Gisteren dwarrelde alles nog door m'n hoofd nadat ik van Freddeh naar huis was gereden, eens kijken of ik nu uit m'n woorden kom.
Ik ben voor de wekker al op, en sta om 6 uur de laatste spulletjes te pakken, even water op m'n snuit om wakker te worden, en onderweg. Het is rustig, en in het ochtendlicht begin je te zien dat het schitterend weer wordt. Ik kan het nog steeds niet geloven...halverwege realiseer ik dat ik m'n handschoenen vergeten ben, maar Freddeh heeft gelukkig een stel oudjes te leen. Onderweg doezel ik wat in van de autowarmte, en Freddeh en Joke blijken net zulke geografische talenten als ik, En Belgen hebben hun eigen opvattingen over wegwijzers. Dus een lichte excursie door Brussel, verder gaat alles goed.
Aan de start zien we mensen hun auto in bermen parkeren, in tuinen, opritten, het is kermis. Maar we rijden gewoon door naar de start, in geval van nood kan Joke ons eruit gooien en daarna een goede plek vinden. Maar we vinden vlakbij een plekje Fietsen in elkaar, naar de streep! M'n nummer heb ik in een minuutje te pakken, en allez, mennekes we gaan!
Het is de eerste keer dit jaar dat ik op de racefiets zit, omdat ik de vakantiefiets gebruikte tot nu toe, en het is raar. Maar lekker, ik ga sneller dan ik denk dat ik kan, dat vlakke stukje foutrijden is niks. Dan duiken we een golvend landschap in, dat niet te hard omhoog gaat, maar je wel laat werken, en beloont met gratis snelheid naar beneden. Ik had het parcours bestudeerd, maar kan de heuvels maar niet vinden die ik verwacht. Verwarrend. Precies op de tijd die ik had gehoopt zijn we bij de eerste bevoorading, we voelen ons goed. Daarna wordt het steiler, maar er staat heel weinig aangegeven. Ik vraag me voortdurend af waar ik ben, of deze helling nu een echte heuvel is, of gewoon een heuveltje...een kasseienstrook schudt me helemaal uit elkaar, en later blijkt een dop van m'n stuurlint weg te zijn, het begint af te wikkelen dus ik stop het einde maar in m'n stuur. Niet belangrijk. Ik snap nu waarom je in de goot moet rijden op kaseien, het scheelt zoveel.
Rekelenberg, of was het daarna? In elk geval, ik schakel te laat, en kan niet naar klein voor. Ik moet eraf, en schakel naar het kleinste wat ik heb langs de kant, en probeer toch verder te gaan. En het lukt! Ik maal als een koffiemolen, maar kom vooruit, en boven in het zadel. Dit moet de eerste heuvel ooit zijn waar ik weer ben opgestapt en boven gekomen. Moraal giert door m'n bloed. Bij de volgende heuvel (Rekelberg?) staat na een fikse klim een bord dat er een berg aankomt. 800 meter klimmen. Maar het voelt niet zo lang, en niet zo steil. Volgens mij hebben ze dat bord neerget na een paar pintjes, want het staat minstens halverwege...en ik kom gewoon boven.
De volgende bevoorrading, Freddeh ziet er een beetje uitgewrongen uit, en gaat in het gras zitten, maar na een tijdje praat ik hem weer op z'n fiets, want je spieren moeten in beweging blijven, en de muur komt eraan. Ik kan voelen dat we te veel eerbied voor de muur hebben, we maken onszelf gek. Maar ik kan nog zo hard tegen Freddeh roepen dat het gewoon een helling is, en hij kan ons alleen maar pijn doen, meer niet, maar de Muur is te legendarisch om weg te praten. Ik ga m'n eigen grootse vijand worden zometeen.
De muur is links af, we rijden naar de bocht, en een Belg wil uit principe over het zebrapad als ik eraan kom. Uitwijken, mis schakelen, ritme naar de maan. Zonder ritme lukt het niet, ik moet van de fiets naast Freddeh, die last van z'n maag heeft en schakelproblemen. We hijgen uit, en proberen het weer. Ik kom nog een stuk vooruit, maar halverwege moet ik weer afstappen. Met fiets aan de hand moet ik verder lopen, Freddeh moet er ook weer van af, klimt er weer op, gaat toch in het zadel bovenaan de muur komen. Ik kan dat niet meer, ben te stuk.
Na een snelle rit naar beneden gelijk de Bosberg, kasseien, schots en scheef, er staat een Belg naast de weg met een tuinstoel in de hand en roept ' Zetel te koop' . Meesterlijk, en ik vergeet een paar sekonden de pijn. Maar het is op, de Muur had m'n laatste jasje afgescheurd, en ik moet er weer van af. Boven wordt ik toch aangemoedigd door mensen ondanks dat ik loop ' Volgend jaar zal het beter gaan' . Ik overweeg een Belgisch paspoort aan te vragen, ik houd van dit land vandaag.
De laatste kilometers zijn een feest, volgende keer zal ik minder angst hebben voor de Muur, de Bosberg gaat volgend jaar lukken. Greopjes rijders gaan Nineve in, freddeh heeft een wiel gevonden en is gaan spelen met een snel groepje, en ik ben niet op tijd bij hem, stoplicht op rood en de gendarme is onverbiddelijk. Maar hij laat zich na een tijdje afzakken, zodat we samen over de finnish kunnen. maar waar is die? Stadje door, extra lusje voor de leuk, gendrames regelen het verkeer zodat we met een pak van minstens 100 het laatste stukje doen. Aankomst. Ik voel me fantastisch.
In de auto terug probeer ik wat te half-slapen zodat ik veilig naar huis kan rijden vanaf Dordrecht. Thuis. Wat een dag. Episch.
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)