De kunst van het loslaten van je ex #160

quote:

Op zondag 1 mei 2011 15:49 schreef Wanderingwhy het volgende:
@L-E:
Ik vind het nogal wat: Iemand maakt het uit, is bot en hufterig en maakt daarmee eigenlijk meer 'kapot' dan nodig is, en dan moet je als diegene die verrast (lees gekwetst) kan zijn ook nog eens begrip gaan tonen voor zo iemand?

Dat vind ik de omgekeerde wereld.
Het toont imo het egocentrische denken aan van zo iemand. Het draait om hem/haar en zijn/haar gevoelens en dat de ander dan extra gekwetst kan worden is van minder of geen belang voor zo iemand. Dat is meer een feitelijke weergave. Daar hoef je geen begrip voor te hebben want dat toont juist hoe zo iemand vooral met zichzelf bezig is.
Je dit realiseren brengt je sneller met de voetjes op de vloer. Als de pijn over is snap je dat je beter af zonder- dan met zo iemand bent

Waar lees jij dat ik zeg dat je er begrip voor moet hebben?

En elke situatie is anders, maar ik ga er niet voor kiezen om de mooie tijd die ik met iemand heb beleefd te laten overschaduwen door kinderachtig gedrag als het eenmaal uit is. Dat doet de liefde die er ooit was geen recht.

Ik keur dat botte gedrag helemaal niet goed, ik gaf slechts een verklaring.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 16:51 schreef L-E het volgende:

[..]

Waar lees jij dat ik zeg dat je er begrip voor moet hebben?

Hier:
"..........maar ik heb me laten vertellen dat zulk gedrag voor de ander een houding kan zijn om met alles om te gaan. Voor sommige mensen is het 'makkelijker' om zich bot en afstandelijk op te stellen omdat ze zich anders mee laten slepen door hun gevoel."

Maarre: Goed dat je het ook bij de juiste naam weet te omschrijven :

quote:

Op zondag 1 mei 2011 16:53 schreef L-E het volgende:
.......... kinderachtig gedrag als het eenmaal uit is. Dat doet de liefde die er ooit was geen recht.

Ik keur dat botte gedrag helemaal niet goed, ik gaf slechts een verklaring.

Wat ik wil zeggen is dat het soms beter voor jezelf en de verwerking kan zijn de harde waarheid onder ogen te zien en niet teveel begrip voor je ex te hebben.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 17:11 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

Hier:
"..........maar ik heb me laten vertellen dat zulk gedrag voor de ander een houding kan zijn om met alles om te gaan. Voor sommige mensen is het 'makkelijker' om zich bot en afstandelijk op te stellen omdat ze zich anders mee laten slepen door hun gevoel."

Maarre: Goed dat je het ook bij de juiste naam weet te omschrijven :

[..]

Wat ik wil zeggen is dat het soms beter voor jezelf en de verwerking kan zijn de harde waarheid onder ogen te zien en niet teveel begrip voor je ex te hebben.

Ik bedoelde niet dat je begrip moet opbrengen voor dat gedrag. Maar zulk gedrag is niet perse een teken dat iemand nooit om je heeft gegeven, daar ging het om in de oorspronkelijke reactie waar ik op reageerde.

Wat is 'de harde waarheid'? En waar het verwerking betreft: ik weet van mezelf dat ik pas los kan laten als ik de dingen met een fijn gevoel heb afgesloten. Zonder rancune, spijt, woede. Gewoon in vrede, terwijl je elkaar oprecht het beste wenst en met een glimlach terugdenkt aan wat er ooit was. In die zin is dat botte gedrag juist iets dat de lijdensweg verlengt.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 16:28 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Ik ben 28 jaar en een heel hoop wijzer. Maar haar uit mijn leven bannen kan uiteraard niet. Ik zal zolang ik leef met haar te maken hebben.

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat de kans héél klein is om haar (en de kinderen) terug te krijgen. Zolang het contact goed blijft en ik mijn kinderen steeds meer kan blijven zien, ben ik al gelukkig Al het andere is een bonus.

Wat knap dat je daar op die manier instaat.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 18:51 schreef L-E het volgende:
Ik bedoelde niet dat je begrip moet opbrengen voor dat gedrag. Maar zulk gedrag is niet perse een teken dat iemand nooit om je heeft gegeven, daar ging het om in de oorspronkelijke reactie waar ik op reageerde.

Wat is 'de harde waarheid'? En waar het verwerking betreft: ik weet van mezelf dat ik pas los kan laten als ik de dingen met een fijn gevoel heb afgesloten. Zonder rancune, spijt, woede. Gewoon in vrede, terwijl je elkaar oprecht het beste wenst en met een glimlach terugdenkt aan wat er ooit was. In die zin is dat botte gedrag juist iets dat de lijdensweg verlengt.

Dat wij blijkbaar niet werken in een relatie kan ik nog accepteren, ook al vind ik dat wel jammer, maar goed dat zij zo. Maar dat iemand je inderdaad rot schoppen blijft nageven of je keihard negeert omdat hij niet met jouw verdriet geconfronteerd wil worden vind ik een ander verhaal. Ik zou het dolgraag normaal willen afsluiten en verder willen gaan, maar daar zijn twee mensen voor nodig en ik snap dan werkelijk niet dat degene die er blijkbaar het minste moeite mee heeft dat het voorbij is zoveel moeite heeft om mij dat te misgunnen.
Het verpest daardoor juist elke mooie herinnering en het geeft mij alleen maar het gevoel dat ik handig was for the time being en nu keihard moet opzouten. Naast dat je liefde met elkaar gedeeld hebt, word je ook beste vrienden. Zo behandel je toch geen enkele vriend? Of was dat ook alleen maar schijn?
Sorry dat ik zo opgefokt over kom, maar ik snap er gewoon geen hol van. Mijn emoties draaien overuren in een rollercoaster van verdriet, gemis, boosheid, frustratie en ik snap er steeds minder van. Hoe kan ik in godsnaam iemand missen die zich zo opstelt? Je zou denken dat het loslaten daardoor makkelijker gaat, maar het tegendeel is waar. Het zorgt alleen maar voor meer piekeren, meer onbeantwoorde vragen, meer de drang om contact te zoeken en daardoor vaker die harde deksel op mijn neus te krijgen.

Hoe moeilijk is het om gewoon een normaal gesprek met iemand te voeren en het respectvol af te sluiten? Of zijn er serieus mensen die kicken op het pijn doen van anderen zodat ze een soort controle over je behouden? Het enige waar ik echt blij om ben is dat ik echt nooit zo zou doen. Iemand is al verdrietig genoeg dus als ik op wat voor een manier het verdriet van die ander iets kan verzachten dan zou ik daar alles aan doen, zonder de ander hoop te geven dat het goed komt. Blijkbaar zit niet iedereen zo in elkaar en heb ik mijn pijlen gericht op een egoistische zak die alleen om zichzelf geeft. Dus ik sorry L-E ik zie werkelijk helemaal niks terug van een persoon die iets om mij gegeven heeft. Ik probeer het echt wel, maar ik zie het gewoon niet meer. En dat versterkt alleen maar mijn verdriet

quote:

Op zondag 1 mei 2011 19:23 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

Dat wij blijkbaar niet werken in een relatie kan ik nog accepteren, ook al vind ik dat wel jammer, maar goed dat zij zo. Maar dat iemand je inderdaad rot schoppen blijft nageven of je keihard negeert omdat hij niet met jouw verdriet geconfronteerd wil worden vind ik een ander verhaal. Ik zou het dolgraag normaal willen afsluiten en verder willen gaan, maar daar zijn twee mensen voor nodig en ik snap dan werkelijk niet dat degene die er blijkbaar het minste moeite mee heeft dat het voorbij is zoveel moeite heeft om mij dat te misgunnen.
Het verpest daardoor juist elke mooie herinnering en het geeft mij alleen maar het gevoel dat ik handig was for the time being en nu keihard moet opzouten. Naast dat je liefde met elkaar gedeeld hebt, word je ook beste vrienden. Zo behandel je toch geen enkele vriend? Of was dat ook alleen maar schijn?
Sorry dat ik zo opgefokt over kom, maar ik snap er gewoon geen hol van. Mijn emoties draaien overuren in een rollercoaster van verdriet, gemis, boosheid, frustratie en ik snap er steeds minder van. Hoe kan ik in godsnaam iemand missen die zich zo opstelt? Je zou denken dat het loslaten daardoor makkelijker gaat, maar het tegendeel is waar. Het zorgt alleen maar voor meer piekeren, meer onbeantwoorde vragen, meer de drang om contact te zoeken en daardoor vaker die harde deksel op mijn neus te krijgen.

Hoe moeilijk is het om gewoon een normaal gesprek met iemand te voeren en het respectvol af te sluiten? Of zijn er serieus mensen die kicken op het pijn doen van anderen zodat ze een soort controle over je behouden? Het enige waar ik echt blij om ben is dat ik echt nooit zo zou doen. Iemand is al verdrietig genoeg dus als ik op wat voor een manier het verdriet van die ander iets kan verzachten dan zou ik daar alles aan doen, zonder de ander hoop te geven dat het goed komt. Blijkbaar zit niet iedereen zo in elkaar en heb ik mijn pijlen gericht op een egoistische zak die alleen om zichzelf geeft. Dus ik sorry L-E ik zie werkelijk helemaal niks terug van een persoon die iets om mij gegeven heeft. Ik probeer het echt wel, maar ik zie het gewoon niet meer. En dat versterkt alleen maar mijn verdriet

Ik ken het, in mijn geval was ik de eikel. Het besef kwam er pas toen het al veel te laat was. Zou graag willen dat ik het anders had gedaan.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 20:02 schreef Sjoegerd het volgende:

[..]

Ik ken het, in mijn geval was ik de eikel. Het besef kwam er pas toen het al veel te laat was. Zou graag willen dat ik het anders had gedaan.

Kun jij dan misschien uitleggen waarom je toen zo handelde, wat maakte dat je je zo keihard opstelde?

quote:

Op zondag 1 mei 2011 20:16 schreef L-E het volgende:
Kun jij dan misschien uitleggen waarom je toen zo handelde, wat maakte dat je je zo keihard opstelde?

Inderdaad, misschien dat dat enige vragen beantwoord en ik beloof je dat ik je niet zal afslachten

Cactus, het is bijna niet te geloven, maar er zijn inderdaad mensen die daarop kicken...

En het ergste is, dat ik het een beetje van mezelf herken...
Ik schaam me er nu heel erg voor hoor, maar tijdens de relatie kon ik er ook een kick van krijgen om mijn ex ''pijn'' te doen...
Geen verschrikkelijke dingen hoor, maar wel gewoon af en toe een streek, waardoor ik inderdaad een soort gevoel van macht en controle over haar kreeg...

Geloof me, ik heb nog nooit in mijn leven zoveel spijt van iets gehad, en ik geloof stellig, dat als jij nu bewijst (of in ieder geval acteert) dat je verder gaat, dus geen contact meer zoekt, als je ex tegen je begint te praten ( ja de kans dat dit gaat gebeuren met verloop van tijd is vrij groot, ookal geloof je het nu niet ) gewoon vriendelijk maar afstandelijk reageren, zelf gesprek beeindigen...

Dan komt vroeg of laat het idee bij hem, wat heb ik in godsnaam gedaan? Pas als hij het idee heeft dat je niet meer vatbaar bent voor zijn gedrag, dan zal hij het pas gaan voelen hoe hij zich heeft gedragen Je spreekt met een ervaringsdeskundige...

Ben nu bijna een jaar single, en emotioneel ben ik volgens mij echt enorm gegroeid in die tijd, stuk volwassener geworden..
Ook echt klaar met mijn ex nu, dit komt doordat ik voor het eerst sinds jaren verliefd ben... Krijg haar maar niet uit mijn hoofd, maar het probleem is dat we niet echt veel contact meer hebben, wel ooit geweest... Ik moet nog even de moed bijeenrapen om zelf met haar contact op te nemen dus
Heb in het verleden wel meerdere signalen gehad dat ze me echt leuk vindt, zij begon zelf met die signalen, maar de laatste tijd twijfel ik wat.. Hoort hier niet thuis overigens dit soort info, maar het helpt me bij dat laatste beetje

Oh, en Cactus: ik wéét hoe verschrikkelijk hels die houding is hoor, ik heb een ex die er ook een handje van had, extreem pijnlijk. Maar hij heeft me dus uitgelegd hoe het voor hem was alsof hij een masker van onverschilligheid opzette om niet voortdurend te worden geconfronteerd met het verdrietige feit dat hij "de vrouw van zijn leven liet gaan".

quote:

Op zondag 1 mei 2011 20:17 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

Inderdaad, misschien dat dat enige vragen beantwoord en ik beloof je dat ik je niet zal afslachten

Het is niet dat ik er op kickte maar toen het uit was kon ik gewoon niet normaal met haar praten zonder me te ergeren. In die periode ben ik ook echt heel lomp geweest zonder het zelf goed te beseffen. Daarom wilde ze op een gegeven moment geen contact meer en pas later begreep ik waarom. Als ik toen had geweten wat ik nu wist was het waarschijnlijk anders gelopen.

Ik herken het gevoel van cactus1 ook wel erg, mijn ex (meisje) doet nu precies hetzelfde. Ergens denk ik zeker te weten dat die ander zichzelf wel een keer tegen komt en dan ook ontzettende spijt zal krijgen, en ik vraag me ook af hoe je iemand kan missen die zo bot en egoïstisch is.
Hou de eer aan jezelf en weet dat je beter verdient, daar probeer ik mezelf aan vast te houden.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 20:35 schreef WitteHamster het volgende:
Ik herken het gevoel van cactus1 ook wel erg, mijn ex (meisje) doet nu precies hetzelfde. Ergens denk ik zeker te weten dat die ander zichzelf wel een keer tegen komt en dan ook ontzettende spijt zal krijgen, en ik vraag me ook af hoe je iemand kan missen die zo bot en egoïstisch is.
Hou de eer aan jezelf en weet dat je beter verdient, daar probeer ik mezelf aan vast te houden.

Ja ik heb ook precies het zelfde. Mijn ex deed ook verschrikkelijk bot tegen me, en heeft doodleuk gezegd dat ik op mag rotten een paar dagen geleden, praat nu niet meer met haar, toch blijf je haar missen.

Zij is in mijn geval degene die stommiteiten begaan heeft (liegen en bedriegen), ik kan mezelf recht in de ogen aankijken en eerlijk zeggen dat ik altijd van haar gehouden heb. Toch zit ik met de welbekende waarom vraag, ook heeft ze nooit echt de moeite gedaan om uit te leggen waarom ze die dingen gedaan heeft. Ze zit nu ook in een drukke schoolperiode. Ik zit met zoveel vragen maar moet met de gedachte leven dat ik nooit de antwoorden erop zal krijgen. Als de ander mij niet belangrijk genoeg vind, verdient ze mij niet. Toch jammer, na vijf jaar.

Volgens mij gebeurt dat heel vaak, dat de dumper opeens bot en onvriendelijk overkomt. Tenminste, zo te lezen hier.

Stomme dip waar ik inzit nu.. ik zie opeens in dat alles zo vanzelf ging bij mijn ex en mij. Na 3 weken zat ik al bij zijn vrienden op de bank hem te plagen over zijn vreemde eetgwoonten. Ik zie niet in dat zoiets je makkelijk overkomt, dat je zo snel je vertrouwt voelt met iemand. Waarom moest je het nou verpesten.

Bluh. Ik ben in de war..

quote:

Op zondag 1 mei 2011 21:57 schreef LuxorBeetroots het volgende:
Volgens mij gebeurt dat heel vaak, dat de dumper opeens bot en onvriendelijk overkomt. Tenminste, zo te lezen hier.

Stomme dip waar ik inzit nu.. ik zie opeens in dat alles zo vanzelf ging bij mijn ex en mij. Na 3 weken zat ik al bij zijn vrienden op de bank hem te plagen over zijn vreemde eetgwoonten. Ik zie niet in dat zoiets je makkelijk overkomt, dat je zo snel je vertrouwt voelt met iemand. Waarom moest je het nou verpesten.

Bluh. Ik ben in de war..

Als je nog met deze gevoelens zit, zul je je nooit op je gemak voelen bij een ander. Gun jezelf het geluk, en deze woorden zijn makkelijker te zeggen tegen een ander dan zelf te geloven.
Diegene heeft het verpest, diegene is fout, richt je goedheid op andere zaken en personen die het wel verdienen. Nogmaals, deze woorden zijn makkelijker te zeggen tegen een ander dan ze zelf na te leven maar toch ga ik dat ook proberen. Zo af en toe eens hart luchten hier helpt in ieder geval wel. Erkenning van gevoelens is volgens mij waar meerdere naar streven.

quote:

Op zondag 1 mei 2011 22:08 schreef WitteHamster het volgende:

[..]

Als je nog met deze gevoelens zit, zul je je nooit op je gemak voelen bij een ander. Gun jezelf het geluk, en deze woorden zijn makkelijker te zeggen tegen een ander dan zelf te geloven.
Diegene heeft het verpest, diegene is fout, richt je goedheid op andere zaken en personen die het wel verdienen. Nogmaals, deze woorden zijn makkelijker te zeggen tegen een ander dan ze zelf na te leven maar toch ga ik dat ook proberen. Zo af en toe eens hart luchten hier helpt in ieder geval wel. Erkenning van gevoelens is volgens mij waar meerdere naar streven.

Yeah, I don't know. Ik weet het allemaal even niet zo goed meer.

Snel vertrouwd voelen hoeft overigens ook niet altijd goed te zijn he

Het is imo. helemaal niet verkeerd als het wat langer ''spannend'' en onbekend blijft, misschien is dat juist wel een betere fundering van een relatie..

Nu je er zo over begint, ik kan me inderdaad niet herinneren dat er tussen mij en ex echt ''aftast'' of gespannen momenten zijn geweest, terwijl dit aan het begin volgens mij juist hoort... Komt misschien ook wel omdat ik nooit echt smoorverliefd op haar ben geweest, wellicht voelde zij dit wel op het begin...

Met die meid van nu heb ik het heel erg, als ik met haar nu op date zou gaan, dan zou ik toch wel wat meer spanning voelen en wat meer druk om te presteren....

pff... ik ben een wrak. Ik ben vanbuiten heel kalm, ik huil niet en ik gedraag me heel keurig. (lees: ik neem geen contact op, ik check niet wat hij doet etc)

Maar het lachen is me echt vergaan

en er zijn 2 redenen waarom ik dat doe: 1. Ik ben te trots om achter een jongen aan te lopen. Ik kan die vernederingen niet verdragen haha. 2. Bittere ervaring leert WEL contact opnemen een averechts effect heeft...

vandaag heeft de potentie om ook weer 'zon dag' te worden. straks maar wat gaan doen om de aandacht af te leiden.

Mijn afleiding voor vandaag: Nieuwe kleren kopen.
Helaas duurt dit niet de hele dag maar goed, het is een begin! Ik weet dat zij nu moet leren voor haar examens en dat ze zeeën van tijd heeft om contact op te nemen.. maar ik probeer er toch zo min mogelijk aan te denken. En dat is nog wel lastig.

Vandaag weer een klotedag, verschrikkelijk heftig gedroomd over mijn ex. Dat gebeurd vaak de laatste tijd.

Wanneer houdt dit kutgevoel op