Het grote "rammelaars"-topic deel 32

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 10:03 schreef Stormqueen het volgende:
Grappig om te zien dat er toch best wat meiden zijn die flink jonger zijn dan ik, die al helemaal de pan uit rammelen Ik wil an sich ook wel, maar ik vind het nog veel te eng Het is zo'n immense verantwoordelijkheid en mijn leven is nu zo vanzelfsprekend - ik sta op, rommel in de badkamer, ga naar m'n werk, kom weer thuis, boodschappen doen, koken en dan wat aan de klus. (aan het huis, niet aan kinderen nog ) Maar als ik een kind zou krijgen moet ik dus ALLES omgooien, en dan raak ik al een beetje in paniek

_{(ik zie wel vaak als argument dat baby's cute zijn, maar ik denk voornamelijk aan als ze niet cute zijn - de hele nacht huilen, en de periode na de baby-tijd dat alles "Nee!!!" is enzo )}

Anyway, herkent iemand die gevoelens en hoe ga je daar mee om? Of neemt het rammelen op een gegeven moment dusdanig de overhand dat die argumenten niet meer meespelen?
Ik maak me licht zorgen - met de nadruk op licht - dat dat JA IK WIL NU!!! gevoel nooit gaat komen, ondanks het feit dat ik zeker weten wel kinderen wil. En ook niet pas over 8 jaar, omdat er massa's mensen in mijn omgeving aan het jongen zijn momenteel en ik niet wil dat mijn kind de verwende benjamin wordt zonder leeftijdsgenootjes om zich heen
Wanneer bepaal je dan of het moment echt goed is? Argh, dilemma's

(achtergrondinfo: ik ben 30, mijn vriend 28, 5 jaar samen waarvan 3 jaar samen in koophuis, allebei HBO en al 6 jaar werkend - volwassen en verantwoordelijk genoeg op papier, maar dus niet in ons hoofd )

Ah, jullie krijgen volgens mij echt zo'n spekkie met een grote bos krulletjes (nee, ik noem je niet dik )

Maar ik denk eigenlijk dat niemand er ooit echt helemaal klaar voor is. Het is toch altijd een voorstelling die je ervan maakt, en die pakt volgens mij toch echt altijd anders uit... En het lijkt me ook doodeng, vooral als ik soms in OUD meelees over allerlei zaken waar ik geen fluit vanaf weet Maar uiteindelijk zijn er al een heleboel kindjes geboren en leer je snel genoeg Dat is het argument dat ik mezelf voorhoud voor alsooitdan

Ik rammel niet hoor.. Echt niet
Aaarrgghhhh

@Stormqueen, herkenbaar hoor. Ik was 32 toen ik zwanger werd. We hebben het er eigenlijk nooit serieus over gehad, over wel of geen kinderen krijgen en zo ja, wanneer. Geen lijst met voor- en tegens gemaakt Wij hebben eigenlijk nu een kind 'omdat het kon', omdat het welkom was, omdat wij nieuwsgierig waren, omdat we nog een plekje vrij hadden in ons hart en in ons huis Ik heb nooit echt erg gerammeld, en daarin ben ik anders dan veel meiden die ik ken. Graag een baby willen vasthouden op kraambezoek, jaren van tevoren al weten welke spulletjes/kleertjes ze willen gebruiken (en zelfs al dingen gekocht hebben), urenlang mijmeren over hoe het zal zijn, of ze borstvoeding gaan geven of niet, zelfs welke opvoedmethodes ze zullen hanteren: ik heb het allemaal voorbij zien komen en me erover verbaasd. Ik herken dat helemaal niet! Ik ben er gewoon in gedoken - we zijn met de pil gestopt met de houding: gebeurt het, dan is het hartstikke leuk, gebeurt het niet, dan leggen we ons daarbij neer. En het heeft leuk uitgepakt, we hebben nu een baby van 12 weken, gezond, blij en altijd lachend, heerlijk knap, leuk en lief

Het is wel heel anders dan ik had verwacht. Het moederschap geeft me vleugels. Na een lange dag op kantoor plofte ik vroeger op de bank, of ging ik iets leuks en ontspannends doen. Nu ligt er een ventje op me te wachten dat aandacht en zorg nodig heeft, en ik doe dat met liefde. Ik krijg er energie van. Dat is fijn, want van te voren zag ik daar best tegenop. Ik heb best veel tijd voor mezelf nodig, mijn batterij laadt op door af en toe alleen te zijn. Soms vliegt het me ook weleens aan, dan voel ik de verantwoordelijkheid heel zwaar op me wegen. Deze week is hij een beetje ziek, en vandaag ben ik thuis bij hem. Toen ik gister van mijn werk naar huis liep, kreeg ik het echt even te kwaad: het vooruitzicht om de dag alleen met hem door te brengen benauwde me opeens. Hij ziekjes, ik alleen...Op zulke momenten denk ik weleens, wow, waar ben ik aan begonnen, dit is nu mijn leven! Maar dan kom ik thuis, en dan zie ik die mooiste lach, en dan is het weer goed.

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 10:03 schreef Stormqueen het volgende:
Grappig om te zien dat er toch best wat meiden zijn die flink jonger zijn dan ik, die al helemaal de pan uit rammelen Ik wil an sich ook wel, maar ik vind het nog veel te eng Het is zo'n immense verantwoordelijkheid en mijn leven is nu zo vanzelfsprekend - ik sta op, rommel in de badkamer, ga naar m'n werk, kom weer thuis, boodschappen doen, koken en dan wat aan de klus. (aan het huis, niet aan kinderen nog ) Maar als ik een kind zou krijgen moet ik dus ALLES omgooien, en dan raak ik al een beetje in paniek

_{(ik zie wel vaak als argument dat baby's cute zijn, maar ik denk voornamelijk aan als ze niet cute zijn - de hele nacht huilen, en de periode na de baby-tijd dat alles "Nee!!!" is enzo )}

Anyway, herkent iemand die gevoelens en hoe ga je daar mee om? Of neemt het rammelen op een gegeven moment dusdanig de overhand dat die argumenten niet meer meespelen?
Ik maak me licht zorgen - met de nadruk op licht - dat dat JA IK WIL NU!!! gevoel nooit gaat komen, ondanks het feit dat ik zeker weten wel kinderen wil. En ook niet pas over 8 jaar, omdat er massa's mensen in mijn omgeving aan het jongen zijn momenteel en ik niet wil dat mijn kind de verwende benjamin wordt zonder leeftijdsgenootjes om zich heen
Wanneer bepaal je dan of het moment echt goed is? Argh, dilemma's

(achtergrondinfo: ik ben 30, mijn vriend 28, 5 jaar samen waarvan 3 jaar samen in koophuis, allebei HBO en al 6 jaar werkend - volwassen en verantwoordelijk genoeg op papier, maar dus niet in ons hoofd )

SQ, ik heb een dochter van 7 inmiddels en vind mezelf nog steeds niet volwassen... Denk ook niet dat dat gevoel ooit komt.

Bij ons is het ook ongeveer zo gegaan als bij aventura, de ruimte was er (in huis en hart idd) en ja, goh, laten we het eens proberen... ik kreeg een hartverzakking toen ik positief testte. En ik heb me tijdens de zwangerschap heel regelmatig afgevraagd of ik het eigenlijk wel zou kunnen. Of ik wel geschikt was Soms vraag ik me dat laatste nog wel eens af

bedankt voor de reply's, het doet me deugd om te lezen dat ik niet abnormaal ben
Ik denk ook niet dat ik het type ben waarvan dat JAAAAA gevoel ooit zal komen, bij mij is alles altijd meer zo van "ik werp mezelf maar in het diepe en we zien wel wat er gebeurt". Voorlopig blijf ik toch nog wel even kind-loos (eerst de weekendbiertjes en de sigaretten maar eens leren te weigeren )

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 11:09 schreef Stormqueen het volgende:
bedankt voor de reply's, het doet me deugd om te lezen dat ik niet abnormaal ben
Ik denk ook niet dat ik het type ben waarvan dat JAAAAA gevoel ooit zal komen, bij mij is alles altijd meer zo van "ik werp mezelf maar in het diepe en we zien wel wat er gebeurt". Voorlopig blijf ik toch nog wel even kind-loos (eerst de weekendbiertjes en de sigaretten maar eens leren te weigeren )

ah zo te lezen niks veranderd

Dat we alles om hebben moeten gooien vind ik niet echt. Ik sta op, rommel wat in de badkamer, ga naar mijn werk, doe boodschappen, kom thuis, kook eten. Eigenlijk is het allemaal hetzelfde. Alleen zit daar tussendoor de activiteiten voor/met een kind geweven. Daar groei je vanzelf in is mijn ervaring. _{En je krijgt er zoveel voor terug he}

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:34 schreef Estrys het volgende:

[..]

ah zo te lezen niks veranderd

Dat we alles om hebben moeten gooien vind ik niet echt. Ik sta op, rommel wat in de badkamer, ga naar mijn werk, doe boodschappen, kom thuis, kook eten. Eigenlijk is het allemaal hetzelfde. Alleen zit daar tussendoor de activiteiten voor/met een kind geweven. Daar groei je vanzelf in is mijn ervaring. _{En je krijgt er zoveel voor terug he}

hehehe, het zou je verbazen, ik denk dat de weekendbiertjes en de sigaretten nog zo'n beetje het enige zijn dat correspondeert met de SQ anno 2003
maar die kindactiviteiten vreten toch ook tijd? Hoe pas je dat in hemelsnaam in?

(okee, nog iets wat nooit veranderd is aan mij, ik kan niet uit bed komen 's morgens, ever )

Ik voel me best dom eigenlijk
post toch al een tijd mee en ik dacht, waarom een heel topic over rammelaars, is er zoveel keuze tussen dan

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:44 schreef Stormqueen het volgende:

[..]

hehehe, het zou je verbazen, ik denk dat de weekendbiertjes en de sigaretten nog zo'n beetje het enige zijn dat correspondeert met de SQ anno 2003
maar die kindactiviteiten vreten toch ook tijd? Hoe pas je dat in hemelsnaam in?

(okee, nog iets wat nooit veranderd is aan mij, ik kan niet uit bed komen 's morgens, ever )

2003 mijn hemel we worden echt oud

Ik denk dat het 'sochtends misschien een kwartiertje extra kost nu. En na 20 uur 'savonds heb je de hele avond voor jezelf. Bij ons voelde de babytijd even als tropenjaren om het zo te zeggen. Maar een kind is ook gezellig, leuk en grappig en zo kan ik nog wel doorgaan. Zelf om zes uur je bed uit doe je met liefde Nou ja met liefde en gemopper mijnerzijds

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:48 schreef miss-jones25 het volgende:
Ik voel me best dom eigenlijk
post toch al een tijd mee en ik dacht, waarom een heel topic over rammelaars, is er zoveel keuze tussen dan

Ow heerlijk!

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:55 schreef Estrys het volgende:

[..]

2003 mijn hemel we worden echt oud

Ik denk dat het 'sochtends misschien een kwartiertje extra kost nu. En na 20 uur 'savonds heb je de hele avond voor jezelf. Bij ons voelde de babytijd even als tropenjaren om het zo te zeggen. Maar een kind is ook gezellig, leuk en grappig en zo kan ik nog wel doorgaan. Zelf om zes uur je bed uit doe je met liefde Nou ja met liefde en gemopper mijnerzijds

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Het komt dus wel goed? Als het kind er eenmaal is?

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:58 schreef Stormqueen het volgende:

[..]

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Het komt dus wel goed? Als het kind er eenmaal is?

Als ik het kan, kan jij het ook... echt

voorbeeldje:
ik had toevallig vanmorgen nog een msngesprek (zo 2008) met vriend. Over dat we nu de zaken toch veel beter onder controle hebben dan voorheen. Het onderwerp van dat gesprek was de herfstwandeling van Isa... in groep 1 had ik geen flauw benul, nu ben ik zo ver dat ik automatisch pakjes drinken insla om ipv de beker mee te geven. Want minder zwaar... idem voor brood, vandaag in plastic zakje, normaal netjes in broodtrommel. Extra plastic zak mee voor op te zitten... Zulke dingen groei je in, daar moet je eerst fouten voor maken, dat hoort echt
En al die klasgenootjes waarbij het wel in groep 1 al meteen goed ging, die hebben allemaal oudere broertjes/zusjes

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 10:35 schreef Vicky het volgende:
Ik rammel niet hoor.. Echt niet
Aaarrgghhhh

Ik ook niet
(bij de onthaalmoeder zijn ofwel de andere mama's opnieuw zwanger of is hun gezin al compleet (met 2 of 3 kinderen) of zijn het nog zo'n kleine baby's. Mijn god, ik wil oohoook )

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:48 schreef miss-jones25 het volgende:
Ik voel me best dom eigenlijk
post toch al een tijd mee en ik dacht, waarom een heel topic over rammelaars, is er zoveel keuze tussen dan

briljant.....

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:48 schreef miss-jones25 het volgende:
Ik voel me best dom eigenlijk
post toch al een tijd mee en ik dacht, waarom een heel topic over rammelaars, is er zoveel keuze tussen dan

Dat heb ik ook een hele tijd gedacht Tot ik het topic ooit een keer uit nieuwsgierigheid opende..

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 20:04 schreef Chan het volgende:

[..]

Dat heb ik ook een hele tijd gedacht Tot ik het topic ooit een keer uit nieuwsgierigheid opende..

+1

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 12:55 schreef Estrys het volgende:


Ik denk dat het 'sochtends misschien een kwartiertje extra kost nu. En na 20 uur 'savonds heb je de hele avond voor jezelf.

Ik vind net als Aventura dat ik meer energie heb gekregen door de komst van de kinderen. Of, om het wat negatiever te formuleren: ik moet wel doorgaan en dus ga ik door. Maar wat jij schrijft herken ik niet.

We zijn 's ochtends wel meer dan een kwartier kwijt. De kinderen moeten verschoon en aangekleed worden, te eten en drinken krijgen (Lena drinkt nog aan de borst en die tijd komt er dus bovenop) en de puinhopen na het ontbijt moeten opgeruimd worden. Als zij klaar zijn met ontbijten dan kun je zelf niet eventjes onder de douche springen omdat er opgelet moet worden, en dus is het het handigst om te douchen net voordat ze wakker worden (maar zie dat maar eens te plannen). Als je op pad wilt gaan en de kinderen eindelijk in jassen gestoken hebt dan moet er altijd wel weer een verschoond worden. Ze moeten naar het kinderdagverblijf gebracht worden. De opvang ligt naast onze woning, maar het kost toch meer tijd dan je zou denken (Ivan gaat onbedaarlijk huilen en er moet wat informatie doorgegeven worden over Lena). Als je thuiskomt kun je nog een berg speelgoed opruimen en het komt ook wel voor dat er nog een bed verschoond moet worden vanwege een plasincident.

Dat is de ochtend en die is relaxed vergeleken met de avond. Dan zijn de kindjes allebei moe en hongerig en lastiger tevreden te houden. Tot een uur of half 8 zitten we in de spits. Als alles meezit slapen de kinderen dan en hebben we de avond voor onszelf, maar het komt ook regelmatig voor dat het niet meezit en er een kindje getroost moet worden. Lena (nu 9 maanden oud) drinkt nog 's avonds laat en 's nachts, en 's ochtends sta ik om kwart voor 6 op zodat ik haar nog kan voeden voordat ik naar mijn werk ga. Op mijn werk kolf ik één keer.

Moraal van het verhaal: jep, het leven zonder (kleine) kinderen is een stuk rustiger! Ik vond bij Ivan dat het doorslapen van 19:00 tot 7:00 uur veel verschil maakte, want dan heb je ineens de hele avond weer voor jezelf. Maarja, toen kwam er een tweede en die sliep zomaar niet door met 3 maanden.

Voordat ik kinderen had, had ik veel te veel tijd over. Tijd om te genieten, te doen waar ik zin in had, te niksen ook. Maar ook tijd om na te denken en te piekeren.

Nu heb ik (gelukkig) die tijd niet meer. En ik ben een gelukkig mens. Ik voel me eigenlijk altijd wel stabiel en tevreden (heel saai misschien). Dingen die stress of tranen kosten gaan nog maar zelden heel diep.

En tijd te kort te weinig tijd maak ik nauwelijks mee.

Mij leek een kwartiertje 's ochtends ook erg weinig ja

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 21:42 schreef Stormqueen het volgende:
Mij leek een kwartiertje 's ochtends ook erg weinig ja

In het begin kost het inderdaad wel meer tijd, maar al snel vond ik dat niet meer zo. We stonden voorheen altijd rond 7.00-7.30 op om rond 8.30-8.45 de deur uit te gaan en dat doen we nog steeds. Toegegeven, toen kon ik rustig zitten, rondje nieuws op internet doen, boterhammetje eten en kopje koffie drinken en nu zijn we in die tijd wat meer bezig: tafel dekken, gezamelijk eten, Senna aankleden. Maar al met al vind ik neit dat er veel meer tijd nodig is.

Ik moet eraan toevoegen dat wij de twee kindjes wel erg dicht op elkaar hebben gekregen, wat het leven wat drukker maakt nu ze nog klein zijn. En ik heb een uur en een kwartier reistijd waardoor er niet veel tijd is voor en na het werk. Daar staat tegenover dat ik veel thuis kan werken en mijn lief freelancer is waardoor hij zijn tijd zelf in kan delen. We hebben het voor ons gevoel dus best makkelijk.

Oh, en ik vermoed dat dit soort hectiek ook wel echt bij heel kleine kindjes hoort. Als ze ouder zijn kun je hopelijk wél gewoon douchen zonder dat je bang hoeft te zijn dat ze je douchebeurt niet overleven. Als Ivan (nu bijna 2) er alleen zou zijn zou ik het wel aandurven.

Toevallig dat je dat zegt, Groof. Ik stond me echt nét te bedenken dat ik me veel stabieler voel sinds Lente er is. Puur omdat ik ga piekeren als ik niks te doen heb. En enorm pietluttig word trouwens.

Ik sta een uur voor vertrek op en kan zonder problemen twee kinderen aankleden en voeden en ook nog gezellig ertussen in op de bank sesamstraat kijken (en zelf douchen, kopje koffie drinken enzovoorts). Proost!

quote:

Op dinsdag 18 oktober 2011 21:46 schreef miss_sly het volgende:

[..]

In het begin kost het inderdaad wel meer tijd, maar al snel vond ik dat niet meer zo. We stonden voorheen altijd rond 7.00-7.30 op om rond 8.30-8.45 de deur uit te gaan en dat doen we nog steeds. Toegegeven, toen kon ik rustig zitten, rondje nieuws op internet doen, boterhammetje eten en kopje koffie drinken en nu zijn we in die tijd wat meer bezig: tafel dekken, gezamelijk eten, Senna aankleden. Maar al met al vind ik neit dat er veel meer tijd nodig is.

Maar het wegbrengen naar het kinderdagverblijf komt er toch wel bovenop?

Het maakt voor je beleving denk ik ook wel verschil hoeveel dagen per week er voortgemaakt moet worden.