abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_108380310
registreer om deze reclame te verbergen
122fbsy.png
quote:
Als achterom kijken je pijn doet.
En vooruitblikken je bang maakt.
Kijk dan naar boven.
En ik zal er zijn. O+
De vorige delen:
Omgaan met het overlijden van een dierbare #1
Omgaan met het overlijden van een dierbare #2
Omgaan met het overlijden van een dierbare #3

Een stukje over de 4 taken van het rouwproces.
quote:
Hoewel iedereen op een andere manier rouwt en er dus geen draaiboek of recept voor te geven is, heeft elk rouwproces een begin, een midden en een einde. De Amerikaanse rouwdeskundige William Worden heeft in 1992 vier rouwtaken onderscheiden. Dit takenmodel is zeer bruikbaar omdat het niet zozeer uitspraken over het proces van verliesverwerken doet maar de taken benadrukt die verricht moeten worden. De ervaring leert dat de taken gedurende het hele proces door elkaar kunnen lopen.

Taak 1 - Het aanvaarden van de realiteit van het verlies
De realiteit van het overlijden dringt geleidelijk door. Men ‘weet’ dat de dierbare is overleden, maar beseft het op een ander niveau nog niet. In de regel vraagt deze taak bij een niet-verwacht overlijden meer tijd. Besef van de onomkeerbaarheid is nodig om de pijn van het gemis te kunnen voelen. Een aspect van de aanvaarding is het innerlijk weten dat hereniging in dit leven niet meer mogelijk is.

Taak 2 - Het doorleven van de pijn en het verdriet
Volgens is het noodzakelijk om de pijn te voelen en er niet voor weg te lopen. ‘Het is onmogelijk om iemand te verliezen van wie je veel hebt gehouden en geen pijn te voelen.’ Andere wetenschappers nuanceren dit: in sommige gevallen, bijvoorbeeld bij het overlijden van een ouder op zeer hoge leeftijd kan dit ook met weinig verdriet gepaard gaan. Er hoeft dan ook niet altijd sprake te zijn van veel verdriet of pijn.

Taak 3 - Het aanpassen aan een nieuw leven waarin de overledene niet meer aanwezig is
De rouwende moet zich als het ware leren instellen op alle veranderingen. De overledene had wellicht veel betekenissen en functies voor de ander. Hij of zij was een kameraad, een seksuele partner, iemand die het huishouden organiseerde of iemand die misschien het initiatief nam in het contact met anderen. Dit vraagt aanpassing en soms nieuwe vaardigheden. De sociale omgeving reageert anders op een paar dan op een alleenstaande. Een ouder is na de dood van een enig kind voor de maatschappij geen vader of moeder meer. Het gaat hier dus niet alleen om veranderingen in het dagelijks leven maar ook om veranderingen in de wijze waarop de maatschappij naar de nabestaande en de nabestaande naar zichzelf kijkt.

Taak 4 - De overledene emotioneel een plaats geven en het oppakken van de draad van het leven
Vroeger dacht men dat een voorwaarde voor een goede verliesverwerking zou zijn dat de band met de overledene werd doorgesneden. Tegenwoordig wordt daar anders over gedacht. De relatie met de overledene blijft bestaan, maar de overledene krijgt wel een andere plaats, wordt herinnering. De emotionele energie kan hierna geïnvesteerd worden in andere dingen of in een andere relatie.

Bron: Wikipedia - onderdeel 'Rouw'.
Laatste posts uit het vorige topic:
quote:
Op zaterdag 17 juli 2010 11:21 schreef Jack. het volgende:
Succes Jolene!

Ik heb de ervaring dat het net die ontzettend trotse personen zijn die het hardste breken als je de juiste dingen zegt, en dan wordt het erg emotioneel. Ik heb het recent nog meegemaakt met m'n grootvader. Zit sinds een jaar in een rusthuis en toen ik eens alleen op bezoek bij hem was heb ik hem gewoon gevraagd of ik hem eens mocht knuffelen. Dat mocht en werd behoorlijk emotioneel, met tranen erbij en dat we elkaar graag zien enzo. Dingen die anders nooit aan bod zouden komen. En nu geef ik hem elke keer als ik weer naar huis ga zo'n knuffel. Hij is tenslotte straks al 88 jaar (ikzelf 28, dus je hoeft geen kind te zijn om dit te doen), dus die dingen kunnen plots niet meer mogelijk zijn en dan wil ik er nu nog zoveel mogelijk van kunnen genieten.

Heb je eventueel goede buren of vrienden/familie waar je je zoon eens enkele uurtjes kan laten? Dit hoeft niet elke keer te zijn, maar gewoon zodat je iig een paar keer alleen bij je vader kan zijn. Ik kan me voorstellen dat zo'n kind toch enigzins beperkend werkt als je zulke gesprekken of gevoelens wil blootleggen.
quote:
Op zaterdag 17 juli 2010 13:11 schreef testje318 het volgende:
Wat is kanker toch een verschrikkelijke ziekte.

Ik ben zelf mijn vader afgelopen zondag verloren aan die ziekte. We hoorden 6 weken geleden pas dat hij longkanker had. Hij was eigenlijk altijd supervrolijk. Zelfs tijdens de bestraling en de chemokuur was hij nog optimistisch. Over z'n haaruitval maakte hij zelfs nog grapjes (dat ie geld bespaart op de kapper).

Vrijdag zaten paps, mams en ik nog tot 11 uur buiten, niks aan de hand. Zaterdagochtend krijgt hij een longontsteking en zondag is hij overleden. Ongelooflijk! We hebben ook amper afscheid kunnen nemen, omdat hij zaterdagmiddag helemaal weg was van de morfine. Zondagochtend was hij nog redelijk helder. Toen hadden wij en de dokters er weer vertrouwen in dat het goed zou komen. Maar 's middags ging het toch mis. Koorts, longontsteking, longkanker, hersentumor, benauwd...

Jolene: je moet gewoon zo veel mogelijk tijd met je vader doorbrengen. Soms is een hand vasthouden fijner dan praten. Mijn vader wilde ook nooit over zijn dood praten. We weten alleen dat hij begraven wilde worden. Mijn vader zelf was 64, in augustus wordt hij 65. Hij heeft gewerkt vanaf zijn 15e tot z'n ziekte en nooit kunnen genieten van zijn opgebouwde vermogen. Ga zoveel 'leuke' dingen doen als mogelijk. Ga een dagje weg (mits zijn gezondheid dat toelaat). Geniet van de tijd die je nog hebt.
quote:
Op zaterdag 17 juli 2010 13:33 schreef Lastpost het volgende:
Hier ook ineens vanuit het niets een breek-momentje.
Op een heerlijke vakantie, na een nachtelijke strandwandeling .. ineens kwam dat besef weer dat alles wat ik nu met m'n huidige vriendin doe met haar had moeten zijn.
Zo voelt het gek genoeg na al die tijd nog steeds, ik heb nu een geweldige vriendin, voldoende toekomstplannen en de tijd samen is me waardevol, maar iets in me zegt dat ze slechts de vervanging van mijn ware is, een 'leuk alternatief' zeg maar.

Natuurlijk zo fout als wat om zo te denken, maar dat is wel het gevoel dat leeft.
Overigens komen dat soort gevoelens het meest omhoog op de momenten die heerlijk zijn, dan besef je ineens nog meer wat er niet meer is.


[ Bericht 0% gewijzigd door Re op 25-02-2012 13:24:53 ]
pi_108380328
Laatste post van het vorige topic.

quote:
9s.gif Op zaterdag 25 februari 2012 01:06 schreef Banaanensuiker het volgende:
Ik, of beter gezegd mijn vader, moet er binnenkort ook aan geloven helaas. Afgelopen week te horen gekregen dat de laatste chemo variant niet (meer) werkt bij hem en er extra uitzaaiingen van darmkanker op lever en long zitten.
Er is volgens mij geen uitspraak gedaan over een prognose, maar als je er niets meer aan kan doen is het gewoon wachten tot falen van belangrijke organen.
Hij heeft geen pijn van de tumoren, maar wel wat psychosomatische klachten als moeite met ademhaling.

Het is allemaal zo'n tweeënhalf jaar geleden begonnen, maar het wordt er niet makkelijk op zeg..
pi_108380423
mijn zus en schoonmoeder zijn korte tijd achter elkaar overleden, probeer er eigelijk vanaf het moment niet aan te denken, werkt prima
  zaterdag 25 februari 2012 @ 13:16:38 #4
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_108380763
registreer om deze reclame te verbergen
Niet aan denken is naar mijn idee niet echt de juiste oplossing. Dat is de ontkennings fase
  zaterdag 25 februari 2012 @ 13:22:23 #5
126003 Daniel1976
de omnibus dubitandum
pi_108380935
Gekoppeld als reeks aan deel 3
  zaterdag 25 februari 2012 @ 13:25:47 #6
127809 SuperrrTuxxx
Zwerver met een wekker
pi_108381036
quote:
2s.gif Op zaterdag 25 februari 2012 13:16 schreef Bill_E het volgende:
Niet aan denken is naar mijn idee niet echt de juiste oplossing. Dat is de ontkennings fase
Dat komt een keer heel hard terug idd.
Heddegijdagezeedgehadjamindedawerkelukwoarhoedoedegijdahoedoedegijdahoeheddegijdagedoan.
Don't you ever get stuck in the sky when you're high?
pi_108382037
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op zaterdag 25 februari 2012 13:25 schreef SuperrrTuxxx het volgende:

[..]

Dat komt een keer heel hard terug idd.
yep, dat klopt helemaal heb ik zelf ook een keer meegemaakt. Een heel belangerijke persoon voor mij soort oma was overleden en ik had niet echt de tijd om te rouwen ofzo, ik was ook pas 13, maar een aantal jaren geleden(rond mijn 19-22) was ik er steeds meer mee bezig en ging er aan onderuit.

Het punt is je moet er wel aan denken, maar ook niet de hele dag. Je moet doorgaan en tussendoor zal je het even vergeten en dat is niet erg, maar je moet wel blijven beseffen dat die persoon er niet is...
pi_108961510
Gisteren te horen gekregen dat mijn vader nog maar 4 weken te leven heeft. Iedereen wist dat het er aan zat te komen, maar wat is het toch kut zeg..
  zondag 11 maart 2012 @ 10:45:27 #9
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_108962089
quote:
2s.gif Op zaterdag 25 februari 2012 13:16 schreef Bill_E het volgende:
Niet aan denken is naar mijn idee niet echt de juiste oplossing. Dat is de ontkennings fase
Klopt helemaal, maar dat doe je toch 'automatisch' in het begin.
Ik was echt van god los de eerste maanden, ben denk ik 4 dagen nuchter geweest en de rest enkel 'gefeest' met een hoop drank en drugs om er maar niet aan te hoeven denken, wat het sloopte me.

Heeft het geholpen? Geen idee. Ging ik later alsnog door een diep dal? Zeker weten en misschien wel dieper dan wanneer ik het gelijk had 'erkend', maar je doet de dingen toch op je eigen manier wanneer iemand overlijdt waar je veel om geeft.
pi_109058453
Jippie. Officieel wees nu, zojuist men vader gevonden.... Klootzak.
pi_109058729
quote:
0s.gif Op dinsdag 13 maart 2012 19:03 schreef Cocktailprikker het volgende:
Jippie. Officieel wees nu, zojuist men vader gevonden.... Klootzak.
Hoe bedoel je gevonden?
pi_109059450
Ben met mijn zusje en opa na een contactloze periode van iets meer dan een week naar zijn huis gegaan en we hebben hem aangetroffen op bed. Hij had veel psychische problemen dus het was geen verassing... Dat hij er nu echt zelf een eind aan gemaakt had.
pi_109074366
Even crosspost:

Nou goed, de rust begint terug te komen. Blij dat ik van men opa en oma geen preek kreeg toen ik een biertje open trok. De recherche is langsgeweest nadat zij de autopsie bijgewoond hebben.

Het komt er op neer dat mijn vader alle psychische problemen van de afgelopen jaren niet meer aankon en daarom gekozen heeft, om zichzelf dusdanig slecht te verzorgen qua medicatie dat hij hieraan overleden is. Zojuist heb ik ook zijn laatste notities op kladblok gelezen en ik kan geen ander woord bedenken dan triest

Dat is het enige gepaste woord op dit moment. Ik ben ook niet boos (meer).
Er zal weer veel geregeld moeten worden, na morgen beginnen we er echt aan. Ik kies er bewust voor om morgen te gaan werken, ik weiger om accuut mijn leven overhoop te gooien.

Voor nu, welterusten :)
  woensdag 14 maart 2012 @ 00:51:54 #14
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_109076300
Dam, heftig verhaal. Sterkte en succes met alles.
pi_110774791
Het is niet echt een dierbare voor me als in familie, maar ik ben toch zeer geraakt door het nieuws zojuist over een collega die gisteren aan een hersentumor is geopereerd. Helaas is tijdens de operatie gebleken dat de tumor zeer ernstig is, in allerlei bloedvaten zit verweven en dat er geen kans meer op herstel is. Hij zal dus binnen enkele weken komen te overlijden.

Ook al ken ik hem niet zeer goed, hij zit in de buitendienst en ik op kantoor, toch konden we altijd prima met elkaar opschieten en was het gewoon een onzettende toffe gozer met een hart van goud. En pas 26 jaar, hoe oneerlijk kan het zijn. Cris, ik ga je ontzettend missen jongen :'(

Dit wilde ik ff kwijt, op zulke momenten heb ik even iets nodig om mijn gevoelens te uiten, dit helpt wel.
  woensdag 25 april 2012 @ 17:22:09 #16
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_110774979
sterkte ermee Kper_Norci
pi_110791960
@cocktailprikker
Jeetje wat een verhaal! Heel veel sterkte ermee!

@Kper_norci
Tja, dat is balen, vooral gezien het feit dat je het wel redelijk kon vinden met die collega.
pi_110821450
Het is een poosje terug dat ik gepost heb hier. Ik heb een vriend aan zelfmoord verloren een paar jaar terug. Ik ga nog regelmatig naar het graf eens in de zoveel tijd gewoon omdat het me rust geeft en ik hem toch niet wil vergeten als vriend. Zet er dan een bloemetje ofzo neer.
Zijn familie ken ik niet , maar nu hoor ik dus van een vriend dat ze me willen ontmoeten om me te bedanken.

Ben er wel zenuwachtig over en het is dubbel want ik ken ze wel uit verhalen van hem maar tegelijk zijn het ook vreemden voor me.
Ik moet wel heel eerlijk zeggen dat ik heel vaak aan zijn familie denk omdat het voor vrienden al moeilijk is laat staan voor familie en helemaal denk ik vaak aan zijn moeder omdat die hem gevonden heeft en ik bleef altijd met een gevoel achter van hoe zou het met haar zijn.

Ik heb dus besloten het te doen en ik ben benieuwd hoe het zal gaan.
pi_110826427
Bijna 2 maanden geleden ben ik mijn moeder verloren (ze zou vandaag 49 zijn geworden..) maar ik heb het idee dat het nog niet echt door dringt. Beetje jammer dat ze op school denken dat ik nu toch echt wel verder moet met mijn leven. Dat snap ik best wel, maar ik ben echt doodmoe de laatste tijd.. Zou dat met elkaar te maken kunnen hebben?
Ik vind het nog steeds maar vreemd allemaal, ze was mijn hele leven (ben nu 18) ziek, en toch is ze heel plotseling er tussenuit geglipt.
pi_110838850
Sterker nog, dat heeft met elkaar te maken. Beter dat ze op je school even gauw normaal doen, jij doet de dingen op je eigen tempo. Jij moet aangeven hoe de dingen gaan en niet andersom. ;)
pi_110842258
@formerjellybean,
Dat contact kan juist heel goed helpen bij het kunnen sluiten van dat "verhaal". En knap en goed dat je het doet!

@Cosha,
Ik herken het erg. Bij mij is mijn oma as. zaterdag precies 4 maanden geleden gestorven. En het was voor mij een gigantische klap, want mijn band met oma was bijna sterken dan die met ma. EN op school hadden ze ook allemaal zoiets van lekker doorgaan. De enige die meer begrip had en naar hulpmiddelen bij het doorgaan wilde zoeken was de decaan.
Ik raad je dus ook aan contact te zoeken met de decaan, want een oma is nie vergelijkbaar met een moeder!
pi_110844231
Het is alweer bijna 12 jaar geleden dat mijn broer overleed, ik mis hem nog iedere dag.
'ik can not be held responsible for the things that come out of my mouth' (Jackie Burkhart)
  vrijdag 27 april 2012 @ 10:57:43 #23
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_110854276
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2012 19:08 schreef coscha het volgende:
Bijna 2 maanden geleden ben ik mijn moeder verloren (ze zou vandaag 49 zijn geworden..) maar ik heb het idee dat het nog niet echt door dringt. Beetje jammer dat ze op school denken dat ik nu toch echt wel verder moet met mijn leven. Dat snap ik best wel, maar ik ben echt doodmoe de laatste tijd.. Zou dat met elkaar te maken kunnen hebben?
Ik vind het nog steeds maar vreemd allemaal, ze was mijn hele leven (ben nu 18) ziek, en toch is ze heel plotseling er tussenuit geglipt.
Mijn moeder zou gisteren ook jarig zijn, ze is nu 1.5 jaar geleden overleden. En het blijft heel erg raar. Ben met me zusje en goede vrienden uit eten geweest. Wat het voor mij extra moeilijk maakt is dat ergens deze dagen mijn moeder me vertelde dat ze opgegeven was en de kerst zeker niet zou halen.

Betreft door gaan, dat moet je ook. Maar let wel heel goed op je zelf. Het klinkt heel debiel maar de wereld draaid door, je eigen leven tikt door. Dus je moet wel door gaan. Maar zorg er voor dat je zelf niet kapot gaat. Je zegt dat je vermoeid bent. Dus neem je rust. En wat iedereen ook om je heen zegt. Verwerk het op de manier zoals jij wilt en op je eigen tempo. Doe wat voor jou goed voeld!

Voor de rest heel veel sterkte!
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
pi_112767630
Bah ik baal zo ..gisterenavond is mijn oom overleden als gevolg van kanker.dit is pas de 2e keer dat ik bewust afscheid neem van iemand en de vorige was mijn oma eind december.

En dit was zo onverwachts donderdag nieuws gekregen dat hij aan de morfine zat en 3 later weg is hij. Terwijl het juist goed leek te gaan, maar van binnen stierf hij van de pijn ;( :(

En nu mijn oom, en ik voel me zo raar. Had een sterke maar tegelijk zwakke band met mijn oom doordat het een super gesloten en licht autistisch persoon was. Maar ondanks dat we als we samen ware er niet al te veel gepraat werd voelde ik me toch heel goed bij hem. En het feit dat hij soms wat dingen zei of samen een film keken van de jaren 60 waren dat zo bijzondere momenten..

En ik kan gewoon niet huilen alleen her en der wat traantjes laten en dat voelt niet goed, het is net alsof ik soms niks voel alsof er niks gebeurd is. En dat voelt fout , want van binnen voel ik me mega verdrietig..off.
pi_112811192
Ik ga ook nog een keertje hier iets posten.
Het is nu meer dan 4 jaar geleden dat mijn vader plotseling (verkeersongeval) is gestorven.
Het waren moeilijke jaren, niet goed wetend hoe ik met zoiets moest omgaan met een depressie tot gevolg. Gelukkig dat ik bij een psycholoog terecht kon en 2 jaar na mijn vader's dood voelde ik mij al veel beter. En in de loop van de daaropvolgende jaren is het er alleen maar op gebeterd.

Nu ben ik in de fleur van mijn leven. Goede punten op school, veel vrienden, goedlachs door het leven, in het buitenland gestudeerd.
Ik heb het verlies een plaats gegeven, ermee leren leven en het geaccepteerd. Mijn oude leven komt nooit meer terug, maar ik ben blij met het leven dat ik nu heb. Het is anders, een andere vorm van geluk, maar als twintiger heb ik nog een hele toekomst voor mij...

Reden dat ik hier iets post is dat de vader van een vriendin van mij plotseling is gestorven. Niet dat ik haar zo goed ken, maar zij is er 19 (ik was er 18) en er zijn toch wel veel gelijkenissen. Ik ben de enige met wie ze er over kan praten aangezien we allebei geen vader meer hebben en zo probeer ik haar met haar gevoelens te helpen.
En ergens geeft het mij wel een mooi gevoel, een steun zijn voor een lotgenoot. Zo is mijn vader's dood toch niet voor niets geweest.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')