Depressie & Angst #17

Hallo allemaal,

Ik had gewoon zin om even van me af te schrijven. Ik ben een man van 25 en zit nu al zo ongeveer 3 maanden in een depressie inclusief veel zelfmoord gedachten. Reden: ik heb een ontiegelijke hekel aan mezelf. Ik kan geen vrede met mezelf hebben dat ik mezelf zo vaak teleur heb gesteld. Zo vaak weer andere studies kiezen, en geen karakter tonen om echt iets af te maken. Ik heb vroeger vwo op mn gemakje gehaald, maar de een na de andere universitaire studie verkloot. Toen ben ik paar jaar gaan werken en nu doe ik sinds september hbo. Dit gaat me eigenlijk heel goed af en ik haal vaak de hoogste cijfers. Nu zul je denken nou dat is mooi toch? Maar nee ik walg van mezelf dat ik niet eerder karakter kon tonen. Al mn vrienden om me heen hebben een goede baan en veel geld en ik zit in de klas met mensen die net van de havo komen. Ik heb verder ook een hekel aan mijn karakter, mijn beste vriend is kwaad op me omdat ik nooit wat van me laat horen. Ik kan het niet opbrengen om contact op te zoeken, ik lig het liefst de hele dag op bed en dat doe ik dan ook vaak. Ik doe mijn vriendin pijn omdat ik mijn frustraties op haar afreageer, waar ik naderhand weer zo ontzettend spijt van heb. Ik heb voor haar contact gezocht met de studentenpsycholoog wat voor mij een hele stap is. Ik heb een hekel om andere mensen om hulp te vragen, ik moet en zal alles zelf oplossen. En ik weet zelf ook wel wat ik moet doen, niet zo zaniken en de boel aanpakken. Maar het lukt me gewoon niet.... Het liefst zou ik gewoon weer een keer trots op mezelf kunnen zijn, dat ik iets heb gedaan wat me echt veel moeite en doorzettingsvermogen heeft gekost. Maar in plaats daarvan lig ik op bed en voer ik geen fuck uit.

Pff... jeetje wat ben jij hard voor jezelf zeg!

En ik denk dat je er trots op mag zijn dat je naar de studentenpsychologen bent gestapt, omdat je merkt dat het toch zelf niet gaat.
Als je bij de studentenpsych bent, ga even na wat zij precies voor je kunnen doen. Ik ben daar ook wel eens geweest maar zij kunnen niet de hulp bieden die een gewone psycholooog kan bieden (althans, dat was in mijn geval zo).
Maar in ieder geval: de eerste stap is gezet.... doorzetten, en niet proberen alles zelf te doen.
en vraag anders je vriendin je te helpen met dingen van jezelf op te noemen die je goed doet. Elke dag een paar dingen ofzo. Dat helpt wel (heeft Nyota mij gisteren bij geholpen, en al voel ik me nog steeds niet top, ik voel me wel beter dan daarvoor)

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 11:57 schreef Murmeli het volgende:
Pff... jeetje wat ben jij hard voor jezelf zeg!

En ik denk dat je er trots op mag zijn dat je naar de studentenpsychologen bent gestapt, omdat je merkt dat het toch zelf niet gaat.
Als je bij de studentenpsych bent, ga even na wat zij precies voor je kunnen doen. Ik ben daar ook wel eens geweest maar zij kunnen niet de hulp bieden die een gewone psycholooog kan bieden (althans, dat was in mijn geval zo).
Maar in ieder geval: de eerste stap is gezet.... doorzetten, en niet proberen alles zelf te doen.
en vraag anders je vriendin je te helpen met dingen van jezelf op te noemen die je goed doet. Elke dag een paar dingen ofzo. Dat helpt wel (heeft Nyota mij gisteren bij geholpen, en al voel ik me nog steeds niet top, ik voel me wel beter dan daarvoor)

Dank je voor je reactie. Ik ben ook echt van plan om nu door te zetten. Maar ik kan me zo uit het niets zo neerslachtig voelen dat ik hardkloppingen krijg en als een klein kind lig te huilen. Ik vind het zo moeilijk te accepteren dat ik een depressie heb. En als mijn vriendin me complimentjes geeft dan herinnert ze zich er mij aan dat dat zo is. Ik wil geen complimentjes over kleine dingetjes die je een ander persoon ook niet zou geven. Dan voel ik me nog kleiner dan ik al ben. (ik weet niet of dit logisch klinkt?)
Er zijn hierdoor al meerdere ruzies ontstaan. Wat ik wel fijn vind is dat ze me echt aanzet om dingen te doen, geen medelijden met me hebben en soms gewoon mij bijna letterlijk uit bed te halen. Zij is eigenlijk de enige in mijn leven die me kracht geeft.

Sorry dat ik even niet op anderen reageer. Ben best druk met verhuizen en shit.
Wilde even laten weten dat ik na een behoorlijk sombere tijd nu even weer licht in de duisternis zie. Heb voor een toets tóch een voldoende gehaald, waardoor er al een hele last van mijn schouders valt. Heb zojuist de sleutels opgehaald van mijn nieuwe kamer, dus dit weekend verhuizen. Heerlijk! Echter, het afscheid nemen van mijn oude kamer, waar ik herinneringen heb aan zóveel dingen, vind ik toch behoorlijk lastig.

Maar, we proberen positief te blijven. Nieuwe kamer, nieuw begin. Hoppa!

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 12:42 schreef joep-zkl het volgende:
Wat ik wel fijn vind is dat ze me echt aanzet om dingen te doen, geen medelijden met me hebben en soms gewoon mij bijna letterlijk uit bed te halen. Zij is eigenlijk de enige in mijn leven die me kracht geeft.

Wees dan wat zuiniger op haar ipv je frustraties op haar af te reageren.

Straks wordt het haar teveel en dan is ze pleite.

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 12:42 schreef joep-zkl het volgende:

[..]

Dank je voor je reactie. Ik ben ook echt van plan om nu door te zetten. Maar ik kan me zo uit het niets zo neerslachtig voelen dat ik hardkloppingen krijg en als een klein kind lig te huilen. Ik vind het zo moeilijk te accepteren dat ik een depressie heb. En als mijn vriendin me complimentjes geeft dan herinnert ze zich er mij aan dat dat zo is. Ik wil geen complimentjes over kleine dingetjes die je een ander persoon ook niet zou geven. Dan voel ik me nog kleiner dan ik al ben. (ik weet niet of dit logisch klinkt?)
Er zijn hierdoor al meerdere ruzies ontstaan. Wat ik wel fijn vind is dat ze me echt aanzet om dingen te doen, geen medelijden met me hebben en soms gewoon mij bijna letterlijk uit bed te halen. Zij is eigenlijk de enige in mijn leven die me kracht geeft.

Ze moet ook niet jou complimentjes geven, maar jou dwingen die aan jezelf te geven.
dus (wat nyota gisteren tegen mij zei) verzin 3 goede dingen over jezelf voor vandaag. nu is de dag pas halverwege, dus als je er nu 1 kan bedenken is dat ook goed. vanavond de andere 2

ik snap je redenering over jezelf kleiner voelen door complimenten die zinloos voelen. Dat zou ik ook heel snel hebben.

en inderdaad..wees zuinig op je vriendin. maak geen ruzie met haar over dingen waar ze je mee probeert te helpen. dat is niet leuk. Toen ik ooit niet depressief was, had ik een vriend die ook depressief was, en bij alle lieve dingen die ik over hem zei ging hij dat in twijfel trekken. En dan ook nog roepen dat ik vast wel bij hem weg zou gaan. Ik kan je zeggen: dan ga je op een gegeven moment ook weg. Hij heeft me daar zo vreselijk veel pijn mee gedaan....

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 13:14 schreef LostInSpace het volgende:

[..]

Wees dan wat zuiniger op haar ipv je frustraties op haar af te reageren.

Straks wordt het haar teveel en dan is ze pleite.

ja, ik ben me daar goed van bewust. Daarom komt het ook bijna niet meer voor, en probeer ik elke dag wel wat liefs voor haar te doen.

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 13:27 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ze moet ook niet jou complimentjes geven, maar jou dwingen die aan jezelf te geven.
dus (wat nyota gisteren tegen mij zei) verzin 3 goede dingen over jezelf voor vandaag. nu is de dag pas halverwege, dus als je er nu 1 kan bedenken is dat ook goed. vanavond de andere 2

ik snap je redenering over jezelf kleiner voelen door complimenten die zinloos voelen. Dat zou ik ook heel snel hebben.

en inderdaad..wees zuinig op je vriendin. maak geen ruzie met haar over dingen waar ze je mee probeert te helpen. dat is niet leuk. Toen ik ooit niet depressief was, had ik een vriend die ook depressief was, en bij alle lieve dingen die ik over hem zei ging hij dat in twijfel trekken. En dan ook nog roepen dat ik vast wel bij hem weg zou gaan. Ik kan je zeggen: dan ga je op een gegeven moment ook weg. Hij heeft me daar zo vreselijk veel pijn mee gedaan....

Ah okey dan had ik dat verkeerd begrepen. Ik weet eigenlijk niet of ik dat kan, want ik haal mijn eigen complimentjes denk ik meteen weer onderuit. Maar ik zal het eens proberen.

Ik kan me voorstellen dat dat heel veel pijn heeft gedaan. Ik voel me ook meteen weer schuldig als ik weer eens sacherijnig op haar ben. Gelukkig gebeurt dat de laatste weken steeds minder en laat ik elke dag wel blijken dat ik haar heel dankbaar ben. We zijn ook al 6 jaar bij elkaar en eigenlijk is onze band sterker dan ooit en ze neemt me niks kwalijk. Wat niet wegneemt dat ik me super schuldig voel dat ik haar ook erg beinvloed met mijn depressie. Vooral omdat zij nu juist in een hele goede persoonlijke fase zit. Maar ze heeft er alle vertrouwen in dat het goed met me komt, daar hou ik me dan maar aan vast.

Ik liep trouwens net door de supermarkt en ik had het gevoel alsof ik er niet echt was, alsof het een droom was. Heel vreemd, nog nooit eerder meegemaakt.

@ joep-zkl

Voor zover ik lees ben je goed bezig en op weg. En soms mischien proberen even iets aardiger te zijn tegen jezelf kan geen kwaad. Want je wilt veel bereiken in korte tijd krijg ik het idee en hetgene wat je wil(van je psychische klachten af zijn) is meestal een lange weg.
Verder gewoon doorgaan zoals je nu doet en het komt wel goed!

@Thegirlnextdoor
Ach, het is een hele stap van kamer te veranderen, dus wees er trots op. En tuurlijk het net een soort van afscheid nemen, maar zoals je als zegt met volle moet vooruit!

Hier gaat het wel redelijk, wel zenuwachtig voor maandag. Verder tja, had ik eigenlijk verwacht iets meer te leren in de vakantie maar ga nu even rustig aan de slag. In ieder geval de belangerijke personages uit de teksten halen...want die haal ik op tentamens altijd door elkaar...

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 11:44 schreef joep-zkl het volgende:
Hallo allemaal,

Ik had gewoon zin om even van me af te schrijven. Ik ben een man van 25 en zit nu al zo ongeveer 3 maanden in een depressie inclusief veel zelfmoord gedachten. Reden: ik heb een ontiegelijke hekel aan mezelf. Ik kan geen vrede met mezelf hebben dat ik mezelf zo vaak teleur heb gesteld. Zo vaak weer andere studies kiezen, en geen karakter tonen om echt iets af te maken. Ik heb vroeger vwo op mn gemakje gehaald, maar de een na de andere universitaire studie verkloot. Toen ben ik paar jaar gaan werken en nu doe ik sinds september hbo. Dit gaat me eigenlijk heel goed af en ik haal vaak de hoogste cijfers. Nu zul je denken nou dat is mooi toch? Maar nee ik walg van mezelf dat ik niet eerder karakter kon tonen. Al mn vrienden om me heen hebben een goede baan en veel geld en ik zit in de klas met mensen die net van de havo komen. Ik heb verder ook een hekel aan mijn karakter, mijn beste vriend is kwaad op me omdat ik nooit wat van me laat horen. Ik kan het niet opbrengen om contact op te zoeken, ik lig het liefst de hele dag op bed en dat doe ik dan ook vaak. Ik doe mijn vriendin pijn omdat ik mijn frustraties op haar afreageer, waar ik naderhand weer zo ontzettend spijt van heb. Ik heb voor haar contact gezocht met de studentenpsycholoog wat voor mij een hele stap is. Ik heb een hekel om andere mensen om hulp te vragen, ik moet en zal alles zelf oplossen. En ik weet zelf ook wel wat ik moet doen, niet zo zaniken en de boel aanpakken. Maar het lukt me gewoon niet.... Het liefst zou ik gewoon weer een keer trots op mezelf kunnen zijn, dat ik iets heb gedaan wat me echt veel moeite en doorzettingsvermogen heeft gekost. Maar in plaats daarvan lig ik op bed en voer ik geen fuck uit.

Ik herken veel in wat je schrijft. Of eigenlijk in het bijzonder hoe hard je voor jezelf bent. Ik heb die neiging ook heel sterk en kan mezelf heel erg afbranden. What the fuck boeit het nou dat ik de afwasmachine heb uitgeruimd, dat stelt toch geen zak voor?

Ik merk bij jou ook een heel grote weerstand en verzet. Ik worstel hier ook continue mee en m'n therapeute wijst me hier ook op. Lief zijn voor jezelf is ontzettend moeilijk en ik heb soms ook geen idee hoe dat moet.

M'n therapeute heeft me toen als opdracht meegegeven om elke dag 5 positieve dingen over mezelf te benoemen, hoe klein het ook is. De gedachte is om op deze manier ook mezelf aan te leren positieve dingen te benoemen over mezelf net zo normaal wordt als de manier waarop ik nu de hele tijd mezelf naar beneden loop te halen.

Lange tijd had ik steeds een herinnering in m'n telefoon staan, maar merk ik toch weer dat het er wat bij inschiet (foei...).

Mijn weerstand is nog steeds heel groot, maar langzaam aan wordt het toch ietsje minder. Natuurlijk veel te langzaam naar mijn zin (want geduld staat ook niet echt in m'n woordenboek), maar ik weet inmiddels ook dat het is wat het is. Wegrennen en verzet gaat de dingen niet versnellen weet ik inmiddels.

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 22:31 schreef kingtoppie het volgende:
75 --> 150mg venlafaxine.

Zo dat is een flinke verhoging! Hopelijk werkt het!

Om wat voor lusten gaat het dan als ik vragen mag?

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 23:04 schreef kingtoppie het volgende:
Nouja lusten...

Ik geef gewoon even een voorbeeld... Bijvoorbeeld:
Opgewonden raken van een vrouw die vreemd wilt gaan terwijl haar man van niks weet.

Mja daar over fantaseren kan toch geen kwaad

Als het nou ging om kinderporno ofzo is het een heel ander verhaal natuurlijk...

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 23:11 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Kvind het immoreel of iets dergelijks en ik voel me er kut om... Kan je DM'en?

Ja is goed

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 22:31 schreef kingtoppie het volgende:
75 --> 150mg venlafaxine.

Is gewoon de normale verhoging. Vergelijkbaar met van 10 naar 20 mg bij citalopram ofzo. Succes!

quote:

Op vrijdag 2 maart 2012 22:31 schreef kingtoppie het volgende:
75 --> 150mg venlafaxine.

Ik zit op 112.5 mg venlafaxine.. een psych waar ik was zei dat ik best naar 150 mg kon.
Ik heb dat afgewezen want als ik weer ga verhogen dan krijg ik weer meer last van mijn depressie omdat ik ga verhogen.

quote:

Op zaterdag 3 maart 2012 15:06 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Hoezo? Waarom voel je je negatief over het gebruik van hulpmiddeltjes? Je moet het juist zien als iets positiefs en dat je alle middelen oppakt jezelf te verbeteren en daar zou je je best goed over mogen voelen.

Ja zo moet je ze eigenlijk wel zien. Maar het is vaak ook dubbel..

Ik ga mischien met medicatie starten heb morgen een orienterend gesprek met een psychiater om te kijken of er mogelijkheden zijn en welke dan.

En ik moet zeggen dat ik heel erg twijfel..maar ik heb dan ergens de week erop een gesprek met de psycholoog en dan wil ik het met hem ook nog even bespreken.

Want sommige klachten bij mij zullen altijd blijven vanwege autisme en die medicatie kan ze wel wat onderdrukken/helpen..maar ik ben gewoon bang van dat als ik stop met de medicatie het weer allemaal terugkomt..
en mijn klachten komen en gaan en zijn heel erg afhankelijk van de omstandigheden... en ik zie ook in mijn omgeving hoe makkelijk het is om verslaafd te raken eraan..dus ik zit erg te twijfelen..

Maar het beste is denk ik eerst morgen af te wachten

Wat was bij jullie hetgeen dat doorslag gaf voor het slikken van de medicatie???

Ik was ook altijd erg tegen medicatie, maar nu ik weer was ingestort en alles bij elkaar ook echt goed instortte, dacht ik: ik kan het in ieder geval proberen. Als het niets is, dan stop ik wel weer.

Ik ben ook jarenlang tegen medicatie geweest. Maar wat Nyota ook al zei, op een gegeven moment heb je geen keus meer omdat het zo slecht gaat. En dan kan het net dat zetje in de rug geven om er weer bovenop te komen.

quote:

Op zondag 4 maart 2012 13:33 schreef Sylvana het volgende:
Ik ben ook jarenlang tegen medicatie geweest. Maar wat Nyota ook al zei, op een gegeven moment heb je geen keus meer omdat het zo slecht gaat. En dan kan het net dat zetje in de rug geven om er weer bovenop te komen.

hier dezelfde reden.

heeft alleen nog nooit een blijvend effect gehad. maar we blijven hopen hahaha