Het dreumestopic (1-2 jaar) Deel 111

Ssserpente, ik zou haar absoluut troosten! Ik herinner me zelf dat gevoel nog zo goed, dat ik iets op de kleuterschool deed wat niet door de beugel kon, een uitbrander kreeg en daar heel erg van schrok. Het zou echt niets geholpen hebben om me daar bovenop nóg een uitbrander te geven. Mijn ouders hebben me zelfs toen ik veel ouder was nooit dubbel gestraft en daar ben ik ze nog altijd dankbaar om. Ik had altijd het gevoel dat ik bij iemand terecht kon.

Ik zie het ook niet zozeer als het afvallen van de andere ouder maar als het erkennen van het gevoel van het kind. De ene keer is het de vader die straft en de moeder die troost, de andere keer andersom. Dat lijkt me namelijk wel heel belangrijk, dat er niet een patroon ontstaat waarin de één altijd de boeman is en de ander de trooster. En ook belangrijk is dat de andere ouder niet dingen zegt als "Ja, dat was ook wel heel streng van papa" of zo.

Dat begrijp ik ook wel, denk dat ik als de voorgeschiedenis anders was geweest ik daar ook niet goed tegen zou hebben gekund.
Maar voor nu was het echt fijn dat ze pas wat vertelden zodra er weer uitslagen van testen binnen waren.
Ik zou me echt nog veel meer zorgen gemaakt hebben als ze aldoor met halve stukken aan zouden komen zetten.

Oek, het duurde bij mij twee weken. En zelfs daarna had ik met vlagen nog wel eens een zere tong. Als het echt de hand- mond- en voetziekte is, kan ik je echt aanraden om z'n pcm-spiegel goed op peil te houden, want je tong doet verrekte veel zeer. Goed dat je morgen ff langs de dokter gaat. Een dikke knuffel voor je lieve Ko.

Klinkt mooi, Miss. En rechtvaardig. Ik houd sowieso van jouw stijl, haal voor mezelf altijd een hoop bruikbare dingen uit je posts.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 21:41 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ow daar kan ik me nu nog niets bij voorstellen, maar Senna is natuurlijk ook nog klein. Ongetwijfeld wordt dat allemaal wat anders als het kattenkwaad ook andere vormen aan gaat nemen.

Sserpente, mijn moeder deed dat vroeger al en ik vond dat erg fijn. Ook met straf enzo. Ze wilde ons altijd troosten, maar onze straf verdween of veranderde niet. Fout is fout, dat moet je leren, maar troost kreeg je altijd.

Ik kon het me ook echt niet voorstellen, net zoals ik me daar bij R nog nks bij voor kan stellen. Ik wil trouwens niet zeggen 'wacht maar', want het hoeft volgens mij ook helemaal niet zo te zijn.

Het ligt denk ik ook wel aan het kind zelf. Neem meike, die kan al helemaal overstuur raken als je dr boos aankijkt, die troost ik wel in dat soort situaties.
Wat ik zelf heel lastig vind is dat mijn vriend en ik de dingen soms anders aanpakken, ik ben meer van de onderhandeling, of ik geef haar twee keuzes, mijn vriend is heel duidelijk: het is zo en niet anders. Ik vind dat je als ouder niet altijd je gelijk hoeft te hebben, geef een kind ook eens het gevoel dat het wint, dat is goed voor het zelfvertrouwen.

Bar, er is nog heel wat gaande dus omtrent Roy, wat jammer dat je het gevoel hebt dat je tekortschiet, of je afvraagt of je het wel goed doet. Je bent echt een hele lieve mama voor roy.

Oh, ik troost Stef regelmatig als hij hard moet huilen omdat iets niet mag en hij 'op zijn kop' heeft gekregen hoor! Dan troost ik trouwens vaak terwijl ik zelf ook degene was die hem corrigeerde, maar dat doe ik dan ongeveer zoals Miss omschrijft: hem oppakken of juist op een knie bij hem gaan zitten, zeggen dat het alweer goed is en dat ik hem nog steeds lief vind, maar dat -insert hetgeen dat hij niet mocht- niet mag, eventueel met de reden daarbij (dus als hij weer heel hard met de keukenkastjes heeft lopen klapperen vertel ik er wel bij dat dat heel veel herrie maakt en dat ik en de buren dat niet fijn vinden).. Ik heb me zó vaak afgevraagd of ik daar wel goed aan doe, maar het lukt me gewoon niet om hem dan de rug toe te keren ofzo, dat vind ik dan zielig. Het stout doen was ook maar een moment, dus dan heb ik er ergens een naar gevoel bij als de correctie daarop wel langer duurt, ofzoiets

Oh en dat dubbel straffen gebeurde bij ons ook niet gelukkig. En dat ga ik ook niet doen.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 21:41 schreef miss_sly het volgende:

Ze wilde ons altijd troosten, maar onze straf verdween of veranderde niet. Fout is fout, dat moet je leren, maar troost kreeg je altijd.

Nou, precies! Als Ivan schrikt van onze reactie en gaat huilen dan wordt hij wel getroost maar krijgt hij niet ineens zijn zin. En natuurlijk zijn er momenten waarop je als ouder niet reageert zoals je in het algemeen zou willen reageren; je weerbaarheid is nu eenmaal niet altijd hetzelfde.

Die momenten dat ik eerst zelf even moest afkoelen zijn trouwens ook de momenten waarop ik vond dat ik het zelf niet goed had aangepakt. Ik wil daarmee niet zeggen dat mijn dochter het te bont maakte. Het zijn juist zeer confronterende momenten voor mezelf geweest.

Oeke, wat toch vervelend zeg voor ko! Zijn er nog meer plekken bij gekomen? Succes bij de ha morgen. En heel veel succes voor de komende nacht.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 21:53 schreef groofskendezoveelste het volgende:
Die momenten dat ik eerst zelf even moest afkoelen zijn trouwens ook de momenten waarop ik vond dat ik het zelf niet goed had aangepakt. Ik wil daarmee niet zeggen dat mijn dochter het te bont maakte. Het zijn juist zeer confronterende momenten voor mezelf geweest.

Jij hebt het gewoon extra lastig wat dat betreft. Als jij je eens niet goed voelt (of wat dan ook) dan is er niet iemand anders om de boel over te nemen of om de troostkant op zich te nemen. Daar staat tegenover dat jij de coördinatieproblemen weer niet hebt waar Karin het bijvoorbeeld over heeft. Dat vind ik namelijk ook wel eens lastig, om mijn vriend de ruimte te geven om dingen op zijn manier aan te pakken. Er is ook een zekere mate van afstemming nodig.

Miss, zoals jouw moeder dat gedaan heeft (en zoals jij dat nu doet) vind ik dan wel bewonderingswaardig, want ik denk dat je daarmee wel een seer creëert waarin een kind bijvoorbeeld ook durft te delen wat het verkeerd heeft gedaan. Hoewel wij geen dubbele straf kregen durfde ik toch ook niet goed mijn fouten te delen. Ik zou dat voor mijn kinderen graag anders zien. Dus deze ga ik heel bewust van je/jullie overnemen.

Fout is fout, maar troost kun je altijd krijgen.

Ik vind mezelf trouwens regelmatig best wel streng voor Ivan. Ik heb me zelfs wel eens afgevraagd of ik niet te streng ben en te veel regels opwerp waar ik vervolgens te rigide in ben. Ik geloof dat het oeke was die net na de geboorte van Lena zei dat het voor Ivan fijn is als we hem de veiligheid geven die hij gewend is door de oude grenzen te bewaken en niet ineens meer toe te staan. Die opmerking heeft me op een andere manier laten kijken naar mijn opvoedkeuzes: ik bied hem duidelijkheid en daarmee een veilige en voorspelbare omgeving.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 21:41 schreef Claudia_x het volgende:
Ssserpente, ik zou haar absoluut troosten! Ik herinner me zelf dat gevoel nog zo goed, dat ik iets op de kleuterschool deed wat niet door de beugel kon, een uitbrander kreeg en daar heel erg van schrok. Het zou echt niets geholpen hebben om me daar bovenop nóg een uitbrander te geven. Mijn ouders hebben me zelfs toen ik veel ouder was nooit dubbel gestraft en daar ben ik ze nog altijd dankbaar om. Ik had altijd het gevoel dat ik bij iemand terecht kon.

Ik zie het ook niet zozeer als het afvallen van de andere ouder maar als het erkennen van het gevoel van het kind. De ene keer is het de vader die straft en de moeder die troost, de andere keer andersom. Dat lijkt me namelijk wel heel belangrijk, dat er niet een patroon ontstaat waarin de één altijd de boeman is en de ander de trooster. En ook belangrijk is dat de andere ouder niet dingen zegt als "Ja, dat was ook wel heel streng van papa" of zo.

Grappig, als ik me nu een vergelijkbare situatie met Lente voorstel, kan ik ook niet anders bedenken dan dat ik haar zou troosten. Sterker nog, het zou me waarschijnlijk niet eens lukken om het niet te doen, dat zou teveel voelen alsof ik haar af zou wijzen.

Maar in de situatie vanmiddag, waarbij ik als buitenstaander toekeek, voelde ik een stuk minder genegenheid voor dat kind. Ik vond het vooral inconsequent van de moeder. Het meisje had van d'r moeder al een keer te horen gekregen dat ze niet aan de billendoekjes mocht komen en na een minuut of tien bleek dat ze stiekem in een hoekje het hele pak leeg zat te trekken. Op het moment dat ze op d'r kop kreeg van d'r vader rende ze meteen huilend naar d'r moeder om getroost te worden.

Ik denk dat het ook wel met de manier van huilen te maken heeft. Dit meisje leek eerder boos dan verdrietig te zijn. Ik had eerder een 'net goed-gevoel' dan dat ik geneigd was om haar op te pakken en te 'troosten'.

Ik kan me voorstellen Serpente dat de nuance net anders lag. Waardoor het ineens toch een ander verhaal is.

Datte inderdaad, Miss! En vaak neem ik hem dan mee naar een andere plek en gaan we dan samen even iets leuks doen, spelen, of samen een koekje of wat rozijntjes eten.. Ik hoop altijd maar dat de situatie doorbreken met iets positiefs het cirkeltje weer doorbreekt

Ohja, en dank voor de naam van die neusspray, uiteindelijk zijn we er vandaag niet meer toe gekomen het te halen, maar morgen ga ik wel even op pad. Zo sneu, hij zit zo vreselijk verstopt en ook met hoestdrank lag hij nog dik een uur te rochelen als een oude man toen we hem op bed hadden gelegd. Ohja, en de luieruitslag is ook weer terug en is vanavond weer opengegaan Echt, we worden er compléét leip van, het is zó zielig.. En het verschonen wordt er ook niet gezelliger op zo Vooral héél naar om te merken dat hij metéén uit zijn plaat gaat als je hem op het verschoningskussen of de bank legt voor een schone luier wanneer hij een poepbroek heeft, maar rustig gaat liggen kwebbelen wanneer hij alleen geplast heeft. En dan de scène wanneer het eerste billendoekje uit de doos gaat bij een poepbroek.. Ik heb er vanavond gewoon bij staan huilen, hij huilde heel zijn lippen blauw Innepin, ik moet je wel nogmaals heel erg danken voor je tip van die spray, sinds we die hebben is het gekrijs en gekronkel over zodra de doekjes dichtgaan en niet pas nadat het potje zalf dicht is. En hij moet altijd giechelen als we die spray opdoen

Claudia, wat grappig dat je dit nu zegt. Ik bedacht me vanochtend dat ik nu veel minder streng ben voor onze jongens dan eerder toen ze nog kleiner waren. ik vond het een rare gewaarwording eigenlijk omdat ik altijd gedacht heb dat het andersom zou zijn. Maar nu wéten ze al de regels en zijn de duidelijk beter in staat zelf keuzes te maken en hun mening in te brengen. Kan het niet helemaal goed omschrijven.

En ik ben nog steeds luid en duidelijk hoor. maar wel duidelijk minder rigide denk ik. Maar goed, moest er dus even aan denken wat een grappig toeval het was.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 22:01 schreef Ssserpente het volgende:

Ik denk dat het ook wel met de manier van huilen te maken heeft. Dit meisje leek eerder boos dan verdrietig te zijn. Ik had eerder een 'net goed-gevoel' dan dat ik geneigd was om haar op te pakken en te 'troosten'.

Andermans kinderen zijn natuurlijk sowieso vervelender dan je eigen kind.

Het is ook volstrekt contextgebonden! Ik kan moeilijk die situatie beoordelen. Misschien kreeg jij de indruk dat de moeder zich wat al te gemakkelijk ervan afmaakte? Wel waarschuwen, niet blijven opletten, het straffen aan de vader overlaten en dan wel gaan troosten? Of misschien vond je het meisje wat manipulatief overkomen? (Die discussie hebben we eerder gehad, of je kinderen 'manipulatief' kunt/mag noemen. Ik heb zelf sterk de indruk dat sommige kinderen al heel jong heel slim zijn in het om hun vinger winden van de ouders.)

Ik merk dat ik Ivan gewoon weinig ruimte moet geven. Als hij niet aan de billendoekjes mag komen moet ik goed opletten en meteen ingrijpen, want anders wordt het een enorm drama als ik die later alsnog afpak. Van de week liep hij weer met een boek van ons door het huis, maar dat boek had hij van mijn schoonmoeder gekregen. Tja, dan vind ik het ook wel zuur om het alsnog van hem af te pakken.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 22:05 schreef debuurvrouw het volgende:
Claudia, wat grappig dat je dit nu zegt. Ik bedacht me vanochtend dat ik nu veel minder streng ben voor onze jongens dan eerder toen ze nog kleiner waren. ik vond het een rare gewaarwording eigenlijk omdat ik altijd gedacht heb dat het andersom zou zijn. Maar nu wéten ze al de regels en zijn de duidelijk beter in staat zelf keuzes te maken en hun mening in te brengen. Kan het niet helemaal goed omschrijven.

En ik ben nog steeds luid en duidelijk hoor. maar wel duidelijk minder rigide denk ik. Maar goed, moest er dus even aan denken wat een grappig toeval het was.

Dat klinkt mij ook wel logisch in de oren. Als je kinderen ouder en zelfstandiger worden kun je ze meer ruimte en dus ook vrijheid geven. Dat lijkt me in ieder geval wel een teken dat je slaagt als ouder, zeg maar.

Het lijkt me ook anders als kinderen de regels echt begrijpen de buurvrouw. Mijn dochter mag bijvoorbeeld niet op straat hier voor ons huis en dat is echt een hele strenge regel. Juist ook omdat ze echt niet goed uitkijkt nog, ben ik er vreselijk rigide en streng in. Zelfs één voetje op straat is naar binnen komen en niet meer voor buiten spelen die dag (zie haar bewust met één voet op straat gaan staan om mijn grens af te tasten).

Ik kan me heel goed voorstellen dat ik minder streng word naar mate ik meer op haar eigen inzicht kan vertrouwen.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 22:04 schreef Incantrix het volgende:
Datte inderdaad, Miss! En vaak neem ik hem dan mee naar een andere plek en gaan we dan samen even iets leuks doen, spelen, of samen een koekje of wat rozijntjes eten.. Ik hoop altijd maar dat de situatie doorbreken met iets positiefs het cirkeltje weer doorbreekt

Weet je dat ik dat een van de fijnste eigenschappen van mijn vader vond? Zijn vermogen om in een gespannen situatie iets liefs of grappigs te zeggen of te doen waarmee de sfeer ineens omsloeg. Zelfs toen ik volwassen was kon hij dat nog zo ontzettend goed. Dan hadden we een verhitte discussie over politiek, kregen we daar ruzie om, ging ik hem doodzwijgen en dan zei hij ineens iets waardoor ik vreselijk moest lachen en was alles weer oké.

Was ik daar zelf maar zo goed in! Ik hoop dat ik dat voor Ivan wel kan.

quote:

Op zondag 6 februari 2011 22:06 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Andermans kinderen zijn natuurlijk sowieso vervelender dan je eigen kind.

Het is ook volstrekt contextgebonden! Ik kan moeilijk die situatie beoordelen. Misschien kreeg jij de indruk dat de moeder zich wat al te gemakkelijk ervan afmaakte? Wel waarschuwen, niet blijven opletten, het straffen aan de vader overlaten en dan wel gaan troosten? Of misschien vond je het meisje wat manipulatief overkomen? (Die discussie hebben we eerder gehad, of je kinderen 'manipulatief' kunt/mag noemen. Ik heb zelf sterk de indruk dat sommige kinderen al heel jong heel slim zijn in het om hun vinger winden van de ouders.)

Ik merk dat ik Ivan gewoon weinig ruimte moet geven. Als hij niet aan de billendoekjes mag komen moet ik goed opletten en meteen ingrijpen, want anders wordt het een enorm drama als ik die later alsnog afpak. Van de week liep hij weer met een boek van ons door het huis, maar dat boek had hij van mijn schoonmoeder gekregen. Tja, dan vind ik het ook wel zuur om het alsnog van hem af te pakken.

Haha, je weet de situatie perfect te omschrijven. Mama waarschuwde idd, maar wist volgens mij dondersgoed wat d'r dochtertje aan het doen was. En papa kon het opknappen. En het meisje leek dr moeder idd vrij goed om d'r kleine vingertje te kunnen winden.

Het was wel grappig trouwens dat deze situatie zowel Nils als mij was opgevallen.

Lente luistert trouwens de laatste tijd stukken beter. Erg fijn is ook dat ze zich niet meer bij iedere 'nee' dramatisch op de grond laat vallen.

Ik vind het ook wel een lastig dilemma. Mijn man is nu hele dagen thuis en de eerste week merkte ik dat hij Jaël veel meer ruimte gaf dan ik. Hij gaf ook snel toe als zij bleef jengelen. Hier hebben we na die week het samen over gehad, en nu zitten we weer op een lijn, merken meteen dat Jaël zich weer beter zelf vermaakt en rustiger is. Duidelijkheid en structuur blijken dus toch van belang.

Verder heb ik zelf nog wel eens dat als Jaël iets doet wat echt niet mag, dat ze er dan zo een snoetje bij trekt dat ik moet lachen, terwijl ik eigenlijk boos moet worden. Dit is zo lastig van dan schiet ik al bijna in de lach dat ziet zij en denkt schijnbaar iets in de trant van mama vind me leuk en doet het nog een keer, maar ik vind het helemaal niet leuk, maar voor haar wel onduidelijk dat ik dan eerst ga lachen en daarna boos word...