Vanmiddag tijdens het vragenuurtje werd de minister van OCW op het matje geroepen, want scholen beginnen nu al met het weigeren van kinderen, vanwege de bezuinigingen op het passend onderwijs die dit kabinet doorvoerd. Te lezen in het volgende bericht:
http://www.nu.nl/binnenla(...)-zorgleerlingen.html Het sprookjeUiteraard voerde de SP een vlammend betoog tegen de minister en vroeg wat ze hier aan zou gaan doen, of ze nog steeds blij is met die maatregel. Zoals we de minster kennen (of niet), was haar tegenbetoog even vlammend als altijd, maar met een sprookje. Ze beweerde dat de scholen een verkeerd beeld hadden van de bezuiniging die er aan zit te komen, want scholen hoeven helemaal geen kinderen te weren. Het geld van de rugzakjes blijft bij het reguliere onderwijs en bij het passend onderwijs, alleen niet in de vorm van rugzakjes en door de samenwerkingsverbanden samen te voegen zouden de bezuinigingen dus tot zijn recht komen, omdat deze dan nu efficiënter te werk gaan.
De waarheidIk weet precieze details niet, maar ik weet wel dat het complete nonsens is die onze minister Marja van Bijsterveld probeert over te brengen. Het zal vast eens bekritiseerd zijn in andere topics, maar ik heb (en ben misschien wel) het voorbeeld dat het complete onzin is.
Om te beginnen ben ik bijna 17 jaar en heb ik in principe de basisschool net achter mij gelaten. Ik groeide op in een klas met ongeveer 3 bijzondere kinderen. De methodes waar we les uit kregen waren sterk verouderd (pas toen ik de school verliet hebben ze nieuwe methodes ingekocht), want ze hebben geen geld voor de nieuwe methodes. Sterker nog, ze staan in het rood. Nu wilt dit kabinet er dus voor zorgen dat er meer speciale kinderen naar het reguliere onderwijs gaan, dit zou betekenen dat ik in plaats van 3 bijvoorbeeld 7 speciale kinderen in de klas had (of meer). Die speciale kinderen kosten geld, maar mijn school zit al in de schulden. Toch knap dat onze minister ons weet te vertellen dat die schulden juist weggewerkt zullen worden, met minder geld dan wel...
Ten tweede heb ik een moeder die ambulant begeleider is. Ze is begonnen als lerares, toen heeft ze ongeveer 7 jaar bij het katholieke samenwerkingsverband gewerkt , 1 jaar overspannen thuisgezeten wegens omstandigheden met collega's en directie, is toen weer terug op de werkvloer gegaan en heeft ondertussen de studie afgerond voor orthopedagoog, nadat ze de studie heeft afgerond is ze naar het protestantse samenwerkingsverband gegaan. Nu werkt ze daar inmiddels weer een jaartje. Kortom: mijn moeder weet heus wel wat er werkelijk speelt daar.
Wat is nu het geval? Mijn moeders baan staat op de tocht wegens het samengaan van de samenwerkingsverbanden, daarnaast wordt haar creatieve geest daar niet gewaardeerd en doet 'ze haar werk niet perfect'. Op zich is dat dus geen ramp, omdat ze toch al weg zou gaan, maar het is wel naar dat ze nu dus niet meer zeker is van inkomen.
Nu zou dit nog steeds niet interessant zijn geweest (behalve de werkloosheid van mijn moeder, kost geld, want uitkering), als er verder niets aan de hand was geweest. Echter, mijn moeder heeft een collega die een contract is aangegaan voor 28 uur. Zoals ik hiervoor al zei doet mijn moeder haar werk niet 'perfect', maar ze wordt vergeleken met deze vrouw. Deze vrouw werkt niet 28 uur per week, maar 40 uur! Kortom, ze moet fulltime met haar werk bezig zijn, wilt ze haar werk 'perfect' doen. Vind je het gek dat iemand die ook een 28-uurs contract heeft, maar daarnaast ook nog een eigen bedrijf (dat inmiddels alweer opgeheven is) en een gezin heeft, geen 'perfect' werk kan leveren.
Wat gebeurt er nou als de samenwerkingsverbanden worden samengevoegd? Zoals in de planning staat en wat het 'pronkjuweel' van onze minister van OCW is... Er verdwijnen ambulant begeleiders binnen dat samenwerkingsverband. Dat betekent dus dat die vrouw, die nu 40 uur moet werken om 'perfect' werk te leveren, nog meer zou moeten werken om 'perfect' werk te leveren. Er zijn 2 gevolgen denkbaar:
1.) Die vrouw levert geen perfect werk meer, want ze houd vast aan die 40 uur aan.
2.) Die vrouw wordt overspannen.
Bij het eerste geval is er dus achteruitgang van de kwaliteit van het werk van de ambulant begeleiders. Bij het tweede geval moet onze overheid meer uitgeven aan uitkeringen. Overigens is die collega van mijn moeder nu 1 voorbeeld, bij haar vorige samenwerkingsverband waren haar 2 collega's ook bijna overspannen of overspannen door de hoge werkdruk.
Lieve minister van OCW, tevens het hele kabinet: doe dit ons passend onderwijs niet aan!PS: Het katholieke samenwerkingsverband staat in vrij rode cijfers, als dat dus gaat fuseren met het protestantse samenwerkingsverband en nog een samenwerkingsverband én de bezuinigingen komen daar nog overheen, dan is het dus vrijwel zeker dat er banen zullen gaan verdwijnen bij die samenwerkingsverbanden.
Hier schreef
Aoibhin het volgende: Beter autist in de kist dan een feestje gemist w/ *O*