Opa zegt seksbommetje tegen kleindochter

quote:

Op maandag 23 mei 2011 13:19 schreef snakelady het volgende:
Het komt op mij over alsof hij seks en liefde niet goed van elkaar kan scheiden.
In zijn gevoel waarschijnlijk wel, bedoelde hij het het gewoon goed en toont hij zo zijn liefde, maar liefde voor je (klein)kind en seks behoren natuurlijk niks met elkaar te maken te hebben.

Wij zijn thuis erg open met naakt, dus hier staat de deur met douchen en badderen ook altijd open, maar bij ons staat naakt niet altijd in combinatie met seksuele gevoelens.
Zo ga ik nog gewoon onder de douche staan met met 6 en 3 jarige dochter, maar dat heeft niks met sexualiteit te maken, meer met "ons bin zunig" en met gemakszucht

Maar goed dat je je ouders hiermee hebt geconfronteerd, lijkt me erg moeilijk maar het juiste.

Wat bedoel je met openstaande deur? Niet op slot gedraaid of echt deur opengedraaid? Ik zou alleen al niet douchen met een opengedraaide deur, vanwege de vochtverspreiding. Verder weet ik niet waarom je met een open deur zou gaan baden/douchen.

Alleen 1e alinea gelezen en kan alleen zeggen: sick.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 01:45 schreef Teslynd het volgende:

[..]

Wat bedoel je met openstaande deur? Niet op slot gedraaid of echt deur opengedraaid? Ik zou alleen al niet douchen met een opengedraaide deur, vanwege de vochtverspreiding.

Hier juist wel, dan verdunt het genoeg, in deze badkamer gaan de muren zo snel bladderen als de deur en het raam niet openstaan.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 01:45 schreef Teslynd het volgende:

[..]

Wat bedoel je met openstaande deur? Niet op slot gedraaid of echt deur opengedraaid? Ik zou alleen al niet douchen met een opengedraaide deur, vanwege de vochtverspreiding. Verder weet ik niet waarom je met een open deur zou gaan baden/douchen.

Meestal gewoon niet op slot maar ondertussen komt er regelmatig iemand binnenlopen (man, kinderen of zelfs een van de katten) die de deur dan niet meer goed dicht doet.

quote:

Op maandag 23 mei 2011 17:00 schreef Moonah het volgende:

[..]

Ik ook niet. Maar woorden als 'sexy' en 'sexbom' zijn niet van toepassing op kinderen. Net als 'geil' 'sletje' oid, dat zijn toch ook geen woorden die je voor een kind gebruikt? Dat valt voor mij in dezelfde categorie. En heeft dus niets met krampachtig met seks omgaan te maken, zoals jij suggereert.

Ik vind 'geil' en 'sletje' echt 'grove' woorden, daarom vind ik ze niet geschikt voor kinderen inderdaad. 'Sexbommetje' vind ik lollig, dat associeer ik met Thom Jones Ik vind dat niet dezelfde categorie, maar goed, dat is dan persoonlijk. Als jij het woord sexbommetje te seksueel beladen vindt, kan ik me voorstellen dat je je kind niet zo zal noemen nee.

quote:

Oh, ik zou wel meer met mijn zoon (4) bespreken, tegen de tijd dat hij daar aan toe is. Nu trouwens ook al. "Mama, moet je kijken, mijn piemel is hardstikke groot!" (als hij een erectie heeft). Ik vertel hem dat hij ermee mag spelen als hij alleen is, zoals iemand voor mij ook al gepost had.

Ik heb niet gezegd wat ik exact zal bespreken, wat jij zegt vind ik nog steeds 'voorlichting' of uitleg, dát bespreek ik ook. Ik bedoel meer dat ik niet aan mijn dochter vraag hoe de seks vannacht met haar vriend was, zo'n moeder ben ik niet.

quote:

Van een andere orde dan volwassen gedachten/termen op een kind projecteren.
Overigens zijn kinderen wel degelijk ook al op jonge leeftijd met seks bezig. Wat te denken van doktertje spelen?

Dat is nog steeds meer 'fysiek spelen', anders heette het wel 'bordeeltje spelen'. Wat ik bedoel te zeggen is dat men niet zo angstig zou moeten zijn, naar mijn mening, over kinderen die van het bestaan van seks weten. Uiteraard vind ik dat kinderen daar niet aan moeten beginnen voor ze kunnen nadenken over waar ze mee bezig zijn, maar voor die leeftijd vind ik het ook niet nodig net te doen of seks an sich niet bestaat. Het woord seksbom gescherend tegen je kind zeggen lijkt me op geen enkele manier schadelijk, ik wil mijn kinderen nooit het idee geven dat seks slecht is of stout. Dat kun je makkelijk combineren met de boodschap 'niet met iedereen het bed in duiken', 'altijd veilig doen', 'niets doen wat je niet zelf wil' en meer van dat soort waarschuwingen.

of je al dan niet overdrijft is gewoon helemaal niet relevant. jouw kind, jouw regels. punt uit. ik snap dat het heel lastig is om dit te enforcen (ik heb zelf ook te maken met ongewenst gedrag van grootouders naar mijn kinderen toe ) maar als jij niet wilt dat er zo tegen je kinderen gesproken wordt is het je goed recht om dan gewoon te eisen dat het niet gebeurt

Ik vind dat iedereen gelijk heeft in dit topic.

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:06 schreef Anouk75 het volgende:
Hallo iedereen,

Bedankt voor jullie reacties. Sinds ik mijn ouders heb verteld dat ik last had gehad van de manier waarop in mijn jeugd met seksualiteit werd omgegaan, dat ik mij bekeken had gevoeld én dat ik absoluut niet accepteer dat mijn vader mijn dochtertje seksbommetje noemt of iets dergelijks, heb ik niets meer van ze gehoord. Wel hoorde ik via mijn broers (die mij begrijpen, maar ieder ook worstelen met de hele situatie en wat het bij hen naar boven brengt over vroeger) dat mijn ouders heel erg boos op me zijn, er niets van begrijpen en zich aangevallen voelen.
Dat ik mij vroeger naar had gevoeld bij mijn vaders gedrag tegenover mij, mijn vriendinnetjes en vrouwen in het algemeen, en die hand die hij ooit eens "per ongeluk-expres" op mijn borstje legde, daar gaan ze geen van beiden op in. Ook het feit dat mijn moeder bij mij begon te huilen vanwege haar herinneringen aan mijn vaders oversekste gedrag, hadden ze voor mijn broers compleet verzwegen.
Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Voel me onwijs gekwetst dat ze mijn gevoelens niet erg belangrijk lijken te vinden.

Na een dergelijke reactie niet weten wat je er mee aan moet

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:08 schreef Anouk75 het volgende:

[..]

Dat jij smileys plaatst....? Wat is hier leuk aan?

Niets, het is royal sadness dat jij zelfs na zo'n reactie overweegt je dochter bloot te stellen aan je vader ( en moeder ).

edit: en dan huille doen als je dochter bij je komt omdat opa aan haar borstjes gezeten heeft.

Het feit dat ze er niets van begrijpen lijkt me al genoeg reden om je kinderen er nooit (alleen) heen te laten gaan. Je ouders kunnen beter eens nadenken hoe hun leven er over 15 jaar uitziet, en of ze dan wel of geen liefdevolle familie hebben, het is aan hen om zich netjes te gedragen. En nog belangrijker, het is jouw verantwoordelijkheid als moeder om ervoor te zorgen dat je kinderen opgroeien in een veilige omgeving. Als ik het goed lees heb je er zelf onder geleden, dus je moet er alles aan doen om dit voor je kinderen te voorkomen, of door er nooit heen te gaan, of door je ouders te veranderen. Aan jou de keuze, maar als je niets doet ben jij wel verantwoordelijk als je dochter over twintig jaar dezelfde nare herinneringen heeft.

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:15 schreef Anouk75 het volgende:

[..]

Nee, nee en nog eens nee, NATUURLIJK overweeg ik dat niet!!!! Maar het blijven wel mijn ouders en ik mag toch zeker wel verdriet hebben over deze reactie? Ik hoop nog altijd op een manier waarop ik mijn kinderen hun opa en oma niet hoef te ontnemen door gewoon altijd in mijn bijzijn contact te hebben, maar op deze manier maken ze het me wel heel erg moeilijk. Want nee, het is niet zwart-wit, mijn ouders zijn geen slechte mensen die mij moedwillig wat vreemd hebben opgevoed. Ik weet dat ze ondanks alles heel veel van ons houden, van mij en mijn kinderen en dat maakt het ook zo moeilijk.

En zo simpel is het, dit doen dus.

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:30 schreef Anouk75 het volgende:

[..]

Tja, nou ja, wat denk je waarom ik de confrontatie ben aangegaan....Ik doe niet niets, zij doen nu niets. Ze nemen niet eens de moeite om te reageren. Lekker makkelijk, met z'n tweeen kwaad op mij gaan zitten wezen omdat ik grenzen stel aan hun gedrag tegenover mijn kinderen....Ze lijken emotioneel gewoon niet in staat om te zien wat er niet klopt aan hun gedrag. Het valt me gewoon heel erg tegen. Ik had gehoopt dat ze na mijn brief zouden gaan nadenken, dat mijn moeder misschien spijt zou hebben dat ze niet beter voor mij (en zichzelf!)was opgekomen vroeger....maar ze bagatelliseren, ontkennen en worden kwaad. Ik kies voor het belang van mijn kinderen, maar de reactie van mijn ouders doet wel pijn.

Ik denk dat je niet anders kan doen dan accepteren dat ze op hun manier gemankeerd zijn en dat dit niet gaat veranderen. Ze kunnen nu waarschijnlijk niet anders dan ontkennen en hun onmacht maar op jou afwentelen. Maakt het niet minder pijnlijk voor jou echter...
Er is nu even geen contact... laat het even bezinken, ze hebben je gehoord ook al zullen ze dat nooit toegeven. Nodig ze gewoon over een half jaartje uit voor een bezoekje en blijf er gewoon bij. Als jullie allebei willen moet er toch een manier op te vinden zijn.

Ik heb exact zulke ouders, exact hetzelfde verhaal. Ik heb zelf geen kinderen maar kan me er serieus nu al druk om maken hoe ik moet gaan verklaren dat ik ze niet alleen wil bij mijn evt kind. Het lijkt me een duivels dilemma om het bespreekbaar te maken zoals jij hebt gedaan. Ik heb het er tot nu toe nooit met ze over gehad om de vrede te bewaren, weet dat ze exact zo zouden reageren of nog erger als jouw ouders. Heel dapper van je.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 21:12 schreef Anouk75 het volgende:

[..]

Ik weet niet of je dit als grap bedoelt, maar mijn post is allesbehalve luchtig of grappig bedoeld. Bovendien heeft mijn vader nooit daadwerkelijk iets "gedaan" met ons en zegt hij zijn gedrag nooit seksueel bedoeld te hebben. Vraag me alleen af of het vervelende gevoel dat hij me gaf, terecht is of overdreven.

Aangezien je dat vervelende gevoel kreeg was het dus terecht, of hij er iets mee bedoelde of niet.

Heeft hij iets toegezegd om zich minder "vrij" te gedragen in de buurt van je kinderen?

Als hij claimt dat hij het nooit seksueel heeft bedoeld zou ik hem een nieuwe kans geven maar wel goed de boel in de gaten houden.

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:44 schreef Vandaag... het volgende:

[..]

Ik denk dat je niet anders kan doen dan accepteren dat ze op hun manier gemankeerd zijn en dat dit niet gaat veranderen. Ze kunnen nu waarschijnlijk niet anders dan ontkennen en hun onmacht maar op jou afwentelen. Maakt het niet minder pijnlijk voor jou echter...
Er is nu even geen contact... laat het even bezinken, ze hebben je gehoord ook al zullen ze dat nooit toegeven. Nodig ze gewoon over een half jaartje uit voor een bezoekje en blijf er gewoon bij. Als jullie allebei willen moet er toch een manier op te vinden zijn.

Ik heb exact zulke ouders, exact hetzelfde verhaal. Ik heb zelf geen kinderen maar kan me er serieus nu al druk om maken hoe ik moet gaan verklaren dat ik ze niet alleen wil bij mijn evt kind. Het lijkt me een duivels dilemma om het bespreekbaar te maken zoals jij hebt gedaan. Ik heb het er tot nu toe nooit met ze over gehad om de vrede te bewaren, weet dat ze exact zo zouden reageren of nog erger als jouw ouders. Heel dapper van je.

Hoezo bespreekbaar maken. Je zegt gewoon, nee hij blijft niet overnachten. En als ze daar op willen reageren doen ze dat.

Beetje relativeren is ook wel fijn op zijn tijd!

quote:

Op zondag 22 mei 2011 21:03 schreef RiftNL het volgende:
Pedo alert

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:56 schreef Anouk75 het volgende:

[..]

Ja, heel gewoon ja. Alsof er geen enkele emotie, onbegrip en woede, gekwetste gevoelens, onmacht of verdriet aan te pas komen... Maar ach, dan relativeer je dat gewoon een beetje en da's dan ook best fijn.

Ja dan relativeer je gewoon een beetje. Als je het belangrijk genoeg vindt dan moeten zij maar toenadering zoeken.

That's life. Live with it.

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:47 schreef FkTwkGs2012 het volgende:

[..]

Hoezo bespreekbaar maken. Je zegt gewoon, nee hij blijft niet overnachten. En als ze daar op willen reageren doen ze dat.

Beetje relativeren is ook wel fijn op zijn tijd!

Ja, nee, je zegt gewoon tegen opa en oma van een "schijnbaar" normaal gezin, dat het kleinkind nooit alleen met ze mag zijn. Dan vraagt oma waarom... en dan moet jij gaan uitleggen dat je vader naar je keek en met zijn tengels aan je heeft gezeten (ook al was dit laatste kort en eenmalig). Wetende dat je ouders zich dan beiden volledig tegen je zullen keren en je laten vallen als een baksteen....
Nee, dat doe je even... In het belang van een kleinkind, als het erop aan komt zou ik het doen. Maar er is niks "gewoon" aan... en ik bewonder TS dat ze het gedaan heeft en nu met de afwijzing moet dealen.
That's life and live with it, zal wel moeten idd.

quote:

Op zondag 29 mei 2011 21:30 schreef Anouk75 het volgende:

[..]

Tja, nou ja, wat denk je waarom ik de confrontatie ben aangegaan....Ik doe niet niets, zij doen nu niets. Ze nemen niet eens de moeite om te reageren. Lekker makkelijk, met z'n tweeen kwaad op mij gaan zitten wezen omdat ik grenzen stel aan hun gedrag tegenover mijn kinderen....Ze lijken emotioneel gewoon niet in staat om te zien wat er niet klopt aan hun gedrag. Het valt me gewoon heel erg tegen. Ik had gehoopt dat ze na mijn brief zouden gaan nadenken, dat mijn moeder misschien spijt zou hebben dat ze niet beter voor mij (en zichzelf!)was opgekomen vroeger....maar ze bagatelliseren, ontkennen en worden kwaad. Ik kies voor het belang van mijn kinderen, maar de reactie van mijn ouders doet wel pijn.

Het is niet makkelijk om je eigen fouten of tekortkomingen toe te geven. Geef het nog wat tijd. Maar als het niet verandert moet je daarmee leren leven.

Verder zijn al die gevoelens die je in de OP beschreef niet overdreven. En als je niet wilt dat jouw kinderen hiermee te maken krijgen moet je jouw ouders duidelijk maken wie er nu de baas is (jij dus).

quote:

Op zondag 29 mei 2011 22:07 schreef Vandaag... het volgende:

[..]

Ja, nee, je zegt gewoon tegen opa en oma van een "schijnbaar" normaal gezin, dat het kleinkind nooit alleen met ze mag zijn. Dan vraagt oma waarom... en dan moet jij gaan uitleggen dat je vader naar je keek en met zijn tengels aan je heeft gezeten (ook al was dit laatste kort en eenmalig). Wetende dat je ouders zich dan beiden volledig tegen je zullen keren en je laten vallen als een baksteen....
Nee, dat doe je even... In het belang van een kleinkind, als het erop aan komt zou ik het doen. Maar er is niks "gewoon" aan... en ik bewonder TS dat ze het gedaan heeft en nu met de afwijzing moet dealen.
That's life and live with it, zal wel moeten idd.

Mja ik bedoelde iets als, je kunt bij de pakken neer gaan zitten, je kunt het vreemd vinden dat anderen zo reageren, maar actie geeft reactie en dat zul je gewoon moeten handlen. Jezelf uit de slachtofferrol houden en zorgen dat jij bepaalt, en gewoon van jezelf overtuigd zijn.