maar. Maar als ik denk over dat het begon met de wens naar een tweede kindje en dat we hoopten om begin november een kleintje mee naar huis te nemen en dat we dan weer een gevulde wieg op onze kamer zouden hebben staan dan breek ik iedere keer. Die gedachten stop ik weg en ik ben vang dat ik daar dan niet goed meer bij ga komen om het te kunnen verwerken; dat het me later op gaat breken. (of klinkt dit heel raar?)

Ik wil jullie allemaal heel veel succes wensen met het realiseren van jullie kinderwens, want volgens mij posten jullie ondertussen weer in WOHTS. Ik ga jullie helaas niet volgen. Ik hoop dat ik begin 2013 nog durf aan te sluiten...

Ik ga jullie hier (of moet dat in weer een ander topic?) wel op de hoogte houden van het proces en hoop ook het een en ander van me af te kunnen schrijven.

Kursor, dat mag gewoon hier hoor...

Emotioneel blijf je voorlopig nog wel even houden ben ik bang.

stomme vraag: wat is het WOHTS eigenlijk?

WOHTS: Wachten Op Het Tweede Streepje; een ander topic hier in OUD

Kursor, het klinkt wel goed hè, naar de omstandigheden dan natuurlijk. Het is gewoon heel rot (ik dacht iets anders maar ja, openbaar forum he ) en ik kan me zo voorstellen dat je het nog wel erg moeilijk gaat krijgen, het is en blijft een emotionele tijd.
Ik begrijp wel waar je het over hebt met het opbreken van verdriet. Ik kan je ook als enige tip geven om te blijven probeten om er over te praten, niet alleen over de mola maar over jouw verdriet en gedachtes. En als dat niet lukt, misschien helpt het opschrijven wel.
Het is iets heel anders maar toen mijn moeder plotseling overleed toen ik 15 was ging ik ook maar door. Ik huilde af en toe wel maar echt verdriet toestaan lukte niet. Natuurlijk komt die klap vroeg of laat wel maar toen was ik al veel te ver heen zeg maar, begrijp je?
Pas goed op jezelf en wil je iets kwijt, mijn PM staat voor je open en in dit topic staat ook iedereen voor je klaar!

Trouwens, ik ben in juni jarig en ik heb alvast een cadeautje van mijn man gehad. Een armbandje met 3 bedeltjes, een E omdat dat de eerste letter van de naam van mijn moeder was, een hartje die staat voor het huwelijk met mijn man en een vlindertje die staat voor ons kindje die we verloren hebben bij de miskraam.
De juwelier krijgt hem binnenkort binnen, zal dan een foto laten zien. Ik ben er zo blij mee, hij is nu al waardevol!

Kursor, schrijf hier maar van je af. Denk dat dit het aangewezen topic is juist.
Blijf het ontzettend rot voor je vinden dat er zo'n lange nasleep aan vast zit.
Ik stop de gedachtes aan oktober (mijn uitgerekende datum) ook ver weg. Tegen die tijd zal het wel bovenkomen, maar nu even niet. Denk ook niet dat het goed is om daar te lang in blijven hangen.
Je moet wel verdriet hebben en rouwen (is dat het goede woord) maar ook afscheid nemen en dan vooruit kijken.
Hoop dat je zo snel mogelijk weer verder kunt. Sterkte

Sparkling, wat een mooi cadeautje van je man

Mooi aandenken Sparkling!

De berusting is helemaal verdwenen
Van me afzetten lukt niet echt; ik ga er nog zoveel aan herinnerd/mee geconfronteerd worden. Ik voel me een aansteller en een fantast, maar ik weet ook wel dat dat niet waar is. Ik kan er niet goed woorden aan geven aan wat me allemaal is overkomen...het is zo'n enorm verhaal dat niet samen te vatten is, want niemand weet wat een mola is. Was ik wel zwanger, heb ik het niet verzonnen? Ik ga er zelf aan twijfelen. Feit is dat ik echt wel zwanger was, maar helaas niet van een kindje, maar van een tumor die ontstaan is door een foutje bij de bevruchting. Het klinkt zo ontzettend naar.
Zie op tegen woensdag. Ik ga expres maar vroeg naar m'n werk zodat er nog maar een paar mensen zijn en ik niet gelijk iedereen over me heen krijg. Ze weten namelijk niet waarom ik bijna drie weken ziek thuis was (m'n leidinggevende heeft het niet verteld).

Kursor, kun je het bij de mensen die iets verder van je af staan niet 'gewoon' op een miskraam houden? Dat snappen de mensen en voorkomt misschien veel vragen. En dat is het toch ook, mis-kraam. Nou ja, als je dat prettiger vindt natuurlijk. Ik had dat toen met mijn missed abortion, daar kwamen al veel vragen over wat ik toen erg lastig vond.

Ik snap overigens precies wat je bedoelt hoor en je gevoelens daaromheen zijn begrijpelijk. Dat kost tijd. Er veel over praten helpt hopelijk.