Opgroeien in armoede...

quote:

Op zaterdag 21 mei 2011 19:52 schreef iwannabehigh het volgende:
Armoede? Armoede is in Afrika, ik vind wat jij beschrijft geen armoede. Overigens had je vanaf je veertiende ook zelf je geld kunnen verdienen d.m.v. bijbaantjes (winkels, kratnenwijkje). Ik vind dat je overdrijft aangezien een uitkering altijd gebaseerd is op de hoeveelheid gezinsleden, de omstandigheden (en dit weet ik en kan ik met zekerheid zeggen vanwege m'n opleiding) - het moet dus echt wel genoeg zijn geweest, dat kan niet anders. Voor de kinderen worden allerlei dingen betaald (buiten de uitkering om!) zoals zwemles, nieuwe computers voor school en al die praktische dingen. Soms komen mensen met een uitkering juist beter uit dan een gezin met ouders die wel gewoon werken.

Als toen ik ergens de schurft in had, dan waren het wel mensen die er voor " geleerd " hadden. Nog nooit enige tegenslag gehad, ja dat de hond dood ging, maar vervolgens jou gingen uitleggen hoe het allemaal moest. Ik zou zeggen.doe enige praktijkervaring op. En ga voor 3 jaar met 900
euro een gezin onderhouden.Dan zorg ik er wel voor dat de rest van jouw buurt jou met de nek aankijkt.

Ik begrijp Ts heel goed. Ik verdiende toen met bijbaantjes zo'n 800 gulden per maand. Ik werkte toen naast mijn school zo'n 32 tot 38 uur per week. Zo'n 300 gulden kon ik gelijk afdragen aam de socialedienst. Dan ging er nog 250 gulden kostgeld naar mijn moeder voor het vervallen van de huursubsidie en bijzondere bijstand. Was er was immers iemand in het gezin die een inkomen had (ik was 16). De rest van het geld had ik nodig voor boodschappen en andere dingen.

Het was een klote tijd. Stond overal alleen voor.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 03:55 schreef Pipo1234 het volgende:
Toen ik achttien werd verdiende ik met borden wassen 100 euro in de maand en kon vervolgens 50 euro in de maand inleveren bij de zorgverzekering. Maar hier mag ik niet over klagen geloof ik.

omg, één van mijn eerste grote frustraties op geldgebied! Ik had een leuk bijbaantje, verdiende wel het minimum, maar toch leuk zo'n baantje. Toch? Neeeee, ik moest meer dan de helft van mijn verdiende salaris per maand betalen aan het ziekenfonds Wat vond ik dat oneerlijk zeg. Nu is dat gelukkig voor de jeugd nu niet meer zo.

Ik heb overigens jarenlang ver onder het minimum geleefd (met als dieptepunt nog net geen 500 euro inkomen in de maand voor 2 personen), maar ik kan erg goed rondkomen van weinig en geld interesseert me niet zo heel veel. Het enige wat op den duur bij mij ging frustreren is dat zelfs iets simpels als een avondje bioscoop niet kan en een vriendin opzoeken die 60 km verder op woont kan je ook niet betalen. Maar goed, ik heb nu een leuke baan en al verdient het niet super (iedereen op de werkvloer klaagt zich kapot) voor mij is het lekker veel geld

quote:

Op zondag 22 mei 2011 08:15 schreef BeffJeck het volgende:

Ik begrijp Ts heel goed. Ik verdiende toen met bijbaantjes zo'n 800 gulden per maand. Ik werkte toen naast mijn school zo'n 32 tot 38 uur per week. Zo'n 300 gulden kon ik gelijk afdragen aam de socialedienst. Dan ging er nog 250 gulden kostgeld naar mijn moeder voor het vervallen van de huursubsidie en bijzondere bijstand. Was er was immers iemand in het gezin die een inkomen had (ik was 16). De rest van het geld had ik nodig voor boodschappen en andere dingen.

Ik vind kostgeld betalen als je ouders het heel slecht hebben niet echt raar hoor, daar ben je heus niet uniek in. Alleen dat geld afdragen aan de sociale dienst en dat de huursubsidie van je moeder vervalt vind ik niet kloppen voor kinderen

opgroeien in relatieve armoede (vader overleed toen ik 10 was en gezin moest onderhouden worden van weduwepensioen) heeft mij 1 ding geleerd: keep your feet on the ground while reaching for the stars..., ofterwijl...de armoede houdt je knap

Ik meld me toch ook maar. Al zie ik het niet als het grootste probleem in mijn jeugd, mijn opvoeding was vele malen slechter..
Maar we mochten niet te veel wc papier gebruiken, er werd ons zelfs getoond hoeveel velletjes wel acceptabel was. En dan was het al van dat schurende Aldi-papier.
Niet te veel broodbeleg op brood, want dat kostte te veel. Vooral met kaas moest je zuinig zijn want dat was zo duur.. Tegenwoordig eet ik dus wel eens met plezier een broodje met extra kaas
Vanmorgen bedacht ik me, nadat ik gisteren het topic al had gelezen.. Dat wanneer de shampoo half vol was, deze werd aangevuld met water!
Het leek ook niet helemaal eerlijk, omdat m'n pa gewoon nog aan het gokken was, en m'n ma naar concerten ging. Ook altijd meer dan zat bier in huis.
Kleding moest gerecycled worden, die werd soms door alle 3 de kinderen gedragen. Een groot feest wanneer je naar de middelbare school gaat en je kan je geen leuke kleding veroorloven.

Ik geef geld makkelijk uit, en we hebben gelukkig genoeg hier. Boodschappen doen bij de Aldi peins ik niet over, ik wil gewoon lekker eten. Verder doen we waar we zin in hebben en dat lukt altijd aardig.

Mijn ouders hebben nu wel meer geld. Het huis ziet er helaas nog net zo slecht uit als vroeger, ze dragen geen leuke kleding, sterker nog schaam ik me vaak nog voor wat ze dragen.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 09:19 schreef Isabeau het volgende:

[..]

Ik vind kostgeld betalen als je ouders het heel slecht hebben niet echt raar hoor, daar ben je heus niet uniek in. Alleen dat geld afdragen aan de sociale dienst en dat de huursubsidie van je moeder vervalt vind ik niet kloppen voor kinderen

Kostgeld is niets mis mee!

Ik ben nooit iets tekortgeschoten bij mijn ouders. We hebben altijd in een leuk rijtjeshuis met tuin in een nette buurt gewoond. Elke dag was er gevarieerd eten en voldoende in huis. Mijn schoolreisjes en school werden betaald, kreeg elk seizoen wat nieuwe kleding en op de juiste momenten kreeg je iets extra's. Terwijl mijn ouders 4 kinderen hebben en mijn vader heeft een simpele baan bij een groothandel, mijn moeder heeft altijd voor de kinderen gezorgd en nooit gewerkt.

Mijn moeder is dan ook een enorme krent die elke stuiver het liefst 10x omdraait. Hoewel ik me daar heel mijn leven aan dood heb geïrriteerd, heb ik inmiddels iets meer begrip. Er is altijd bewust besloten om het geld aan het huis, auto en voedsel te spenderen en nooit aan vakanties of iets dergelijks. Echt op vakantie gingen wij nooit, een dagje Efteling was het hoogtepunt van het jaar. Eigenlijk deden we alles een 'beetje'.

- Er was altijd genoeg, maar alles kwam wel van de Aldi.
- Chips, koeken, e.d. alleen in het weekend.
- Ik mocht op voetbal, maar kreeg wel de goedkoopste voetbalschoenen.
- We vierden elk jaar sinterklaas, maar je kreeg cadeaus voor max.50 gulden.
- Met je verjaardag kreeg je echt iets leuks (Nintendo of iets dergelijks), maar daar moest je vervolgens wel het hele jaar mee doen.
- Overbodige luxe (Canal +, internet, DVD-speler, computer, etc.) kwam niet of pas toen zo ongeveer heel Nederland het had.
- De wasmachine, TV, videorecorder, etc. worden pas vervangen als ze echt stuk zijn.
- Altijd voldoende en goede kleding, maar wel van de simpele merken.
- Etc.

Als ik het zo terugkijk, helemaal prima! Hoewel ik destijds toch wel eens baalde. De omgeving waar wij woonde was dan ook een wat 'higher class'. Mijn beste vriendje zijn vader werkte op de beurs van berlage in Amsterdam en hadden meerdere auto's, een vrijstaand huis naast een groot meer met boten, een privé voetbalveld, altijd de meest luxe computers en andere apparatuur, meerdere vakanties per jaar, ontzettend veel speelgoed (uit Japan, had papa meegenomen van een 'businesstrip'). Ik kwam daar dagelijks over de vloer en als kind denk je dan dat je eigen ouders arm zijn.

Toen ik zelf goed ging verdienen heb ik wel even echt 'geleefd', maar toen ik meer verdiende dan mijn vader en toch na een tegenvaller geld moest vragen voor benzine om naar mijn werk te kunnen heb ik het roer omgegooid en als ik niet op pas wordt ik nog net zo krent als mijn moeder.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 03:55 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Ik zou maar wat beter je best doen op die school van jouw, want wat je nu zegt is toch echt wel lomp. Het is wel zo dat een alleenstaande met kinderen iets meer krijgt, dan een alleenstaande. Maar om nou te zeggen dat die ruim 1000 euro per maand een vetpot is. En voor mij werd er toevallig niks betaald. Ik weet niet sinds wanneer dat is, maar zo simpel was het niet. Ik weet toevallig dat je vroeger kon aankloppen voor bijzondere bijstand als je wasmachine kapot was en dat je dan bij Gods gratie een paar honderd gulden kreeg. School moesten we helemaal zelf betalen en een computer ook. Tegenwoordig is dat (gelukkig) iets beter geregeld, want om nou te zeggen dat het goed is om een schoolkeuze te maken puur op financiële gronden. Je moet niet denken dat het sociale stelsel er is om mensen werkschuw of lui te maken, het is alleen bedoelt om mensen te behoeden van echte armoede.

Wat betreft die bijbaantjes. Ik heb mijn hele leven bijbaantjes gehad. Ik moest wel als ik iets leuks wilde kopen voor mezelf. En dan bedoel ik geen scooter of zoiets, maar gewoon simpele dingen zoals fatsoenlijke kleding of een diskman (toen iedereen in mijn klas er allang eentje had). En weet je wat juist daar zou lullig aan was? Toen ik achttien werd verdiende ik met borden wassen 100 euro in de maand en kon vervolgens 50 euro in de maand inleveren bij de zorgverzekering. Maar hier mag ik niet over klagen geloof ik.

[..]

Ik ben voor het invoeren van een strenge psychologische keuring van aanstaande ouders. Indien ongeschikt dan abortus of doodstraf. Helaas is geboortebeperking totaal niet te handhaven, dus we kunnen er beter niet aan beginnen.

En toch is het wel degelijk de waarheid, niks lomp. Ik weet niet hoe 't vroeger was, ik ben zelf in de jaren 90 geboren, maar nu is het echt wel zo. Zo staat 't in de studie boeken. Kinderen krijgen gewoon een computer van de sociale dienst als de ouders 't niet kunnen betalen, een nieuwe fiets/step, een kinderwagen, zwemlessen worden betaald, met andere woorden; alles wordt betaald voor de kinderen.. en dat buiten het geld om wat je sowieso al krijgt. Dus ik zeg je; sommige mensen komen écht beter uit met een uitkering dan bepaalde mensen die wel gewoon werken tegenwoordig.

Nu moeten jongeren ook hun zorgverzekering betalen hoor (130 euro volgens mij?) en als jij 18 bent verdien je ook maar iets van 150 of zo, denk ik, dus houd je ook niet veel over van je zuurverdiende geld (behalve de studiefinanciering, maar dat kan ook weinig zijn omdat je anders normaal verdienen), dus beter word je d'r tegenwoordig ook niet van. Het geluk dat sommige jongeren hebben, waaronder ik - is dat mijn ouders dat nog steeds betalen en ik wel de zorgtoeslag + studiefinanciering binnenkrijg. Ik kom financieel dus beter uit.

[ Bericht 1% gewijzigd door iwannabehigh op 22-05-2011 13:57:56 ]

quote:

Op zondag 22 mei 2011 13:52 schreef iwannabehigh het volgende:
En toch is het wel degelijk de waarheid, niks lomp. Ik weet niet hoe 't vroeger was, ik ben zelf in de jaren 90 geboren, maar nu is het echt wel zo. Zo staat 't in de studie boeken. Kinderen krijgen gewoon een computer van de sociale dienst als de ouders 't niet kunnen betalen, een nieuwe fiets/step, een kinderwagen, zwemlessen worden betaald, met andere woorden; alles wordt betaald voor de kinderen.. en dat buiten het geld om wat je sowieso al krijgt. Dus ik zeg je; sommige mensen komen écht beter uit met een uitkering dan bepaalde mensen die wel gewoon werken tegenwoordig.

Je noemt hier wel 'toevallig' dingen die gewoon noodzakelijk of verplicht zijn. De mensen met een uitkering die wel breed zitten werken meestal zwart.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 13:58 schreef Catbert het volgende:

[..]

Je noemt hier wel 'toevallig' dingen die gewoon noodzakelijk of verplicht zijn. De mensen met een uitkering die wel breed zitten werken meestal zwart.

Wat wil je d'r mee zeggen? Dan hebben mensen met een uitkering momenteel toch niks te klagen, vind ik. Vooral voor de kinderen is dat goed geregeld.

Mijn ouders hadden ook vier kinderen, vader had een prima baan en was kostwinner; moeder zorgde voor de kinderen. We woonden in een mooi, ruim huis. Dit alles was mogelijk omdat de huizen toen nog betaalbaar waren. We gingen elk jaar met vakantie. Mijn ouders dachten goed na voordat ze in luxe investeerden en spaarden ook.

Tegenwoordig heb je twee inkomens nodig om een huishouden met zes man draaiende te houden.

Helaas heb ik een tijdje rond het sociaal minimum geleefd, moest ik nog op de centen gaan letten ook.

aar gelukkig heb ik nu een leuke baan. Desondanks komt het minimumloon voor mij nog steeds over als een redelijk inkomen. Je raadt het al: ik ga over het algemeen vrij zuinig met geld om.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 08:15 schreef BeffJeck het volgende:

[..]

Als toen ik ergens de schurft in had, dan waren het wel mensen die er voor " geleerd " hadden. Nog nooit enige tegenslag gehad, ja dat de hond dood ging, maar vervolgens jou gingen uitleggen hoe het allemaal moest. Ik zou zeggen.doe enige praktijkervaring op. En ga voor 3 jaar met 900
euro een gezin onderhouden.Dan zorg ik er wel voor dat de rest van jouw buurt jou met de nek aankijkt.

Ik begrijp Ts heel goed. Ik verdiende toen met bijbaantjes zo'n 800 gulden per maand. Ik werkte toen naast mijn school zo'n 32 tot 38 uur per week. Zo'n 300 gulden kon ik gelijk afdragen aam de socialedienst. Dan ging er nog 250 gulden kostgeld naar mijn moeder voor het vervallen van de huursubsidie en bijzondere bijstand. Was er was immers iemand in het gezin die een inkomen had (ik was 16). De rest van het geld had ik nodig voor boodschappen en andere dingen.

Het was een klote tijd. Stond overal alleen voor.

Petje af dat je al zo vroeg begonnen bent. Met de Nederlandse jeugdschalen is het behelpen (maar je vindt wel vrij gemakkelijk werk).

Je stelt dat je meteen 550 euro kon inleveren. Zit ik er nu ver naast als ik stel dat je vooral voor de overheid hebt gewerkt?

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:00 schreef iwannabehigh het volgende:
Wat wil je d'r mee zeggen? Dan hebben mensen met een uitkering momenteel toch niks te klagen, vind ik. Vooral voor de kinderen is dat goed geregeld.

Je kunt op zich prima overleven, mits je ouders het geld niet verbrassen. Maar een luxe leventjes met vakanties naar Frankrijk zit er niet in.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:08 schreef Catbert het volgende:

[..]

Je kunt op zich prima overleven, mits je ouders het geld niet verbrassen. Maar een luxe leventjes met vakanties naar Frankrijk zit er niet in.

Als je berekend nadenkt en verder geen problemen hebt is het prima overleven met een uitkering. Alleen is de kans groot dat je in dat geval geen uitkering hebt, maar gewoon een baan.

Vaak spelen er meer factoren mee als een huishouden in een uitkeringssituatie zit. De kinderen kunnen er dan niet vanuit gaan dat de ouders op de meest effectieve of ideale manier met de beschikbare tijd, mogelijkheden (qua extra ondersteuning) en middelen omgaan. Met alle vervelende en negatieve gevolgen van dien.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:08 schreef Catbert het volgende:

[..]

Je kunt op zich prima overleven, mits je ouders het geld niet verbrassen. Maar een luxe leventjes met vakanties naar Frankrijk zit er niet in.

Dat is waar, maar ik snap sowieso niet waarom je kinderen neemt als je d'r eigenlijk geen geld voor hebt en in ''armoede'' leeft (vroeger dan). Denk logisch na en doe niet zo egoistisch, maar blijkbaar kunnen sommige mensen niet zo logisch nadenken. Helaas.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:15 schreef iwannabehigh het volgende:

[..]

Dat is waar, maar ik snap sowieso niet waarom je kinderen neemt als je d'r eigenlijk geen geld voor hebt en in ''armoede'' leeft (vroeger dan). Denk logisch na en doe niet zo egoistisch, maar blijkbaar kunnen sommige mensen niet zo logisch nadenken. Helaas.

Veel mensen nemen geen kinderen, maar krijgen die. Vaak ook nog eens op een relatief jonge leeftijd (16 - 22 jaar). Ondoordacht of gewoon nalatig misschien. Maar daar hebben die kinderen vaak weinig aan.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:15 schreef iwannabehigh het volgende:
Dat is waar, maar ik snap sowieso niet waarom je kinderen neemt als je d'r eigenlijk geen geld voor hebt en in ''armoede'' leeft (vroeger dan). Denk logisch na en doe niet zo egoistisch, maar blijkbaar kunnen sommige mensen niet zo logisch nadenken. Helaas.

Joh.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:19 schreef Catbert het volgende:

[..]

Joh.

Joh.

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 20:51 schreef BrandX het volgende:
*meld.

Ook opgegroeid in 'armoede'. Mijn ouders ontvingen een bijstandsuitkering van 1300 gulden en daar moesten we met 4 van rondkomen. Dus huur, g/w/l eten en drinkne. Een van de meest frustrerende dingen voor mij was, dat mijn broertje en ik samen een hele week met 3 flessen 3es (1 cola, 1 sinas en 1 7 up) moesten doen, waar mijn ouders er minimaal 1 fles wijn èn een krat bier per dag doorheen joegen. Ik vond dat vreselijk oneerlijk.

Anyways, het heeft bij mij precies het omgekeerd resultaat gehad. Ik geef elk dubbeltje het liefst meteen na ontvangs uit. Ik koop het duurste eten en drinken, haal ook vaak eten ipv koken enz. Geef op die manier regelmatig veel te veel uit. Gelukkig heb ik een leuke, goedverdienende baan. Maar welbeschouwd gooi ik per maand zomaar 500 euro over de boeg die ik ook had kunnen sparen of aan andere dingen had kunnen uitgeven. In mijn geval is het een soort anti-reactie geworden, omdat mijn ouders de (voor wat mogelijk was) duurder eten kochten en veel drank, waar wij het met 3es moesten doen en alleen ham of kaas of pindakaas kregen.

[/genoegpersoonlijkgebeuren]

naja, zo dus.

Same here, helaas..

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:06 schreef schaal_9 het volgende:
Mijn ouders hadden ook vier kinderen, vader had een prima baan en was kostwinner; moeder zorgde voor de kinderen. We woonden in een mooi, ruim huis. Dit alles was mogelijk omdat de huizen toen nog betaalbaar waren. We gingen elk jaar met vakantie. Mijn ouders dachten goed na voordat ze in luxe investeerden en spaarden ook.

Tegenwoordig heb je twee inkomens nodig om een huishouden met zes man draaiende te houden.

Helaas heb ik een tijdje rond het sociaal minimum geleefd, moest ik nog op de centen gaan letten ook.

aar gelukkig heb ik nu een leuke baan. Desondanks komt het minimumloon voor mij nog steeds over als een redelijk inkomen. Je raadt het al: ik ga over het algemeen vrij zuinig met geld om.

[..]

Petje af dat je al zo vroeg begonnen bent. Met de Nederlandse jeugdschalen is het behelpen (maar je vindt wel vrij gemakkelijk werk).

Je stelt dat je meteen 550 euro kon inleveren. Zit ik er nu ver naast als ik stel dat je vooral voor de overheid hebt gewerkt?

Was toen nog guldens. Mijn moeder was invalide. Zij kreeg een hele kleine WAO uitkering en de rest werd aangevuld via de sociale dienst. Ik zat zelf op het VWO en leer heel makkelijk. Elk uurtje wat ik vrij had ging ik werken. Gewoon in een supermarkt na school en de weekenden. Ik had ook nog een krantenwijk.

Omdat er in ons huishouden in inkomen was( mijn inkomen ondanks dat ik 16 was) werd mijn moeder gekort op haar uitkering. Dat tekort moest natuurlijk aangevuld worden. Dus van mijn salaris. Dankzij mijn salaris werd verviel ook de huursubsidie. Dus die kon ik ook aanvullen.

De controle op de uitkering was streng. Mijn moeder moest om de zoveel tijd haar afschriften laten zien zodat de sociale dienst kon controleren of er niet stiekem geld op haar rekening werd gestort. Ik was een keer mijn pinpas vergeten en vroeg aan mijn moeder of ik even 10 gulden kon lenen. Dit heb ik later op haar rekening teruggestort. Prompt werd haar uitkering stop gezet.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 14:08 schreef Catbert het volgende:

[..]

Je kunt op zich prima overleven, mits je ouders het geld niet verbrassen. Maar een luxe leventjes met vakanties naar Frankrijk zit er niet in.

Als je van het minimumloon leeft heb je ook niet de luze om alles te doen waar je zin in hebt. Zou toch wat worden als je van je uitkering de ruimte zou hebben om lekker een week weg te gaan. Dan zouden toch veel mensen spontaan in de bijstand gaan lijkt me.

Nog ff een reactie op wat je eerder in dit topic vermeldde: natuurlijk is de armoede zoals wij dat hier kennen niet te vergelijken met armoede in afrika of andere landen. Maar het feit dat het altijd erger kan doet niks af aan het leed dat er nu kan zijn. Als je een dikke villa hebt, 3 auto's, een leuke en goedbetaalde baan en je krijgt ineens een ernstige ziekte is dat verschrikkelijk. Natuurlijk kan het altijd erger maar het doet niks af aan het leed van de ziekte. Als we in dat soort gradaties gaan vergelijken mag niemand meer klagen behalve de 8-jarige meisjes in india die dagelijks 20 keer verkracht en mishandeld worden door sekstoeristen terwijl er geen vooruitzicht is op een betere situatie.

Ben zelf niet opgegroeid in armoede maar ik heb wel vanaf mijn 15e alles voor mezelf moeten betalen. Op huur, gas, water, licht na dan. Kleding, school, verzekering vanaf mn 18e, mn eigen shampoo e.d. cadeautjes. Mijn moeder heeft het na de scheiding niet makkelijk gehad op financieel gebied en een slechte investering met mijn vader tijdens het huwelijk zorgde ervoor dat al het spaargeld op was. Er zijn een paar jaar geweest dat er weinig ruimte was voor dingen maar ik heb altijd een dak boven mn hoofd gehad. Ik neem het mijn moeder wel kwalijk dat ze in hetzelfde dure koophuis is blijven wonen waardoor het grootste gedeelte van haar mini inkomen opging aan de vaste lasten. Zeker toen ze na een paar jaar een vriend kreeg en weer dezelfde financiele afhankelijkheid creeerde die ze bij mn pa ook had.
Wat ik wel mijn beide ouders kwalijk neem is dat er soms heel weinig ruimte was maar dat er wel altijd sigaretten en drank in huis was... Dat lijkt me toch het eerste waar je op bezuinigd lijkt me.
En ondanks dat ik het geluk heb gehad geen armoede meegemaakt te hebben heeft ook mijn achtergrond veel invloed gehad op hoe ik nu ben. Ik kan me voorstellen dat je een jeugd in armoede niet zomaar achter je laat. Of het nou 'echte' armoede was of niet, de ervaring verandert er niet door.

Natuurlijk moet je wel altijd zelf je best blijven doen, je kan niet thuis op de bank blijven hangen en de overheid de schuld geven dat je een kutleven hebt omdat je uitkering niet hoger is. Je kan altijd zelf iets aan je situatie veranderen, je moet alleen wel zelf willen. En ik denk dat dat voor veel mensen in dit topic de frustratie oplevert bij de ouders. De armoede was niet nodig geweest als de ouders hun prioriteiten anders hadden gesteld of beter hun best hadden gedaan...

Als mensen echt iets willen bereiken kunnen ze dat.

Mensen die arm zijn hebben misschien minder kansen dan 'rijkere' mensen.
Als je discipline hebt en er ECHT voor wil gaan kan zelfs de domste persoon op aarde echt rijk zijn.

Dus stop a.u.b. met janken dat er te weinig kansen zijn. Me ma is bijv begonnen als werktuig bouwster naar project manager bij Saoudi Aramco world.