Gescheiden en/of alleenstaande ouders

Nee precies daarom ontkrachtte ik even je dan is de praktische kant ook geregeld.

quote:

Op woensdag 23 november 2011 11:01 schreef Pvoesss het volgende:
Nee precies daarom ontkrachtte ik even je dan is de praktische kant ook geregeld.

Ik bedoelde eigenlijk ook meer dat tegen de tijd dat je emotioneel alles weer op een rijtje hebt dat je dan al een tijdje verder bent en dan de meeste praktische zaken ook geregeld zijn.

Hey, ik zat laatst al eens te kijekn hier voor een topic over gescheiden ouders.

Top dat het hier staat, en logisch dat je op moet passen met een soortgelijk topic. Want het ontaard makkelijk in "afgeven op de ex-partner" monoloog.

Waar ik wel nieuwsgierig naar ben: hoe gaan de mede-fokkers om met een verschil in de opvoeding, vooral als beide partijen niet met elkaar door 1 deur kunnen?

quote:

Op woensdag 23 november 2011 11:07 schreef MeNicole2 het volgende:

[..]

Ik bedoelde eigenlijk ook meer dat tegen de tijd dat je emotioneel alles weer op een rijtje hebt dat je dan al een tijdje verder bent en dan de meeste praktische zaken ook geregeld zijn.

Ik denk dat dat ook niet waar is, maar heb geen zin om dat toe te lichten

quote:

Op woensdag 23 november 2011 11:45 schreef Troel het volgende:

[..]

Ik denk dat dat ook niet waar is, maar heb geen zin om dat toe te lichten

Ja weet niet hoor. Zoals ik eerder al zei was er bij mij weinig te regelen want alles liep gewoon door zoals het ging maar dan zonder K erbij. Mikael ging nog gewoon naar opa en oma als ik moest werken. Enige wat er veranderde qau praktisch was dat ik met de bus naar het werk moest.

Ja maar dan had jij een heel netwerk en het makkelijk voor elkaar.
1 kind is een heel stuk anders dan 2 wat betreft praktische zaken.
Met 1 kind doe je alles een stuk makkelijker. En is er weinig afspraken conflict.

Ik had er maar 1 en genoeg vrienden, maar die wonen allemaal zo ver weg , en door veel andere zaken niet op familie kunnen vallen ( fysiek onmogelijk bijv.)
Dan is het echt allemaal niet zo simpel hoor.

Daarbij alle belangrijke beslissingen moet je ook in je eentje nemen en als je dan de verkeerde beslissing neemt ( je bent ook maar een mens..) ga je veel sneller aan jezelf twijfelen en jezelf de schuld geven.. Althans had ik.. Of dat je naar bepaalde mensen toe meer toeliet dan je zou willen omdat je zo toe bent aan een keertje bijslapen.. Om maar wat zijstraatjes te noemen..

quote:

Op woensdag 23 november 2011 17:05 schreef _evenstar_ het volgende:
Of dat je naar bepaalde mensen toe meer toeliet dan je zou willen o

Hoe bedoel je dat?

quote:

Op woensdag 23 november 2011 10:30 schreef Pvoesss het volgende:
De praktische kant is nooit geregeld denk ik.
Zeker niet met 2, want hoe doe je dat als de kdvtijden niet matchen met de naschoolse opvang.
En je werk en verschillende vrije dagen van de kinderen? De 1 moet zwemmen de ander mag niet mee.

Maar dat is met 2 ouders meestal niet anders toch? F kan niet zomaar vrij nemen op woensdag omdat 1 van de moet sporten bijv. Daarom ben ik ook gestopt met babyzwemmen.

quote:

Op donderdag 24 november 2011 07:40 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Maar dat is met 2 ouders meestal niet anders toch? F kan niet zomaar vrij nemen op woensdag omdat 1 van de moet sporten bijv. Daarom ben ik ook gestopt met babyzwemmen.

Nee, maar als jij 's avonds naar een vergadering moet of iets dergelijks, heb je (ervan uitgaande dat F. die avond niets heeft), geen oppas nodig. Dus voor dat soort zaken en dingen in het weekend, is het gewoon meer geregeld. Hier komt dat er op neer dat mijn sociale leven dus gewoon redelijk wat tandjes naar beneden is bijgesteld omdat vooral Ruben het heel moeilijk heeft als ik er niet ben of 's avonds wegga. Of ik dat als een probleem ervaar is een tweede overigens Soms mis ik het wel, maar sommige vergaderingen kunnen ook gewoon hier thuis plaatsvinden bijvoorbeeld. Maar lekker stappen zit er niet in. O wacht, dat deed ik toch al nooit

Ja ok, dat ben ik met je eens, maar ik had het even over de voorbeelden die MeNicole en Pvoesss aanhaalden over opvang, bso, kdv etc.
En daar lijkt me, zoals MeNicole zegt, bij een scheiding, als je allebei in dezelfde stad blijft wonen natuurlijk, weinig aan hoeven veranderen.

Maar voor de onverwachten en spontane dingen is het idd allemaal minder makkelijk.
Ik moet het ook wel met thuis afstemmen natuurlijk, maar er ís iig iets af te stemmen, ik hoef niet meteen op zoek naar een oppas.

[ Bericht 28% gewijzigd door BE op 24-11-2011 08:27:45 ]

quote:

Op donderdag 24 november 2011 07:40 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Maar dat is met 2 ouders meestal niet anders toch? F kan niet zomaar vrij nemen op woensdag omdat 1 van de moet sporten bijv. Daarom ben ik ook gestopt met babyzwemmen.

Absoluut natuurlij.
Ik denk alleen dat het voor een alleenstaande moeder iets vaker voor komt (zeker met 2 kids)
Dingen waarbij je maar 1 kind mee kan of wil nemen zijn er best veel.

Zo moet V. overal mee naar toe als X. iets moet en dat is soms heel zwaar voor hem.
En andersom moet X. ook dit weekend mee naar gebarentaal.

Ik doelde meer op de woorden dat het praktische wel goed zit als het eenmaal geregeld is en ik denk dat dit soort praktische zaken wel zal blijven tot de leeftijd dat ze alleen thuis kunnen blijven.

Ah zo. Ik had het idd anders gelezen.
Ja, daar heb je zeker gelijk in denk ik.

Tis denk ik ook hoe je er zelf in staat. Tuurlijk zijn veel dingen niet praktisch. Maar ik vind het nu bv ook niet praktisch dat ik steeds Leander en Matthias mee moet nemen als Mikael van en naar school moet/gaat. Maar tis niet anders.
Toen ik alleen was en ik had 's avonds iets dan moest ie maar mee. Nee niet altijd praktisch maar ik moest het maar doen met wat ik op dat moment had.

En het is idd ok wel beetje wat evenstar zei, soms laat je andere mensen dichterbij dan je eigenlijk zou willen. Ik heb ook wel eens mensen op laten passen die ik normaal nooit gevraagt zou hebben. Maar het was geval van nood en dan moest het wel.

Maar moet wel zeggen dat ik veel repect heb voor ouders die het steeds maar alleen doen allemaal. Helemaal met meerdere kinderen.

quote:

Op donderdag 24 november 2011 10:29 schreef MeNicole2 het volgende:
Tis denk ik ook hoe je er zelf in staat. Tuurlijk zijn veel dingen niet praktisch. Maar ik vind het nu bv ook niet praktisch dat ik steeds Leander en Matthias mee moet nemen als Mikael van en naar school moet/gaat. Maar tis niet anders.

Dat heeft iedere ouder toch? ik denk ook niet dat het dit soort dingen zijn die het zwaar kunnen maken. Maar als er een man aanwezig is en je oudste moet naar scouting om 09:00 dan kan je de jongste gewoon laten slapen, of als er zwemles is om 20:00 idem ditto.

Ik wou trouwens dat ik mijn kinderen naar school kon brengen maar ik moet wel veel werken

quote:

Op donderdag 24 november 2011 10:36 schreef Pvoesss het volgende:

[..]

Ik wou trouwens dat ik mijn kinderen naar school kon brengen maar ik moet wel veel werken

Ja dat is weer een nadeel van alleen zijn Ik kon toen niet meer uren draaien bij mijn werk toen. Via uwv moest ik toen ander werk zoeken en hun zouden dan de opvan betalen. Na beetje rekenwerk kwamen ze erachter dat het toch goedkoper was om me een bijstanduitkering te geven voor de uren dat ik niet werkte. Anders moest ik mijn vaste baan opgeven voor uitzendwerk en dat was ook weer niet handig. Tegen de tijd dt de uitkering rond was trok lief al bij me in en was het niet meer nodig Kreeg toen nog wel al het achterstallige

Ze betalen mij nu meer opvang geld als dat een bijstands uitkering ze zou kosten.
Ik wil heel graag werken hoor, maar de regels zijn heel krom.
En dat is gewoon kut. Wetende dat je van de overheid meer dan het dubbele van een uitkering krijgt om de kinderopvang te betalen en ze als je misschien ernstig ziek bent (wat ik misschien ben)
een uitbrander geven omdat je zo niet in staat bent om deel te nemen aan de arbeidsmarkt.

ik heb verdorie altijd gewerkt ook tot 36 weken zwanger ik werk 4 dagen in de week.
En dan nu is het een probleem dat ik ziek ben, en dan nog beschudligen ook van gut misschien doe ik het wel zodat ik lekker thuis kan blijven.. klote uwv

Maar dat is offtopic, maar juist voor dit soort dingen is een partner zo fijn al is het maar lat.

quote:

Op donderdag 24 november 2011 17:28 schreef JaniesBrownie het volgende:

[knip van heel verhaal]

Nou ja, heel verhaal dus. Hoe ga ik om met de wispelturigheid van mijn ex als het gaat om wat de kinderen ervan moeten weten en de andere kant op: moet ik hem laten weten dat zij moeite hebben met het feit dat hij steeds andere vriendinnen heeft en dat hij hen geen schuldgevoel aan moet proberen te praten omdat ze bij mij wonen...

Meestal denk ik dat ik me er niet mee moet bemoeien, maar het verandert niet, ook al hebben de kinderen allebei al aangegeven dat ze het niet leuk vinden als hij bepaalde dingen doet of zegt.

Ik vind dat lastig. en in OUD thuishoren

Het klinkt niet makkelijk allemaal. Zelf zou ik zeggen dat het belangrijk is om informatie van de kinderen door te spreken met je ex. Als ze bij hem een rot dag zouden hebben gehad of ziekteverschijnselen vertonen of boos/angstig zijn of hem dingen vragen over jou, zou jij het toch ook fijn vinden als hij het zou aankaarten?

Ik zou dus zeker aangeven dat de kinderen aan jou hebben aangegeven dat het wisselen van partner moeilijk is. Zelf niet op ingaan wat jij er van vindt, maar gewoon aangeven wat de kinderen je hebben verteld. Zo neutraal mogelijk houden dus.

Je kinderen vormen zich toch wel een beeld van hun vader. Negatief beinvloeden door nare dingen te zeggen is not done, maar positieve dingen vind ik ook redelijk not done. Anders is het net alsof je het gedrag goedkeurt, terwijl je dat eigenlijk niet doet. De vraag blijft of geldzaken kinderen aangaan, dat ligt denk ik ook wel aan de leeftijd.

Just some thoughts...

Ik heb trouwens wel een vraag die ik hier durf te stellen

Nu Rubens beste vriendje (bijna even oud, broertje bijna net zo oud als Jochem) nu in januari/februari weer een broertje of zusje krijgt, wil Ruben dat natuurlijk ook. Niet zo heel erg, behalve dat hij er heel erg mee bezig is, ook als hij het betreffende vriendje niet net gezien heeft.

Hij heeft het al helemaal uitgedacht: hij wil een broertje, die mag bij Ruben op de matras slapen en als het broertje de hele nacht huilt dan mag de grote lamp aan, want dan hoeft hij niet te huilen.

Hij lijkt niet te snappen (of te willen snappen) dat je voor broertjes een papa en een mama nodig hebt. Je eet namelijk als mama het broertje op en dan komt het er vanzelf uit. (Was het maar zo makkelijk mensen!) Punt is, als ik begin over dat er een mama en een papa nodig is, hij zegt dat hij toch een papa heeft en dat "we" die papa toch kunnen vragen. Hoe kan ik nou op een fatsoenlijke manier (voor een bijna 4-jarige) uitleggen dat je kindjes niet zomaar opeet om geboren te laten worden en vooral dat papa en mama niet meer nog meer kindjes gaan maken? Zou het duidelijk genoeg zijn om enkel te zeggen dat papa en mama niet meer in hetzelfde huis wonen en dat je dan niet samen een kindje kan krijgen? Ik durf dat nu niet zomaar op te brengen, want als hij het niet "pikt" weet ik niet hoe ik het anders zou kunnen brengen.

stel jezelf eerst eens de vraag wat als jullie nog wel samen waren, had je dan wel voor een broertje gegaan? puur omdat Ruben dat wil???
Hoe had je het dan aangepakt?

mijn advies zeker omdat het voor ruben natuurlijk wat complexer ligt , bespreek dit eens met een juf/meester/begeleider van zijn groep?

quote:

Op zondag 27 november 2011 13:36 schreef _evenstar_ het volgende:
stel jezelf eerst eens de vraag wat als jullie nog wel samen waren, had je dan wel voor een broertje gegaan? puur omdat Ruben dat wil???
Hoe had je het dan aangepakt?

mijn advies zeker omdat het voor ruben natuurlijk wat complexer ligt , bespreek dit eens met een juf/meester/begeleider van zijn groep?

Nee, ook niet praktisch gezien inmiddels ook onmogelijk, maar dat verhaal aan Ruben uitleggen vind ik zeker veel te ver gaan

quote:

Op zondag 27 november 2011 13:01 schreef Troel het volgende:
Hij lijkt niet te snappen (of te willen snappen) dat je voor broertjes een papa en een mama nodig hebt. Je eet namelijk als mama het broertje op en dan komt het er vanzelf uit. (Was het maar zo makkelijk mensen!) Punt is, als ik begin over dat er een mama en een papa nodig is, hij zegt dat hij toch een papa heeft en dat "we" die papa toch kunnen vragen. Hoe kan ik nou op een fatsoenlijke manier (voor een bijna 4-jarige) uitleggen dat je kindjes niet zomaar opeet om geboren te laten worden en vooral dat papa en mama niet meer nog meer kindjes gaan maken? Zou het duidelijk genoeg zijn om enkel te zeggen dat papa en mama niet meer in hetzelfde huis wonen en dat je dan niet samen een kindje kan krijgen? Ik durf dat nu niet zomaar op te brengen, want als hij het niet "pikt" weet ik niet hoe ik het anders zou kunnen brengen.

Ik volg de rest van OUD niet, dus sorry voor de domme vraag, maar heb je nog goed contact met je ex?

Indien van wel, dan zou ik samen met hem en Ruben om tafel gaan zitten. Uitleggen dat papa en mama samen moeten beslissen of er een broertje of zusje komt en dat jullie nu samen hebben besloten van niet. In principe dan hopen dat hij er net zo mee omgaat als met andere dingen die hij van jullie niet krijgt en hem lekker uit laten jengelen indien nodig. Bij meer zeuren refereren aan het gesprek en zeggen dat het nu klaar is.

Ik zou het hele technische verhaal eruit halen en het hele emotionele verhaal ook. Indien je niet meer samen met je ex door 1 deur kan, dan kun je het in je eentje doen.

Ik heb een kloon aangemaakt voor dit topic, maar ben niet onbekend hier.
Mijn man en ik gaan zoals het er nu uitziet scheiden (of er moet 1 of ander amazing wonder gebeuren).
Zitten hier ook co ouders? Naar die ervaringen ben ik namelijk heel benieuwd. Het is iets dat wij graag zouden willen, maar hoe vul je dit in? Ik werk onregelmatig, zowel aan uren als dagen. Dus het gaat een heel geregel worden.
Hoe doen anderen dit?

Het hangt heel erg af van de leeftijd van de kinderen. Bedenk dat zowel een co-ouderschap als een een keer in de twee weken-ouderschap, ontzettend veel van een kind vergt. Als het om jonge kinderen gaat is de omschakeling van co-ouderschap heel moeilijk en daar kunnen ze echt lang last van hebben (als: zo lang totdat ze weer naar de andere ouder moeten). Op het moment dat je dicht bij elkaar woont en de kinderen gaan al naar school, is het denk ik een stuk beter te behappen voor ze, omdat ze tijdens schooltijd al veel vastigheid hebben.

quote:

Op woensdag 30 november 2011 14:31 schreef Vivalu het volgende:
Ik heb een kloon aangemaakt voor dit topic, maar ben niet onbekend hier.
Mijn man en ik gaan zoals het er nu uitziet scheiden (of er moet 1 of ander amazing wonder gebeuren).
Zitten hier ook co ouders? Naar die ervaringen ben ik namelijk heel benieuwd. Het is iets dat wij graag zouden willen, maar hoe vul je dit in? Ik werk onregelmatig, zowel aan uren als dagen. Dus het gaat een heel geregel worden.
Hoe doen anderen dit?

Wij hebben ook co ouderschap voor de oudste.
Wij hebben niet om de week zoals vaak gebeurd. Wij vonden onze zoon toen we gingen scheiden nog te jong om een hele week zonder vader of moeder te zijn. We wisselen dus op de donderdag en dan zaterdag of zondag weer. Ondertussen heeft mijn ex ook zijn werkdagen daarop afgestemd dus laten we het zo. Anders moet er weer van alles verandert worden en zoals het nu loopt is het eigenlijk goed.

Waar zijn je kinderen nou als je moet werken? Want dat hoeft dan in principe niet te veranderen.
Maar over co ouderschap moet je goed nadenken. Niet alle kinderen kunnen dat. Wij hebben ook vaak getwijfeld of we het wel zo moesten laten. Het heeft voordelen en nadelen.

Welke nadelen vind jij dan dat er zijn?

quote:

Op donderdag 1 december 2011 11:56 schreef Pvoesss het volgende:
Welke nadelen vind jij dan dat er zijn?

* Hij moet elke keer weer omschakelen. Elke woensdag is ie bv heel anders dan de rest van de week. Slecht luisteren enzo. Bij zijn vader heeft ie dan ook de dag voordat ie weer naar huis moet.
* Omdat zijn vader werkt op de dagen dat Mikael hier is is er weinig ruimte om eens te wisselen ivm feestjes enzo.

En ook dingen nu ie op school zit bv:
* Hij heeft donderdag en vrijdag een andere juf die ik dus nooit zie.
* Zijn vriendjes willen niet bij hem spelen als ie bij zijn vader is.
* Hij moet steeds alles heen en weer slepen. "Huiswerk" en brieven die ie eind van de week mee krijgt enzo. (Niet dat hij daar zelf aan hoeft te denken nog maar die dingen worden door ons ook gewoon weleens vergeten)

En soms is het ook dat er bv ouderavond of weekafsluiting is op school. Dat staat dan aangeplakt. Ik ga ervan uit dat mijn ex dat ziet als ie Mikael naar school brengt of haalt. Maar dat is vaak niet zo en zo zit ik weer alleen te kijken. (En nee ik blijf idd niet mijn ex bellen en smsen dat er weer iets te doen is op school want hij komt daar net zoveel als ik dus hij kan dat net zo goed zelf lezen)

En zo zijn er nog wel meer kleine dingen!

Dank jullie wel voor de antwoorden!
Van mijn kinderen gaat er 1 naar school, de ander volgend jaar pas.
Op dit moment is het zo dat als ik werk, mijn man 's morgens de kinderen uit bed haalt en wegbrengt naar school/ opvang/ opa/oma, dit omdat ik om half 8 al werk. In de late diensten is hij alweer thuis om ze op te halen van school/ opvang etc.
Verder werk ik om het weekend. Waar ik mee zit is bijvoorbeeld die vroege diensten, hoe gaan we dat oplossen? We zullen dan tot een overeenkomst moeten komen dat of mijn man dan 's morgens komt voor de kinderen, of dat ze die dagen bij hem zijn.
Meest ideaal zou zijn om maandelijks om de tafel te gaan en roosters af te stemmen met de dagen met de kinderen, maar ik ben bang dat het dan heel verwarrend wordt voor ze. Het is voor mij niet mogelijk om vaste werkdagen te krijgen, ik kan het redelijk zelf plannen, maar het blijft werken in de zorg met wisselende diensten.
Het liefste wil ik ook geen extra opvang voor de kinderen, ze gaan nu 1 dag naar opa en oma en 2 dagen naar het kdv/ bso.

Je kan best als je bv een maand van te voren weet wanneer je moet werken dan idd met je ex om de tafel gaan zitten. Dan weten de kinderen al ruim van te voren waar ze op welke dag zijn. Als het echt niet anders kan. Je kan dan eventueel een weekschema gebruiken waar voor de kinderen duidelijk op te zien is wie ze brengt en haalt enzo. Zo hebben ze toch een duidelijk inzicht en is het niet zo verwarrend!!

Verwarrend? Hier worden mijn kinderen ook wel eens weggebracht door hun vader. Ik ga dat niet allemaal met hun bespreken van tevoren. Ik maak er geen halszaak van en ze zien hun vader graag dus eigenlijk is dat nooit een probleem en ook echt nooit geweest.
Hoe flexibeler je er zelf mee om gaat, hoe meer je kinderen dat ook doen.

Fijn om dat te horen!

Ik denk dat een maand/ weekschema inderdaad een goede oplossing zou zijn. De komende tijd maar alles goed laten bezinken en aan de slag met alles...

quote:

Op donderdag 1 december 2011 16:08 schreef Vivalu het volgende:
Fijn om dat te horen!

Ik denk dat een maand/ weekschema inderdaad een goede oplossing zou zijn. De komende tijd maar alles goed laten bezinken en aan de slag met alles...

Ik hoop dat je er uit komt: dat maakt het voor iedereen duidelijker en makkelijker. De meeste problemen stammen na de scheiding toch meestal voort uit het niet goed bijhouden van afspraken.

Zo heb ik al geprobeerd een schema neer te leggen bij mijn ex. En zij slaat dit af. Erg vervelend, en je blijft je dan afvragen waar je aan toe bent.

Wat mij ook erg tegenvalt is (en blijft) het verschil in opvoeding. Vooral in hoe met cadeau's om te gaan. Mijn zoontje vroeg me laatst al waarom ik niet zo'n goede vader ben als de nieuwe vriend van mijn ex. Ik vroeg waarom?. Nou, omdat ik niet zovaal cadeautjes voor hem kocht als dat hij van de nieuwe papa kreeg. Erg vervelend.

Zo. Tijd om dit topic even nieuw leven in te blazen.

Ik ben inmiddels al ruim anderhalf jaar weg bij de vader van mijn zoontjes, en na een moeizame start (wat logisch is bij een scheiding) kan ik met recht zeggen dat mijn ex en ik gelukkig gescheiden zijn. We gingen lachend de rechtszaal in, en kwamen er lachend weer uit. De rechter vroeg (terecht??) aan ons wat we er in hemelsnaam kwamen doen, omdat we er volgens hen prima samen uit konden komen.

De bezoekregeling is 'standaard' (één keer in de twee weken van vrijdag tot zondag) en ik breng én haal ze op. Echter, als ik een keer iets heb, is het geen probleem om een weekend te ruilen of zelfs om ze een weekend extra te brengen (bv: dit weekend is standaard bezoek, maar volgende week heb ik op zaterdag bezoek aan mijn dochter. ik heb een dagretourtje voor hem geregeld, dus hij komt volgende week vrijdag even kennismaken op de school en de peuterspeelzaal van de jongens, en neemt ze daarna mee naar huis voor een extra weekend, zodat ik rustig naar m'n dochter kan) Verjaardagen en feestdagen worden om en om gevierd, de vakanties gaan in overleg (met in totaal vier ouders: mij, m'n ex, papabear en zijn ex, aangezien die samen ook twee kinderen hebben).

Gisteren ben ik ze met mijn gezinswerker van Parlan jeugd en opvoedhulp wezen brengen naar hem, en ik kreeg meteen te horen dat wij het zo prima en goed geregeld hadden en dat ze het ook wel eens anders meemaakte. Voor mij voel het gewoon als normaal, ook al ben ik me er terdege van bewust dat het ook anders kan gaan als je ouders zijn gescheiden. Mijn ex en ik kunnen nu gewoon samen door één deur en hij accepteert Papabear alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij vind het ook niet erg als hij erbij is om de kinderen op te halen.

Ik geloof dat ik mag constateren dat ik een 'droomscheiding' achter de rug heb en dat het zowel voor mij als voor de kinderen de beste beslissing is geweest die ik ooit heb kunnen nemen.

Zo, ik wou ook eens een positieve noot aan het verhaal echtscheiding geven; bij deze

quote:

Op donderdag 1 december 2011 16:16 schreef Ordos20 het volgende:
Mijn zoontje vroeg me laatst al waarom ik niet zo'n goede vader ben als de nieuwe vriend van mijn ex. Ik vroeg waarom?. Nou, omdat ik niet zovaal cadeautjes voor hem kocht als dat hij van de nieuwe papa kreeg. Erg vervelend.

Dit verscheurt mijn hart .. een nieuwe papa??? hou op .. kinderen hebben maar één papa en dat is hun echte papa. mijn kinderen noemen mijn nieuwe vriend gewoon bij zijn voornaam en ook al voedt hij ze méé op, hij zal nooit hun vader worden ..

quote:

Op zaterdag 18 januari 2014 19:38 schreef DJMO het volgende:

[..]

Dit verscheurt mijn hart .. een nieuwe papa??? hou op .. kinderen hebben maar één papa en dat is hun echte papa. mijn kinderen noemen mijn nieuwe vriend gewoon bij zijn voornaam en ook al voedt hij ze méé op, hij zal nooit hun vader worden ..

Holy ghost from the past batman!

Mmmhhh om je niet te laten schrikken.... ik was als papa al afgeserveerd (het werd papa Ordos in plaats van papa, de nieuwe vriend, nu echtegenoot, was papa) na een kleine drie/vier maanden nadat ik het huis verliet (en we waren nog niet gescheiden!)

quote:

Op zaterdag 18 januari 2014 22:59 schreef Ordos20 het volgende:

[..]

Holy ghost from the past batman!

Mmmhhh om je niet te laten schrikken.... ik was als papa al afgeserveerd (het werd papa Ordos in plaats van papa, de nieuwe vriend, nu echtegenoot, was papa) na een kleine drie/vier maanden nadat ik het huis verliet (en we waren nog niet gescheiden!)

en hoe gaat het nu dan? zie je je kind(eren) nog wel?

quote:

Op zaterdag 18 januari 2014 23:02 schreef DJMO het volgende:

[..]

en hoe gaat het nu dan? zie je je kind(eren) nog wel?

Nu, iets meer dan twee jaar verder, zie ik mijn zoontje een tijdje niet, dit is een besluit wat ik zelf heb moeten nemen.

Maar er is een heel gedoe aan vooraf gegaan. Zo ben ik, kort na het schrijven van de post in December van 2011, met een advocaat in de weer geweest om überhaupt informatie te krijgen over mijn zoon van mijn ex direct. Ik hoor namelijk niks van haar. Niet of hij iets bij de huisarts heeft, niets over vriendjes en blijven slapen, niks over zijn bankrekening. Niet zijn sportkeuze NOCH hoe het met hem gaat op school. Enkel wat hij mij vertelt als ik hem eens in de twee weken (als ze hem niet achter wilde houden) 6 uurtjes zag.

Helaas had mijn ex gefinanceerde rechtshulp. Oftewel, ik kon even ¤150 eur aftikken voor een brief, en mevrouw kon traineren voor welgeteld ¤90 voor de duur van het hele gebeuren. Aan het eind van de rit waren we geen stap verder, ik weer een duizend of twee euro lichter, en alleen een stap naar de rechter was over (maar die procedurekosten kan ik niet betalen, plus dat mijn advocaat het halve land moest doorreizen..... betaal je geld voor niks).

Na veel gesteggel heb ik de directeur van de school van mijn zoontje te pakken gekregen. Nu krijg ik in ieder geval informatie over hoe het met mijn zoontje gaat (helaas was het niet zo afgesproken in het convenant..... maar blijkbaar gelden alleen de regels als ze op mij betrekking hebben, vice versa is het niet van toepassing).

Het nadeel is: in 2012 verloor ik mijn leaseauto. Sindsdien rij ik met mijn eigen Auto 500 km heen en terug (ca 250 km 1 kant op) om hem maar 6 uurtjes te mogen zien. Dus je zit de hele tijd op je horloge te kijken. En tot ze mijn vriendin ontmoet heeft en het huis heeft gezien weigert ze mij met hem een band op te laten bouwen of met mijn vriendin een band op te laten bouwen. Dit terwijl haar huidige man, voorheen mijn collega, al voor dat ik het huis uit ging voorgesteld werd (terwijl ik aan het werk was) aan mijn zoontje.

Omdat het zo ver rijden is (ik ben 5 tot 6 uur aan het rijden op zo een Zaterdag), ik meer geld kwijt ben aan vervoer dan aan kinderalimentatie, en ik gebroken van de stress en vermoeidheid terug kom (laat staan dat ik geen band met hem opbouw in die korte tijd), heb ik de bezoekregeling een maand of twee stopgezet tot zij haar afspraak nakomt en het hier komt bekijken zodat hij een volledig weekend door kan brengen. En dat we elkaar halverwege met vervoer tegemoet komen want het is nu een beetje absurd (naast het feit dat haar huidige man een leaseauto heeft. Ik wordt geacht te rijden, omdat ten tijde van het convenant ik een leasauto had, en beide advocaten het een goed idee vonden dat ik alleen zou rijden, om zo extra tijd met mijn zoontje door te brengen).

En op het hele papa gebeuren, hij is slim. Als ik hem ophaal dan zegt hij eerst Ordos, daarna papa Ordos, en dan papa. En hij benoemt de nieuwe man van mijn ex als K. als hij bij mij is. Maar het doet pijn als hij naar de deur rent en K. staat in de deur en hij roept papa. Zijn moeder stimuleert het. Ik heb meegemaakt dat ik hem afzette terwijl zij in de deur stond. Leuk om te horen dat hij doei papa zegt, zij hem geërgerd aankijkt en zegt dat ze Ordos moet zwaaien, en dat papa binnen zit.

Anyway Ik bel hem nog wel, en ik lach altijd als ik elke week weer foto's van zijn school zie, hoe hij er nu weer bij loopt. Ik mis hem en het bloed dat ik een moeilijke beslissing heb moeten nemen, maar ik blijf altijd hoop houden.

Zo en dat was een hele infodump, voor de tl;dr crowd: nee op dit moment zie ik hem even niet in de hoop hem langer te kunnen zien in de toekomst (het hele weekend)

quote:

Op zondag 19 januari 2014 09:35 schreef Ordos20 het volgende:

[..]

<knip>

Wat doet dit verhaal pijn om te lezen, laat staan als je het mee moet maken .. Ik vind je heel sterk overkomen. wat er ook gebeurt blijf vechten voor je zoontje ! er komt een tijd dat hij de ware aard van zijn moeder leert kennen ...

quote:

Op zondag 19 januari 2014 10:39 schreef DJMO het volgende:

[..]

Wat doet dit verhaal pijn om te lezen, laat staan als je het mee moet maken .. Ik vind je heel sterk overkomen. wat er ook gebeurt blijf vechten voor je zoontje ! er komt een tijd dat hij de ware aard van zijn moeder leert kennen ...

Dat, en niet bij de pakken (meer) neer gaan zitten.

Voordeel, als hier iemand een vervelende ex heeft kan ik je alle trucjes aanwijzen om het die ex zo lastig mogelijk te maken. Want ik ken de klappen van de zweep.

(positief blijven he )

gelukkig heb ik die trucjes niet nodig, mijn ex en ik zouden model kunnen staan voor de ideale scheiding

quote:

Op zondag 19 januari 2014 11:08 schreef DJMO het volgende:
gelukkig heb ik die trucjes niet nodig, mijn ex en ik zouden model kunnen staan voor de ideale scheiding

Ik vind, als je al ergens boos op zou moeten worden tijdens een scheiding, is het als een ouder zich willens en wetens onttrekt aan zijn kind, als de andere ouder wel welwillend is om de ex-partner overal bij te betrekken.

quote:

Op zondag 19 januari 2014 11:15 schreef JaniesBrownie het volgende:
Denk je dat ze ook echt langs gaat komen om te kijken dan?
Zoals ik het lees, wil ze je liever helemaal kwijt, ben je niet bang dat ze niet komt en het feit dat jij nu 'geen moeite voor hem doet' tégen je gaat gebruiken? (Je wilde hem die 2 mnd niet zien, dan nu ook niet!)

Daarom is het ook een moeilijk besluit. Ga ik elke maand dieper het rood in om heen en weer te rijden, voor 6 uur waarin je niks opbouwt, of ga je voor de toezegging die gedaan is (geschreven). De situatie zoals die er nu ligt kan alleen via de rechtbank, en we weten allemaal wat dat op gaat leveren -- gaat mij een smak geld kosten zonder uitkomst (helaas) want IK ben toch uit hun woonplaats weggegaan?. Dus.

De tijd zal het zeggen. Hoewel ze net een tweeling heeft gehad, en als het een beetje gaat als met mijn zoon zit haar huidige man de hele nacht op om voor ze te zorgen. Als die daar mee ophoudt, dan zit mijn zoontje in de weg. Je kan gewoon niet veel als de ex-vrouw gehaaid wil gaan doen.

Het is niet een "roll-over and die" beleid van mijn kant, maar wel 1 van maar weer proberen omdat er wel schot in moet, maar niet over de kop van mijn zoon. Die mag hier niks van meekrijgen (ik praat ook nooit slecht over hun thuissituatie met hem. Nooit).

Dit topic gaat volgens mij meer over mensen die zelf gescheiden zijn, maar ik heb misschien een tip voor mensen die willen scheiden, maar die niet durven i.v.m. welzijn van kinderen. Het hoeft namelijk allemaal niet zo'n drama te zijn.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was en mijn zusje 6. Ik ging net naar de middelbare school, dus de timing was niet fijn voor mij (ik ben niet zo van veranderingen). Achteraf gezien was dat de minste periode van alles.

Mijn ouders zijn in heel goed overleg uit elkaar gegaan met oog op mij en mijn zusje. Dat is m.i. hetgeen wat vaak ontbreekt, ze denken meer aan zichzelf dan aan de kinderen. Wij bleven met zijn drietjes (mam, ik, zusje,) in hetzelfde huis wonen en alles bleef hetzelfde. Geen gezeur over meubels verdelen, mijn vader zou alles later nieuw kopen.

Omgangsregeling was in het begin 1x pw een weekend bij vader. Later toen we wat ouder werden 1 weekend per 2 weken. Ondertussen konden we gewoon telefonisch contact behouden met elkaar.

Tot op de dag van vandaag brengt mijn vader elke vrijdag wat boodschapjes bij mijn moeder (ook omdat mijn zusje daar nog woont) omdat ze het niet breed hebben.

Misschien klinkt dit te mooi om waar te zijn voor sommigen, maar het kan dus ook anders en in goede harmonie.

Moraal van het verhaal en ook tip: denk bij een scheiding niet teveel aan jezelf (kan lastig zijn), maar kijk naar het welzijn van de kinderen. Het maakt het echt zoveel makkelijker. Een scheiding is nooit leuk, begrijp me niet verkeerd. Maar het (onnodig) moeilijk maken daar is echt niemand bij gebaat.

quote:

Op zondag 19 januari 2014 11:55 schreef JaniesBrownie het volgende:

[..]

hoe lang wil je dat volhouden dan? Neem aan dat je uiteindelijk wel weer gaat rijden, ook als ze niet komt...
Lastige situatie wel. Snap vrouwen niet die hun kinderen hun vader ontzeggen (dat is het, niet andersom!)

Ik kan er ook absoluut niet bij. Wat een krengen heb je erbij zitten (sorry ik heb voor dat soort vrouwen echt geen goed woord over).

Maar, misschien 1 klein voordeel, later als hij groot is en het verhaal in al zijn waarheid hoort bestaat er een kans dat hij meer naar de vader trekt. En terecht.

Grappig ik zie het anders..
Ik vind wel dat je de gemakkelijke weg kiest. Even 2 maanden niet heb je een kind enorm mee.. en als je dan weer wel gaat rijden snapt het kind het heus niet beter..

En als je idd zo ver weg bent gaan wonen dan weet je toch dat er bijkomende kosten bij kunnen komen..

De weg die je nu kiest vind ik iig niet slim.