Opgroeien in armoede...

Ohja ik veracht mensen die de hele godsganse dag niets doen en van een uitkering leven. En het alsnog te presteren te janken dat ze weinig geld hebben.

Gadverdamme ik walg van zulk soort mensen

Gadverdamme.

_{mensen die niet kunnen werken aangezien ze echt chronisch ziek zijn (no offense)}

Als ik dit zo lees zie ik dat sommige mensen echt een kut jeugd hebben gehad. Ik kan me niet voorstellen als me ma nu binnenkomt en vraagt.

Bart ik heb nu geld nodig.

Ik denk dat ik in lachen zou uitbarsten. Ik denk niet dat die dag ooit zal gaan komen.

Jammer eigenlijk want dan zou ik meer verdienen als me ma

Ik ben 't volledig eens met Bartcoah.

Zal toch wat zijn als je ouders geld van je willen lenen, ik kan het me ook echt niet voorstellen..
En mensen die zeuren dat ze te weinig kunnen spenderen vanwege de uitkering maar verder wel gezond zijn en kunnen werken, daar heb ik ook écht geen respect voor..

Wil je rijk worden/een goed leven hebben; moet je daar (in de meeste gevallen) wat voor doen.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 18:45 schreef iwannabehigh het volgende:
Ik ben 't volledig eens met Bartcoah.

Zal toch wat zijn als je ouders geld van je willen lenen, ik kan het me ook echt niet voorstellen..
En mensen die zeuren dat ze te weinig kunnen spenderen vanwege de uitkering maar verder wel gezond zijn en kunnen werken, daar heb ik ook écht geen respect voor..

Wil je rijk worden/een goed leven hebben; moet je daar (in de meeste gevallen) wat voor doen.

voor een heel groot deel mee eens, doch moet wel in gedachten gehouden worden dat, zoals ik zei, het in de jaren 70, begin jaren 80 niet zo makkelijk was als je nu zegt.
Geen geld, geen opleiding (en hiervoor dus ook niet kunnen betalen, en de overheid betaalde vanwege de crisis niets) en +800.000 werkelozen, čn ruim boven de 40 zijn... Nee zo makkelijk was het neit om te werken toentertijd.
Toen ik 19 werd, kreeg mijn moeder een melkertbaan. Betaalde een paar tientjes meer dan de uitkering, maar ze heeft die job met plezier gedaan, heel veel plezier. Want ze heeft nooit thuis willen zitten. Nooit.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 18:53 schreef BrandX het volgende:

[..]

voor een heel groot deel mee eens, doch moet wel in gedachten gehouden worden dat, zoals ik zei, het in de jaren 70, begin jaren 80 niet zo makkelijk was als je nu zegt.
Geen geld, geen opleiding (en hiervoor dus ook niet kunnen betalen, en de overheid betaalde vanwege de crisis niets) en +800.000 werkelozen, čn ruim boven de 40 zijn... Nee zo makkelijk was het neit om te werken toentertijd.
Toen ik 19 werd, kreeg mijn moeder een melkertbaan. Betaalde een paar tientjes meer dan de uitkering, maar ze heeft die job met plezier gedaan, heel veel plezier. Want ze heeft nooit thuis willen zitten. Nooit.

Ieder mens heeft wel een klein beetje creativiteit in zich. Dacht je werkelijk dat al die rijken mensen allemaal rijk waren

Mooi voorbeeld ook.

De bedenker van Nike. Nike was eerst een heren schoen. Hij begon in zijn eigen garage. Kijk wat hij nu is..

Hij was ook heel arm had geen opleiding en kijk nu. He's making millions a minute.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 16:47 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]



Kom je aandacht tekort?

Ik heb mijn moeder meermaals geld geleend om een auto te kunnen kopen. En ze snapte niet hoe ik aan dat geld kwam. Sparen is blijkbaar moeilijk.

Nee alleen zo'n discussie kan het bloed onder me nagels vandaan halen, omdat ik toch wel in een welvarend gezin woon. Die het hebben verdient door te leren leren en te werken.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:00 schreef Bartcoah het volgende:

[..]

Ieder mens heeft wel een klein beetje creativiteit in zich. Dacht je werkelijk dat al die rijken mensen allemaal rijk waren

Mooi voorbeeld ook.

De bedenker van Nike. Nike was eerst een heren schoen. Hij begon in zijn eigen garage. Kijk wat hij nu is..

Hij was ook heel arm had geen opleiding en kijk nu. He's making millions a minute.

ook echt een vergelijking.
Als het zo makkelijk was deed iedereen dat wel, is het niet? Waar blijven jouw miljoenen en miljoenenproducten?

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:00 schreef Bartcoah het volgende:

[..]

Ieder mens heeft wel een klein beetje creativiteit in zich. Dacht je werkelijk dat al die rijken mensen allemaal rijk waren

Mooi voorbeeld ook.

De bedenker van Nike. Nike was eerst een heren schoen. Hij begon in zijn eigen garage. Kijk wat hij nu is..

Hij was ook heel arm had geen opleiding en kijk nu. He's making millions a minute.

Weer zo'n mooi voorbeeld.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:06 schreef BrandX het volgende:

[..]

ook echt een vergelijking.
Als het zo makkelijk was deed iedereen dat wel, is het niet? Waar blijven jouw miljoenen en miljoenenproducten?

Daar ben ik mee bezig Kan helaas nog niet vertellen wat hoop wel dat het door breekt

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:07 schreef Bartcoah het volgende:

[..]

Daar ben ik mee bezig Kan helaas nog niet vertellen wat hoop wel dat het door breekt

Succes .

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:08 schreef BrandX het volgende:

[..]

Succes .

Dank je wel! Ik hoop echt zo dat het gaat lukken hahaha

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:12 schreef Bartcoah het volgende:

[..]

Dank je wel! Ik hoop echt zo dat het gaat lukken hahaha

Hopen? Je zei net dat iedereen het zomaar kon met wat creativiteit .

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:13 schreef BrandX het volgende:

[..]

Hopen? Je zei net dat iedereen het zomaar kon met wat creativiteit .

Je hebt ook wel een klein beetje geluk nodig .

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:14 schreef Bartcoah het volgende:

[..]

Je hebt ook wel een klein beetje geluk nodig .

ah dus het is toch allemaal niet zo simpel .
Maar ik meen het wel: heel veel succes, ik gun iedereen zijn of haar geluk .

n.b.: moet je wel ff laten weten als het gelukt is, wat het was Mag ook via PM .

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:15 schreef BrandX het volgende:

[..]

ah dus het is toch allemaal niet zo simpel .
Maar ik meen het wel: heel veel succes, ik gun iedereen zijn of haar geluk .

n.b.: moet je wel ff laten weten als het gelukt is, wat het was Mag ook via PM .

Je zal echt wel merken als het is gelukt. Dan kom ik in het nieuws met me aviator en me bloesie en me dikke lambo onder me ass hahahaha. sowieso lambo voor de Bart

Mijn ervaring is dat het niet om het weinige geld gaat maar continue het gevoel hebben dat je het gezin moet dragen. Altijd zorgen hebben en een gevoel van onzekerheid hebben. Je wist nooit wat je te wachten stond. Ik vind dat een kind van 16 een redelijk onbezorgd bestaan moet hebben en niet de verantwoording of de angst moet hebben dat de huur misschien niet/wel betaald kan worden.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 16:27 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Minimumloon is geen uitkering, die is nog lager in principe.

Welke van de 2 bedoel je nou?

Mag toch hopen dat een uitkering lager is dan het minimumloon, zou toch wat zijn als je meer 'verdient' door niet te werken dan door een 40-urige werkweek. Denk dat dan spontaan veel mensen een uitkering aan zouden vragen.
Mag toch ook hopen dat als je een uitkering hebt(even de chronisch zieken en bijzondere gevallen buiten gelaten) dat je zo snel mogelijk weer van je uitkering af wilt. Het is een steuntje in de rug om een periode door te komen waarna je weer voor jezelf gaat zorgen. Sommige mensen zien het als hun vaste inkomen waardoor ze lekker niet meer hoeven te werken maar wel kunnen zeuren over dat ze er niet rond van kunnen komen en wat de overheid hen allemaal nog meer aan doet (voor de duidelijkheid: ik heb het hier over de tokkies die hun kids op hun 18e als verjaardagsuitje meenemen naar het uwv om een uitkering aan te vragen).

Maar goed, ik wil de discussie over uitkeringen niet in dit topic op gang brengen dus verder ga ik weer ontopic

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:47 schreef Paarse_Kiwi het volgende:

[..]

Welke van de 2 bedoel je nou?

Mag toch hopen dat een uitkering lager is dan het minimumloon, zou toch wat zijn als je meer 'verdient' door niet te werken dan door een 40-urige werkweek. Denk dat dan spontaan veel mensen een uitkering aan zouden vragen.
Mag toch ook hopen dat als je een uitkering hebt(even de chronisch zieken en bijzondere gevallen buiten gelaten) dat je zo snel mogelijk weer van je uitkering af wilt. Het is een steuntje in de rug om een periode door te komen waarna je weer voor jezelf gaat zorgen. Sommige mensen zien het als hun vaste inkomen waardoor ze lekker niet meer hoeven te werken maar wel kunnen zeuren over dat ze er niet rond van kunnen komen en wat de overheid hen allemaal nog meer aan doet (voor de duidelijkheid: ik heb het hier over de tokkies die hun kids op hun 18e als verjaardagsuitje meenemen naar het uwv om een uitkering aan te vragen).

Maar goed, ik wil de discussie over uitkeringen niet in dit topic op gang brengen dus verder ga ik weer ontopic

Het tegendeel is waar.

Uitkering is idd hoger dan het minimum loon

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:48 schreef Bartcoah het volgende:

[..]

Het tegendeel is waar.

Uitkering is idd hoger dan het minimum loon

Als er kinderen in het spel zijn.. Maar ergens is dat ook niet meer dan logisch. Dat de moeder faalt zou niet hoeven betekenen dat de kinderen geen kans zouden moeten krijgen op een fatsoenlijk leven.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:31 schreef BeffJeck het volgende:
Mijn ervaring is dat het niet om het weinige geld gaat maar continue het gevoel hebben dat je het gezin moet dragen. Altijd zorgen hebben en een gevoel van onzekerheid hebben. Je wist nooit wat je te wachten stond. Ik vind dat een kind van 16 een redelijk onbezorgd bestaan moet hebben en niet de verantwoording of de angst moet hebben dat de huur misschien niet/wel betaald kan worden.

Dit gevoel kan ik me inderdaad ook goed voorstellen.
Ik kan me dat gevoel uit de jaartjes dat wij het wat minder hadden ook nog wel goed voor de geest halen. Nergens om durven te vragen omdat je weet dat het dan ten koste gaat van iets anders. Alles wat jij kreeg ging ten koste van de rest van het gezin.
Weet zelfs dat mijn ma een keer tegen me zei:'prima, ik koop die schoolspullen voor je maar dan mag jij aan je broertjes uitleggen waarom we geen lekkers kunnen halen in het weekend'. Terwijl het echt om nodige schoolspullen ging en ik verder eigenlijk nooit ergens om vroeg. Ik zal dat nooit vergeten, kan nog zó boos worden als ik eraan denk.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:50 schreef Ryon het volgende:

[..]

Als er kinderen in het spel zijn.. Maar ergens is dat ook niet meer dan logisch. Dat de moeder faalt zou niet hoeven betekenen dat de kinderen geen kans zouden moeten krijgen op een fatsoenlijk leven.

Zet moeders aan het werk.

Ohja en voor de echte die hard moeders heb je altijd nog prostitutie. Ik heb echt moeilijk veel respect voor die vrouwen. Die het doen om het geld om hun gezin te kunnen onderhouden

Dat zijn moeders met ballz of steel. Die verkopen hun eigen lichaam voor hun kinderen.

Kunnen nog heel veel ouders wat van leren.

walgelijke moeders die thuis sjekkies roken en klagen.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:50 schreef Ryon het volgende:

[..]

Als er kinderen in het spel zijn.. Maar ergens is dat ook niet meer dan logisch. Dat de moeder faalt zou niet hoeven betekenen dat de kinderen geen kans zouden moeten krijgen op een fatsoenlijk leven.

Als ze dat willen voorkomen moeten ze bijvoorbeeld de regeling afschaffen waarbij kids vanaf 16 met een bijbaan als inkomen gezien worden. Alleen als kinderen los van hun ouders gezien worden bij het verdienen van een eigen inkomen geef je kids de kans om zelf uit de armoede van het gezin te klimmen. Moet je natuurlijk wel op toezien dat ouders hun kids niet verplichten om het verdiende geld aan hen te geven. Das natuurlijk weer de andere kant van het verhaal..

quote:

Op zondag 22 mei 2011 19:54 schreef Paarse_Kiwi het volgende:

[..]

Als ze dat willen voorkomen moeten ze bijvoorbeeld de regeling afschaffen waarbij kids vanaf 16 met een bijbaan als inkomen gezien worden. Alleen als kinderen los van hun ouders gezien worden bij het verdienen van een eigen inkomen geef je kids de kans om zelf uit de armoede van het gezin te klimmen. Moet je natuurlijk wel op toezien dat ouders hun kids niet verplichten om het verdiende geld aan hen te geven. Das natuurlijk weer de andere kant van het verhaal..

Uitkeringen worden in Nederland beschouwd als een uiterst vangnet. Alleen als het niet anders kan. Veel burgers zien dat echter anders, wat nog wel eens tot onbegrip leidt. De strenge controles en het letten op gezinsinkomen zijn onderdeel van het bestuurlijk beeld op uitkeringen. Als er leden van het huishouden instaat zijn om geld te verdienen, dan hoeft dat niet door de gemeente te worden uitgekeerd.

Er bestaat een maatschappelijke discussie die stelt dat (zwart) werken tot een zekere hoogte gedoogd moet worden om het werken te stimuleren. Ene Pim is daar een kleine 10 jaar geleden nog groot mee geworden. Maar aangezien dit niet strookt met het beeld dat bestaat m.b.t uitkeringen zal dit geen doorgang vinden.

Een uitkering krijgen omdat je niet instaat bent om genoeg te vangen met vast werk is eigenlijk een bevestiging dat je gefaald hebt in het leven. Je krijgt een erg sterk stigma opgeplakt en het heeft behoorlijke (bestuurlijk) stigma opgeplakt. Je wordt beschouwd als een derde rangs burger. Daarnaast is het beeld over uitkeringtrekkers binnen de samenleving ongelooflijk negatief. Je wordt dus door de hele samenleving beschouwd als een parasiet die niet gemist wordt. Daar word je ook niet vrolijk van en heeft een negatief effect op iemands sociale leven. Al met al valt het zeer aan te raden om er zover mogelijk weg van te blijven.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 20:10 schreef Ryon het volgende:

[..]

Uitkeringen worden in Nederland beschouwd als een uiterst vangnet. Alleen als het niet anders kan. Veel burgers zien dat echter anders, wat nog wel eens tot onbegrip leidt. De strenge controles en het letten op gezinsinkomen zijn onderdeel van het bestuurlijk beeld op uitkeringen. Als er leden van het huishouden instaat zijn om geld te verdienen, dan hoeft dat niet door de gemeente te worden uitgekeerd.

Er bestaat een maatschappelijke discussie die stelt dat (zwart) werken tot een zekere hoogte gedoogd moet worden om het werken te stimuleren. Ene Pim is daar een kleine 10 jaar geleden nog groot mee geworden. Maar aangezien dit niet strookt met het beeld dat bestaat m.b.t uitkeringen zal dit geen doorgang vinden.

Een uitkering krijgen omdat je niet instaat bent om genoeg te vangen met vast werk is eigenlijk een bevestiging dat je gefaald hebt in het leven. Je krijgt een erg sterk stigma opgeplakt en het heeft behoorlijke (bestuurlijk) stigma opgeplakt. Je wordt beschouwd als een derde rangs burger. Daarnaast is het beeld over uitkeringtrekkers binnen de samenleving ongelooflijk negatief. Je wordt dus door de hele samenleving beschouwd als een parasiet die niet gemist wordt. Daar word je ook niet vrolijk van en heeft een negatief effect op iemands sociale leven. Al met al valt het zeer aan te raden om er zover mogelijk weg van te blijven.

De vraag is of iemand van zestien financieel verantwoordelijk voor een huishouden moet zijn?

Achteraf gezien had ik beter één grote bende van alles kunnen maken. Jeugdcrimineeltje kunnen worden. Dan hadden er vele instanties klaar gestaan. Had de maatschappij ook meer geld gekost. Maar dan had ik wel gebruik kunnen maken van een rits subsidies.

Overigens heb ik ook de angst bij de medewerkers van de sociale dienst gezien. Mensen met een grote smoel en die de boel intimideerde werden min of meer met rust gelaten. Ook kregen zij meer " hulp " aangeboden. Zolang zij de medewerkers maar met rust lieten. Hun regels golden wel voor een invalide vrouw en haar zestienjarige zoon met broertje. Dit zal mij altijd bijblijven. De lafheid en kruiperigheid van deze " ambtenaren ".

Dan had je nog van die idioten die dachten dat mijn moeder wel kon werken. Zij had MS en zat in een rolstoel. " Maar zij kan dan toch wel een kantoorbaan hebben", " Dan kost het ons minder geld".

Zoals ik al eerder schreef. Het gebrek aan geld was niet het probleem maar de omgeving die ons gezin zag als een parasiet en het altijd maar hebben van zorgen. Ondanks dat ik mijzelf een slag in de rondte werkte. En ja, soms was het zuur wanneer mijn vrienden op vakantie gingen en ik zes dagen per week, in de vakantie, aan het werk was met de wetenschap dat ik meer dan de helft weer kon inleveren.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 11:44 schreef Alec690 het volgende:

- Er was altijd genoeg, maar alles kwam wel van de Aldi.
- Chips, koeken, e.d. alleen in het weekend.
- Ik mocht op voetbal, maar kreeg wel de goedkoopste voetbalschoenen.
- We vierden elk jaar sinterklaas, maar je kreeg cadeaus voor max.50 gulden.
- Met je verjaardag kreeg je echt iets leuks (Nintendo of iets dergelijks), maar daar moest je vervolgens wel het hele jaar mee doen.
- Overbodige luxe (Canal +, internet, DVD-speler, computer, etc.) kwam niet of pas toen zo ongeveer heel Nederland het had.
- De wasmachine, TV, videorecorder, etc. worden pas vervangen als ze echt stuk zijn.
- Altijd voldoende en goede kleding, maar wel van de simpele merken.
- Etc.

Ik weet niet hoe oud je exact bent, maar ik ben opgegroeid in de jaren 70 - 80 en toen waren de meeste zaken die jij noemt eigenlijk gewoon gebruikelijk bij het merendeel van de mensen.
Hoewel er toen nog geen Aldi's waren bij ons in de buurt. Canal+ hadden wij in onze jeugd ook niet, hell, ik kan me nog herinneren dat de tv pas om 18:00 begon en dat we twee kanalen hadden. Had je eens in de maand op woensdagmiddag de hele middag jeugd tv, daar bleef je dan voor binnen. Ik kreeg alleen frisdrank en chips in de weekenden, maar wij waren daar niet de enigen in. Ook waren mensen veel minder met merkkleding bezig. Op het voortgezet onderwijs begon ik me pas druk te maken om merkkleding. Toen vond mijn moeder het tijd voor kleedgeld, dan moest ik zelf maar de keuze maken tussen veel goedkopere kleding of enkele dure items. Die keuze wou zij niet maken voor mij.
En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:28 schreef Boris_Karloff het volgende:

Ik weet niet hoe oud je exact bent, maar ik ben opgegroeid in de jaren 70 - 80 en toen waren de meeste zaken die jij noemt eigenlijk gewoon gebruikelijk bij het merendeel van de mensen.
Hoewel er toen nog geen Aldi's waren bij ons in de buurt. Canal+ hadden wij in onze jeugd ook niet, hell, ik kan me nog herinneren dat de tv pas om 18:00 begon en dat we twee kanalen hadden. Had je eens in de maand op woensdagmiddag de hele middag jeugd tv, daar bleef je dan voor binnen. Ik kreeg alleen frisdrank en chips in de weekenden, maar wij waren daar niet de enigen in. Ook waren mensen veel minder met merkkleding bezig. Op het voortgezet onderwijs begon ik me pas druk te maken om merkkleding. Toen vond mijn moeder het tijd voor kleedgeld, dan moest ik zelf maar de keuze maken tussen veel goedkopere kleding of enkele dure items. Die keuze wou zij niet maken voor mij.
En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

Blijkbaar heet dat allemaal nu 'opgroeien in armoede' Ik heb ook zo'n jeugd gehad hoor en mijn ouders waren heus niet arm. Was heel gewoon idd en ik ben er niet anders om geworden. Het verschil is dat het toen bijna bij iedereen thuis er zo aan toe ging en nu heb ik het idee dat er veel meer verschil is tussen kinderen uit een gezin waar bijna geen geld is en kinderen die met dure merkkleding en spelcomputers worden overladen.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:34 schreef Isabeau het volgende:

[..]

Blijkbaar heet dat allemaal nu 'opgroeien in armoede' Ik heb ook zo'n jeugd gehad hoor en mijn ouders waren heus niet arm. Was heel gewoon idd en ik ben er niet anders om geworden. Het verschil is dat het toen bijna bij iedereen thuis er zo aan toe ging en nu heb ik het idee dat er veel meer verschil is tussen kinderen uit een gezin waar bijna geen geld is en kinderen die met dure merkkleding en spelcomputers worden overladen.

Precies, ik vind het sowieso vreemd dat iedereen het bezit van merkkleding zo verheerlijkt bij jonge kinderen. Het is toch eigenlijk van de zotte dat we kinderen in kleding stoppen die twee keer zo duur is als merkloze kleding, waar ze binnen een jaar weer uitgegroeid zijn en waarvan de kans groot is dat ze uit een bijna identiek aan elkaar Chinese sweatshop komen, waarbij het enige verschil het labeltje met het merk is. En dan mogen we het tegenwoordig niet eens doorgeven aan famillie of bekenden, want dan ben je ook arm.

Echt ik kreeg geregeld kleding van mijn neef die 1,5 jaar ouder was, waar hij uitgegroeid was maar die verder nog prima was. Als je nagaat is het gewoon logisch om dat door te geven, vooral als het wat duurdere kwaliteit kleding was. Ik was er ook binnen enkele maanden weer uit gegroeid.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:44 schreef Boris_Karloff het volgende:

[..]

Precies, ik vind het sowieso vreemd dat iedereen het bezit van merkkleding zo verheerlijkt bij jonge kinderen. Het is toch eigenlijk van de zotte dat we kinderen in kleding stoppen die twee keer zo duur is als merkloze kleding, waar ze binnen een jaar weer uitgegroeid zijn en waarvan de kans groot is dat ze uit een bijna identiek aan elkaar Chinese sweatshop komen, waarbij het enige verschil het labeltje met het merk is. En dan mogen we het tegenwoordig niet eens doorgeven aan famillie of bekenden, want dan ben je ook arm.

Echt ik kreeg geregeld kleding van mijn neef die 1,5 jaar ouder was, waar hij uitgegroeid was maar die verder nog prima was. Als je nagaat is het gewoon logisch om dat door te geven, vooral als het wat duurdere kwaliteit kleding was. Ik was er ook binnen enkele maanden weer uit gegroeid.

Ik denk dat het in Nederland heel gebruikelijk is om goede kleding door te geven binnen het gezin of de familie. Zonde om een mooie broek weg te gooien als een 10-jarig neefje er nog wat aan heeft.

Het wordt anders als dat de enige bron is van kleding. Dan krijg je kinderen die in versleten en te grote kleding rondlopen van hun broer omdat mama te arm is om nieuwe te halen. Dat ziet er slonzig en verwaarloosd uit.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:28 schreef Boris_Karloff het volgende:

[..]

Ik weet niet hoe oud je exact bent, maar ik ben opgegroeid in de jaren 70 - 80 en toen waren de meeste zaken die jij noemt eigenlijk gewoon gebruikelijk bij het merendeel van de mensen.
Hoewel er toen nog geen Aldi's waren bij ons in de buurt. Canal+ hadden wij in onze jeugd ook niet, hell, ik kan me nog herinneren dat de tv pas om 18:00 begon en dat we twee kanalen hadden. Had je eens in de maand op woensdagmiddag de hele middag jeugd tv, daar bleef je dan voor binnen. Ik kreeg alleen frisdrank en chips in de weekenden, maar wij waren daar niet de enigen in. Ook waren mensen veel minder met merkkleding bezig. Op het voortgezet onderwijs begon ik me pas druk te maken om merkkleding. Toen vond mijn moeder het tijd voor kleedgeld, dan moest ik zelf maar de keuze maken tussen veel goedkopere kleding of enkele dure items. Die keuze wou zij niet maken voor mij.
En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

Ik ben opgegroeid in de jaren 90, dus wel een andere periode.

En ik geeft nergens aan dat ik in 'armoede' ben opgegroeid. Ik vind het zelfs leven in luxe, met mate. En het is in mijn ogen prima om op te groeien met enige zuinigheid.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 16:01 schreef Alec690 het volgende:

[..]

Ik ben opgegroeid in de jaren 90, dus wel een andere periode.

En ik geeft nergens aan dat ik in 'armoede' ben opgegroeid. Ik vind het zelfs leven in luxe, met mate. En het is in mijn ogen prima om op te groeien met enige zuinigheid.

Zuinigheid?
Vorige week zag je de schaduwzijde van het volproppen van jonge kinderen met allerlei zoetigheid, de tandartsen schijnen tegenwoordig veel melkgebitten te trekken omdat ze gewoon aan het wegrotten zijn met alle gevolgen van dien. het belooft ook leuk te worden met de jeugd die ik af en toe een lunch zie halen bij de lokale supermarkt. Zakken chips en energy drinks. Waar zijn de gesmeerde boterhammen van thuis gebleven? Dat is zeker ook te min voor de jeugd van tegenwoordig.
En de toename van suikerziekte patienten?

Al die "luxe" heeft schijnbaar toch vervelende bijwerkingen

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:28 schreef Boris_Karloff het volgende:

En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

Niks, het is raar dat mensen dingen wegdoen die nog prima werken. Alleen voor dingen die echt verouderen zoals PC's vind ik het nog acceptabel om af en toe een nieuwe te kopen terwijl de oude nog werkt. (anders zat ik nu nog achter een commodore 64 te werken) Al doe ik zelf ook wel een stuk langer met pc's dan vroeger. Vroeger kocht ik om de 2 jaar maximaal een nieuwe pc, nu is dat minimaal om de 3 jaar (laptops) en desktops om de 6 jaar.

Heb zelf ook nog een CRT kanon staan, wel een breedbeeld en 100hz ding maar hoe mooi die nieuwe plasma en LCD schermen ook zijn, die komt er pas als deze om zeep is en hoop dat ie nog heel lang meegaat ivm mijn oude spelcomputers die er niet uitzien op nieuwe tv's

Eigenlijk is iedereen tegenwoordig verwend tot op het bot als je erover nadenkt. Om de zoveel maanden een nieuw mobieltje, tv's vervangen omdat er een nieuw type uit is, kleding repareer je niet maar gooi je weg (ik repareer het nog wel eens ) , schoenen laat je niet maken maar gooi je weg, nutteloze gadgets zijn enorm populair en minstens een keer of 2 - 3 per jaar op vakantie.

En als je in de bijstand zit en je kan niet op vakantie dan leef je in armoe sorry hoor, zelfs werkenden konden vroeger niet altijd op vakantie. Ja , naar Drenthe ofzo.

Mensen, we zijn echt enorm verwend en we beseffen het niet eens.

Interessant topic.

Interessant nachtvoer om te lezen. Zelf opgegroeid in de jaren '90 met een moeder waarvan ik me niet kan herinneren dat ze destijds werkte en mijn vader maar kort. Mijn moeder zal eind jaren 90 weer aan de slag zijn gegaan na diverse omscholingen/bijscholingen en mijn vader heeft zich ook laten omscholen/bijscholen, maar heeft nooit lang werk gehad, hij was uiteindelijk vaak 'te oud'. Oftewel, wij hebben diverse jaren van uitkering/bijstand geleefd. Wat ik daarvan gemerkt heb? Niks, noppes, nakkes, nada, niente. Ik begin pas de laatste jaren, sinds ik op mijzelf woon en een idee heb van geld en inkomen, te realiseren dat mijn ouders een laag inkomen hadden. Mijn moeder is gewoon een kei met geld en met sparen en daardoor zijn mijn zusje en ik nooit wat tekort gekomen. Mijn ouders zijn ook nooit wat tekort gekomen. Ik kan natuurlijk niet oordelen over hoe het was voor die tijd, maar sinds de jaren 90 bestaat armoede in Nederland niet meer, wat mij betreft. Dan doe je toch iets niet goed, ook al heb je maar een uitkering of bijstand. Dan geef je het geld gewoon verkeerd uit.

quote:

Op donderdag 26 mei 2011 02:56 schreef CindieY het volgende:
IWat ik daarvan gemerkt heb? Niks, noppes, nakkes, nada, niente. Ik begin pas de laatste jaren, sinds ik op mijzelf woon en een idee heb van geld en inkomen, te realiseren dat mijn ouders een laag inkomen hadden.

Wat "grappig". Ik had dat besef ook ineens pas jaren later! Al hadden mijn ouders wel allebei een baan, maar beiden eigenlijk gewoon laaggeschoold werk in van die typische uitknijpberoepen. Dus er was gewoon weinig geld. Hoe weinig realiseerde ik me pas toen mijn ouders me vorig jaar vroegen hen te helpen met een ardbeidsconflict dat mijn vader had en ik dus ook zijn loonstrookjes moest inzien. Mijn vader, +60, verdiende evenveel als ik op dat moment (29) en ik weet dat ik niet zo gek veel verdien tov leeftijdsgenoten... Ik kan me dus alleen maar voorstellen hoe weinig hij 25 jaar geleden verdiende, met 2 opgroeiende kinderen... Mijn moeder werkte ook parttime, maar ook niet een baan die echt fatsoenlijk verdiende...

Mijn moeder was (en is) supergestructureerd met geld en wij hadden een aantal mazzeltjes. Zo kon mijn vader zeer regelmatig echt heel goed eten meenemen van zijn werk, omdat het anders toch weggegooid werd. Wij zaten dus regelmatig aan de biefstuk en hadden regelmatig 2 keer per weekend super de luxe ontbijt met broodjes en sapjes en de hele rambam. (Zure is dat dat soort dingen tegenwoordig niet eens meer zouden mogen, bureaucratie etc...) En mijn oma woonde aan het strand. Mijn vader riep altijd iets in de trant van "waarom naar een buitenlands strand, wanneer het mooiste strand van de wereld hier in de achtertuin ligt?" Later realiseerde ik me pas dat we gewoon NOOIT naar het buitenland hadden gekund. Een auto huren om naar mijn oma te kunnen rijden was al een flinke aanslag op het budget van mijn ouders.

Het was absoluut niet zo krap zoals sommige mensen het in dit topic beschrijven, maar ik realiseerde me pas later dat mijn ouders het ook absoluut niet ruim hadden. Vroeger dacht ik dat mijn moeder gewoon streng met geld en zuinig was en een soort van "voor niets gaat de zon op" instelling bij ons wilde bijbrengen. Ik realiseerde me veel later pas dat het geld er gewoon echt niet was. Eigenlijk ben ik ze daar best dankbaar voor.

Ik denk ook wel dat er een waarheid zit in dat het niet gaat om opgroeien met of zonder geld, maar om opgroeien met "goede" of "slechte" ouders. En slechte ouders komen helaas in all shapes and sizes... En met alle maten bankrekening

@Dancing_Phoebe: Dat herken ik wel, behalve dat er veel mazzeltjes waren bij ons. Al die keren dat ik als kind aan het zeuren was over speelgoed en golfslagbad ed. Daar heb ik behoorlijk spijt van.