PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] #74 De nieuwe Wajong

Ik ga nu weer beginnen met een studie via het LOI, onderwijsassistent. Als ik dat haal wil ik naar de pabo, avondopleiding.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 11:24 schreef CHEVHB het volgende:
Ik ga nu weer beginnen met een studie via het LOI, onderwijsassistent. Als ik dat haal wil ik naar de pabo, avondopleiding.

Ik vind het opmerkelijk dat je met ASS met kinderen wil werken

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Bovendien is als je gezond bent geen enkele garantie dat je succesvol wordt in het leven.

Als ik nou eens wist wat die mensen in zich hebben wat ze maakt dat ze alles wat ze aanraken in goud veranderen.

Ik kom er maar niet achter. Wat maakt iemand marktgoddelijk

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 11:56 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Ik vind het opmerkelijk dat je met ASS met kinderen wil werken

Dat heb ik ook heel raar gevonden, maar kinderen spreken mij erg aan, snap ook niet waarom. Ik heb stage gelopen in groep 4, dat ging erg goed, en kinderen zijn ook erg dankbaaar. Maar misschien kom ik er later in mijn studie achter dat het toch te druk is. Maar ik wil het gewoon proberen..

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 19:48 schreef von_Preussen het volgende:

[..]

Dat laatste punt merk ik nu al hoor, doordat ik Asperger hebt duurt mijn studie langer dan verwacht, waardoor een aantal van mijn oude bekenden al sinds een jaar o.i.d. aan het werk zijn, terwijl ik nog minimaal 3 jaar studeren moet. Dan denk ik soms wel bij mezelf: "als ik normaal was geweest dan had ik mischien ook al gewerkt en geld verdiend".

Ik ken dat gevoel, ja. Gelukkig dat je het wel weet dat je Asperger hebt, dan weet je hoe het komt en kan je er straks wel rekening mee houden. Het is vele erger als je na vastlopen op het werk pas achter komt dat er iets aan de hand is...

quote:

Maar goed, ik weet dat het mij niet gegund is en dat ik binnen het bedrijfsleven straks meer moeite zal moeten doen. En daarom doe ik ook mijn best om buiten een eventueel later inkomen wat geld te verdienen, o.a. door reclameactiviteiten op internet en in toekomst mischien een deelneming in een nieuw bedrijf. Daardoor hoop ik "later" toch een extra zakcentje naast mijn inkomen te kunnen verdienen wat ik bijv. weer kan investeren in vastgoed (wat je dan weer verhuurd, dat is het enige goede aan Nederland, woonruimte is zo schaars dat je het in de huur bijna altijd kwijtraakt).

Ondernemen is weer veel onzekerheid. Als je daarmee kan omgaan, ook met de vrijheid die je dan hebt, dan is ondernemen natuurlijk altijd veel leuker dan voor een baas werken. Ik begrijp sowieso niet dat mensen onder iemand kunnen werken. (je bent toch geen hond?)

quote:

Dan verdien ik mischien qua titel / beroep minder dan mijn baas of oude bekenden, maar heb elk jaar een modaal salaris aan extra inkomsten.

Als je modaal kan verdienen, dan is dat natuurlijk zeer prachtig.

quote:

Daar put ik wel mijn hoop uit, ik kom uit een ondernemersomgeving en weet dat ik zelf ook enigzins commercieel ben aangelegd (hoewel dat voor een autist eigenlijk erg moeilijk ligt, want je moet dan anderen aanvoelen). Maar zo heb ik op de middelbare school al mijn huiswerk aan anderen verkocht, want men wist dat ik altijd goede cijfers haalde. Of ik heb als kleine jongen gratis reclameposters op het station opgehaald (als ze werden vervangen), en die vervolgens voor 5 gulden aan vrienden verkocht.

Dan heb je kennelijk wel de affiniteit met commercie. Zo moet je beginnen.

quote:

Maar goed, het belangrijkste is voor mij om eerst mijn studie af te maken en een vaste baan te vinden, nevenactiviteiten (naast hetgeen wat ik nu al doe) kan ik dan altijd nog ontwikkelen.

En hopelijk dat er een werkgever is die je echt een kans wilt geven. En dat je in een beter tijdgeest beland waarin ik mijn opwachting moest maken...

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 12:09 schreef CHEVHB het volgende:

[..]

Dat heb ik ook heel raar gevonden, maar kinderen spreken mij erg aan, snap ook niet waarom. Ik heb stage gelopen in groep 4, dat ging erg goed, en kinderen zijn ook erg dankbaaar. Maar misschien kom ik er later in mijn studie achter dat het toch te druk is. Maar ik wil het gewoon proberen..

OK. Weet je elk mens is uniek, en als het jou goed voelt, wie ben ik dan om te zeggen dat je iets niet moet doen....

Maar het verwonderde mij even.

Je moet gewoon doen wat je leuk vindt en goed voelt... (geen 2 ASS-ers zijn gelijk).

Wie weet is dit wel jouw leven

Trouwens zonder ASS, zou ik ik absoluut niet de commercie in gaan. Dan was ik arts geworden. Cardioloog of cardio-thoracaal chirurg. Of intensivist op een Intensive Care

Het is een zeer boeiend en dankbaar beroep.

Het betaalt bovendien zeer goed en kan je mooi in een vrijstaande villa wonen. Op 1000m2 grond en een goede buurt. (het liefst met alleen academici) .

En dan was je voor vrouwen ook zeer aantrekkelijk. Het liefste ook een arts of jurist.

En het sociale leven wat daarbij hoort.

Een en mooie dure Saab voor de deur.

Tja. Wensdenken.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 21:28 schreef Pandora73 het volgende:

[..]

Wat zijn dat toch voor schalen waar jullie het over hebben? Bij ons in het bedrijf is schaal 15 voor directie en 4 voor de postkar, mijn werkte in de zorg en daar zat hij als leerling apotheker al in schaal 40. Dus die schalen, ik kan er helemaal niks mee als jullie het daar over hebben...

Overheidsschalen idd. Schaal_9 heb ik never nooit bereikt. Dat zal in dit leven denk ik ook nooit meer lukken.

quote:

[..]

Nou lastige vragen heb je niet altijd in de hand hoor... En d'r zitten soms types bij...
Ik zit in de verzekerings-/juridische hoek. Kennismanager, productspecialist, jurist (*), zoiets.
Moet dinsdag toevallig ook een presentatie geven over hoe het beheer van de nieuwe kennisbank werkt. Maar ik hou me ook bezig met polisvoorwaarden, adviezen van het Verbond van Verzekeraars, klachtenafhandeling van KiFiD (ombudsman), redigeer brochures/internetteksten, en ben tussen neus en lippen door bezig de bedrijfsjurist de wet uit te leggen .
Allemaal over schadeverzekeringen trouwens, doe niks met levensverzekeringen/hypotheken enzovoorts. Maar voor zaken die te maken hebben met aansprakelijkheid en rechtsbijstand kunnen ze bij mij terecht!

(*) Jurist is geen beschermde titel. Ik heb geen rechtenstudie gedaan, maar door veel lezen en goed opletten ben ik op mijn vakgebied inmiddels toch ook wel jurist.

Ik geef je een schouderklop.

Een megaprestatie. Echt waar.

Ik snap het niet. Ik heb een tic. Maar mijn ouders of mijn vriend zeggen steeds: kap ermee of wat dan ook. Ik kan daar zo kwaad om worden. Waarom bemoeien ze zich met dat soort dingen.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 13:20 schreef CHEVHB het volgende:
Ik snap het niet. Ik heb een tic. Maar mijn ouders of mijn vriend zeggen steeds: kap ermee of wat dan ook. Ik kan daar zo kwaad om worden. Waarom bemoeien ze zich met dat soort dingen.

Dat is vervelend.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 12:35 schreef schaal_9 het volgende:

[..]

Daar zit ook een stukje mentaliteit in. Bij mijn studierichting (financiële econometrie) was er wel een groepje die echt voor het grote geld ging: werken bij een investment bank, met bijbehorende ‘jasje-dasje’-cultuur. Ik kan ze niet eens ongelijk geven.

Waar mensen met Asperger vaak werken naar vermogen kiezen mensen zonder Asperger gewoon wat ze leuk vinden. Een middelmatig salaris is voor die groep dan ook vaak een bewuste keuze. Als je na je vwo kunstgeschiedenis gaat studeren, sja...

De beste financiële zekerheid is nog altijd een partner. Alleenstaanden betalen naar verhouding meer belasting en maken vaak minder gebruik van voorzieningen van de overheid. Een leuke woning komt ook met een modaal inkomen (per partner) binnen bereik.

Zeker. Het is ook een stuk mentaliteit, ja. Maar ja, ook een stuk geluk.

Verder is het idd zeer oneerlijk dat de belastingdruk voor alleenstaanden veel hoger ligt dan voor gezinnen of koppels

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 12:40 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Overheidsschalen idd. Schaal_9 heb ik never nooit bereikt. Dat zal in dit leven denk ik ook nooit meer lukken.

[..]

Ik geef je een schouderklop.

Een megaprestatie. Echt waar.

Dank je

Maar het voordeel van dit werk is dat het allemaal behoorlijk analytisch is he, ik kan er helemaal induiken. En inmiddels wordt er ook flink naar me geluisterd, aangezien ik irritant vaak gelijk heb gekregen met mijn kanttekeningen en opmerkingen En ik zit in een klein team en daar weten ze inmiddels dat ik een beetje "raar" ben en vaak wat direct en "lomp". Mijn baas en 1 collega weten dat het Asperger is, de andere twee werk ik al lang mee en die zijn aan me gewend.
Het feit dat ze me inmiddels gewoon helemaal serieus nemen, en er megaprojecten (en dan heb ik het over projecten die beursgevoelige consequenties hebben en in de bonus van de topman op het Europese hoofdkantoor inwerken) on hold worden gezet als ik zeg dat er misschien toch even naar dit-of-dat moet worden gekeken omdat ik vermoed dat er iets niet goed zal gaan, doet me wel heel veel goed. En gelukkig staat mijn baas er ook helemaal achter, want zonder hem zou ik dat echt niet durven zeggen. Hij zegt gewoon "Als [Pandora73] dat zegt, moet je er echt even naar laten kijken, want ze zegt het echt niet zomaar". Ik zie zowel grote lijnen, als heeeeeel veel details en gevolgen waar de rest van mijn collega's, laat staan projectleiders, gewoon niet bij stilstaan. Dat is wel iets typisch ASS natuurlijk he, gelijk die details en gevolgen zien. Dus wat dat betreft heb ik ontzettend veel geluk gehad met waar ik terecht ben gekomen. En nee, ik maak er niet altijd vrienden mee... vooral niet bij projectleiders. Maar goed, mijn baas is heel blij met me want met mij is de kwaliteit altijd beter dan zonder mij en is er beter over details nagedacht.

Nu de keerzijde...
Ik bemoei met met zoveel dingen, en ik word nu ook voor zoveel dingen gevraagd, dat ik het niet meer aankan. Ben maandag huilend naar buiten gelopen van mijn plek af, omdat het teveel werd. En ik kán het dan niet laten liggen, het moet gewoon uitgezocht worden, en (arrogant maar helaas waar) als ik het niet doe dan gaat het niet goed. Dus dan "moet" ik het doen. Dus nee zeggen is geen optie. Mijn baas weer in gewetensnood, want die wil mij niet (weer) over de kop laten gaan, maar tegelijk wil hij natuurlijk ook dat alles inderdaad goed gaat en zegt hij zelf ook dat ik de enige ben die het tot op dat detailniveau kan doordenken. Dus ik zit nu weer op de grens van dat ik het nog trek.
Gelukkig heb ik binnenkort een weekje vrij.

hebben jullie ook een vragenlijst gehad van het UWV? met vragen over de wajong?

Ik niet, was al in de 30 toen ik de diagnose kreeg.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 15:23 schreef CHEVHB het volgende:
hebben jullie ook een vragenlijst gehad van het UWV? met vragen over de wajong?

Nee.

Hahaha ja ik heb ook regelmatig zoiets van "Ja maar zo moeilijk ís dat toch allemaal niet?" of "Ja maar dat is toch gewoon lógisch dat als je hier dit doet dat er dan daar vervolgens zus of zo gebeurt? Waarom ziet niemand dat dan?" maar kennelijk ligt dat voor anderen toch anders...

Ik werk komende zomer 15 jaar bij dit bedrijf, eerst 3 jaar als schadebehandelaar en daarna op de "verzekeringstechnische" afdeling zoals dat zo mooi heet.

Vergaderen vind ik niet altijd even fijn, ik dwaal vaak in gedachten alweer af naar dingen die op mijn bureau liggen, maar goed, het hoort erbij...

Was vannacht naar een psytrance feestje geweest in een loods, want mijn zusje d'r vriend draaide daar als een DJ. Was leuk, goede muziek en overal van die neonkleuren en lasers en rookmachine. Het was er ook wel druk, maar de meeste mensen kwamen pas tegen 01:00 uur.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 13:29 schreef Pandora73 het volgende:

[..]

Dank je

Maar het voordeel van dit werk is dat het allemaal behoorlijk analytisch is he, ik kan er helemaal induiken. En inmiddels wordt er ook flink naar me geluisterd, aangezien ik irritant vaak gelijk heb gekregen met mijn kanttekeningen en opmerkingen En ik zit in een klein team en daar weten ze inmiddels dat ik een beetje "raar" ben en vaak wat direct en "lomp". Mijn baas en 1 collega weten dat het Asperger is, de andere twee werk ik al lang mee en die zijn aan me gewend.
Het feit dat ze me inmiddels gewoon helemaal serieus nemen, en er megaprojecten (en dan heb ik het over projecten die beursgevoelige consequenties hebben en in de bonus van de topman op het Europese hoofdkantoor inwerken) on hold worden gezet als ik zeg dat er misschien toch even naar dit-of-dat moet worden gekeken omdat ik vermoed dat er iets niet goed zal gaan, doet me wel heel veel goed. En gelukkig staat mijn baas er ook helemaal achter, want zonder hem zou ik dat echt niet durven zeggen. Hij zegt gewoon "Als [Pandora73] dat zegt, moet je er echt even naar laten kijken, want ze zegt het echt niet zomaar". Ik zie zowel grote lijnen, als heeeeeel veel details en gevolgen waar de rest van mijn collega's, laat staan projectleiders, gewoon niet bij stilstaan. Dat is wel iets typisch ASS natuurlijk he, gelijk die details en gevolgen zien. Dus wat dat betreft heb ik ontzettend veel geluk gehad met waar ik terecht ben gekomen. En nee, ik maak er niet altijd vrienden mee... vooral niet bij projectleiders. Maar goed, mijn baas is heel blij met me want met mij is de kwaliteit altijd beter dan zonder mij en is er beter over details nagedacht.

Nu de keerzijde...
Ik bemoei met met zoveel dingen, en ik word nu ook voor zoveel dingen gevraagd, dat ik het niet meer aankan. Ben maandag huilend naar buiten gelopen van mijn plek af, omdat het teveel werd. En ik kán het dan niet laten liggen, het moet gewoon uitgezocht worden, en (arrogant maar helaas waar) als ik het niet doe dan gaat het niet goed. Dus dan "moet" ik het doen. Dus nee zeggen is geen optie. Mijn baas weer in gewetensnood, want die wil mij niet (weer) over de kop laten gaan, maar tegelijk wil hij natuurlijk ook dat alles inderdaad goed gaat en zegt hij zelf ook dat ik de enige ben die het tot op dat detailniveau kan doordenken. Dus ik zit nu weer op de grens van dat ik het nog trek.
Gelukkig heb ik binnenkort een weekje vrij.

Tja. Het komt bij mij ook een beetje over als koorddansen. Volgens mij kost het je bergen energie. Maar leuk dat je het kan. Dat je iemand mag zijn. En dat je een plek heeft.

quote:

Op zondag 20 februari 2011 19:05 schreef Pandora73 het volgende:
Hahaha ja ik heb ook regelmatig zoiets van "Ja maar zo moeilijk ís dat toch allemaal niet?" of "Ja maar dat is toch gewoon lógisch dat als je hier dit doet dat er dan daar vervolgens zus of zo gebeurt? Waarom ziet niemand dat dan?" maar kennelijk ligt dat voor anderen toch anders...

Ik werk komende zomer 15 jaar bij dit bedrijf, eerst 3 jaar als schadebehandelaar en daarna op de "verzekeringstechnische" afdeling zoals dat zo mooi heet.

Vergaderen vind ik niet altijd even fijn, ik dwaal vaak in gedachten alweer af naar dingen die op mijn bureau liggen, maar goed, het hoort erbij...

15 jaar op 1 bedrijf = megaprestatie.

Het is 10 x zo zwaar als een bul halen.

quote:

Op zondag 20 februari 2011 17:15 schreef schaal_9 het volgende:
Het is bewezen dat je ook met ASS daar ver boven kunt komen

Een zeer enkeling misschien wel. De grote meut slijt hun leven in de marge. Zeker in NL waar het conformisme regeert.

quote:

Op zondag 20 februari 2011 21:42 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

15 jaar op 1 bedrijf = megaprestatie.

Het is 10 x zo zwaar als een bul halen.

Hoezo prestatie? Solliciteren, dát is pas een ramp... Gewoon lekker blijven zitten waar je zit is niet heel moeilijk hoor.

Grenzen aangeven wel. Ik heb het hele weekend tegen mijn tranen lopen vechten. Gewoon omdat ik het eigenlijk niet meer trek. En dan is mijn ook nog ziek, en ik zit onder de pijnlijke huiduitslag op mijn benen (enige dat ik kan verdragen is een ouwe joggingbroek van hem, maar ja daar kan ik ook moeilijk mee naar mijn werk morgen dus hoe moet dát dan weer, enzovoorts).
Zit echt zwaar in een dip momenteel. Maar goed, mijn collega's zijn wel lief hoor.

quote:

Op zondag 20 februari 2011 21:45 schreef Pandora73 het volgende:

[..]

Hoezo prestatie? Solliciteren, dát is pas een ramp... Gewoon lekker blijven zitten waar je zit is niet heel moeilijk hoor.

Bij mij was het net andersom. Ergens binnenlullen lukte aanvankelijk wel, later ook niet meer gezien tig banen in een veel te korte tijd. Ik kon nooit werk houden en dat is toch het enige dat telt.

quote:

Grenzen aangeven wel. Ik heb het hele weekend tegen mijn tranen lopen vechten. Gewoon omdat ik het eigenlijk niet meer trek. En dan is mijn ook nog ziek, en ik zit onder de pijnlijke huiduitslag op mijn benen (enige dat ik kan verdragen is een ouwe joggingbroek van hem, maar ja daar kan ik ook moeilijk mee naar mijn werk morgen dus hoe moet dát dan weer, enzovoorts).
Zit echt zwaar in een dip momenteel. Maar goed, mijn collega's zijn wel lief hoor.

Nou dat laatste is erg gelukkig.