R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Dat blijkt anders nergens uit. Alles wordt keihard onderuit gehaald, zelfs de constructieve adviezen als 'trek je kop uit de klei, ga soortgenoten zoeken en toon eens oprechte interesse in mensen'. Hele concrete dingen waar TS zeker niet slechter van zou worden, maar er is altijd een reden waarom dat voor hem niet zinvol, niet interessant of niet haalbaar is.quote:Op vrijdag 24 juni 2011 14:46 schreef Pulzzar het volgende:
[..]
Dit vind ik ook niet leuk om te lezen. TS heeft wel een serieus probleem. Het is als buitenstaander heel makkelijk om te zeggen dat je je niet moet aanstellen, dingen moet gaan ondernemen en het allemaal positief moet zien. Als het zo makkelijk was, had hij het vast allang gedaan.
Als je goed leest, is TS hier het meest vijandig van iedereen. Mensen zijn minderwaardig, oppervlakkig, niet interessant, zelfs 'excuses voor stukken vlees'. Hij is zelf dus duidelijk niet constructief bezig, en hij stelt zich helemaal niet nog arroganter op door wat mensen zeggen, hij doet van nature uit de hoogte ('ik ben beter dan anderen', 'ik heb (meer) recht op een vriendin') waardoor hij zelf dit soort reacties uitlokt. Dit omdraaien is natuurlijk niet eerlijk.quote:Het gevoel alleen op de wereld te zijn, is erg kut. Je kan er heel depressief van worden en met een depressie is het verdomd moeilijk stappen te gaan ondernemen. Ik durf te wedden dat hij wél bezig is zijn leven te veranderen, maar niet weet hoe hij dat moet aanpakken.
En juist door dit soort reacties zal hij zich nog 'arroganter' opstellen, want voor de zoveelste keer wordt bevestigd dat mensen hem niet begrijpen en hem niet moeten.
Hij heeft genoeg kritiek moeten incasseren, maar er mag ook een beetje begrip komen.
Genoeg mensen hebben in meer of mindere mate begrip getoond, maar als het alleen om begrip tonen gaat, had hij dat er expliciet bij moeten zetten. 'Ter info, graag begrip en meelij'.
Tja...quote:
Dat weet je niet van tevoren.
Ik denk dat je alles wat niet vergoed kan worden door de verzekering, sowieso moet uitsluiten. Ik ben weleens advertenties tegengekomen van instanties die beweren mensen met grote problemen in korte tijd te kunnen genezen. En dan staat erbij dat het niet vergoed wordt door de verzekering, maar dat ze daarover niet moeten zeuren omdat het geld wat ze betalen een investering is op hun leven. Bullshit! Trap hier niet in!
Ook zweverige dingen moet je uitsluiten. Dat vind ik tenminste. Ga voor psychische problemen niet langs bij paragnosten of mediums. Je raakt daardoor alleen maar meer in de war.
TS, als je ooit besluit hulp te zoeken, zou ik je als advies meegeven eerst bij de huisarts langs te gaan om een uitgebreid psychologisch onderzoek aan te vragen. Je wordt dan getest op je intelligentie, je concentratievermogen, ruimtelijk inzicht, etc. Maar ook je persoonlijkheid wordt onder de loep genomen. Door zo'n onderzoek wordt duidelijker wat precies je probleem is, zowel voor jezelf als voor de hulpverleners. Misschien komt er wel iets uit wat je nooit had gedacht. Of misschien juist wel en dan is het juist een opluchting dat 'op papier staat' wat je anderen tevergeefs probeert duidelijk te maken. Je weet daarna beter bij wie je zou kunnen aankloppen voor hulp en bij wie niet.
Je hoeft dat onderzoek natuurlijk niet te doen. Maar dan loop je een groter risico dat de psych een verkeerde diagnose stelt en je zodoende ook op de verkeerde manier behandeld.
Ik praat niet goed wat hij doet en ik snap best dat mensen hun geduld verliezen. Het probleem is dat hij het zelf niet snapt.quote:
[..]
Dat blijkt anders nergens uit. Alles wordt keihard onderuit gehaald, zelfs de constructieve adviezen als 'trek je kop uit de klei, ga soortgenoten zoeken en toon eens oprechte interesse in mensen'. Hele concrete dingen waar TS zeker niet slechter van zou worden, maar er is altijd een reden waarom dat voor hem niet zinvol, niet interessant of niet haalbaar is.
[..]
Als je goed leest, is TS hier het meest vijandig van iedereen. Mensen zijn minderwaardig, oppervlakkig, niet interessant, zelfs 'excuses voor stukken vlees'. Hij is zelf dus duidelijk niet constructief bezig, en hij stelt zich helemaal niet nog arroganter op door wat mensen zeggen, hij doet van nature uit de hoogte ('ik ben beter dan anderen', 'ik heb (meer) recht op een vriendin') waardoor hij zelf dit soort reacties uitlokt. Dit omdraaien is natuurlijk niet eerlijk.
Genoeg mensen hebben in meer of mindere mate begrip getoond, maar als het alleen om begrip tonen gaat, had hij dat er expliciet bij moeten zetten. 'Ter info, graag begrip en meelij'.
Ik denk dat hij elke vorm van kritiek zal interpreteren als aanval. Ook al is die kritiek niet bedoeld om hem af te vallen, maar om hem juist aan te sporen de goede weg in te slaan. Het is nooit leuk kritiek aan te horen, maar de meeste mensen gaan er toch over nadenken en concluderen achteraf dat er toch ergens een punt wordt gemaakt.
Soms heb je behoefte aan begrip en steun. Soms heb je behoefte aan een schop onder je reet of een harde confrontatie om jezelf wakker te schudden. Als je alleen maar begrip en steun krijgt, word je een watje die gewend is alles te kunnen krijgen wat hij wilt. Als je alleen maar schoppen onder je reet krijgt, krijg je een minderwaardigheidscomplex. Die gevoelens van minderwaardigheid kan je proberen te compenseren door begrip en steun af te dwingen, ervan uitgaande dat je het op een normale manier toch nooit zal krijgen. Je krijgt het op die manier ook niet, maar het is je enige houvast, dus je gaat ermee door. Op den duur wordt het zo'n hardnekkig gedragspatroon dat je je er niet eens meer bewust van bent.
Eens, al vind ik wel dat sommige posts helemaal niet kritisch en zelfs nog lief te noemen zijn. Ik zie echter geen verschil in zijn reactie.quote:
[..]
Ik praat niet goed wat hij doet en ik snap best dat mensen hun geduld verliezen. Het probleem is dat hij het zelf niet snapt.
Ik denk dat hij elke vorm van kritiek zal interpreteren als aanval. Ook al is die kritiek niet bedoeld om hem af te vallen, maar om hem juist aan te sporen de goede weg in te slaan. Het is nooit leuk kritiek aan te horen, maar de meeste mensen gaan er toch over nadenken en concluderen achteraf dat er toch ergens een punt wordt gemaakt.
Ik volg je niet helemaal. Vind jij dat hij dmv een hautaine houding op zijn manier steun en begrip probeert af te dwingen?quote:Soms heb je behoefte aan begrip en steun. Soms heb je behoefte aan een schop onder je reet of een harde confrontatie om jezelf wakker te schudden. Als je alleen maar begrip en steun krijgt, word je een watje die gewend is alles te kunnen krijgen wat hij wilt. Als je alleen maar schoppen onder je reet krijgt, krijg je een minderwaardigheidscomplex. Die gevoelens van minderwaardigheid kan je proberen te compenseren door begrip en steun af te dwingen, ervan uitgaande dat je het op een normale manier toch nooit zal krijgen. Je krijgt het op die manier ook niet, maar het is je enige houvast, dus je gaat ermee door. Op den duur wordt het zo'n hardnekkig gedragspatroon dat je je er niet eens meer bewust van bent.
ik vrees dat het allemaal gene ene zak uitmaakt wat wie dan ook behalve ts hier zegt. ts krijgt dat allemaal heus niet mee 
sneu maar waar. ts ziet en hoort en leest niets anders dan ts.
sneu maar waar. ts ziet en hoort en leest niets anders dan ts.
Your mind don't know how you're taking all the shit you see
Dont believe anyone but most of all dont believe me
God damn right it's a beautiful day Uh-huh
Dont believe anyone but most of all dont believe me
God damn right it's a beautiful day Uh-huh
TS lijkt zichzelf enorm te overschatten. "Ik ben geweldig, ik weet alles beter en de andere mensen zijn dom". Hoe vaker hij daarop reacties krijgt dat hij arrogant is, des te meer zal hij zich beter gaan voelen dan de rest. Want de kritiek die hij krijgt is in zijn ogen omdat mensen te dom zijn om hem te begrijpen.quote:
Ik volg je niet helemaal. Vind jij dat hij dmv een hautaine houding op zijn manier steun en begrip probeert af te dwingen?
Maar wat zou er gebeuren als hij opeens van iemand een oprecht compliment krijgt dat hij iets goed heeft gedaan? Dat zet zijn wereld nogal op zijn kop. Voor de verandering hoeft hij zichzelf niet meer te bewijzen.
Ik ken iemand die ook erg narcistisch was en ontzettend moeilijk in de omgang. Ze nam niks van iemand aan en drong zichzelf zo op om te bewijzen dat zij degene was die alles beter wist. Op een dag vertelde ze een grap waar iedereen hard om moest lachen. Je kon duidelijk aan haar gezicht aflezen dat ze positief verrast was dat mensen haar grappig vonden. Toen kon ik ook zien dat achter die arrogantie een kwetsbaar persoon zat die hunkert naar aandacht.
Oké, ik snap waar je heen wil. Is waarschijnlijk ook wel van toepassing, ik geloof ook best dat er een mens achter deze misplaatste houding zitquote:
[..]
TS lijkt zichzelf enorm te overschatten. "Ik ben geweldig, ik weet alles beter en de andere mensen zijn dom". Hoe vaker hij daarop reacties krijgt dat hij arrogant is, des te meer zal hij zich beter gaan voelen dan de rest. Want de kritiek die hij krijgt is in zijn ogen omdat mensen te dom zijn om hem te begrijpen.
Maar wat zou er gebeuren als hij opeens van iemand een oprecht compliment krijgt dat hij iets goed heeft gedaan? Dat zet zijn wereld nogal op zijn kop. Voor de verandering hoeft hij zichzelf niet meer te bewijzen.
Ik ken iemand die ook erg narcistisch was en ontzettend moeilijk in de omgang. Ze nam niks van iemand aan en drong zichzelf zo op om te bewijzen dat zij degene was die alles beter wist. Op een dag vertelde ze een grap waar iedereen hard om moest lachen. Je kon duidelijk aan haar gezicht aflezen dat ze positief verrast was dat mensen haar grappig vonden. Toen kon ik ook zien dat achter die arrogantie een kwetsbaar persoon zat die hunkert naar aandacht.
Echter zolang TS zichzelf om welke reden dan ook als ubermensch blijft zien, kan niemand hem helpen en wordt het voor hemzelf ook niet beter. Maar goed, die conclusie is een aantal pagina's terug al getrokken.
Ben alleen benieuwd wat zo iemand voor toekomst(beeld) heeft, als je het goede in je/het leven niet ziet, het negatieve uitvergroot, je jezelf een soort goddelijke status toekent, en niets met de mensheid an sich hebt.
Wat voor alle persoonlijkheidsstoornissen geldt, je kan alleen veranderen als je bereid bent te leren je oude copinggedrag af te leren en in de plaats daarvan 'gezond gedrag' aan te leren. Dat kan je niet alleen, daarvoor heb je intensieve therapie nodig.quote:
Ben alleen benieuwd wat zo iemand voor toekomst(beeld) heeft, als je het goede in je/het leven niet ziet, het negatieve uitvergroot, je jezelf een soort goddelijke status toekent, en niets met de mensheid an sich hebt.
Als TS accepteert dat hij geen übermensch is en net als iedereen fouten maakt, is hij een stuk verder. Fouten maken is niet erg. Het hoeft je gevoel van eigenwaarde niet aan te tasten en fouten brengen altijd iets positiefs op; namelijk dat je ervan leert en daardoor als persoon rijker wordt. Geluk bereik je niet door de beste te willen zijn, want als je boven iedereen uitsteekt, ben je toch alleen.
Klopt, en daarbij, geluk zit sowieso niet in prestaties. Voldoening misschien, maar echt geluk zit in jezelf.
Je hebt wel gelijk, maar nu dan? Ervan uitgaande dat hij nergens hulp bij wíl? Dan zijn we wel klaar met z'n allen geloof ik..
Je hebt wel gelijk, maar nu dan? Ervan uitgaande dat hij nergens hulp bij wíl? Dan zijn we wel klaar met z'n allen geloof ik..
Geen toekomstbeeld. Uiteindelijk ben je een eenzame oude man die zich onbegrepen voelt, en alle kinderen in de buurt angst aanjaagt. Terwijl alle volwassenen in zijn buurt hard over hem roddelen. En hij zichzelf steeds meer miskend gaat voelen.
------------------------------------------------------------
INTJ je bent nog jong, je zit nu nog in een fase waarin je het misschien allemaal niet zo kunt overzien. Maar ik ken veel mensen zoals jou,en ik herken genoeg van mijzelf. Ooit komt er ook voor jou een omslagpunt waarin je wel in staat gaat zijn om je zelf te veranderen.
Zoek gewoon een leuke coach, of een goede psycholoog. Ik begrijp dat je het allemaal niet ziet zitten. Maar dat kan zo'n verschil uitmaken.
Je hebt ook zoveel mee, wat ik mis, je hebt zelfsdiscipline je werkt hard, je hebt inmiddels al een diploma op zak. Ik ben stikjaloers. En zou je het liefst een ferme klap op je kop willen geven dat je nu zo in het leven staat.
Het enige wat ik op jou voor heb, is dat ik door veel problemen heen heb gewerkt, dat ik aan mijzelf heb gesleuteld, tevreden over mijzelf ben. Mijzelf dan ook inmiddels aan andere mensen durf bloot te geven,daardoor een leuke vriend heb, leuke vrienden, en mijn collega's mij volledig steunen nadat ik net ontslagen ben. Als ik dat niet had gehad, had mijn eigen pa, na mij jaren niet gezien te hebben, allang tussen de rails vandaan kunnen peuteren en zijn eigen dochters verklaring van overlijden mogen invullen.
Je zegt zelf dat je nu op stilstand staat, dus kom uit die defensieve toren. En zoek die hulp. Dit gaat een zwaar en moeilijk proces worden, en jij hebt nu de tijd, maak daar gebruik van.
Er zijn zat leuke coaches, en goede psychologen beschikbaar.
Wat is het probleem met je ouders trouwens?
Mocht je nog niet de stap naar hulp willen stappen. Kan ik je wel wat boeken aanraden, zoals 'Het drama van het begaafde kind' en de andere boeken van Alice Miller. Toxic Parents, en Trauma and recovery zijn ook beide goede boeken. Als je opgegroeid bent met niet zulke beste ouders. Wees er wel op voorbereid dat ze wonden kunnen openrijten waarvan jij niet eens wist dat ze bestonden. En het zijn sowieso interessante boeken om door te lezen, puur uit interesse, leergierigheid en human interest.
En daarnaast kan ik je aanraden om met je ubermensch instelling eens bij hoogbegaafden clubs aan te kloppen. hb-forum.nl is een leuke plaats om te beginnen. Misschien dat je daar wat aansluiting kunt vinden. Maar vooral denk ik dat je daar veel mensen kunt vinden die met jouw problemen worstelen, en hebben geworsteld en daar op een zeer positieve manier uit zijn gekomen.
Jezelf zo nu en dan hartstikke kut voelen is prima. Dat mag, maar uiteindelijk moet je toch weer vooruit en door.
-----------------------------------------------------------
En ja, als TS geen hulp wilt. Wat hij duidelijk niet wilt, want hij geeft zelf al oplossingen aan voor zijn problemen, maar onderneemt geen stappen. Alhoewel ik kan mij voorstellen dat die niet bekend zijn voor hem. Zoals dat er gewoon hartstikke goede coaches rondlopen. En er boeken vol over zijn problematiek geschreven zijn.
Maar anderzijds moet je er ook maar net aan toe zijn. En misschien moet TS eerst eens echt helemaal in de shit belanden tot hij wat gaat veranderen. Sommige mensen hebben dat nodig voordat ze toe zijn aan die stap.
Vooral iemand zoals hem, die het waarschijnlijk altijd allemaal alleen heeft moeten doen, is dat moeilijk. Op andere mensen vertrouwen, kritiek aanvaarden, zonder dat hij het gevoel heeft dat de grond onder zijn voeten vandaan getrokken wordt. En hij alleen veilig is in zijn torentje van alles zelf wel kunnen weten en beredeneren.
------------------------------------------------------------
INTJ je bent nog jong, je zit nu nog in een fase waarin je het misschien allemaal niet zo kunt overzien. Maar ik ken veel mensen zoals jou,en ik herken genoeg van mijzelf. Ooit komt er ook voor jou een omslagpunt waarin je wel in staat gaat zijn om je zelf te veranderen.
Zoek gewoon een leuke coach, of een goede psycholoog. Ik begrijp dat je het allemaal niet ziet zitten. Maar dat kan zo'n verschil uitmaken.
Je hebt ook zoveel mee, wat ik mis, je hebt zelfsdiscipline je werkt hard, je hebt inmiddels al een diploma op zak. Ik ben stikjaloers. En zou je het liefst een ferme klap op je kop willen geven dat je nu zo in het leven staat.
Het enige wat ik op jou voor heb, is dat ik door veel problemen heen heb gewerkt, dat ik aan mijzelf heb gesleuteld, tevreden over mijzelf ben. Mijzelf dan ook inmiddels aan andere mensen durf bloot te geven,daardoor een leuke vriend heb, leuke vrienden, en mijn collega's mij volledig steunen nadat ik net ontslagen ben. Als ik dat niet had gehad, had mijn eigen pa, na mij jaren niet gezien te hebben, allang tussen de rails vandaan kunnen peuteren en zijn eigen dochters verklaring van overlijden mogen invullen.
Je zegt zelf dat je nu op stilstand staat, dus kom uit die defensieve toren. En zoek die hulp. Dit gaat een zwaar en moeilijk proces worden, en jij hebt nu de tijd, maak daar gebruik van.
Er zijn zat leuke coaches, en goede psychologen beschikbaar.
Wat is het probleem met je ouders trouwens?
Mocht je nog niet de stap naar hulp willen stappen. Kan ik je wel wat boeken aanraden, zoals 'Het drama van het begaafde kind' en de andere boeken van Alice Miller. Toxic Parents, en Trauma and recovery zijn ook beide goede boeken. Als je opgegroeid bent met niet zulke beste ouders. Wees er wel op voorbereid dat ze wonden kunnen openrijten waarvan jij niet eens wist dat ze bestonden. En het zijn sowieso interessante boeken om door te lezen, puur uit interesse, leergierigheid en human interest.
En daarnaast kan ik je aanraden om met je ubermensch instelling eens bij hoogbegaafden clubs aan te kloppen. hb-forum.nl is een leuke plaats om te beginnen. Misschien dat je daar wat aansluiting kunt vinden. Maar vooral denk ik dat je daar veel mensen kunt vinden die met jouw problemen worstelen, en hebben geworsteld en daar op een zeer positieve manier uit zijn gekomen.
Jezelf zo nu en dan hartstikke kut voelen is prima. Dat mag, maar uiteindelijk moet je toch weer vooruit en door.
-----------------------------------------------------------
En ja, als TS geen hulp wilt. Wat hij duidelijk niet wilt, want hij geeft zelf al oplossingen aan voor zijn problemen, maar onderneemt geen stappen. Alhoewel ik kan mij voorstellen dat die niet bekend zijn voor hem. Zoals dat er gewoon hartstikke goede coaches rondlopen. En er boeken vol over zijn problematiek geschreven zijn.
Maar anderzijds moet je er ook maar net aan toe zijn. En misschien moet TS eerst eens echt helemaal in de shit belanden tot hij wat gaat veranderen. Sommige mensen hebben dat nodig voordat ze toe zijn aan die stap.
Vooral iemand zoals hem, die het waarschijnlijk altijd allemaal alleen heeft moeten doen, is dat moeilijk. Op andere mensen vertrouwen, kritiek aanvaarden, zonder dat hij het gevoel heeft dat de grond onder zijn voeten vandaan getrokken wordt. En hij alleen veilig is in zijn torentje van alles zelf wel kunnen weten en beredeneren.
Veel mensen kraken TS af, maar hij zit in een depressie, ik heb hetzelfde gevoel als hem dat ik gefaald heb in het leven, alleen nu ik het verhaal van TS lees, is mijn leven toch wel wat beter.
TS je bent 23, je hebt nog een heel leven voor je, dus bijt op je tanden en doe de master!
TS je bent 23, je hebt nog een heel leven voor je, dus bijt op je tanden en doe de master!
Er wordt niet naar mij geluisterd en dat laat zich als volgt illustreren.
Het is als buitenstaander heel makkelijk om te zeggen dat je je niet moet aanstellen, dingen moet gaan ondernemen en het allemaal positief moet zien. Als het zo makkelijk was, had hij het vast allang gedaan.
Het bovenstaande citaat inspireert mij dan ook om mijn eigen weg te kiezen.
Het bovenstaande demonstreert dat er niet naar mij geluisterd wordt, omdat ik eerder schreef dat ik ben doorverwezen naar de psychiater en dat ik deze niet nu, maar eventueel wel in de toekomst zal benaderen, te weten in het universitaire ziekenhuis waar ik momenteel behandeld wordt voor de ziekte van Crohn. Daarnaast schreef ik eerder onderworpen te zijn geweest aan een psychologisch onderzoek.quote:
[..]
Tja...
Dat weet je niet van tevoren.
Ik denk dat je alles wat niet vergoed kan worden door de verzekering, sowieso moet uitsluiten. Ik ben weleens advertenties tegengekomen van instanties die beweren mensen met grote problemen in korte tijd te kunnen genezen. En dan staat erbij dat het niet vergoed wordt door de verzekering, maar dat ze daarover niet moeten zeuren omdat het geld wat ze betalen een investering is op hun leven. Bullshit! Trap hier niet in!
Ook zweverige dingen moet je uitsluiten. Dat vind ik tenminste. Ga voor psychische problemen niet langs bij paragnosten of mediums. Je raakt daardoor alleen maar meer in de war.
TS, als je ooit besluit hulp te zoeken, zou ik je als advies meegeven eerst bij de huisarts langs te gaan om een uitgebreid psychologisch onderzoek aan te vragen. Je wordt dan getest op je intelligentie, je concentratievermogen, ruimtelijk inzicht, etc. Maar ook je persoonlijkheid wordt onder de loep genomen. Door zo'n onderzoek wordt duidelijker wat precies je probleem is, zowel voor jezelf als voor de hulpverleners. Misschien komt er wel iets uit wat je nooit had gedacht. Of misschien juist wel en dan is het juist een opluchting dat 'op papier staat' wat je anderen tevergeefs probeert duidelijk te maken. Je weet daarna beter bij wie je zou kunnen aankloppen voor hulp en bij wie niet.
Je hoeft dat onderzoek natuurlijk niet te doen. Maar dan loop je een groter risico dat de psych een verkeerde diagnose stelt en je zodoende ook op de verkeerde manier behandeld.
Het bovenstaande demonstreert op twee manieren dat er niet naat naar mij geluisterd wordt. Ten eerste heb ik aangegeven de geadviseerde oplossingen vertaald te hebben in handelingen, met de kanttekening dat de handelingen leiden tot nieuwe problemen. Derhalve slaat Pulzzar wel degelijk de spijker op de kop met het volgende citaat.:quote:
[..]
Dat blijkt anders nergens uit. Alles wordt keihard onderuit gehaald, zelfs de constructieve adviezen als 'trek je kop uit de klei, ga soortgenoten zoeken en toon eens oprechte interesse in mensen'. Hele concrete dingen waar TS zeker niet slechter van zou worden, maar er is altijd een reden waarom dat voor hem niet zinvol, niet interessant of niet haalbaar is.
[..]
Als je goed leest, is TS hier het meest vijandig van iedereen. Mensen zijn minderwaardig, oppervlakkig, niet interessant, zelfs 'excuses voor stukken vlees'. Hij is zelf dus duidelijk niet constructief bezig, en hij stelt zich helemaal niet nog arroganter op door wat mensen zeggen, hij doet van nature uit de hoogte ('ik ben beter dan anderen', 'ik heb (meer) recht op een vriendin') waardoor hij zelf dit soort reacties uitlokt. Dit omdraaien is natuurlijk niet eerlijk.
Genoeg mensen hebben in meer of mindere mate begrip getoond, maar als het alleen om begrip tonen gaat, had hij dat er expliciet bij moeten zetten. 'Ter info, graag begrip en meelij'.
Het is als buitenstaander heel makkelijk om te zeggen dat je je niet moet aanstellen, dingen moet gaan ondernemen en het allemaal positief moet zien. Als het zo makkelijk was, had hij het vast allang gedaan.
Het bovenstaande citaat inspireert mij dan ook om mijn eigen weg te kiezen.
Succes ermeequote:
Er wordt niet naar mij geluisterd en dat laat zich als volgt illustreren.
[..]
Het bovenstaande demonstreert dat er niet naar mij geluisterd wordt, omdat ik eerder schreef dat ik ben doorverwezen naar de psychiater en dat ik deze niet nu, maar eventueel wel in de toekomst zal benaderen, te weten in het universitaire ziekenhuis waar ik momenteel behandeld wordt voor de ziekte van Crohn. Daarnaast schreef ik eerder onderworpen te zijn geweest aan een psychologisch onderzoek.
[..]
Het bovenstaande demonstreert op twee manieren dat er niet naat naar mij geluisterd wordt. Ten eerste heb ik aangegeven de geadviseerde oplossingen vertaald te hebben in handelingen, met de kanttekening dat de handelingen leiden tot nieuwe problemen. Derhalve slaat Pulzzar wel degelijk de spijker op de kop met het volgende citaat.:
Het is als buitenstaander heel makkelijk om te zeggen dat je je niet moet aanstellen, dingen moet gaan ondernemen en het allemaal positief moet zien. Als het zo makkelijk was, had hij het vast allang gedaan.
Het bovenstaande citaat inspireert mij dan ook om mijn eigen weg te kiezen.
Dit topic kan wel op slot nu lijkt me.
quote:
Geen toekomstbeeld. Uiteindelijk ben je een eenzame oude man die zich onbegrepen voelt, en alle kinderen in de buurt angst aanjaagt. Terwijl alle volwassenen in zijn buurt hard over hem roddelen. En hij zichzelf steeds meer miskend gaat voelen.
------------------------------------------------------------
INTJ je bent nog jong, je zit nu nog in een fase waarin je het misschien allemaal niet zo kunt overzien. Maar ik ken veel mensen zoals jou,en ik herken genoeg van mijzelf. Ooit komt er ook voor jou een omslagpunt waarin je wel in staat gaat zijn om je zelf te veranderen.
Zoek gewoon een leuke coach, of een goede psycholoog. Ik begrijp dat je het allemaal niet ziet zitten. Maar dat kan zo'n verschil uitmaken.
Je hebt ook zoveel mee, wat ik mis, je hebt zelfsdiscipline je werkt hard, je hebt inmiddels al een diploma op zak. Ik ben stikjaloers. En zou je het liefst een ferme klap op je kop willen geven dat je nu zo in het leven staat.
Het enige wat ik op jou voor heb, is dat ik door veel problemen heen heb gewerkt, dat ik aan mijzelf heb gesleuteld, tevreden over mijzelf ben. Mijzelf dan ook inmiddels aan andere mensen durf bloot te geven,daardoor een leuke vriend heb, leuke vrienden, en mijn collega's mij volledig steunen nadat ik net ontslagen ben. Als ik dat niet had gehad, had mijn eigen pa, na mij jaren niet gezien te hebben, allang tussen de rails vandaan kunnen peuteren en zijn eigen dochters verklaring van overlijden mogen invullen.
Je zegt zelf dat je nu op stilstand staat, dus kom uit die defensieve toren. En zoek die hulp. Dit gaat een zwaar en moeilijk proces worden, en jij hebt nu de tijd, maak daar gebruik van.
Er zijn zat leuke coaches, en goede psychologen beschikbaar.
Wat is het probleem met je ouders trouwens?
Mocht je nog niet de stap naar hulp willen stappen. Kan ik je wel wat boeken aanraden, zoals 'Het drama van het begaafde kind' en de andere boeken van Alice Miller. Toxic Parents, en Trauma and recovery zijn ook beide goede boeken. Als je opgegroeid bent met niet zulke beste ouders. Wees er wel op voorbereid dat ze wonden kunnen openrijten waarvan jij niet eens wist dat ze bestonden. En het zijn sowieso interessante boeken om door te lezen, puur uit interesse, leergierigheid en human interest.
En daarnaast kan ik je aanraden om met je ubermensch instelling eens bij hoogbegaafden clubs aan te kloppen. hb-forum.nl is een leuke plaats om te beginnen. Misschien dat je daar wat aansluiting kunt vinden. Maar vooral denk ik dat je daar veel mensen kunt vinden die met jouw problemen worstelen, en hebben geworsteld en daar op een zeer positieve manier uit zijn gekomen.
Jezelf zo nu en dan hartstikke kut voelen is prima. Dat mag, maar uiteindelijk moet je toch weer vooruit en door.
-----------------------------------------------------------
En ja, als TS geen hulp wilt. Wat hij duidelijk niet wilt, want hij geeft zelf al oplossingen aan voor zijn problemen, maar onderneemt geen stappen. Alhoewel ik kan mij voorstellen dat die niet bekend zijn voor hem. Zoals dat er gewoon hartstikke goede coaches rondlopen. En er boeken vol over zijn problematiek geschreven zijn.
Maar anderzijds moet je er ook maar net aan toe zijn. En misschien moet TS eerst eens echt helemaal in de shit belanden tot hij wat gaat veranderen. Sommige mensen hebben dat nodig voordat ze toe zijn aan die stap.
Vooral iemand zoals hem, die het waarschijnlijk altijd allemaal alleen heeft moeten doen, is dat moeilijk. Op andere mensen vertrouwen, kritiek aanvaarden, zonder dat hij het gevoel heeft dat de grond onder zijn voeten vandaan getrokken wordt. En hij alleen veilig is in zijn torentje van alles zelf wel kunnen weten en beredeneren.
Bedankt voor je aanmoediging. Ik heb je reactie als volgt verwerkt.quote:
Geen toekomstbeeld. Uiteindelijk ben je een eenzame oude man die zich onbegrepen voelt, en alle kinderen in de buurt angst aanjaagt. Terwijl alle volwassenen in zijn buurt hard over hem roddelen. En hij zichzelf steeds meer miskend gaat voelen.
------------------------------------------------------------
INTJ je bent nog jong, je zit nu nog in een fase waarin je het misschien allemaal niet zo kunt overzien. Maar ik ken veel mensen zoals jou,en ik herken genoeg van mijzelf. Ooit komt er ook voor jou een omslagpunt waarin je wel in staat gaat zijn om je zelf te veranderen.
Zoek gewoon een leuke coach, of een goede psycholoog. Ik begrijp dat je het allemaal niet ziet zitten. Maar dat kan zo'n verschil uitmaken.
Je hebt ook zoveel mee, wat ik mis, je hebt zelfsdiscipline je werkt hard, je hebt inmiddels al een diploma op zak. Ik ben stikjaloers. En zou je het liefst een ferme klap op je kop willen geven dat je nu zo in het leven staat.
Het enige wat ik op jou voor heb, is dat ik door veel problemen heen heb gewerkt, dat ik aan mijzelf heb gesleuteld, tevreden over mijzelf ben. Mijzelf dan ook inmiddels aan andere mensen durf bloot te geven,daardoor een leuke vriend heb, leuke vrienden, en mijn collega's mij volledig steunen nadat ik net ontslagen ben. Als ik dat niet had gehad, had mijn eigen pa, na mij jaren niet gezien te hebben, allang tussen de rails vandaan kunnen peuteren en zijn eigen dochters verklaring van overlijden mogen invullen.
Je zegt zelf dat je nu op stilstand staat, dus kom uit die defensieve toren. En zoek die hulp. Dit gaat een zwaar en moeilijk proces worden, en jij hebt nu de tijd, maak daar gebruik van.
Er zijn zat leuke coaches, en goede psychologen beschikbaar.
Wat is het probleem met je ouders trouwens?
Mocht je nog niet de stap naar hulp willen stappen. Kan ik je wel wat boeken aanraden, zoals 'Het drama van het begaafde kind' en de andere boeken van Alice Miller. Toxic Parents, en Trauma and recovery zijn ook beide goede boeken. Als je opgegroeid bent met niet zulke beste ouders. Wees er wel op voorbereid dat ze wonden kunnen openrijten waarvan jij niet eens wist dat ze bestonden. En het zijn sowieso interessante boeken om door te lezen, puur uit interesse, leergierigheid en human interest.
En daarnaast kan ik je aanraden om met je ubermensch instelling eens bij hoogbegaafden clubs aan te kloppen. hb-forum.nl is een leuke plaats om te beginnen. Misschien dat je daar wat aansluiting kunt vinden. Maar vooral denk ik dat je daar veel mensen kunt vinden die met jouw problemen worstelen, en hebben geworsteld en daar op een zeer positieve manier uit zijn gekomen.
Jezelf zo nu en dan hartstikke kut voelen is prima. Dat mag, maar uiteindelijk moet je toch weer vooruit en door.
-----------------------------------------------------------
En ja, als TS geen hulp wilt. Wat hij duidelijk niet wilt, want hij geeft zelf al oplossingen aan voor zijn problemen, maar onderneemt geen stappen. Alhoewel ik kan mij voorstellen dat die niet bekend zijn voor hem. Zoals dat er gewoon hartstikke goede coaches rondlopen. En er boeken vol over zijn problematiek geschreven zijn.
Maar anderzijds moet je er ook maar net aan toe zijn. En misschien moet TS eerst eens echt helemaal in de shit belanden tot hij wat gaat veranderen. Sommige mensen hebben dat nodig voordat ze toe zijn aan die stap.
Vooral iemand zoals hem, die het waarschijnlijk altijd allemaal alleen heeft moeten doen, is dat moeilijk. Op andere mensen vertrouwen, kritiek aanvaarden, zonder dat hij het gevoel heeft dat de grond onder zijn voeten vandaan getrokken wordt. En hij alleen veilig is in zijn torentje van alles zelf wel kunnen weten en beredeneren.
Momenteel heb ik mijn discipline en ijver verloren. De afgelopen dagen heb ik mij schuldig gemaakt aan compulsief overeten en gamen. In twee dagen tijd heb ik het volgende gegeten en gedronken: een appeltaart, een bus slagroom, een liter slagroomvla, patat met mayonaise, negen repen chocolade, een zak chips, een blik cola, twee flessen alcohol en twee volkoren broden. Bovendien slaap ik onregelmatig en train ik niet meer,
Zodoende heb ik nieuwe motivatie gekregen ten einde de kwaliteit van mijn leven te verbeteren, dat zich laat vertalen in de volgende handelingen met ingang van nu meteen.
Eten, trainen en slapen met mate op basis van adviezen van autoriteiten als Stichting Voedingscentrum Nederland, American College of Sports Medicine en het Ministerie van Defensie, met focus op het proces; niet op het resultaat, op het verzorgen van het lichaam, op het ervaren van ontspanning en het vermijden van stress.
Tijd effectiever en efficienter besteden. Een concreet plan van aanpak is nodig, maar ontbreekt, want een complex systeem. Immers, zoveel mogelijk tijd besteden aan solliciteren, werken, studeren en nevenactiviteiten kan leiden tot gebrekkige efficientie en effectiviteit door te weinig ontspanning. Ontspanning op zichzelf daarentegen is niet productief. Bovendien zijn er vele valkuilen als perfectionisme, uitstelgedrag en burn-out.
De toekomst? Ik wou dat ik wist wat ik precies wilde, dan had ik een focus. Een roos waar ik al mijn plannen, inzet, studies, werk en nevenactiviteiten op kon richten. Dan had ik een ''sense of purpose''. Een houvast, zijwielen...Mijn toekomstbeeld is in ieder geval er een geweest van onderzoeken, werken en reizen.
Dat is wie ik ben en dat is wat ik altijd heb gewild als leven. Ik weet alleen de concrete invulling niet. Ik zou bijvoorbeeld heel graag terrorisme willen onderzoeken bij een organisatie als Justitie, Defensie, een strategisch onderzoeksinstituut en dan over de hele wereld uitgezonden worden om lokaal onderzoek te verrichten. Heerlijk lijkt me dat. Maar dan ontbreekt de techniek. Ik zou ook de 24 uur per dag in een laboratorium kunnen wonen, maar dan zie je zo weinig van de wereld. Of ik zou uitgezonden kunnen worden als ingenieur om gigantische projecten te overzien, zoals het maken van tunnels met gigantische boren of het winnen van grondstoffen uit mijnen of op booreilanden. Maar dan mis ik weer het sociaal-maatschappelijke zoals je wel bij het onderzoeken van terrorisme hebt...Of werken als officier bij Defensie, maar ik word waarschijnlijk afgekeurd door Crohn en na je 35-ste loop je het risico de rest van je leven op een saai kantoor te zitten in een Nederlandse kazerne. Zucht zoveel keuzes. En dan nog mijn sporen verdienen...je moet wel een dijk van een cv hebben en super hoge cijfers wil je aangenomen worden als reizende onderzoeker in wat voor vakgebied dan ook...
En eerlijk gezegd heb ik mijzelf nooit oud zien worden. Dus ik zie mezelf niet de schrik van de buurt worden. Niet omdat ik dood wil. Ik zie mezelf gewoon niet met mijn 65-ste met pensioen gaan en dan maar afwachten tot ik een keer het loodje leg. Ik zie mezelf eerder op middelbare leeftijd in een gevecht sterven, ergens in het buitenland. Dan sterf ik op een eervolle en mooie manier, terwijl ik aan het werk ben, terwijl ik doe wat ik het liefste doe. Ik denk er maar ook niet te veel overna verder.
Punt is in ieder geval: ik identificeer mij met het werk. Dat is immers ook wat je het grootste gedeelte van je leven doet. Het is daarom voor mij meer dan een middel om de huur te betalen. Het is voor mij wie ik ben, een manier om mijn leven zin te geven en wellicht de wereld te verbeteren voor ik dood ben. Daarom is het zo belangrijk voor mij wat voor werk ik doe en waar ik naar toe ga. Stiekem heb ik altijd gehoopt dat mijn onderzoekende natuur, en dan bedoel ik dat ik als kind al talloze boeken las over DNA en dinosaurussen en het universum en probeerde gaten in de wetenschap op te vullen, stiekem hoop ik dat ik nog iets ga ontdekken wat de mensen vooruit helpt. Maargoed, genoeg geluld. Leg in ieder geval de focus van het ''intj heeft geen vrienden en hij doet het zichzelf aan boehoe'' gebeuren naar een plan voor mijn toekomst. Het is zingeving door middel werk dat mij gelukkig maakt, nu nog vinden wat het precies is wat ik moet doen met mijn leven.
Je doet ontzettend veel aannames.
"Ik zou kunnen solliciteren als officiet bij defensie, maar ik wordt toch wel afgewezen vanwege ziekte van Crohn."
"Ik zou wel als ingenieur grote projecten willen overzien, maar als ingenieur doe je geen sociaal-maatschappelijk werk."
"Als je laboratorium werk doet, dan werk je er zó lang, dat je weinig van de wereld zult zien."
Maar je zegt zelf een onderzoekende natuur te hebben. Als onderzoeker doe je juist ontdekkingen door aannames te controleren. Is het eigenlijk wel zo dat het atoom het állerkleinste deeltje is? Klopt het eingelijk wel dat de aarde plat is? Is laboratoriumwerk daadwerkelijk onmogelijk te vereenzelvigen met het meemaken van de rest van de wereld?
Als echte onderzoeker kun je beginnen bij jezelf, en zelf testen in hoeverre je expliciete (en impliciete) premissen kloppen.
(Een voorbeeld van een impliciete aanname zou zijn dat je denkt door 'perfect te sporten, eten en slapen', door alle richtlijnen van 'gezond leven' te volgen, je een beter mens wordt, en erkenning zal krijgen van anderen.)
"Ik zou kunnen solliciteren als officiet bij defensie, maar ik wordt toch wel afgewezen vanwege ziekte van Crohn."
"Ik zou wel als ingenieur grote projecten willen overzien, maar als ingenieur doe je geen sociaal-maatschappelijk werk."
"Als je laboratorium werk doet, dan werk je er zó lang, dat je weinig van de wereld zult zien."
Maar je zegt zelf een onderzoekende natuur te hebben. Als onderzoeker doe je juist ontdekkingen door aannames te controleren. Is het eigenlijk wel zo dat het atoom het állerkleinste deeltje is? Klopt het eingelijk wel dat de aarde plat is? Is laboratoriumwerk daadwerkelijk onmogelijk te vereenzelvigen met het meemaken van de rest van de wereld?
Als echte onderzoeker kun je beginnen bij jezelf, en zelf testen in hoeverre je expliciete (en impliciete) premissen kloppen.
(Een voorbeeld van een impliciete aanname zou zijn dat je denkt door 'perfect te sporten, eten en slapen', door alle richtlijnen van 'gezond leven' te volgen, je een beter mens wordt, en erkenning zal krijgen van anderen.)
waar een wil is is een weg
Lees dit eens, liefje:
De narcistische persoonlijkheidsstoornis kan worden gediagnosticeerd als sprake is van vijf of meer van de volgende criteria:
- De persoon heeft gevoelens van grootsheid en eigen belangrijkheid (hij overdrijft bijvoorbeeld zijn prestaties, talent, kennis, contacten en persoonlijke eigenschappen en eist als superieur beschouwd te worden, ook als zijn prestaties hiertoe geen aanleiding geven).
- De persoon is geobsedeerd door fantasieën over succes, roem, (al)macht, genialiteit (de cerebrale narcist), schoonheid of seksuele prestaties (de somatische narcist) of een ideale, blijvende liefde.
- De persoon ziet zichzelf als uniek en meent dat hij alleen begrepen kan worden door even unieke of speciale mensen (of instellingen).
- De persoon heeft enorme behoefte aan bewondering, aandacht en bevestiging of wil gevreesd en berucht zijn.
- De persoon gelooft dat hij meer rechten heeft dan anderen. Hij wil dat anderen zich aanpassen aan zijn "onredelijke" verwachting van een voorkeursbehandeling.
- De persoon is manipulerend en gebruikt anderen om zijn doel te bereiken.
- De persoon heeft een onderontwikkeld inlevingsvermogen. Hij of zij kan of wil geen rekening houden met de behoeften of opvattingen van anderen.
- De persoon is vaak jaloers, wat gepaard kan gaan met woede. Dit leidt tot paranoïde wanen, omdat hij denkt dat anderen jaloers zijn op hem en zich op dezelfde manier gedragen als hij.
- De persoon gedraagt zich arrogant. Hij voelt zich superieur, boven de wet verheven en alom aanwezig (magisch denken). Hij wordt kwaad als hij wordt tegengesproken door mensen die hij als minderwaardig beschouwt.
De narcistische persoonlijkheidsstoornis kan worden gediagnosticeerd als sprake is van vijf of meer van de volgende criteria:
- De persoon heeft gevoelens van grootsheid en eigen belangrijkheid (hij overdrijft bijvoorbeeld zijn prestaties, talent, kennis, contacten en persoonlijke eigenschappen en eist als superieur beschouwd te worden, ook als zijn prestaties hiertoe geen aanleiding geven).
- De persoon is geobsedeerd door fantasieën over succes, roem, (al)macht, genialiteit (de cerebrale narcist), schoonheid of seksuele prestaties (de somatische narcist) of een ideale, blijvende liefde.
- De persoon ziet zichzelf als uniek en meent dat hij alleen begrepen kan worden door even unieke of speciale mensen (of instellingen).
- De persoon heeft enorme behoefte aan bewondering, aandacht en bevestiging of wil gevreesd en berucht zijn.
- De persoon gelooft dat hij meer rechten heeft dan anderen. Hij wil dat anderen zich aanpassen aan zijn "onredelijke" verwachting van een voorkeursbehandeling.
- De persoon is manipulerend en gebruikt anderen om zijn doel te bereiken.
- De persoon heeft een onderontwikkeld inlevingsvermogen. Hij of zij kan of wil geen rekening houden met de behoeften of opvattingen van anderen.
- De persoon is vaak jaloers, wat gepaard kan gaan met woede. Dit leidt tot paranoïde wanen, omdat hij denkt dat anderen jaloers zijn op hem en zich op dezelfde manier gedragen als hij.
- De persoon gedraagt zich arrogant. Hij voelt zich superieur, boven de wet verheven en alom aanwezig (magisch denken). Hij wordt kwaad als hij wordt tegengesproken door mensen die hij als minderwaardig beschouwt.
Hoewel ik denk dat TS best één en ander aan zijn houding kan verbeteren, denk ik tevens dat je erg uit moet kijken met het opplakken van het labeltje narcistische persoonlijkheidsstoornis. Of welke diagnose dan ook.
Zeker ook gezien TS in behandeling is geweest en de mensen die ervoor geleerd en TS persoonlijk ontmoet hebben, niet op die diagnose zijn uitgekomen.
Niet iedereen die je enigzins kunt herkennen in de DSM-criteria heeft 'dus' een PS. Ik zie ook genoeg dingen uit TS z'n verhaal die totaal niet in het plaatje 'narcisme' passen. En daarnaast ben van mening dat je geen diagnose kunt stellen 1) als niet-deskundige en 2) alleen op basis van een topic op Fok!
[ Bericht 9% gewijzigd door Ciske- op 25-06-2011 18:03:57 ]
Zeker ook gezien TS in behandeling is geweest en de mensen die ervoor geleerd en TS persoonlijk ontmoet hebben, niet op die diagnose zijn uitgekomen.
Niet iedereen die je enigzins kunt herkennen in de DSM-criteria heeft 'dus' een PS. Ik zie ook genoeg dingen uit TS z'n verhaal die totaal niet in het plaatje 'narcisme' passen. En daarnaast ben van mening dat je geen diagnose kunt stellen 1) als niet-deskundige en 2) alleen op basis van een topic op Fok!
[ Bericht 9% gewijzigd door Ciske- op 25-06-2011 18:03:57 ]
Ik ken iemand met het motto: I have nog goals. Dat is misschien ook wel een motto voor jou, denk er maar eens over na. Je zegt dat je werk je definieert, maar voor mij als buitenstaander word je vooral gedefinieerd door het wél denken en dromen, maar niet doen. De enige die je tegenhoudt ben jij en als jij droomt van grootsheid, gaat dat er niet komen als je geen risico neemt, jezelf passievol in de strijd gooit maar thuis blijft hopen dat het je in de schoot wordt geworpen.quote:
Momenteel heb ik mijn discipline en ijver verloren. De afgelopen dagen heb ik mij schuldig gemaakt aan compulsief overeten en gamen. In twee dagen tijd heb ik het volgende gegeten en gedronken: een appeltaart, een bus slagroom, een liter slagroomvla, patat met mayonaise, negen repen chocolade, een zak chips, een blik cola, twee flessen alcohol en twee volkoren broden. Bovendien slaap ik onregelmatig en train ik niet meer,
Zodoende heb ik nieuwe motivatie gekregen ten einde de kwaliteit van mijn leven te verbeteren, dat zich laat vertalen in de volgende handelingen met ingang van nu meteen.
Eten, trainen en slapen met mate op basis van adviezen van autoriteiten als Stichting Voedingscentrum Nederland, American College of Sports Medicine en het Ministerie van Defensie, met focus op het proces; niet op het resultaat, op het verzorgen van het lichaam, op het ervaren van ontspanning en het vermijden van stress.
Tijd effectiever en efficienter besteden. Een concreet plan van aanpak is nodig, maar ontbreekt, want een complex systeem. Immers, zoveel mogelijk tijd besteden aan solliciteren, werken, studeren en nevenactiviteiten kan leiden tot gebrekkige efficientie en effectiviteit door te weinig ontspanning. Ontspanning op zichzelf daarentegen is niet productief. Bovendien zijn er vele valkuilen als perfectionisme, uitstelgedrag en burn-out.
De toekomst? Ik wou dat ik wist wat ik precies wilde, dan had ik een focus. Een roos waar ik al mijn plannen, inzet, studies, werk en nevenactiviteiten op kon richten. Dan had ik een ''sense of purpose''. Een houvast, zijwielen...Mijn toekomstbeeld is in ieder geval er een geweest van onderzoeken, werken en reizen.
Dat is wie ik ben en dat is wat ik altijd heb gewild als leven. Ik weet alleen de concrete invulling niet. Ik zou bijvoorbeeld heel graag terrorisme willen onderzoeken bij een organisatie als Justitie, Defensie, een strategisch onderzoeksinstituut en dan over de hele wereld uitgezonden worden om lokaal onderzoek te verrichten. Heerlijk lijkt me dat. Maar dan ontbreekt de techniek. Ik zou ook de 24 uur per dag in een laboratorium kunnen wonen, maar dan zie je zo weinig van de wereld. Of ik zou uitgezonden kunnen worden als ingenieur om gigantische projecten te overzien, zoals het maken van tunnels met gigantische boren of het winnen van grondstoffen uit mijnen of op booreilanden. Maar dan mis ik weer het sociaal-maatschappelijke zoals je wel bij het onderzoeken van terrorisme hebt...Of werken als officier bij Defensie, maar ik word waarschijnlijk afgekeurd door Crohn en na je 35-ste loop je het risico de rest van je leven op een saai kantoor te zitten in een Nederlandse kazerne. Zucht zoveel keuzes. En dan nog mijn sporen verdienen...je moet wel een dijk van een cv hebben en super hoge cijfers wil je aangenomen worden als reizende onderzoeker in wat voor vakgebied dan ook...
En eerlijk gezegd heb ik mijzelf nooit oud zien worden. Dus ik zie mezelf niet de schrik van de buurt worden. Niet omdat ik dood wil. Ik zie mezelf gewoon niet met mijn 65-ste met pensioen gaan en dan maar afwachten tot ik een keer het loodje leg. Ik zie mezelf eerder op middelbare leeftijd in een gevecht sterven, ergens in het buitenland. Dan sterf ik op een eervolle en mooie manier, terwijl ik aan het werk ben, terwijl ik doe wat ik het liefste doe. Ik denk er maar ook niet te veel overna verder.
Punt is in ieder geval: ik identificeer mij met het werk. Dat is immers ook wat je het grootste gedeelte van je leven doet. Het is daarom voor mij meer dan een middel om de huur te betalen. Het is voor mij wie ik ben, een manier om mijn leven zin te geven en wellicht de wereld te verbeteren voor ik dood ben. Daarom is het zo belangrijk voor mij wat voor werk ik doe en waar ik naar toe ga. Stiekem heb ik altijd gehoopt dat mijn onderzoekende natuur, en dan bedoel ik dat ik als kind al talloze boeken las over DNA en dinosaurussen en het universum en probeerde gaten in de wetenschap op te vullen, stiekem hoop ik dat ik nog iets ga ontdekken wat de mensen vooruit helpt. Maargoed, genoeg geluld. Leg in ieder geval de focus van het ''intj heeft geen vrienden en hij doet het zichzelf aan boehoe'' gebeuren naar een plan voor mijn toekomst. Het is zingeving door middel werk dat mij gelukkig maakt, nu nog vinden wat het precies is wat ik moet doen met mijn leven.
I know. Inmiddels zou ik beter moeten weten. Ik weet dat ik niks weet, maar dat is heel erg in strijd met mijn extreme behoefte aan structuur en zekerheid.quote:
Je doet ontzettend veel aannames.
"Ik zou kunnen solliciteren als officiet bij defensie, maar ik wordt toch wel afgewezen vanwege ziekte van Crohn."
"Ik zou wel als ingenieur grote projecten willen overzien, maar als ingenieur doe je geen sociaal-maatschappelijk werk."
"Als je laboratorium werk doet, dan werk je er zó lang, dat je weinig van de wereld zult zien."
Maar je zegt zelf een onderzoekende natuur te hebben. Als onderzoeker doe je juist ontdekkingen door aannames te controleren. Is het eigenlijk wel zo dat het atoom het állerkleinste deeltje is? Klopt het eingelijk wel dat de aarde plat is? Is laboratoriumwerk daadwerkelijk onmogelijk te vereenzelvigen met het meemaken van de rest van de wereld?
Als echte onderzoeker kun je beginnen bij jezelf, en zelf testen in hoeverre je expliciete (en impliciete) premissen kloppen.
(Een voorbeeld van een impliciete aanname zou zijn dat je denkt door 'perfect te sporten, eten en slapen', door alle richtlijnen van 'gezond leven' te volgen, je een beter mens wordt, en erkenning zal krijgen van anderen.)
Ik ga er wel voor werken. Ik bedoel: het militaire ziekenhuis waar de keuringen gehouden worden is onderdeel van het ziekenhuis waar ik behandeld wordt. Ik ga mijn uiterste best doen om beter te worden, om weer te sporten en gezond te eten en mijn artsen te vragen of ze mij willen helpen om ''geschikt'' te worden. Nee heb ik, ja kan ik krijgen. Sowieso denk ik dat een paar jaar militaire dienst heel mooi op mijn CV staat, zeker als ik bij de overheid ga werken op het gebied van internationale betrekkingen. Ik zou het daarom heel graag willen.
En ik ga gewoon eens onderzoeksinstituten mailen met de vraag of zij een assistent nodig hebben, praten met docenten over hoe ik mij kan kwalificeren enzovoorts. Gewoon eens kijken hoever ik kom.
[ Bericht 9% gewijzigd door INTJ op 25-06-2011 21:58:06 ]
Maar hoe zag dat eruit dan? En wat was de uitslag van dat onderzoek? Ik neem aan dat je na dat onderzoek een diagnose hebt gekregen.quote:
Er wordt niet naar mij geluisterd en dat laat zich als volgt illustreren.
Het bovenstaande demonstreert dat er niet naar mij geluisterd wordt, omdat ik eerder schreef dat ik ben doorverwezen naar de psychiater en dat ik deze niet nu, maar eventueel wel in de toekomst zal benaderen, te weten in het universitaire ziekenhuis waar ik momenteel behandeld wordt voor de ziekte van Crohn. Daarnaast schreef ik eerder onderworpen te zijn geweest aan een psychologisch onderzoek.
Het probleem vaak met de psychische hulpverlening is dat je echt moet zoeken naar iets waar je baat bij hebt. Het lijkt zo simpel. Ben je depressief: je gaat naar de huisarts, die verwijst je door naar de GGZ, je wordt behandeld en daarna voel je je als herboren en kan je alles weer aan.
Zo simpel is het jammer genoeg niet. Het gebeurt niet zelden dat mensen van het kastje naar de muur worden gestuurd. Of je komt bij iemand terecht waarmee je 1x per maand een gesprekje hebt, terwijl je zelf constateert dat je daar geen zak aan hebt.
Om in herhaling te vallen, mijn gevoel zegt dat je het meeste baat hebt bij een intensieve groepstherapie. Dat je uit je eigen omgeving bent, daar waar je de neiging hebt om terug te vallen in destructief gedrag. En als je in een groep terechtkomt met mensen die vergelijkbare problemen hebben, voel je je meer begrepen, want die mensen weten zelf uit eigen ervaring hoe moeilijk het is te dealen met depressieve gevoelens.
Ik vind het wel goed dat je ambities hebt om iets van je leven te maken. Als dat je op de been houdt, moet je die ambities zeker blijven koesteren. Maar stel niet te hoge eisen aan jezelf, want je stelt jezelf alleen maar teleur. Probeer eerst wat beter in je vel te komen zitten. Als je beter in je vel zit, is het veel makkelijker om je plannen waar proberen te maken.
Ja. Ik ga me nu gewoon richten op actie en op de dingen die mij gelukkig maken. Ik ga bijvoorbeeld gewoon sporten met het idee om even lekker te trainen en niet meer obsessief bezig zijn met wegen op de weegschaal, mij zorgen maken dat mijn cortisolspiegel na 45 stijgt en dat ik precies 60 gram koolhydraten binnen 20 minuten moet eten om mijn glycogeenvoorraden op peil te houden. En dank na een paar maanden trainen janken dat ik niet gespierder ben geworden Fuck it. Als ik mijn lichaam niet kan ontwikkelen, dan richt ik me maar op mijn geest. Fuck mijn spieren dan, in plaats daarvan leer ik bijvoorbeeld een vreemde taal. Dat loont wel. Iedere minuut dat ik een boek bestudeer word ik immers beter in die taal. Maar iedere minuut dat ik sport word ik dus niet beter in die sport. Dan richt ik me maar op mijn sterke punten om frustratie te besparen en gelukkig te worden door beloning van mijn inspanningen.quote:
[..]
Maar hoe zag dat eruit dan? En wat was de uitslag van dat onderzoek? Ik neem aan dat je na dat onderzoek een diagnose hebt gekregen.
Het probleem vaak met de psychische hulpverlening is dat je echt moet zoeken naar iets waar je baat bij hebt. Het lijkt zo simpel. Ben je depressief: je gaat naar de huisarts, die verwijst je door naar de GGZ, je wordt behandeld en daarna voel je je als herboren en kan je alles weer aan.
Zo simpel is het jammer genoeg niet. Het gebeurt niet zelden dat mensen van het kastje naar de muur worden gestuurd. Of je komt bij iemand terecht waarmee je 1x per maand een gesprekje hebt, terwijl je zelf constateert dat je daar geen zak aan hebt.
Om in herhaling te vallen, mijn gevoel zegt dat je het meeste baat hebt bij een intensieve groepstherapie. Dat je uit je eigen omgeving bent, daar waar je de neiging hebt om terug te vallen in destructief gedrag. En als je in een groep terechtkomt met mensen die vergelijkbare problemen hebben, voel je je meer begrepen, want die mensen weten zelf uit eigen ervaring hoe moeilijk het is te dealen met depressieve gevoelens.
Ik vind het wel goed dat je ambities hebt om iets van je leven te maken. Als dat je op de been houdt, moet je die ambities zeker blijven koesteren. Maar stel niet te hoge eisen aan jezelf, want je stelt jezelf alleen maar teleur. Probeer eerst wat beter in je vel te komen zitten. Als je beter in je vel zit, is het veel makkelijker om je plannen waar proberen te maken.
Psychologisch onderzoek zit als volgt. Geen diagnose, want er valt niks te diagnostoseren. Ik heb geen stoornis. Wel is er een lijst van sterke en zwakke punten. Een open deur, want die wist ik al. Niet verbazingwekkend dat zelfkennis een van mijn sterke punten is. Andere punten:
- Uitstekend probleemoplossend vermogen
- Maar heeft neiging problemen uit de weg te gaan met afleiding en zelf-destructief gedrag
- Veel zelfkennis
- Laag zelfbeeld: vindt zichzelf onaantrekkelijk
- Weinig vertrouwen in andere mensen
- Veel behoefte aan structuur en sluiting
- Maakt makkelijk oppervlakkige contacten
- Maakt moeilijk diepere contacten
- Perfectionistisch
- Minder in contact met emoties
- Zelfstandig, maar vraagt niet dan ook niet om hulp
- Gesloten en afstandelijk
- Geen autisme
- Punten zijn niet per definitie zwak of sterk, maar slechts een aanduiding van karaktereigenschappen en het is aan de persoon om daar het beste gebruik van te maken
[ Bericht 0% gewijzigd door INTJ op 25-06-2011 22:44:52 ]
heb je ook de rest van reacties gelezen? of kies je alleen de 2 uit waar jij een autoritair afwijzend antwoord op kan gevenquote:
Er wordt niet naar mij geluisterd en dat laat zich als volgt illustreren.
[..]
Het bovenstaande demonstreert dat er niet naar mij geluisterd wordt, omdat ik eerder schreef dat ik ben doorverwezen naar de psychiater en dat ik deze niet nu, maar eventueel wel in de toekomst zal benaderen, te weten in het universitaire ziekenhuis waar ik momenteel behandeld wordt voor de ziekte van Crohn. Daarnaast schreef ik eerder onderworpen te zijn geweest aan een psychologisch onderzoek.
[..]
Het bovenstaande demonstreert op twee manieren dat er niet naat naar mij geluisterd wordt. Ten eerste heb ik aangegeven de geadviseerde oplossingen vertaald te hebben in handelingen, met de kanttekening dat de handelingen leiden tot nieuwe problemen. Derhalve slaat Pulzzar wel degelijk de spijker op de kop met het volgende citaat.:
Het is als buitenstaander heel makkelijk om te zeggen dat je je niet moet aanstellen, dingen moet gaan ondernemen en het allemaal positief moet zien. Als het zo makkelijk was, had hij het vast allang gedaan.
Het bovenstaande citaat inspireert mij dan ook om mijn eigen weg te kiezen.
Waar de hell ben je in godsnaam getest? Hier schiet je toch geen reet mee op?quote:
Psychologisch onderzoek zit als volgt. Geen diagnose, want er valt niks te diagnostoseren. Ik heb geen stoornis. Wel is er een lijst van sterke en zwakke punten. Een open deur, want die wist ik al. Niet verbazingwekkend dat zelfkennis een van mijn sterke punten is. Andere punten:
- Uitstekend probleemoplossend vermogen
- Maar heeft neiging problemen uit de weg te gaan met afleiding en zelf-destructief gedrag
- Veel zelfkennis
- Laag zelfbeeld: vindt zichzelf onaantrekkelijk
- Weinig vertrouwen in andere mensen
- Veel behoefte aan structuur en sluiting
- Maakt makkelijk oppervlakkige contacten
- Maakt moeilijk diepere contacten
- Perfectionistisch
- Minder in contact met emoties
- Zelfstandig, maar vraagt niet dan ook niet om hulp
- Gesloten en afstandelijk
- Geen autisme
- Punten zijn niet per definitie zwak of sterk, maar slechts een aanduiding van karaktereigenschappen en het is aan de persoon om daar het beste gebruik van te maken
Die laatste zin is helemaal waar. Maar je merkt toch zelf dat er punten zijn die je zo belemmeren dat je geen structuur hebt, moeite hebt met sociale contacten en niet meer op niveau kan functioneren.
Hebben ze je ook verteld HOE je gebruik kan maken van je karaktereigenschappen?
Haha. Hahahahaha. Haaaahahahahahahahaha. Nu word ik gek. Ik schrijf tien pagina's lang dat ik me niet geholpen voel door de psycholoog en krijg daarom bergen met kritiek en nu maak jij de opmerking dat ik er geen reet mee opschiet. Hey, beginnen we elkaar nu toch te begrijpen? Valt er een kwartje? Joepie, hollee, hollee holleeeeeeeeee. We have a winnerrrrr! Van je roetssss. Het is ook na de uitslag van deze test dat ik de psycholoog gedag heb gezegd.quote:
[..]
Waar de hell ben je in godsnaam getest? Hier schiet je toch geen reet mee op?
Die laatste zin is helemaal waar. Maar je merkt toch zelf dat er punten zijn die je zo belemmeren dat je geen structuur hebt, moeite hebt met sociale contacten en niet meer op niveau kan functioneren.
Hebben ze je ook verteld HOE je gebruik kan maken van je karaktereigenschappen?
Nee ze hebben mij niet verteld hoe ik gebruik kan maken van mijn karaktereigenschappen. Ja, dat ik met de kennis dat ik wat gesloten ben er rekening mee kan houden me meer open te stellen en meer van dat soort open deuren.
Mijn constante vraag welke keuzes ik precies moet maken, hoe ik iets precies aan moet pakken, welke instelling ik er het beste op na kan houden en hoe het mij gaat helpen om iedere week te vertellen hoe ik me voel en of ik nog ergens over wil praten werd afgescheept met dingen als:
- Ik kan dat niet zeggen, jij bent de kapiteit van je leven
- Je moet het gewoon ervaren
- Het heeft tijd nodig
- Het is logisch dat je je eerst minder voelt als je naar psycholoog gaat maar daarna steeds beter
Onzin. Als ik bij een Afrikaanse medicijnman een pot albinobotten koop om de ziekte van Crohn te genezen zal hij hetzelfde antwoorden op mijn vragen. Hoe gaan albinobotten mij genezen? Dat moet je gewoon ervaren. Kan ik het beste aardappels eten of witte rijst met minder vezels voor mijn darmen? Jij bent de kapiteitn over je leven, ik zou zeggen: experimenteer eens en kijk wat er gebeurd. Ik neem nu al maanden lang albinobotten in mijn soep maar voel me nog niet beter. Ja logisch zegt die medicijnman dan, want het heeft tijd nodig.
Daarom zeg ik: ik wil niet nu naar de psycholoog, ik wil ook geen tijd en moeite verspillen om de goede te vinden, ik wil zeker niet nog meer ziektekosten betalen gezien ik al 120 euro per maand kwijt ben plus medicijnen die niet vergoed worden plus ieder jaar het volledige eigen risico van honderden euro's. Als ik ga, doe ik het in een keer goed. Dan ga ik gewoon naar de psychiater van het universitaire ziekenhuis. Dan weet ik zeker dat ik kwaliteitszorg krijg.
Kan ook met een reden zijn dat hij zegt dat je er zelf wat mee moet hè. Als jij van hem 'eist' dat hij je gaat uitleggen hoe jij je leven moet leiden om gelukkiger te worden, dan bestaat er geen goed antwoord. Je moet het zélf doen en onderdeel daarvan is dat je ook zelf een oplossing vindt. Het is veel bedvredigender als je jezelf kan redden en dat maakt je veel gelukkiger dan wanneer je je aan de regels houdt die je psycholoog je stelt om gelukkig en succesvol te worden.quote:
[..]
Haha. Hahahahaha. Haaaahahahahahahahaha. Nu word ik gek. Ik schrijf tien pagina's lang dat ik me niet geholpen voel door de psycholoog en krijg daarom bergen met kritiek en nu maak jij de opmerking dat ik er geen reet mee opschiet. Hey, beginnen we elkaar nu toch te begrijpen? Valt er een kwartje? Joepie, hollee, hollee holleeeeeeeeee. We have a winnerrrrr! Van je roetssss. Het is ook na de uitslag van deze test dat ik de psycholoog gedag heb gezegd.
Nee ze hebben mij niet verteld hoe ik gebruik kan maken van mijn karaktereigenschappen. Ja, dat ik met de kennis dat ik wat gesloten ben er rekening mee kan houden me meer open te stellen en meer van dat soort open deuren.
Mijn constante vraag welke keuzes ik precies moet maken, hoe ik iets precies aan moet pakken, welke instelling ik er het beste op na kan houden en hoe het mij gaat helpen om iedere week te vertellen hoe ik me voel en of ik nog ergens over wil praten werd afgescheept met dingen als:
- Ik kan dat niet zeggen, jij bent de kapiteit van je leven
- Je moet het gewoon ervaren
- Het heeft tijd nodig
- Het is logisch dat je je eerst minder voelt als je naar psycholoog gaat maar daarna steeds beter
Onzin. Als ik bij een Afrikaanse medicijnman een pot albinobotten koop om de ziekte van Crohn te genezen zal hij hetzelfde antwoorden op mijn vragen. Hoe gaan albinobotten mij genezen? Dat moet je gewoon ervaren. Kan ik het beste aardappels eten of witte rijst met minder vezels voor mijn darmen? Jij bent de kapiteitn over je leven, ik zou zeggen: experimenteer eens en kijk wat er gebeurd. Ik neem nu al maanden lang albinobotten in mijn soep maar voel me nog niet beter. Ja logisch zegt die medicijnman dan, want het heeft tijd nodig.
Daarom zeg ik: ik wil niet nu naar de psycholoog, ik wil ook geen tijd en moeite verspillen om de goede te vinden, ik wil zeker niet nog meer ziektekosten betalen gezien ik al 120 euro per maand kwijt ben plus medicijnen die niet vergoed worden plus ieder jaar het volledige eigen risico van honderden euro's. Als ik ga, doe ik het in een keer goed. Dan ga ik gewoon naar de psychiater van het universitaire ziekenhuis. Dan weet ik zeker dat ik kwaliteitszorg krijg.
Naar de psychiater is niet eens zo'n slecht idee, aangezien die meer zijn gespecialiseerd in stoornissen dan psychologen. Kan dus best zijn dat je test daar een geheel andere uitslag krijgt...
|
|
