De kunst van het loslaten van je ex #159

Ohh wat een kneus ben ik toch ook

Door het onverwachte contact dat mijn ex vandeweek met me opnam ben ik toch een beetje van de kaart om het zo maar even te zeggen...
Zat me te vervelen op google maps vanavond, en ik dacht hey laat ik dat hotelletje in brussel waar we vorig jaar juni waren eens opzoeken...
Was de eerste en enige keer in die stad in mn leven, en meteen allemaal plekjes opgezocht waar we samen geweest zijn...

Stom stom stom, ik kon mezelf niet tegenhouden en je hebt er echt helemaal geen reet aan, maar wat voelt het opeens weer dichtbij allemaal zeg.. Kan me echt niet voorstellen dat we daar toen samen liepen als jut en jul wat voelde ik me op mn gemak met haar..
Was wel eerder een broer zus relatie als ik er nu op terugkijk, maar het is nog wel erg pijnlijk Maar ergens ook zo fijn, niet meer doen dus...

Heeft er ook een beetje mee te maken dat we nauwelijks contact hebben, maar als we contact hebben dan is het net zo als toen het aan was.. We durven alles tegen elkaar te zeggen, ook negatieve dingen, zonder een seconde te bedenken. Dat is nu nog zo, ookal hebben we elkaar 3 maanden niet gezien en heeft zij een nieuwe vriend...
Enerzijds denk ik het is maar een toneelstuk, we doen alsof alles hetzelfde is maar weten dat dit niet zo is, anderzijds voelt het gewoon nog wel zo...

Ook merk ik dat ik als het ware tegen de ''ik'' van toen opkijk in de zin van ''wow, toen had ik gewoon een vriendin!!'' Alles waar ik nu jaloers op ben bij mijn maten, had ik toen gewoon zelf ook ! Terwijl ik nu veel meer geleerd heb dan toen

quote:

Op vrijdag 15 april 2011 23:18 schreef JiggyJ het volgende:
Ohh wat een kneus ben ik toch ook

Door het onverwachte contact dat mijn ex vandeweek met me opnam ben ik toch een beetje van de kaart om het zo maar even te zeggen...
Zat me te vervelen op google maps vanavond, en ik dacht hey laat ik dat hotelletje in brussel waar we vorig jaar juni waren eens opzoeken...
Was de eerste en enige keer in die stad in mn leven, en meteen allemaal plekjes opgezocht waar we samen geweest zijn...

Stom stom stom, ik kon mezelf niet tegenhouden en je hebt er echt helemaal geen reet aan, maar wat voelt het opeens weer dichtbij allemaal zeg.. Kan me echt niet voorstellen dat we daar toen samen liepen als jut en jul wat voelde ik me op mn gemak met haar..
Was wel eerder een broer zus relatie als ik er nu op terugkijk, maar het is nog wel erg pijnlijk Maar ergens ook zo fijn, niet meer doen dus...

Heeft er ook een beetje mee te maken dat we nauwelijks contact hebben, maar als we contact hebben dan is het net zo als toen het aan was.. We durven alles tegen elkaar te zeggen, ook negatieve dingen, zonder een seconde te bedenken. Dat is nu nog zo, ookal hebben we elkaar 3 maanden niet gezien en heeft zij een nieuwe vriend...
Enerzijds denk ik het is maar een toneelstuk, we doen alsof alles hetzelfde is maar weten dat dit niet zo is, anderzijds voelt het gewoon nog wel zo...

Ook merk ik dat ik als het ware tegen de ''ik'' van toen opkijk in de zin van ''wow, toen had ik gewoon een vriendin!!'' Alles waar ik nu jaloers op ben bij mijn maten, had ik toen gewoon zelf ook ! Terwijl ik nu veel meer geleerd heb dan toen

gast, ik lees al een tijdje mee. En dat weet je ook wel denk ik Maar je moet echt een volgende stap zetten man. ik weet niet welke, maar iets!

at Goofy: Kun je 't nog een beetje aan hier? Iedereen keurig aan het afbouwen?

Zelf na een tijdje hier weer eens kijkende zie ik - gelukkig - wel een aardig verloop. Bartinhoo moet een schop onder z'n reet hebben (of anders maar z'n posts van een half jaar geleden herplaatsen? )
Kom op Bartinhoo, dat is geen verdriet meer maar overdreven zelfmedelijden. Wat het lijkt te bevestigen is dat je alle kansen die zich voordoen met het andere geslacht zelf vakkundig om zeep helpt. Dat helpt je niet omhoog maar naar beneden.

Hier is het leve de lente en verdorie, errug drukke weken met een leuk en gevarieerd aanbod

Ik heb het na mijn breuk maanden en maanden aangekeken. Mijn keuze destijds en nergens spijt van. Nadat ze eindelijk dan terugkwam en nota bene zelf weer de relatie wou doorstarten, ontdekte ik voor mezelf waar het werkelijke 'probleem' lag. Niet bij mezelf maar bij haar. Sinds dat duidelijk is de beslissing genomen en een heerlijk leventje weer.

Hey ww, nice to read

Zelf lees ik bijna dagelijks mee, en idd. nog maar weinig posts van users uit ' onze' periode.
Voor mezelf : geen gevariëerd aanbod, alleen maar werken (en dagelijks minstens 2,5 uur in de auto zitten).

bah wat een kut ochtend weer zeg

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 10:40 schreef Pinguino81 het volgende:
bah wat een kut ochtend weer zeg

Waarom? What's going on?

omdat ik zo n sukkel ben om op der facebook te kijken en dan lees dat ze vanacht naar het stadje ging met haar schatje???? en de bacardi razz lekker smaakt en een topavond heeft gehad

Ugh, ik haat over mijn ex dromen. Gelukkig zijn het nooit leuke dromen..

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 09:57 schreef Wanderingwhy het volgende:
at Goofy: Kun je 't nog een beetje aan hier? Iedereen keurig aan het afbouwen?

Zelf na een tijdje hier weer eens kijkende zie ik - gelukkig - wel een aardig verloop. Bartinhoo moet een schop onder z'n reet hebben (of anders maar z'n posts van een half jaar geleden herplaatsen? )
Kom op Bartinhoo, dat is geen verdriet meer maar overdreven zelfmedelijden. Wat het lijkt te bevestigen is dat je alle kansen die zich voordoen met het andere geslacht zelf vakkundig om zeep helpt. Dat helpt je niet omhoog maar naar beneden.

Dat het met jou nu weer lekker gaat, betekent natuurlijk niet dat dit jou nu een vrijbrief geeft om mensen bij wie het nog niet zo lekker loopt op zo' n manier toe te spreken natuurlijk..
Want nu doe jij eigenlijk een beetje hetzelfde als waar Neo mullen een paar weken geleden van werd beschuldigd..

Ik begrijp het ergens wel hoor, je post in dit topic, je hebt het gevoel dit hier allemaal nodig te hebben, maar op een gegeven moment kom je in een opwaartse lift terecht. ( misschien toevallig ? ) komen er ineens weer meisje in je leven, die de gedachten over je ex weg doen vagen, die als het waren die plaats innemen...
Je gaat voor jezelf denken : Ach waar heb ik me altijd zo druk over gemaakt, om daar meteen maar achterna te vinden dat mensen zoals ik hier niet zo moeten zeuren...

Doet me een beetje denken aan een oude vriend van me die altijd veel plezier met ons omging. Nu zit hij bij het studentencorps, en is hij in zijn ogen veel te interessant geworden voor ons, en drijft hij een beetje de spot met dingen die wij doen waar hij zelf ook maar al te graag aan meedeed...

Ik vind mezelf absoluut niet zielig, maar lekker gaat het gewoon nog niet. Je kunt best gelijk hebben dat ik door mijn huidige gevoel meiden afkap en ook dat is klote, maar ik moet zoiets ook wel echt willen, en een toneelstuk opvoeren is niet zo mijn ding...

Ik besef dat ik nu officieel degene ben die het langst post hier, afgezien van Goofy Goober..Maar het verschil is dat ik dit topic nog erg voor mezelf nodig heb, en goofy andere mensen probeert te helpen...
Langzaam maar zeker gaat het wel beter, maar het is allemaal heel marginaal... Ik woon in een dorp waar iedereen elkaar al heel lang kent, en als ik me bedenk dat mijn ex nu met een jongen is die ik zelf ook al heel lang ken ( maar gelukkig eigenlijk nooit spreek) , vind ik dat gewoon enorm kut..
Enerzijds is het verdriet omdat ik haar nog steeds wel eens mis, anderzijds heeft het ook sterke invloed op mijn gedachten over mezelf, ik voel mezelf een faler, heb momenteel absoluut niet het idee dat er ergens mensen zijn waar ik het in de toekomst weer leuk mee kan hebben etc etc, het gaat dus wel wat verder dan liefdesverdriet alleen...

Daarom moet je jezelf ook blijven bezighouden. Zoek een nieuwe hobby, ga iets doen wat je lang hebt uitgesteld of altijd al hebt willen doen, maak een wereldreis... Sport je nog? Van sporten ga je je ook beter voelen, want je maakt endorfine aan. Thuis zitten sikkeneuren over hoe het allemaal zo heeft kunnen mislopen schiet niemand wat mee op. Gebeurd is gebeurd. Je ex heeft nu iemand anders, deal with it.

Enne, als je er nu nog zo erg mee zit (terwijl je relatie niet erg lang heeft mogen duren) is het misschien handig om eens een babbeltje te maken met de huisarts/psych. Kan ontzettend opluchten.

En over Neo gesproken... Hoe zou het nu met hem gaan? Zit ie weer lekker achter de meiden aan of heeft ie toch (god forbid) weer contact opgenomen met zijn ex?

[ Bericht 15% gewijzigd door goofy_goober op 16-04-2011 14:49:12 ]

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 14:26 schreef Bartinhoo het volgende:

[..]

Dat het met jou nu weer lekker gaat, betekent natuurlijk niet dat dit jou nu een vrijbrief geeft om mensen bij wie het nog niet zo lekker loopt op zo' n manier toe te spreken natuurlijk..
Want nu doe jij eigenlijk een beetje hetzelfde als waar Neo mullen een paar weken geleden van werd beschuldigd..

Ik begrijp het ergens wel hoor, je post in dit topic, je hebt het gevoel dit hier allemaal nodig te hebben, maar op een gegeven moment kom je in een opwaartse lift terecht. ( misschien toevallig ? ) komen er ineens weer meisje in je leven, die de gedachten over je ex weg doen vagen, die als het waren die plaats innemen...
Je gaat voor jezelf denken : Ach waar heb ik me altijd zo druk over gemaakt, om daar meteen maar achterna te vinden dat mensen zoals ik hier niet zo moeten zeuren...

Doet me een beetje denken aan een oude vriend van me die altijd veel plezier met ons omging. Nu zit hij bij het studentencorps, en is hij in zijn ogen veel te interessant geworden voor ons, en drijft hij een beetje de spot met dingen die wij doen waar hij zelf ook maar al te graag aan meedeed...

Ik vind mezelf absoluut niet zielig, maar lekker gaat het gewoon nog niet. Je kunt best gelijk hebben dat ik door mijn huidige gevoel meiden afkap en ook dat is klote, maar ik moet zoiets ook wel echt willen, en een toneelstuk opvoeren is niet zo mijn ding...

Ik besef dat ik nu officieel degene ben die het langst post hier, afgezien van Goofy Goober..Maar het verschil is dat ik dit topic nog erg voor mezelf nodig heb, en goofy andere mensen probeert te helpen...
Langzaam maar zeker gaat het wel beter, maar het is allemaal heel marginaal... Ik woon in een dorp waar iedereen elkaar al heel lang kent, en als ik me bedenk dat mijn ex nu met een jongen is die ik zelf ook al heel lang ken ( maar gelukkig eigenlijk nooit spreek) , vind ik dat gewoon enorm kut..
Enerzijds is het verdriet omdat ik haar nog steeds wel eens mis, anderzijds heeft het ook sterke invloed op mijn gedachten over mezelf, ik voel mezelf een faler, heb momenteel absoluut niet het idee dat er ergens mensen zijn waar ik het in de toekomst weer leuk mee kan hebben etc etc, het gaat dus wel wat verder dan liefdesverdriet alleen...

at Bartinhoo:
Ik zie nergens een vrijbrief. Ik praat op precies dezelfde manier tegen je als toen ik zelf nog 'actief' op dit draadje postte. Of wil je me zeggen dat ik 'ineens' een andere toon gebruik tegen jou?
Wat je eerst zag als een wake-up call lijkt nu een beetje gezien te worden door een bril van......?

Je reactie is wel een bevestiging Bartinhoo. Je kruipt zelfs een soort van verdediging in als je wordt aangesproken. Dat is nergens voor nodig want iedereen heeft recht op zijn/haar verdriet en wijze van verwerking.
Als het moeilijk gaat, of als je duidelijk "afwijkt van het gemiddelde" dan kun je op dit draadje steun en adviezen verwachten. Soms gevraagd, soms ongevraagd, maar ja, dan moet je ook niet de openbaarheid zoeken toch?

Dat ik jou aanspreek is niet om je af te zeiken. Ik spreek je aan omdat je heel veel tijd aan het verbranden bent waar je niets aan hebt. Ergo; als je eerder gestart was met het zoeken waar het punt zit waarom je niet verder komt, was je mss nu ook zover als Goofy of vele anderen....

Zie het dus niet negatief Bartinhoo. Zorg dat je vooruit komt. Het zij je werkelijk gegund......

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 14:39 schreef goofy_goober het volgende:
Daarom moet je jezelf ook blijven bezighouden. Zoek een nieuwe hobby, ga iets doen wat je lang hebt uitgesteld of altijd al hebt willen doen, maak een wereldreis... Sport je nog? Van sporten ga je je ook beter voelen, want je maakt endorfine aan. Thuis zitten sikkeneuren over hoe het allemaal zo heeft kunnen mislopen schiet niemand wat mee op. Gebeurd is gebeurd. Je ex heeft nu iemand anders, deal with it.

Enne, als je er nu nog zo erg mee zit (terwijl je relatie niet erg lang heeft mogen duren) is het misschien handig om eens een babbeltje te maken met de huisarts/psych. Kan ontzettend opluchten.

En over Neo gesproken... Hoe zou het nu met hem gaan? Zit ie weer lekker achter de meiden aan of heeft ie toch (god forbid) weer contact opgenomen met zijn ex?

Wedden? (geintje Neo!)

Tijd geleden dat ik weer eens in dit topic heb gekeken! Gelukkig zie ik nog maar weinig bekende namen, zal wel een teken zijn dat het goed gaat dan

1 jaar geleden was echt helemaal naar de klote, had zo veel verdriet, had nog nooit echt liefdesverdriet meegemaakt. Raar als ik aan die tijd terug denk, er is nu zo veel veranderd. Ik doe hele andere dingen, ga met andere mensen om enz en heb een lieve vriend =)

Al met al heeft liefdesverdriet gewoon tijd nodig.. hoe kut dat ook is

Wereldreis heb ik 2 jaar geleden al gemaakt, achteraf doodzonde van de timing want destijds was ik gewoon een luie puber die net van de middelbare afkwam en gewoon geen zin had in school en een beetje wou lantefanteren...
Die tijd dus totaal niet gebruikt om ook eens na te denken over belangrijke dingen en over mezelf etc..

Sporten doe ik nog heel veel, ben onder vrienden, druk met werk etc.... Moet wel eerlijk zeggen dat ik nog wel erg binnen mn veilige wereldje blijf... Ben wel druk, maar er is weinig verandering in mn leven en dus ook weinig nieuwe mensen...
Maar dan komt weer de vraag: Moet ik veranderen, omdat dit zo hoort, of ben ik nu eigenlijk heel tevreden?... Had namelijk hetzelfde met mn ex, was ontevreden over alles tijdens die relatie, maar achteraf zag ik pas hoe mooi het eigenlijk kon zijn...

En dat mn ex iemand anders heeft is inderdaad altijd klote, maar ik zit er meer mee dat het bij mij allemaal niet zo wil vlotten op dat gebied... Daardoor doet het mij alleen maar meer pijn dat zij een ander heeft, terwijl als ik ook een ander zou hebben boeit het me niet zoveel denk ik:)
Bij een van mn beste vrienden is het ook sinds een paar weken weer aan met zn ex, dus daar heb ik niet zoveel aan deze dagen..

En als ik soms bij jullie lees hoe het gaat dan denk ik ook hoe is het mogelijk.. Niet dat ik vind dat mensen te ''snel'' verder gaan ofzo hoor, maar het lijkt ook bij velen van jullie zo makkelijk te gaan. Een post van de een die weer een spannende date heb gehad, een post van de ander die na een gezonde periode van verwerken een nieuwe relatie begint...

En dan ik, het enige dat ik sinds het uitging met mijn ex heb gedaan, is in halfdronken toestand zoenen in kroegen en dronken een beetje lopen stuntelen met een meid met oud en nieuw...

Een tijdje terug kon ik daar nog wel mijn voldoening uit halen, het voelde als een bevestiging van iets dat ik graag bevestigd wou zien, maar het begint me toch echt wel de storen waarom het niet verder kan gaan dan dit...

Dat is heel simpel: omdat je geen initiatief neemt. Met je ex had je geluk, maar niet alle meiden komen naar je toe. Je had zeker een kans bij de dame waarmee je in bed bent beland, als je maar initiatief had genomen.

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 15:00 schreef goofy_goober het volgende:
Dat is heel simpel: omdat je geen initiatief neemt. Met je ex had je geluk, maar niet alle meiden komen naar je toe. Je had zeker een kans bij de dame waarmee je in bed bent beland, als je maar initiatief had genomen.

Klinkt heel simpel (misschien wel té simpel), maar je hebt wel gelijk.
Toon initiatief, en het gaat beter.

Misschien nog wel belangrijker: Weet voor jezelf wat je nou eigenlijk precies wil! Je weet wat je niet wilt, en dat is treuren om je ex. Maar wat wil je wel? En ga daarvoor! Al is het 'genieten' van je vrijgezelle bestaan, al is het scharrelen met anderen (dat moet je liggen, zal voor mij persoonlijk nooit iets worden denk ik), ga zo maar door...

Ik had gister even een rotmoment. Niet zozeer het missen van mijn ex, want dat is eigenlijk wel weg. Maar ik miste wel 'iemand', iemand om alles mee te delen, lekker bij te slapen, te knuffelen, leuke dingen te doen...
Ik merk voor mezelf ook dat ik nog niet toe was aan dat soort dingen met iemand anders, maar dat ik er nu wel heel erg aan toe ben. Maar ook wat ik hier al vaker heb gezegd: Niet het hebben van een relatie om maar niet meer alleen te zijn, maar weer 'gewoon' gelukkig te zijn met iemand anders.

En afgelopen week trouwens nog even (ongevraagd) een collega die me even helemaal doorgrondde qua karakter, ook op liefdesgebied. Dat ik echt even dacht: Is het nou zo duidelijk dat ik zo in elkaar steek?

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 14:50 schreef Bartinhoo het volgende:
Wereldreis heb ik 2 jaar geleden al gemaakt, achteraf doodzonde van de timing want destijds was ik gewoon een luie puber die net van de middelbare afkwam en gewoon geen zin had in school en een beetje wou lantefanteren...
Die tijd dus totaal niet gebruikt om ook eens na te denken over belangrijke dingen en over mezelf etc..

Sporten doe ik nog heel veel, ben onder vrienden, druk met werk etc.... Moet wel eerlijk zeggen dat ik nog wel erg binnen mn veilige wereldje blijf... Ben wel druk, maar er is weinig verandering in mn leven en dus ook weinig nieuwe mensen...
Maar dan komt weer de vraag: Moet ik veranderen, omdat dit zo hoort, of ben ik nu eigenlijk heel tevreden?... Had namelijk hetzelfde met mn ex, was ontevreden over alles tijdens die relatie, maar achteraf zag ik pas hoe mooi het eigenlijk kon zijn...

En dat mn ex iemand anders heeft is inderdaad altijd klote, maar ik zit er meer mee dat het bij mij allemaal niet zo wil vlotten op dat gebied... Daardoor doet het mij alleen maar meer pijn dat zij een ander heeft, terwijl als ik ook een ander zou hebben boeit het me niet zoveel denk ik:)
Bij een van mn beste vrienden is het ook sinds een paar weken weer aan met zn ex, dus daar heb ik niet zoveel aan deze dagen..

En als ik soms bij jullie lees hoe het gaat dan denk ik ook hoe is het mogelijk.. Niet dat ik vind dat mensen te ''snel'' verder gaan ofzo hoor, maar het lijkt ook bij velen van jullie zo makkelijk te gaan. Een post van de een die weer een spannende date heb gehad, een post van de ander die na een gezonde periode van verwerken een nieuwe relatie begint...

En dan ik, het enige dat ik sinds het uitging met mijn ex heb gedaan, is in halfdronken toestand zoenen in kroegen en dronken een beetje lopen stuntelen met een meid met oud en nieuw...

Een tijdje terug kon ik daar nog wel mijn voldoening uit halen, het voelde als een bevestiging van iets dat ik graag bevestigd wou zien, maar het begint me toch echt wel de storen waarom het niet verder kan gaan dan dit...

Weet je, ik denk dat het probleem is dat heel veel mensen tegenwoordig niet zichzelf durven zijn. We willen indruk maken op onze omgeving en vergeten dan wie we echt zijn. Facebook, Hyves, Twitter, allemaal verzamelen en nog eens verzamelen, maar hoeveel 'vrienden' spreek je nu echt.

Ik werk dagelijks met mensen en als ik zie hoe sommige mensen zich gedragen om indruk te maken op anderen of zich juist helemaal wegcijferen, ben ik soms echt stomverbaasd. Laat gewoon zien wie je bent en je zal versteld staan hoe mensen daarop reageren. Eén ding weet ik echt heel zeker mensen die oprecht, lief en aandacht hebben voor anderen, of het nu mannen of vrouwen zijn, hebben het meeste kan op succes, ook in de liefde, gewoon door wat ze uitstralen.

Dat ik gevallen ben op dat 'broekie' had alles te maken met zijn karakter, lief, aandacht voor zijn omgeving, sociaal, maar tegelijkertijd geen 'watje'. Damn, jammer dat ik hem niet heb ontmoet toen ik 18 was, dan had hij me misschien niet gedumpt.

Oké, vandaag toch wel een dipje. Ik word een beetje moe van gozers die ik dan ontmoet, waarmee het gezellig is, mijn nummer vragen en vervolgens 1 smsje uitwisselen en niks meer laten horen.

Dan denk ik weer aan mijn ex, die me wel graag wilde smsen en snel afspreken. Die in het begin wel moeite voor me deed. Voelt nu alsof ik een 'catch' heb laten gaan. Hierbij vergeleken..Ik zie wel in dat hij me niet goed behandelde maar vergeleken met die gozers die ik nu ontmoet die lijken al helemaal geen moeite voor me te willen doen. Tijdens het uitgaan denk ik ook nog steeds wel aan hem. Of ik hem zal tegenkomen. Ook denk ik eraan hoe hij zou gereargeerd hebben als ik voor had gesteld om er nog eens over te praten en het opnieuw te proberen.. en of hij dat nu nog zou willen doen.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik kan het eerlijk gezegd niet zo goed loslaten doordat ik me nog afvraag, wat als ik nu zou voorstellen om het opnieuw te proberen? Zou hij dat willen en zou het dan werken? Ik bedoel, valt dat te begrijpen?

Einde van mijn zielige post haha. Ga zo maar es een stukje hardlopen ofzo.

[ Bericht 4% gewijzigd door LuxorBeetroots op 16-04-2011 18:14:21 ]

Begrijp ik dat jij het hebt uitgemaakt?

Wat jij doet met jouw manier van denken is iets wat ik ook wel herken bij mezelf hoor, maar het is niet altijd even eerlijk..

Je ex heeft zoveel moeite voor jou gedaan, omdat jullie ook daadwerkelijk een relatie hebben gekregen.. Dat het contact met jongens die je nu ontmoet niet altijd even soepel loopt als je zou willen, hoeft natuurlijk niet te betekenen dat zij niet bereid zijn hun best voor je te doen...

Misschien herken je dit, ik deed het ook ( onbewust ) , maar ik verwacht van meisjes ook dat zij net zo hun best voor me doen als mijn ex tijdens de relatie voor mij deed. Je verwacht dus van iemand die je oppervlakkig kent eigenlijk dezelfde inzet als van iemand waar je mee in een (lange) relatie zat, en dat kun je natuurlijk niet verwachten!
Daarnaast is de kans groot dat je veel terughoudender en afwachtender overkomt dan toen je met je ex ''bezig'' was... Waarom zou hij je anders wel leuk gevonden hebben en geeneen ander?

Maar ik kan me er wel deels in vinden hoor, heb ook nog nooit iemand ontmoet die zo haar best voor me deed als mijn ex... Tijdens personeelsfeestjes zat zij bij het bestuur, en zorgde ze er zelfs voor dat ze zichzelf met de teamindeling bij mij in het team indeelde, dat soort dingen...

In de eerste instantie was ik geneigd te denken : Welk ander meisje heeft dat nou voor mij gedaan? Maar dan ga je de ene situatie precies gelijk stellen aan een andere..

Want ik had afgelopen tijd een meid die me leuk vond, maar ik had niet het idee dat zij genoeg gemotiveerd voor me was, waarom? Ik herkende bij haar niet de ''acties'' om mij te krijgen, zoals mijn ex dit deed..
Dat is natuurlijk nogal logisch dat ze zichzelf niet indeelt bij een team, want dat meisje is uberhaupt geen collega van mij...
Pas toen ik eens terug ging kijken wat voor stappen dat meisje richting mij had gezet, bedacht ik me : Hey, die meid heeft het ook heus wel geprobeerd, alleen op een heel andere manier..
Je moet de een niet met de ander willen vergelijken, en niet verwachten dat ze op dezelfe manier zullen handelen...

Nee, hij maakte het uit. En je advies is goed bedoeld, maar ik barst eigenlijk al in lachen uit als ik lees 'mijn ex deed zoveel moeite voor me'. Ja, in het begin wel maargoed daarna niet meer,

Mijn ex deed niet zoveel moeite voor me tijdens onze relatie. Eerder aan het begin, toen wilde hij graag afspreken. En dat zie ik nu ontbreken bij de jongens die ik ontmoet. Die vragen mijn nummer maar het gaat vervolgens nergens heen.

En mwah, ik kom nu niet echt afwachtend over lijkt me. Ze zeggen meestal dat ze morgen wat laten horen waarna ze vervolgens dat niet doen. Dan ga ik niet achter hun kont aan zitten en smeken of ze nog wat willen gaan doen. Daarom vergelijk ik dat nu met mijn ex, die wel ontzettend zin had om wat met me te gaan doen in het begin en me constant smste.

Nou dat bedoel ik toch ook, hij deed meer moeite voor je, dus jullie kregen een relatie..
Deze jongens doen minder moeite voor je, dus met hen krijg je geen relatie...

Verder blijft het natuurlijk ook een kwestie van geluk hebben en de juiste mensen treffen en veel meer valt er eigenlijk niet over te zeggen..
Als we er verder maar vanuit gaan dat je in de tussentijd niet kaal bent geworden of 30 kilo bent aangekomen, zijn je kansen op weer een jongen die net zo voor je gaat ( aan het begin dan ) als je ex in ieder geval zeker niet kleiner geworden...

Verder ken ik het ook wel natuurlijk... Ben ook alweer bijna een jaar vrijgezel en ik kom hier en daar ook wel eens in aanraking met meiden die het wel in me zien zitten...
Maar het blijft vaak bij wat sms - contact waarbij ik het verdere initiatief maar moet nemen, terwijl mijn ex me maar bleef sms' en, en als ik even niet terugstuurde stuurde ze er gewoon nog 1 of 2 achteraan...
Na een paar dagen vroeg ze me voor een date, en nog een en nog een, en uiteinderlijk vroeg ze me ook voor de relatie...
Dat verwacht ik nu ook van andere meiden, heb het idee : Als ze me echt leuk vinden, dan vragen ze dat soort dingen zelf wel...
Maar zo werkt het natuurlijk niet, mijn ex is een open boek en niet bang om een blauwtje te lopen, lukt het niet jammer dan, maar dan zoekt ze een nieuw doelwit uit... Dit werkt natuurlijk niet bij iedereen zo, dus loop ik een hoop mis denk ik..

Verder heb ik het zelf weer even wat moeilijker de afgelopen dagen, omdat mijn ex dus onlangs weer onverwacht contact met me opnam....
Heeft ook een beetje mee te maken dat ik tijdens de winter ''vorig jaar rond deze tijd'' niet zo veel herinneringen had.. Elk weekend kwam erop neer dat we een fimpie kijken en ff de stad ingingen enzo.. Nu het mooier weer wordt zijn de herinneringen aan deze tijd vorig jaar ook wat meer, weekendjes weg, mijn en haar verjaardag, trouwerij van haar familie etc...

Besloten vanavond voor het eerst sinds maanden maar weer eens op zaterdagavond thuis te blijvn en eens even nadenken over wat ik ga doen de komende tijd.... Binnenkort dus dat koninginnedagprobleempje, waar 2 meiden voor mij tegelijk naar het museumplein komen... Wil nooit meer een meisje kwetsen dus moet maar even een keuze gaan maken...

[ Bericht 15% gewijzigd door JiggyJ op 16-04-2011 20:55:00 ]

[ Bericht 100% gewijzigd door missconfessions op 17-04-2011 01:55:50 ]

Sorry missconfessions, alhoewel je zeer gevoelige reacties plaatst hier bij tijd en wijle, en je ook nuttige antwoorden kunt geven op de situatie van sommigen hier, heb je mij (en ik denk ook enkele anderen) er nog niet voor 100 % van kunnen overtuigen dat ik jou voor echt aan moet nemen...

Dat je nu hierboven een behoorlijk knappe vrouw post op een foto die zo uit een modetijdschrift lijkt te komen, die je waarschijnlijk claimt zelf te zijn ? Doet die twijfel alleen maar groeien... Wat wil je nu bevestigd horen, dat je een hele knappe vrouw bent die iedereen kan krijgen? Als je er echt zo uitziet dan wist je dat zelf ook allang en dan zat je hier niet te treuren om een 18 jarig knaapje lijkt me...
Ik zeg hiermee niet dat ik je sowiezo niet geloof hoor, ik zit hier een jaar na dato ook nog te posten over een meisje waarmee ik maar 8 maandjes een relati te gehad, ook bijna niet te geloven maargoed, ik twijfel wel een beetje eerlijk gezegd...

@ Goof: Je hebt gelijk over dat initiatief, ik vind het gewoon heel erg eng... Alle meiden die ik ooit in mn leven heb gezoend oid, zijn allemaal op mij afgestapt, of door vrienden naar mij toegelokt, maar ik kan dus niet zeggen dat ik uberhaupt ooit in mijn leven al 1x een meisje heb versierd...

Het is niet eens alleen zo dat ik niet urf te sms' en naar bijvoorbeeld het oud en nieuw meisje, maar dat ik er niet eens mee bezig ben : Er is geen denken aan dat ik dat nu uit het niets zal doen, stel je toch eens voor dat ze niet wil, dan sta ik toch onherroepelijk voor lul ?!

Daar moet iets aan gaan veranderen want wat dat betreft ben ik nu gewoon dief van mijn eigen portemonnee...
Voor vanavond had een meid uit mn oude klas gevraagd of ik langskwam, want haar ouders waren weg en we konden wel ff een filmpje gaan kijken...
Meteen slaat mijn gedachtegang om in een veel te defensieve modus : Ze woont inmiddels 80 km hier vandaan. Maargoed ik heb een auto.. Maar meteen denk ik : ze meende het vast niet echt, en staat straks raar te kijken als ik echt voor de deur sta, wil mezelf niet voor lul zetten...

Daar moet ik echt aan gaan werken, want zo gaat er nooit iets lukken natuurlijk... De enige manier waarop het nu zou lukken, is wanneer er een meid naar me toe zou komen, die van mij nooit enig signaal heeft gehad dat ik haar leuk vind ( want die signalen durf ik dus niet af te geven ) , en dat ze gewoon face to face zegt : Ik wil je.. Tja hoevaak gebeurt dat nou...dan wordt het lang wachten..

quote:

Op zondag 17 april 2011 00:38 schreef Bartinhoo het volgende:
Sorry missconfessions, alhoewel je zeer gevoelige reacties plaatst hier bij tijd en wijle, en je ook nuttige antwoorden kunt geven op de situatie van sommigen hier, heb je mij (en ik denk ook enkele anderen) er nog niet voor 100 % van kunnen overtuigen dat ik jou voor echt aan moet nemen...

Dat je nu hierboven een behoorlijk knappe vrouw post op een foto die zo uit een modetijdschrift lijkt te komen, die je waarschijnlijk claimt zelf te zijn ? Doet die twijfel alleen maar groeien... Wat wil je nu bevestigd horen, dat je een hele knappe vrouw bent die iedereen kan krijgen? Als je er echt zo uitziet dan wist je dat zelf ook allang en dan zat je hier niet te treuren om een 18 jarig knaapje lijkt me...
Ik zeg hiermee niet dat ik je sowiezo niet geloof hoor, ik zit hier een jaar na dato ook nog te posten over een meisje waarmee ik maar 8 maandjes een relati te gehad, ook bijna niet te geloven maargoed, ik twijfel wel een beetje eerlijk gezegd...

@ Goof: Je hebt gelijk over dat initiatief, ik vind het gewoon heel erg eng... Alle meiden die ik ooit in mn leven heb gezoend oid, zijn allemaal op mij afgestapt, of door vrienden naar mij toegelokt, maar ik kan dus niet zeggen dat ik uberhaupt ooit in mijn leven al 1x een meisje heb versierd...

Het is niet eens alleen zo dat ik niet urf te sms' en naar bijvoorbeeld het oud en nieuw meisje, maar dat ik er niet eens mee bezig ben : Er is geen denken aan dat ik dat nu uit het niets zal doen, stel je toch eens voor dat ze niet wil, dan sta ik toch onherroepelijk voor lul ?!

Daar moet iets aan gaan veranderen want wat dat betreft ben ik nu gewoon dief van mijn eigen portemonnee...
Voor vanavond had een meid uit mn oude klas gevraagd of ik langskwam, want haar ouders waren weg en we konden wel ff een filmpje gaan kijken...
Meteen slaat mijn gedachtegang om in een veel te defensieve modus : Ze woont inmiddels 80 km hier vandaan. Maargoed ik heb een auto.. Maar meteen denk ik : ze meende het vast niet echt, en staat straks raar te kijken als ik echt voor de deur sta, wil mezelf niet voor lul zetten...

Daar moet ik echt aan gaan werken, want zo gaat er nooit iets lukken natuurlijk... De enige manier waarop het nu zou lukken, is wanneer er een meid naar me toe zou komen, die van mij nooit enig signaal heeft gehad dat ik haar leuk vind ( want die signalen durf ik dus niet af te geven ) , en dat ze gewoon face to face zegt : Ik wil je.. Tja hoevaak gebeurt dat nou...dan wordt het lang wachten..

Hallo Bartinhoo, ik kan me voorstellen dat je schrikt, ik ook. Voordat ik het wist had ik op de knop 'invoeren' gedrukt en schaamde ik me alleen maar dat ik mezelf zo te koop zet, maar dat is blijkbaar wat je hormonen en je hersenen met je kunnen doen als je (oprecht) verliefd bent en gedumpt. Ik ben inderdaad de vrouw op de foto, dus bedankt voor het compliment ! Wat ik wel heel jammer vind, is dat niemand me hier serieus neemt. Jullie hebben het allemaal over een 'broekie', 'knaap van 18' enz., terwijl ik oprecht ben gaan posten in de hoop mijn verdriet te kunnen verwerken. Jammer dat je je eigen verdriet wel serieus neemt en de mijne afdoet als iets nietszeggends, omdat het maar 3 weken heeft geduurd en omdat het om een jongen gaat van 18 jaar.

Ik ga nu heel dramatisch doen, maar als jullie je irriteren of ergeren aan mij, dan trek ik me terug. Jammer, want ik dacht nu net dat dit topic bedoeld was om elkaar door de moeilijke tijd te trekken. Ja, ik wil inderdaad horen dat ik een knappe vrouw ben, die er weer voor moet gaan en dat het tijd wordt om weer haar huis uit te komen, te gaan werken, en weer normaal te doen, want soms heb ik het gevoel dat ik echt doordraai en dat zal ook zeker te maken hebben met mijn misbruik verleden.

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 23:52 schreef missconfessions het volgende:
Heb een flinke dip, zelfvertrouwen is gezakt naar een dieptepunt en kan alleen nog maar janken. Waarom doen mensen elkaar dit aan ? Ik was niet op zoek naar een lekker tussendoortje, heb m'n hart gevolgd, mezelf kwetsbaar opgesteld en toen was die ineens weg.

Wat voor indruk krijgen jullie van de vrouw op de foto?
[ afbeelding ]

Lijkt erop dat je je avatar 2000x hebt uitvergroot, aan de pixels te zien. Heb je geen andere foto, ééntje zonder witte balk?

quote:

Op zondag 17 april 2011 01:10 schreef goofy_goober het volgende:

[..]

Lijkt erop dat je je avatar 2000x hebt uitvergroot, aan de pixels te zien. Heb je geen andere foto, ééntje zonder witte balk?

is dit nu een serieuze vraag Goof?

Ja?

[ Bericht 100% gewijzigd door missconfessions op 17-04-2011 01:55:05 ]

Doe niet zo dramatisch. En dat allemaal voor een jochie die net droog is achter zijn oren? Als je dit soort dingen gaat roepen dan snap ik wel waarom 'ie het niet zag zitten met je. De relatie met mijn ex heeft me geleerd dat mensen die met zelfmoord dreigen serieus aandacht tekort hebben en alle middelen aangrijpen om de aandacht op zich te vestigen. Ga lekker naar bed en slaap er nog eens een nachtje over. Morgen lekker wandelen in de frisse buitenlucht, maakt je hoofd helder en knap je van op. Seriously, dreigen op een forum met zelfmoord is redelijk kansloos en zorgt er juist voor dat niemand je serieus neemt. Dat één iemand zijn twijfels heeft wil natuurlijk niet zeggen dat anderen dat ook hebben.

[ Bericht 3% gewijzigd door goofy_goober op 17-04-2011 01:39:12 ]

Zo, het is alweer licht aan het worden buiten.. net terug van werken. Wat een bizarre nacht weer.
Ik wilde toch nog graag even iets posten.

"Het leven gaat niet over rozen" en "Tijd heelt alle wonden" zijn de meest erge clichés. Iemand die dat tegen mij zegt kan een smack in zijn gezicht krijgen. Fuck off, seriously. Waarom kan het leven niet over rozen gaan? En is het werkelijk zo dat tijd alle wonden heelt? Volgens mij genezen de wonden wel maar kom je er nooit echt volledig vanaf. Het blijft toch een deel van jouw verleden.

Wow, lekker aan het werk. Staat opeens mevrouw ex weer voor mijn neus. Schijnbaar was wat ik ook zei niet goed en deed ik lullig, dus ik dacht "toedels, zoek het dan uit." Daarna heb ik haar gelukkig een paar uur niet gezien. Uiteindelijk nog wel even geknuffeld maar NIET gezoend waar ik wel heel erg blij om ben. Ook een stukje overwinning op haar en op mijzelf. Het was best lastig om niet toe te geven. Ze keek mee vragend aan en ergens wilde ik haar graag zoenen. Toch het vertrouwde? Ik weet écht niet wat het is. Ik zat eigenlijk de hele nacht met een ander meisje in mijn hoofd .. mijn ex wees mij er nog even op dat ik schijnbaar straalde.. hahaha. Zij zelf zag er een stuk slechter uit. Denk dat het nog steeds niet helemaal goed met haar gaat maar ja. Dat is nu absoluut mijn zorg niet meer. Ik hoef die vriendschap die zij wilde niet, wil best hallo tegen haar zeggen, vragen hoe het met haar is maar verder dan dat gaat het niet meer.

Jullie zullen wel denken.. wat een mafkees die 's ochtends om 6:35 na het werken nog even een FOK! bericht schrijft. Nou weet je, het helpt écht. Even lekker die klote zooi van me af schrijven, jullie er lekker mee lastig vallen is slechts mooi meegenomen Nu maar lekker mijn bedje in en flink slapen. Ik ben gebroken..

Later today FOK!kers!

quote:

Op zondag 17 april 2011 01:24 schreef goofy_goober het volgende:
Doe niet zo dramatisch. En dat allemaal voor een jochie die net droog is achter zijn oren? Als je dit soort dingen gaat roepen dan snap ik wel waarom 'ie het niet zag zitten met je. De relatie met mijn ex heeft me geleerd dat mensen die met zelfmoord dreigen serieus aandacht tekort hebben en alle middelen aangrijpen om de aandacht op zich te vestigen. Ga lekker naar bed en slaap er nog eens een nachtje over. Morgen lekker wandelen in de frisse buitenlucht, maakt je hoofd helder en knap je van op. Seriously, dreigen op een forum met zelfmoord is redelijk kansloos en zorgt er juist voor dat niemand je serieus neemt. Dat één iemand zijn twijfels heeft wil natuurlijk niet zeggen dat anderen dat ook hebben.

even al mijn frustatie's er uitgooien, veilig 's nachts, in de hoop dat weinig mensen het zien, maar nee hoor, wordt ik door all people, betrapt door de heer Goofy, die me eens lekker op mijn nummer heeft gezet.
Je hebt helemaal gelijk (jammer genoeg) dat ik niet zo dramatisch moet doen, maar blijkbaar heb ik vooral in de nachten heftige terugval momenten. Dan huil ik alles er eens lekker uit en zet ik alles anoniem op een forum, want daar hoef ik niemand in de ogen te kijken en kan ik zo idioot doen als ik wil. Overdag moet ik al zo serieus zijn, in het kleine pokke dorp waar ik woon, waar iedereen een mening heeft over een ander en waar je vooral niet uit je dak moet gaan, want ooooh wat zouden de mensen ervan zeggen.
Bedankt Goofy !

Sorry missconfessions.. Maar 18 jaar en 40 jaar had toch echt niet gaan werken. Je had zijn moeder kunnen zijn!

En niets is anoniem op een forum. Kom op als 40jarige vrouw kun je je hier toch wel overheen zetten. Neem aan dat je wel ergere dingen in je leven hebt meegemaakt.

quote:

Op zaterdag 16 april 2011 13:59 schreef LuxorBeetroots het volgende:
Ugh, ik haat over mijn ex dromen. Gelukkig zijn het nooit leuke dromen..

Ik haat het ook

Via mijn kinderen ben ik te weten gekomen dat het sinds kort uit is met mijn ex en haar vriend. Nu speelt mijn onderbewustzijn spelletjes met me door in mijn dromen te hopen op een hereniging met mijn gezin

_{Was maar waar}

quote:

Op zondag 17 april 2011 09:25 schreef J0ycie88 het volgende:
Sorry missconfessions.. Maar 18 jaar en 40 jaar had toch echt niet gaan werken. Je had zijn moeder kunnen zijn!

En niets is anoniem op een forum. Kom op als 40jarige vrouw kun je je hier toch wel overheen zetten. Neem aan dat je wel ergere dingen in je leven hebt meegemaakt.

vraag me ook af of het hier om liefdesverdriet gaat of om hele andere dingen, die ik heb mee gemaakt. Volgens mij heeft deze afwijzing hele andere dingen getriggert en heb ik daar verdriet om. Ik ga niet weer dramatisch doen, want een zonnige nieuwe dag is begonnen en ik wil vandaag genieten, maar ik denk dat mijn verleden een grote rol speelt (waar ik verder niet op inga, want daar gaat het hier ook niet om), maar ik denk wel dat als je thuis geen stabiele basis hebt gehad, vaak bent afgewezen door je ouders op elk vlak, dat je dan als volwassene moeite hebt met afwijzing, want dat brengt je direct terug naar het onveilige gevoel van vroeger. Bovendien probeer je koste wat kost vast te houden aan het goede gevoel en zoek je constant bevestiging in alles wat je doet. Bij mij heeft dat geresulteerd in sterk willen zijn, vooral niet zien wat er is gebeurd, want dat is het verleden. Inmiddels heb ook ik, net als bijna iedereen in Nederland, na een lang gevecht tegen anti-depressiva, al 3 jaar lang pillen om de geesten van vroeger te bedwingen.

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:00 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Ik haat het ook

Via mijn kinderen ben ik te weten gekomen dat het sinds kort uit is met mijn ex en haar vriend. Nu speelt mijn onderbewustzijn spelletjes met me door in mijn dromen te hopen op een hereniging met mijn gezin

_{Was maar waar}

volg je gevoel !

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:14 schreef missconfessions het volgende:

[..]

volg je gevoel !

Mijn gevoel zegt voor 100%: Ik wil mijn gezin terug. Ik hou na 4 jaar nog zo ontzettend veel van de moeder van mijn kinderen, maar ik ben bang cq. ik weet het zeker dat het gevoel niet wederzijds is.

Mócht het zover komen, dan kan ik met zekerheid zeggen dat ik de gelukkigste man op aarde ben

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:26 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Mijn gevoel zegt voor 100%: Ik wil mijn gezin terug. Ik hou na 4 jaar nog zo ontzettend veel van de moeder van mijn kinderen, maar ik ben bang cq. ik weet het zeker dat het gevoel niet wederzijds is.

Mócht het zover komen, dan kan ik met zekerheid zeggen dat ik de gelukkigste man op aarde ben

misschien moet je heeeeel voorzichtig het vuur weer aanwakkeren, ik weet natuurlijk niet wat je situatie is geweest tav je ex en waarom je er zo zeker van bent dat het gevoel niet wederzijds is. Heeft ze dat tegen je gezegd of denk je dat ? Maar ik kan me wel voorstellen dat mensen opnieuw verliefd kunnen worden, zeker na een periode van 4 jaar. Heb je nog jonge kinderen?

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:12 schreef missconfessions het volgende:

[..]

vraag me ook af of het hier om liefdesverdriet gaat of om hele andere dingen, die ik heb mee gemaakt. Volgens mij heeft deze afwijzing hele andere dingen getriggert en heb ik daar verdriet om. Ik ga niet weer dramatisch doen, want een zonnige nieuwe dag is begonnen en ik wil vandaag genieten, maar ik denk dat mijn verleden een grote rol speelt (waar ik verder niet op inga, want daar gaat het hier ook niet om), maar ik denk wel dat als je thuis geen stabiele basis hebt gehad, vaak bent afgewezen door je ouders op elk vlak, dat je dan als volwassene moeite hebt met afwijzing, want dat brengt je direct terug naar het onveilige gevoel van vroeger. Bovendien probeer je koste wat kost vast te houden aan het goede gevoel en zoek je constant bevestiging in alles wat je doet. Bij mij heeft dat geresulteerd in sterk willen zijn, vooral niet zien wat er is gebeurd, want dat is het verleden. Inmiddels heb ook ik, net als bijna iedereen in Nederland, na een lang gevecht tegen anti-depressiva, al 3 jaar lang pillen om de geesten van vroeger te bedwingen.

Misschien een confronterende vraag , maar ben je de relatie met die jongen aangegaan omdat je dacht dat de kans kleiner was om dat afgewezen te worden? Uit een soort ego-boost zeg maar?
_{Bedoel het echt niet lullig, maar probeer een beeld te krijgen}

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:39 schreef missconfessions het volgende:

[..]

misschien moet je heeeeel voorzichtig het vuur weer aanwakkeren, ik weet natuurlijk niet wat je situatie is geweest tav je ex en waarom je er zo zeker van bent dat het gevoel niet wederzijds is. Heeft ze dat tegen je gezegd of denk je dat ? Maar ik kan me wel voorstellen dat mensen opnieuw verliefd kunnen worden, zeker na een periode van 4 jaar. Heb je nog jonge kinderen?

Gelukkig zijn onze verhoudingen het laatste half jaar sterk verbeterd, maar daarvoor was het vooral kommer en kwel. Met als dieptepunt dat ik mijn kinderen hun eerste 2 levensjaren niet heb gezien, en ze er ook alles aan deed om dat in stand te houden. Dit heeft geleid tot 14(!) rechtszaken die ik in totaal heb aangespannen om omgang met mijn kinderen af te dwingen.

Ik heb altijd van haar gehouden, zelfs toen ik mijn kinderen niet mocht zien. Ik heb na haar verschillende (korte) relaties gehad, maar geen enkele dame kwam in de buurt voor wat ik voor haar voel. Het was zelfs zo erg dat ik als seks had met een dame, dat ik aan mijn ex dacht...

Nu ik weet dat haar 3,5 relatie met haar (ex) vriend is beëindigd, begint bij mij weer een sprankje hoop te gloren.

En ja, ze heeft me kort na de geboorte van onze tweeling keihard in mijn gezicht gezegd dat ze niet meer van me hield Dat zinnetje + het niet meer kunnen zien van mijn kinderen heeft geleid tot een (zeer) zware depressie wat mijn 2 jaar aan de kant hield.

Moeilijk, moeilijk...

Wow als ik dit lees van firefox dan denk ik waar doe ik eigenlijk moeilijk over met mijn 8 maanden ''relatie'', die je eigenlijk niet eens een serieuze relatie mocht noemen aangezien we meer als vrienden met elkaar omgingen...

Mocht je het van plan zijn, ik zou absoluut niet proberen om vanuit jouw initiatief het vlammetje weer aan te wakkeren.. Mocht er ergens nog een miniscuul kansje zijn, dan verknal je die echt daarmee denk ik..
Als het al zo mag zijn, dan komt zij uiteinderlijk wel ermee, en hoe meer je laat zien haar niet meer nodig te hebben en gelukkig te zijn (al is dit niet zo), hoe meer kans je imo. maakt..

Wat ik nu merk dat ik een beetje begin te krijgen, is niet eens meer zozeer mijn ex zelf, maar eigenlijk gewoon een meisje op zich dat ik mis...
De hele winter heb ik uit zitten kijken naar dagen als deze, en god wat duurde die winter lang.. De periode juni vorig jaar tot nu lijkt wel 5 jaar geduurt te hebben...

Maar nu het mooie weer daar is mis ik toch wel wat... Terrasjes pakken met vrienden is wel leuk, maar dat eindigt toch al snel in veel bier drinken en kut roepen, ik mis het romantische

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:52 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Gelukkig zijn onze verhoudingen het laatste half jaar sterk verbeterd, maar daarvoor was het vooral kommer en kwel. Met als dieptepunt dat ik mijn kinderen hun eerste 2 levensjaren niet heb gezien, en ze er ook alles aan deed om dat in stand te houden. Dit heeft geleid tot 14(!) rechtszaken die ik in totaal heb aangespannen om omgang met mijn kinderen af te dwingen.

Ik heb altijd van haar gehouden, zelfs toen ik mijn kinderen niet mocht zien. Ik heb na haar verschillende (korte) relaties gehad, maar geen enkele dame kwam in de buurt voor wat ik voor haar voel. Het was zelfs zo erg dat ik als seks had met een dame, dat ik aan mijn ex dacht...

Nu ik weet dat haar 3,5 relatie met haar (ex) vriend is beëindigd, begint bij mij weer een sprankje hoop te gloren.

En ja, ze heeft me kort na de geboorte van onze tweeling keihard in mijn gezicht gezegd dat ze niet meer van me hield Dat zinnetje + het niet meer kunnen zien van mijn kinderen heeft geleid tot een (zeer) zware depressie wat mijn 2 jaar aan de kant hield.

Moeilijk, moeilijk...

jemig, wat een verhaal, vindt het moeilijk om er op in te gaan, omdat ik natuurlijk niet alle ins en outs weet, want wat ik me wel meteen afvraag is waarom een moeder wil voorkomen dat een vader zijn kinderen niet mag zien. Maar goed, jij weet zelf het beste hoe jullie relatie in elkaar steekt en hoe ver je kunt gaan.

Ik wens je in ieder geval sterkte toe!

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:44 schreef J0ycie88 het volgende:

[..]

Misschien een confronterende vraag , maar ben je de relatie met die jongen aangegaan omdat je dacht dat de kans kleiner was om dat afgewezen te worden? Uit een soort ego-boost zeg maar?
_{Bedoel het echt niet lullig, maar probeer een beeld te krijgen}

Nee, heb ik helemaal niet bij na gedacht, we hadden gewoon een geestelijke klik en veel later pas een lichamelijke. Hij was op zijn manier ontwapenend, onhandig en zo verschrikkelijk lief, maar toch weer heel sterk en vooral zonder ellende. Een beetje zweverig misschien, maar het was een oude ziel in een jong lijf, snap je een beetje wat ik bedoel ? Misschien ben ik wel op zoek naar iemand die onbevangen, ongecompliceerd in het leven staat, omdat mij dat afgenomen is, maar dat is natuurlijk niet eerlijk tegenover iemand die nog heel jong is, want die begint net met z'n leven, daarom is het ook goed dat we er een punt achter hebben gezet. Ik zeg wel de hele tijd dat hij me gedumpt heeft, maar we hebben het samen besloten om elkaar niet meer te zien.

quote:

Op zondag 17 april 2011 10:52 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Gelukkig zijn onze verhoudingen het laatste half jaar sterk verbeterd, maar daarvoor was het vooral kommer en kwel. Met als dieptepunt dat ik mijn kinderen hun eerste 2 levensjaren niet heb gezien, en ze er ook alles aan deed om dat in stand te houden. Dit heeft geleid tot 14(!) rechtszaken die ik in totaal heb aangespannen om omgang met mijn kinderen af te dwingen.

Ik heb altijd van haar gehouden, zelfs toen ik mijn kinderen niet mocht zien. Ik heb na haar verschillende (korte) relaties gehad, maar geen enkele dame kwam in de buurt voor wat ik voor haar voel. Het was zelfs zo erg dat ik als seks had met een dame, dat ik aan mijn ex dacht...

Nu ik weet dat haar 3,5 relatie met haar (ex) vriend is beëindigd, begint bij mij weer een sprankje hoop te gloren.

En ja, ze heeft me kort na de geboorte van onze tweeling keihard in mijn gezicht gezegd dat ze niet meer van me hield Dat zinnetje + het niet meer kunnen zien van mijn kinderen heeft geleid tot een (zeer) zware depressie wat mijn 2 jaar aan de kant hield.

Moeilijk, moeilijk...

Ik vind dat altijd zo onbegrijpelijk. Niet meer van iemand houden kan, maar hoe kan je dan iemand het zien van zijn kinderen ontzeggen? Dat heb je toch niet verdiend?

Ik denk wel dat je na 4 jaar niet moet gaan hopen dat het weer goedkomt. Ik ken de situatie natuurlijk niet precies, maar de kansen zullen niet groot zijn. Dat je iedereen vergelijkt met je ex is in het begin logisch, maar dat moet je wel los gaan laten. Of eigenlijk had je dat al moeten doen. Je moet je focussen op het bouwen van een tweede gezin voor je kinderen, dat lijkt me veel meer nastrevenswaardig dan proberen de eerste weer nieuw leven in te blazen.

quote:

Op zondag 17 april 2011 11:14 schreef Mystikvm het volgende:

[..]

Ik vind dat altijd zo onbegrijpelijk. Niet meer van iemand houden kan, maar hoe kan je dan iemand het zien van zijn kinderen ontzeggen? Dat heb je toch niet verdiend?

Ik denk wel dat je na 4 jaar niet moet gaan hopen dat het weer goedkomt. Ik ken de situatie natuurlijk niet precies, maar de kansen zullen niet groot zijn. Dat je iedereen vergelijkt met je ex is in het begin logisch, maar dat moet je wel los gaan laten. Of eigenlijk had je dat al moeten doen. Je moet je focussen op het bouwen van een tweede gezin voor je kinderen, dat lijkt me veel meer nastrevenswaardig dan proberen de eerste weer nieuw leven in te blazen.

is ook wat voor te zeggen 'je moet je focussen op het bouwen van een tweede gezin voor je kinderen'

quote:

Op zondag 17 april 2011 11:14 schreef Mystikvm het volgende:

[..]

Ik vind dat altijd zo onbegrijpelijk. Niet meer van iemand houden kan, maar hoe kan je dan iemand het zien van zijn kinderen ontzeggen? Dat heb je toch niet verdiend?

Ik denk wel dat je na 4 jaar niet moet gaan hopen dat het weer goedkomt. Ik ken de situatie natuurlijk niet precies, maar de kansen zullen niet groot zijn. Dat je iedereen vergelijkt met je ex is in het begin logisch, maar dat moet je wel los gaan laten. Of eigenlijk had je dat al moeten doen. Je moet je focussen op het bouwen van een tweede gezin voor je kinderen, dat lijkt me veel meer nastrevenswaardig dan proberen de eerste weer nieuw leven in te blazen.

Ik weet dat de kans vrijwel nihil is, maar toch...

Zelfs mijn kinderen vinden dat we bij elkaar moeten komen, ook al hebben ze ons nooit als partner gezien.

Maar je heb gelijk; Ik moet verder kijken. Maar helaas ben ik nog niet "de ware" tegengekomen.

quote:

Op zondag 17 april 2011 14:54 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Ik weet dat de kans vrijwel nihil is, maar toch...

Zelfs mijn kinderen vinden dat we bij elkaar moeten komen, ook al hebben ze ons nooit als partner gezien.

Maar je heb gelijk; Ik moet verder kijken. Maar helaas ben ik nog niet "de ware" tegengekomen.

Maar als je vrouwen heel erg met je ex aan het vergelijken bent, heb je ze dan wel een eerlijke kans gegeven? Misschien heb je "de ware" al een paar keer laten schieten omdat je nog té veel met je hoofd bij je ex bent.

Het klinkt een beetje als Stockholm syndroom, je hebt erg veel sympathie voor iemand die jou iets verschrikkelijks heeft aangedaan. Je hoeft zo iemand niet te gaan haten, maar als er 14 rechtszaken voor nodig zijn om je kroost te mogen zien dan denk ik niet dat zij "de ware" voor je is. Kinderen hebben altijd het ideaalbeeld voor ogen dat papa en mama weer samen komen. Zij zijn dan ook nog jong en kennen niet alle ins en outs.

Ik hoop voor je dat je wel een leuke vrouw tegen gaat komen bij wie je je oprecht prettig voelt. Na wat jij hebt meegemaakt heb je voldoende veerkracht, je moet het gewoon een echte kans geven. Voor een andere vrouw gaan betekent inderdaad dat je de deur voor je ex dicht gaat gooien, maar ik weet zeker dat je er uiteindelijk gelukkiger van gaat worden.

Had gisteravond een reunië van de middelbare school in een kroeg, ook nog wat andere dames gesproken... En eigenlijk vond ik 1tje best wel leuk, dus maar even de stoute schoenen aangetrokken en een berichtje gestuurd dat k er wel beter wil leren kennen

Grote stap vooruit sinds het uit is Nu zit ik weer als een klein kind te wachten op een bericht terug

Nou, ik heb een date. Dinsdag maar ik heb er niet veel zin in. Dit met name doordat hij klinkt alsof hij er ook niet veel zin in heeft, meer omdat ik het vroeg of het hem leuk leek en hij vind het wel best.

Ik twijfel of ik ga. Hierdoor zit ik nog meer met mijn ex in mijn hoofd, alles komt plotseling terug. Alle leuke dingen en het vertrouwde en hoe goed we het konden vinden. Ik voel me echt een aansteller als ik erop terugkijk, zo slecht was het misschien niet. Of misschien ook wel. Ugh, ik ben in de war.

Overigens gisteren mijn eerste one-night stand gehad sinds mijn ex. Voelt wel goed voor het zelfvertrouwen om gewoon even ongecompliceerd te kunnen neuken zonder verwachtingen, heel bot gezegd. En altijd leuk om te weten dat je nog goed in de markt ligt.

Helemaal grappig is dat ik met mijn ex en haar nieuwe vriend een biertje aan het drinken was toen ik besloot eens op de bewuste dame af te stappen. Heb daarstraks hun complimenten in ontvangst mogen nemen

Normaliter heb ik wel iets meer klasse overigens, maar soms gebeuren dit soort dingen.