Het dreumestopic (1-2 jaar) Deel 114

Hee Bar, had je de post ontvangen inmiddels?

Mikoxx, het lijkt mij nog vroeg hoor, hij merkt het als hij heeft gepoept, niet als hij gaat poepen, als je snapt wat ik bedoel.
Lars zegt ook wel bah als hij heeft gepoept, of als ik dan vraag wat er in zijn luier zit. Maar ik ga hem echt nog niet op een potje zetten, maar goed, niet geschoten is altijd mis.
Meike was al vroeg (vond ik) met haar 2,5 jaar zindelijk, en jongens zijn vaak ook nog wat later.
Ik vind ook een zomerperiode ideaal om met zindelijkheid te oefenen. Dan kun je ze lekker buiten laten scharrelen zonder luier.

Poppejans, volgens mij heb jij een beetje verkeerd beeld bij Piramide. Wij hanteren ook de Piramide methode op ons kdv, en hebben welgeteld 1 buitenlands kindje op de groep wat er vaker niet is als wel. Bij ons is het ook echt niet toegespitst op een taalachterstand, maar puur gericht op alle ontwikkelingsgebieden. Bij Piramide komen die allemaal aan bod.

Die psz/kdv "discussie" (het was eigenlijk niet eens een discussie maar gewoon een onderwerp) vond ik wel grappig om te lezen als kdv-leidster zijnde.
Ik vind het wel interessant om te lezen hoe moeders nu eigenlijk tegen het kdv aankijken.

Lars is weer goed te pas, niet meer ziek.
Gister bij oma is hij gevallen op de stoep, neusje geschaafd, en hij had een bloedlip en bloedneus...hij ziet er wel een beetje zielig uit nu.
Vanmorgen heeft Lars met M en T "gespeeld", grappig om te zien vind ik, 3 van die jongetjes in dezelfde leeftijd.

Ja Karin eerder deze week al, heb hem alleen nog niet aan kunnen trekken, zodra het gaat maak ik gelijk een foto!

Ow ja over toetjes, hier krijgt Roy ook altijd een toetje, of danoontje of yoghurt met vruchtjes.
Roy mag hier niet kiezen wat hij op zijn brood wilt, niet omdat het niet mag ofzo, maar omdat hij dit nog niet begrijpt.

Zelfde als zelf eten, hij snapt het niet gooit het op de grond ipv in zijn mond, wel krijgt hij een vork en lepel, waar hij mee mag doen wat hij wilt, maar wij geven het eten.
het enige wat hij een beetje zelf kan eten is stukjes brood

quote:

Op woensdag 16 februari 2011 12:49 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Ik wel, maar mijn vriend vindt dat het t.z.t. moet kunnen. Als Ivan wat ouder is zal hij dus ook wel crap op brood krijgen.

Dus je hebt er wat op tegen dat de eerste met gezond is?

Ik snap al jullie ideeën wel bij waarom niet. Ware het niet dat het gewoon heel goed werkt, mij geen eetzorgen oplevert en we er echt geen strijd over hebben. S heeft welgeteld twee keer geen toetje gehad daardoor.

Als ik Senna haar toetje afneem, heeft ze helemaal geen zuivelprodukt op een dag. En die paar slokjes gezelligheids bv in de cohtend tellen niet echt meer mee, denk ik zo. Dus Senna krijgt altijd een schaaltje yoghurt, zonder iets erin, dat wil ze niet eens.

Ivan, vindt je het niet leuk om te zingen?? Joep probeert nu mee te doen met in de maneschijn.

En geen vlees eten is toch niet zo erg Claudia?

Joep krijgt wel altijd een toetje, maar dat ook gewoon een banaan zijn. Dat is niet altijd iets van joghurt of vla. Of soms een paar stukjes appel. Hij krijgt het wel gewoon altijd, ook als hij bijna niets heeft gegeten. Eten als belonen of straffen vind ik ook niets.

Geen vlees eten is geen probleem, seilram. Ik vind het alleen wat merkwaardig omdat ikzelf een ontzettende vleesliefhebber ben. Voor mij is een gerecht incompleet zonder vlees of vis. Maar goed, dat zal vast nog wel veranderen bij Ivan!

Groofsken, ik denk dat ik een van de weinigen ben die niet zo principieel denkt over het hele toetjesgebeuren. Ik kan me bij beide benaderingen wat voorstellen. Wat dat betreft ben ik pragmatisch en houd ik mezelf het "How's that workin' for ya?" van Dr. Phil voor. En "If it ain't broke, don't fix it".

Haha, die oneliners van Dr Phil zijn stiekem best goed hè?!

bij mij is het eerder angst voor het creëren van een probleem gelijk aan het mijne dan dat ik er echt principieel over ben.

Ik heb sowieso alleen principes als het me uitkomt

Daar zijn het principes voor, toch?

Ik ben Miss Principieel, maar wat eten betreft leun ik maar wat meer op m'n lief. Die heeft daar een 'gezondere' visie op.*

_{* Dit treedt pas in werking als Ivan wat ouder is. Nu kan ik nog ongegeneerd mijn compromisloze visie praktiseren.}

Die nadruk waar jullie allemaal zo over praten, die ervaar ik er juist helemaal niet omheen. Verder ben ik juist heel 'normaal' met eten, dus volg ik graag het voorbeeld dat mijn ouders mij gegeven hebben.

Vooral doen als het voor jou/jullie werkt Groofsken

Je ervaart het zelf bovendien niet als een strijd, Groofsken. Ik denk dat dat hetgeen is waar de meesten iets tegen hebben, eten tot inzet maken van een strijd. _{Daar is Dr. Phil ook erg op tegen, zo heb ik vergenomen in een recente uitzending van hem met de titel 'Biggest mistakes parents make'.}

Ik denk er nooit zoveel over na eigenlijk.. Er zijn hier ook niet echt regels met eten... soms krijgt ie zoet, soms niet. En hij mag alles hebben, ik ben nergens spastisch over. Maar alles met mate. En hij krijgt niet altijd zijn zin. Als Joep een koekje wil om 17.00, dan krijgt ie dat niet. Nou dan is ie ff boos, prima.

Hij krijgt alleen geen eten om hem te belonen en ook geen eten om te straffen. Zeker op deze leeftijd zie ik daar het nut niet zo van in, maar dat is mijn mening.

Bij ons thuis moesten we vroeger altijd eerst een hartige boterham en daarna mochten we kiezen. Een toetje kregen we wel altijd (als we dat aten). Van de warme maaltijd moesten we minstens vijf (?) hapjes geproefd hebben. Verder schonk mijn moeder geen aandacht aan de hoeveelheid. Hmm, nou ja, ze zei wel eens dat als we niet genoeg aten we later honger zouden hebben en dat we dan geen boterham kregen. Dus geen dwang, maar zelf ervaren dat je dan inderdaad honger hebt.
Het toetje was geen beloning, volgens mij was de overmacht van mijn moeder genoeg om ons ertoe te bewegen om toch maar een hapje te proeven.
Bij Niels wil ik dat ook wel zo invoeren, vooral het proeven vind ik erg belangrijk omdat kinderen minstens tien (?) keer iets geproefd moeten hebben voor ze het lusten.

Ivan krijgt wel eten als een soort 'pacifier', een zoethoudertje voor onderweg, zeg maar. Ik vraag me wel eens af of dat zo slim is.

Je bedoelt zwijgvoer Claudia?

Dat doe ik ook weleens. Bijv: vorige week moest ik bloed laten prikken, ik weet niet of ik lang moet wachten of niet... dus neem ik een doosje krentjes mee. Als hij het dan beu is daar, dan krijgt ie de krentjes... is ie weer eventjes stil. Ik denk dat dat op deze leeftijd helemaal niet erg is. Als ze wat groter zijn, kun je ook beter uitleggen dat ze even moeten wachten enzo. Nu snapt Joep dat echt nog niet... die snapt alleen dat ie het saai vindt en weg wil.

quote:

Op woensdag 16 februari 2011 15:29 schreef Claudia_x het volgende:
'Biggest mistakes parents make'. [/sub]

Jij hebt tenminste nog je verlof als excuus... Maar hij was weer heerlijk!

Dr Phil sommige dingen vind ik geniaal, zoals idd "How's it working for you?". Simpel maar briljant!

Senna krijgt ook wel eens compensatievoer, maar ik geloof niet dat ze dat als zodanig ervaart. Soms is dat nou eenmaal net gemakkelijker, en dan moet het maar.

Ik wil voorlopig Senna ook neit dwingen om iets te proeven, maar ik moet ook zeggen dat ze dat tot nu toe eigenlijk altijd doet. Behalve komkommer, dat weigert ze op zicht En ik vraag me ook af wat de meerwaarde is van dat moeten proeven. Ik moest ook alles eten, heb wat uren achter mijn bord gezeten omdat ik neit meer wilde, drama's, boos of voor straf naar bed, etc. Toch heb ik de dingen die ik neit wilde eten, pas leren eten toen ik in mijn twintiger jaren was en ze zelf wilde gaan proberen.

Hmm, nee, zo wil ik het ook niet aanpakken Miss Sly, ik wil met eten sowieso niets dwingen. Wij hebben er ook geen drama's over gehad vroeger, geloof ik.

Snapte ik wel, twinkly, ik bedoelde meer dat ik me afvraag hoe je het mbt eten niets willen dwingen kunt verenigen met het wel moeten proeven. Dan zit er ineens toch ergens dwang, lijkt me?

En 'je' dan niet jij persoonlijk, maar algemeen dus

quote:

Op woensdag 16 februari 2011 15:28 schreef Sorbootje het volgende:
Vooral doen als het voor jou/jullie werkt Groofsken

Dit is één van de eerste keren dat ik ook echt niet onzeker word van hoe jullie het zien .

Ik heb sowieso wel wat met belonen om gewenst gedrag te krijgen. Ik merk ook dat we daarna heel makkelijk de beloning kunnen laten varen en het gewenste gedrag behouden. Ik heb niks tegen belonen met complimenten, met stickers plakken bij de groentes die gegeten zijn, met een armbandje dat ze om mocht na een goede nacht... Het werkt gewoon goed.

Ik herinner me alleen niet meer hoe vroeg ik daarmee begon. Ik denk met een maand of 18 à 20 ofzo. En dan heel voorzichtig, want ik wil wel zeker weten dat ze begrijpt hoe of wat.

Ja, klopt. Ik ben heel diep aan het nadenken nu
Volgens mij is het dan een soort van ouderlijk overwicht, dat je kind het voor jou doet omdat je het vraagt. Maar dat is dan ook een soort van dwang...

quote:

Op woensdag 16 februari 2011 15:50 schreef Twinkly het volgende:
Ja, klopt. Ik ben heel diep aan het nadenken nu
Volgens mij is het dan een soort van ouderlijk overwicht, dat je kind het voor jou doet omdat je het vraagt. Maar dat is dan ook een soort van dwang...

Nou, dat vind ik dan geen dwang. Niet als er niet iets vervelends tegenover staat als het kind het niet doet. Snappie?

Bijvoorbeeld: Senna laat haar korstjes consequent liggen. Eet heel nauwkeurig het brood ervan af, maar de korstjes blijven liggen. Ik zeg vaak als ze dan een beetje moeilijk doet over die korstjes ("nie kosjes") "je hoeft van mij de korstjes niet te eten, dat weet je toch? Ik zou het fijn vinden als je het wel doet, maar het hoeft niet."
En daarmee is het klaar. Ik vraag dan niet of ze het alsnog wil doen, dus ik zeg alleen dat ik het fijn zou vinden. Ik zie dat niet als dwang, maar gewoon vertellen wat ik vind.

quote:

Op woensdag 16 februari 2011 15:55 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Nou, dat vind ik dan geen dwang. Niet als er niet iets vervelends tegenover staat als het kind het niet doet. Snappie?

Bijvoorbeeld: Senna laat haar korstjes consequent liggen. Eet heel nauwkeurig het brood ervan af, maar de korstjes blijven liggen. Ik zeg vaak als ze dan een beetje moeilijk doet over die korstjes ("nie kosjes") "je hoeft van mij de korstjes niet te eten, dat weet je toch? Ik zou het fijn vinden als je het wel doet, maar het hoeft niet."
En daarmee is het klaar. Ik vraag dan niet of ze het alsnog wil doen, dus ik zeg alleen dat ik het fijn zou vinden. Ik zie dat niet als dwang, maar gewoon vertellen wat ik vind.

Op die manier is het inderdaad geen dwang.
Maar als de ouder afkeurend kijkt en je je als kind niet meer geliefd voelt als je de korstjes niet opeet wel. Maar volgens mij doe ik dat niet