Op vrijdag 4 november 2011 19:31 schreef greavy het volgende:Zoals ik al aangaf, zal ik een kort verslag doen van het vervolg van de desbetreffende aanrijding met een persoon in Dordrecht, overweg Zuidendijk.
De dag zelf verliep maar gematigd na het voorval. Gesprek met de recherche, gesprek met Slachtofferhulp, en na 3,5 uur na het ongeval konden wij weer richting huis. Iemand uit Lelystad werd naar station Dordrecht gebracht, Ik en iemand uit Santpoort naar de overweg (mijn scooter stond er en zijn auto). De laatste mevrouw werd naar huis gebracht, zij stond alleen maar te wachten voor de slagbomen, en zag het frontaal voor haar ogen gebeuren.
Piet (fictieve naam) uit Santpoort ging nog naar de Wieldrechtse Zeedijk voor foto’s. Hij wou nog niet naar huis. Ik ben wel naar huis gegaan. De rillingen liepen mij weer over het lijf toen wij bij de overweg waren… Ik ben spoedig vertrokken, er niet meer aan gedacht.
Thuis gekomen, circa half 7, 4 uur na het voorval, ben ik eerst gaan eten, vervolgens met mijn moeder gesproken, en toen gebeld met mijn vader. Ik heb mijn hart kunnen luchten. Tijdens het gesprek kreeg ik nog rillingen, barstte ik in tranen uit en dergelijke. Dit was doodnormaal volgens Slachtofferhulp, maar er over praten is dan het beste. Ik heb die dag vele steunbetuigingen via diverse media gehad. Per e-mail, sms, telefoon, Twitter en andere online media. Velen hadden het al gehoord, op Somda werd zelf al gemeld dat er 3 spotters bij stonden.. Dat heb ik toen ook laten verwijderen, want de namen werden zelfs vermeld.
Deze avond verliep niet zoals normaal. Toen ik tv keek, barstte ik in tranen uit, ik rilde erbij. Het verwerken was toch nodig. Ik had sterke afleiding nodig. Deze nacht ben ik vele keren wakker geweest, heb nachtmerries gehad, zwetend in mijn bed gelegen.
De volgende dagen gingen gestaag voorbij. Het gebeurde op Woensdag, op Donderdag ochtend was ik het beu, en voor de verwerking ben ik met een vissersstoel naar de betreffende overweg gereden. Ik heb enkele foto’s gemaakt, maar heb daar toen uren gezeten. De situatie bekijken. In het begin was het heftig. Ik heb doorgezet. Uiteindelijk heeft het geholpen. Op locatie heb ik nog met diverse mensen gesproken. Passanten herkenden mijn scooter, vroegen wat er gebeurd was, waarom die daar überhaupt stond (een aantal wisten de oorzaak niet). Ik ben er niet gedetailleerd op in gegaan. Maar heb toch mijn hart enigszins kunnen luchten. Na 4 uur ben ik weer naar huis gegaan.
Ik moest oorspronkelijk 5 dagen in de week werken bij een pizzaria. Ik heb de donderdags aan mijn baas verteld dat dat voorlopig niet ging lukken. Ik ben 3 weken thuis geweest. De concentratie op elk punt ontbrak.. Mijn baas begreep het. Gelukkig. Ook hij is nog langs geweest bij mij, en heb ook bij hem mijn hart kunnen luchten. Zo’n baas tref je niet overal. Was erg meegaand.
In de eerste opvolgende weken herhaalden de nachten met nachtmerries zich steeds. De vrijdag ben ik zelfs naar de huisarts gegaan, om oplossingen te zoeken. Ik heb toen slaappillen gekregen, die ook hielpen. Ik sliep rustiger. De verwerking ging gestaag. Na circa 2 weken was ik zover dat ik het weg kon stoppen. Er niet elke minuut aan denken. Concentratie werd weer beter. Ondertussen is mijn normale leven wel doorgegaan natuurlijk. Maar het was wel anders. Na een maand was de rust echt wedergekeerd, en kwam het niet continu naar voren. Ik hoefde geen moeite te doen om het weg te stoppen. In deze maand ben ik veelvuldig bij de overweg geweest. Ook dat ging beetje bij beetje beter. Verwerken van de situatie was juist zo het beste, naar mijn idee. Ook Slachtofferhulp dacht dat. Had ik er niet heen gegaan, zou ik het waarschijnlijk niet meer gedurfd hebben..
Nu het circa 5 maanden later is, is er nog wel wat in mijn geheugen blijven steken. De verwerking is uiteraard netjes gegaan, en de trauma is aardig verwerkt. Maar alsnog, deze zal niet verdwijnen. Zo heb ik ongeveer 3 weken geleden nog iemand met z’n fiets tegen gehouden, omdat deze persoon bij gesloten slagbomen, en aanstormende IC, nog even onder de slagbomen doorpiepte, met een fiets nota bene. Hij heeft het geweten. Mijn woede kon ik toen even niet beheersen. Het was bijna een tweede keer raak op deze plaats. De machinist was ook enorm geschrokken, en hing weer knetterluid op de tyfoon, wat door merg en been ging. De beelden van de eerste keer laaiden weer bij mij op.. Maar gelukkig heb ik er niet veel last meer van gehad.
Vragen, stel ze gerust. Ik kijk dan wel of ik ze beantwoord, en in welke wijze.