Revolutie in Egypte #192: Waar het leger met Chemische wapens aanvalt

quote:

Op zondag 5 februari 2012 23:32 schreef Papierversnipperaar het volgende:
AJE: Geweld verspreidt zich naar de omgeving van Tahrir.

quote:

"Collectieve kracht van Egyptenaren is verdwenen"

"Heel wat fouten in de revolutie hebben in de Egyptische straten tot verwarring en twijfel geleid." Dat zegt Amr Saleh, een docent aan de Al Azhar-universiteit in Caïro. Hij blikt terug en vooruit, een jaar na de val van Moebarak.

Dag op dag een jaar geleden viel de Egyptische president Hosni Moebarak. Hij was bijna 30 jaar aan de macht, 18 dagen van massale volksprotesten verdreven de 83-jarige "farao".

Op de avond van die revolutie vertelde Amr Saleh, die ook enkele dagen mee was gaan betogen, over zijn hoop op een nieuw Egypte. Een jaar later blikt hij voor deredactie.be terug én vooruit, en ziet hij vooral veel fouten in het voorbije jaar van de revolutie.

Fouten van de revolutie

Eén jaar na de val van het regime-Moebarak is in Egypte nog steeds een revolutie aan de gang waarvan de uitkomst moeilijk te voorspellen is.

Sommige Egyptenaren denken dat enkel Moebarak en zijn vertrouwelingen verdwenen zijn, maar dat het regime zelf nog steeds aan de macht is. Anderen zien veel succesvolle veranderingen en vinden dat we vertrouwen moeten hebben in het "vrije parlement".

Sommige Egyptenaren zijn bang voor de islamistische meerderheid in het parlement, bang omdat een regering zo voor een groot deel uit leden van moslimbewegingen bestaat. Anderen zien daarin geen problemen, omdat het nu eenmaal de keuze van het Egyptische volk is. Zij beargumenteren dat we nu al allerlei politieke vormen hebben gehad: nu is het eerlijk om de islamitische bewegingen een kans te geven en de resultaten in de toekomst te beoordelen.

Sommige Egyptenaren zien de Militaire Raad (de legertop, die nog steeds de macht heeft, red.) als trouwe partner van de revolutie. Maar anderen beschouwen de generaals als de vertrouwelingen van Moebarak.

Sommige Egyptenaren hebben respect voor de betogers op het Tahrirplein, anderen beschouwen hen als leden van slapende cellen van buitenlandse inlichtingendiensten.

Eén jaar na de revolutie is de "Egyptische Straat" verdeeld en het is bijna onmogelijk om ook maar een groep te vinden die het eens is over iets. De collectieve kracht die wij, Egyptenaren, deelden tijdens de eerste maand van de revolutie bestaat niet meer.

Naar mijn mening -die ik deel met sommige Egyptenaren- zijn er enkele fouten die de "Egyptische Straat" tot deze staat van verwarring en twijfel hebben geleid.

1. We hadden het Tahrirplein niet mogen verlaten zonder vertegenwoordigers te kiezen. Toen we het belang van zo'n vertegenwoordiging beseften, was het te laat. Velen hadden het idee verworpen en zeiden dat enkel bij verkiezingen onze vertegenwoordigers kunnen worden aangeduid.

2. Het was een cruciale vergissing om religieuze groepen toe te laten om politieke partijen te vormen. Ik begrijp en ik steun partijen die de cultuur en de religie als referentie voor de gemeenschap gebruiken. Maar toen we de salafisten en de Moslimbroederschap hebben toegelaten om partijen te vormen, betekende dat niet dat die partijen op islamitische waarden gebaseerd mochten zijn. Het betekende dat we hun leiders toelieten om het politieke leven van Egypte te leiden.

3. Volgend uit het tweede punt, voelden de Egyptische kerken zich bedreigd. De kerkleiders begonnen het politieke leven en denken van de christenen te leiden. Telkens de kerkleiders hun volgelingen vroegen om voor iets te stemmen, riepen de moslimbewegingen hun volgelingen op om tegen "de kerk" te stemmen.
Chaos en corruptie

4. Het was de bedoeling dat de na de revolutie een interim-regering kregen, een regering van lopende zaken tot er verkiezingen kwamen. Maar plots werd de regering-Sharaf een "noodregering": ze maakten witboeken, voerden nieuwe wetten in, verhoogden de lonen en veranderden het beleid.

Maar dat leidde ertoe dat meer mensen op straat kwamen om voor zichzelf een hoger loon te eisen. Iedereen vergat de waarden van de revolutie en begon te betogen voor eigen belangen.

Daar komt bij dat heel wat bedrijven op de fles gingen. Het resultaat is economische chaos en een stijgende staatsschuld. Dat heeft geleid tot de val van de regering-Sharaf, maar ook de regering-Ganzouri gedraagt zich als een noodregering.

5. De media waren een jaar geleden tegen de revolutie. Nu zijn ze te veel pro-revolutie. Groepen die treinen saboteerden of politiekantoren aanvielen, werden opgevoerd als revolutionairen in elke talkshow. Veel mensen verloren daardoor hun respect voor de revolutie, voor de revolutionairen die chaos creëren. Velen zien de revolutie als een excuus om de wet niet te gehoorzamen.

6. Velen vonden dat ze in de naam van de revolutie spraken op tv en in de pers, maar zij vuurden de haat tegen de revolutionairen nog aan. Bijvoorbeeld door op Al Jazeera beledigingen te uiten in grove taal aan het adres van de militairen. Zij die denken dat ze in naam van de revolutie spreken, die doen alsof zij de revolutie hebben gemaakt, vergeten dat dit een revolutie van het hele volk is. Het zijn die mensen die de meerderheid van de conservatieve Egyptenaren ertoe hebben aangezet om tégen hen te stemmen bij de verkiezingen.

7. Egypte werd honderden jaren bestuurd door corrupte regimes, niet enkel de laatste 30 jaar. Het is fout om dat enkel toe te schrijven aan de kring rond Moebarak. Ik ken geen enkele Egyptenaar die 100 % vrij is van corruptie. Er zijn twee scenario's om dat op te lossen. We kunnen iedereen vervolgen en daarmee jaren bezig zijn. Ofwel hebben we amnestie nodig.

We hebben een frisse start nodig na de revolutie, een nieuw sociaal contract waardoor elke burger gaat werken voor het succes van de revolutie en niet tégen de revolutie om de eigen belangen te beschermen.
"Proces tegen Moebarak brengt niets bij, integendeel"

8. Daarom denk ik dat het proces tegen Moebarak niets heeft bijgebracht aan de revolutie. Ik heb nooit van Moebarak gehouden en ik heb veel kwalijke aspecten van zijn regime gezien. Maar ik ben ervan overtuigd dat zijn proces geen rechtvaardigheid zal brengen.

Integendeel, ik ben ervan overtuigd dat het proces een waarschuwing was voor de Arabische leiders in Syrië en Jemen: zij onderdrukken elke opstand omdat ze zien wat er met Moebarak gebeurt! Ik denk dat de zaken in Bahrein, Syrië en Jemen anders waren gelopen als Moebarak voor hen niet als voorbeeld werd gebruikt.

"Onderwijs is belangrijkste uitdaging"

Ik denk dus dat we veel fouten hebben gemaakt in het eerste jaar van de revolutie. Sommigen hier gaan akkoord met mij, sommigen niet.

Maar velen zijn het erover eens dat we geduld moeten hebben met democratie. Iedereen moet de keuze van het volk respecteren, ook al weten we dat velen van hen ongeletterd zijn.

De echte uitdaging die we nu moeten aangaan is educatie. Goed onderwijs is de enige garantie voor echte democratie. Daarenboven moeten we de rechtstaat versterken, net als de Egyptische identiteit en het principe van burgerschap. Maar we kunnen niet vergeten dat de meerderheid van de bevolking moslim is en elk beleid of elke poging tot hervorming die daarmee in strijd is, zal falen. De huidige islam hervormen door enorme investeringen in educatie, dat is volgens mij de echte uitdaging.

quote:

Egyptian army planned Mubarak ouster before the revolution: Stratfor report

Amidst ongoing controversy about the role of the Egyptian army in the revolution and concerns over the military council’s attempts to clamp down on revolutionaries, a report issued by Strategic Forecasting, also known as Stratfor, revealed that the army was planning to oust former president Hosni Mubarak a while before the start of popular protests.

According to a report written by Stratfor researcher Maverick Fisher, a copy of which the Egyptian daily independent al-Masry al-Youm obtained from WikiLeaks, understanding the January 25 Revolution, which toppled Mubarak’s regime, requires an understanding of the circumstances in which it took place.

The report, published on December 12, 2011 under the title “Contemporary Challenges: Life after Mubarak,” states that while popular will appears to be the only force that drove Mubarak out of power, it is important to examine the role the army played in achieving this goal.

Fisher starts with an overview of the military’s status since the eruption of the July 23, 1952 Revolution, in which the army toppled the monarchy.

Egypt’s late president Gamal Abdel Nasser, writes Fisher, did everything in his capacity to make the military “the vanguard of society” and succeeded in doing so. This legacy was passed on to the two presidents that came after him: the late Anwar Sadat and the former Hosni Mubarak.

From the late 1970s till the mid 2000s, Fisher notes, the military had been the most powerful entity in Egypt but instead of achieving what was originally expected from it as far as economic reform is concerned, it focused on consolidating its power and benefiting from its privileged position.

“Rather than working to elevate Egypt economically, the military oligarchs mostly divvied up the local spoils and lived large.”

This remained the case, Fisher adds, until the bequest scenario came to being and Gamal Mubarak, the former president’s son, was being groomed to succeed his father. The economic plan Gamal and his cronies, mainly business tycoons, had in mind and which revolved around privatizing state assets, constituted a major threat to the military’s hegemony.

“This process was a direct threat to the military’s political and economic position at the top of Egyptian society.”

For the military, Fisher points out, Gamal was also not experienced enough to run a country like Egypt and to understand its complex security issues.
According to Fisher, army generals started putting a lot of pressure on Mubarak months before the eruption of the January 25 protests. While warning him of having any hopes of passing power to his son, they were looking into the possibility of ousting him altogether.

The revolution, adds Fisher, offered the army the best opportunity to carry out their plan while not being directly involved. They made sure to give the impression that they were supporting popular demands and were protecting the revolutionaries, contrary to the brutal repression exercised by police forces, in order to make sure the desired result will be reached smoothly.

“The demonstrations provided the generals with the means to dismantle the Mubarak legacy, the biggest liability to their own livelihood, while maintaining the paramount role of the military.”

That is why Fisher argues that the January 25 uprising was a “palace coup” rather than a revolution and he supports his argument by pointing out that the total number of protestors calling for Mubarak’s ouster did not exceed 1 percent of the population while the minimum percentage in most revolutions is usually 10 percent.

“By the most aggressive estimate only 750,000 people—less than 1 percent of the population of densely populated Egypt took to the streets. In true revolutions such as that which overthrew Communism in Central Europe or the shah in Iran, the proportion regularly breached 10 percent and on occasions even touched 50 percent.”

quote:

Top 5 Stratfor Revelations

Wikileaks is publishing internal memos of the Stratfor security analysis firm. A few tidbits have emerged in these very early days, to wit:

quote:

5. The fifth revelation is that often Stratfor analysts did not know what they were talking about and had an extreme rightwing bias. For instance, this memo on the revolution in Egypt attempts to argue that the officer corps was behind the revolution against Hosni Mubarak and that the masses were insufficiently mobilized to account for it. It is alleged that only 750,000 people came out in Tahrir Square, a small number for a country of 82 million. But in fact that was only in Tahrir. People demonstrated elsewhere in Cairo. And they were in the streets in Alexandria, Suez, Asyut and other cities. Even small towns saw burnings of police stations and HQs of the National Democratic Party. This memo makes a grassroots revolution that shook Egypt from Alexandria to Aswan into an officers’ putsch. While the officers tacked with the wind and did end up siding with the demonstrators against Mubarak, they were clearly playing political catch-up. It was revolutionary groups like April 6 that made the revolution in the cities, and the Muslim Brotherhood in the rural areas. The memo is frankly obtuse and if this is what Booz Allen was paying $20,000 a year for, they should demand their money back.

quote:

Militaire rechtbank Egypte spreekt arts maagdelijkheidstests vrij

Een militaire rechtbank in Kairo sprak vandaag de Egyptische legerarts vrij die vorig jaar maart vrouwelijke demonstranten onderwierp aan maagdelijkheidstests. De onderzoeken zouden nooit uitgevoerd ondanks dat verschillende generaals en officieren het bestaan eerder toegaven.

De uitspraak van de militaire rechter is koren op de molen van activisten die willen dat het leger zo snel mogelijk de macht uit handen geeft aan een burgerregering. De militaire rechter spreekt namelijk een militair vrij, terwijl volgens hen juist een burgerrechter de zaak zou moeten behandelen. Om die reden demonstreerde Samira Ibrahim, zelf een van de vrouwen die onderworpen werd aan een maagdelijkheidstest, vorige maand voor de rechtbank in Kairo:

quote:

Op maandag 26 maart 2012 23:34 schreef rakotto het volgende:

[..]

Wanneer is dat opgenomen? Michael Nabil is al een tijdje vrij.

quote:

Egypt told to give military leaders 'safe exit' by western governments

Pressure applied to grant immunity, Muslim Brotherhood claims, but party insists generals will face trial over alleged killings

Western governments have been encouraging Egypt's nascent political powers to consider offering the military generals currently running the country immunity against prosecution, according to the Muslim Brotherhood.

The Supreme Council of the Armed Forces (Scaf) has been in control of the country since the toppling of former president Hosni Mubarak in February 2011, with the junta's rule marked by continued violent confrontations between revolutionaries and security forces, including allegations that they have ordered the shooting of unarmed protesters.

Senior members of the Muslim Brotherhood's Freedom and Justice party – Egypt's largest political movement, which holds almost half the seats in the country's new parliament – have told the Guardian that the international community has been covertly lobbying them to strike a deal with Scaf that would provide a "safe exit" for the ruling generals in exchange for a smooth transition to democracy.

"Foreign embassies have been advocating this as a solution," claimed Gehad el-Haddad, one of the brotherhood's senior advisers. "They're not just asking us to consider it – they're saying it might be the only way."

Despite early promises of a swift transition to civilian government, Scaf and its leader, Field Marshal Mohamed Hussein Tantawi, have dragged their feet on democratic reform and instead launched several bloody crackdowns against pro-change demonstrators, leaving more than a hundred dead and thousands injured.

A series of international and domestic human rights groups have accused military commanders of sanctioning the use of live ammunition against unarmed protesters, and have called for those responsible to be brought to justice once the generals return to their barracks.El-Haddad said: "[The generals] seem to feel threatened by the possibility of prosecution once they're out of office." He added that the brotherhood did not intend to offer Scaf any immunity deal unless there was popular support for such a move. "There has been loss of human life, there are families who have lost relatives and loved ones. And there's a law protecting human life that has to be enacted; if anyone were to be found guilty, through investigations, they would have to go through the necessary legal process. This is the right course and we don't intend to deviate from that course."

The revelation is likely to cause embarrassment to western governments which, after decades of strong support for the Mubarak regime and other authoritarian Arab governments, have been scrambling to catch up with popular demands for justice expressed by the dramatic uprisings that have swept the region over the past fifteen months.

The British Foreign Office admitted that discussions on the subject have been held with the Muslim Brotherhood, but denied that any advocacy took place. "As part of wider discussions about the political situation in Egypt, the UK has asked the Muslim Brotherhood about its position on immunity for Scaf," said a spokesperson. "We have discussed experiences from other countries and the importance of dealing constructively with the past, but we have never lobbied for immunity for Scaf. That is rightly an internal matter for Egyptians to decide on."

The EU said that it was not aware of member states being involved in talks over immunity, adding: "The EU position is that anyone charged for an alleged crime should be brought to justice." The US embassy in Cairo did not return the Guardian's request for a comment.

Egyptian revolutionaries have put accountability for crimes committed by those in power at the heart of their demands, and activists were outraged at the suggestion that western officials might be contemplating an offer of protection to military commanders who could potentially face multiple charges of unlawful killing when they are finally removed from office.

The Egyptian Initiative for Personal Rights, an NGO, has documented many instances of state violence against civilians under junta rule. Its head, Hossam Bahgat, said: "If indeed western nations have been advocating this then it's an indication that they have learned nothing from the history of transitions or the recent developments in international criminal law that make it abundantly clear that no peace is possible without justice. I am astonished that we are still having this old and tired debate about accountability versus stability; it also shows that these western governments have learned nothing from the mistakes they committed under the Mubarak regime where they were willing to look the other way and just pay lip service to human rights and accountability for the sake of what they believed was stability.

"There is no doubt in my mind or my colleague's minds that, sooner or later, the top command of the military council will answer serious charges in court," he added, citing the massacre of 28 civilians at a Christian protest march last October and the practice of army doctors subjecting female protesters to "virginity tests" as examples of crimes that the country's military leaders may be responsible for.

"What we had before was not just ruthless brutality against peaceful protesters and the killing of scores of them with clear complicity and acquiescence from military officers, but also consequent efforts to shield the perpetrators of these killings from accountability. They want to enjoy the kind of impunity that is no different to the impunity enjoyed by Mubarak's security apparatus for three decades, but it will not be allowed to happen. They will answer for their violations and also for their efforts to obstruct justice."