Brandon (18) drie jaar vastgebonden aan muur

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:18 schreef Mwanatabu het volgende:

[..]

Zweedse banden worden zoveel mogelijk afgebouwd. Mijn zoon heeft er jaren in eentje geslapen, voor zijn eigen veiligheid, anders sloopt hij zijn kamer of valt uit het raam. Sinds kort is het beleid om dergelijke patiënten in zogeheten "bedhuisjes" te laten slapen. Dat is zeg maar een ledikant voor volwassenen.

Dat van mijn zoon kwam bijna tot het plafond. Bijna. Het is deze week toevallig net afgedekt door timmerlui, want hij moest in dat bedhuisje voorlopig weer in de Zweedse band om te voorkomen dat meneertje naar boven klom en over de rand naar beneden zou vallen, zo'n 2,5 à 3 meter, en dat is nogal een eind voor een ventje van 9 van krap 1 meter 30.

Hij is bijna 10, en komt straks in de puberteit, hormonen, ziet van zichzelf geen gevaar en al. Ik hou mijn hart vast...

Nee inderdaad. Voor kinderen moeten ze die dingen ook niet gebruiken. Voor dementerende mensen is het al een heel ander verhaal. Die kunnen zonder die band al niet vrij bewegen. Ze zijn dan juist goed om te voorkomen dat ze uit bed vallen of bij een helder moment juist wel aan de wandel gaan en ten val komen.

Die dingen kende ik nog niet. De bedhuisjes. Klinkt wel als een goed iets.

Zo'n bedhuisje dat bijna tot het plafond komt, daar stel ik me echt zo'n tijgerkooi in artis bij voor..

Overigens om een beeld te krijgen met wat voor mensen ze in deze tak van de zorg soms te maken krijgen: mijn turfje van bijna 10 kreeg het voor elkaar om een "vandaalbestendige" woonvorm een aantal keer flink te verrassen.

In de eerste week na aflevering van het gloednieuwe speciaal voor gehandicapten ontworpen stond hij ineens op de brandtrap, raakte kwijt in een spleet van een centimeter of 15 in de tuin, liet het brandalarm afgaan en ontsnapte. En dat terwijl het personeel heel erg goed oplette.

Hij kwam regelmatig in flarden aan op de dagbesteding omdat hij onderweg zijn kleding aan repen scheurde. Behang, beddegoed en pyama idem. En dan heb ik het niet eens gehad over de schilderijen met diverse lichaamsuitscheidingen op waar hij bij kan.

Toen hij nog thuis woonde leek ons huis op Fort Knox: overal sloten en knipjes en dan nog zag hij soms kans ons hartverzakkingen te bezorgen door bijvoorbeeld zijn neus kapot te bonken tegen de muur om met het bloed te gaan zitten spelen in bed totdat een van ons even ging kijken (verdachte stilte...) om uit te glijden in een plas bloed of omdat hij zijn klerenkast even door zijn kamer tiefde. Toen was hij 5.

Tot nu toe bijna alleen maar lieve betrokken zorgverleners meegemaakt, op die ene muts na die niet inzag dat hij verstandelijk zo'n 2 jaar oud was en hem wilde straffen voor het echoën van het woord "kankerhoer" van een oudere huisgenoot. Toen had hij zichzelf ook een bloedneus bezorgd door met een tafel te gooien. Schrokken ze toch wel een beetje van.

Geen idee wat er mogelijk is in het geval van Brandon, maar ik kan me niet voorstellen dat daar ineens monsters voor zorgen (zie posts van Der Rudi, het geval ligt dus genuanceerder) die het niet anders zouden willen of die hem even voor het gemak 3 jaar lang vastbinden.

Wat ik wel weet, is dat de mogelijkheden voor de begeleiders door de bezuinigingen in rap tempo achteruit aan het gaan zijn. Ook ik heb een brief gekregen dat een deel van het personeel wat zorgt voor mijn zoon wegbezuinigd gaat worden, en 5 jaar geleden was er ook al een bezuinigingsronde ten koste van de geestelijke gehandicapten. Toen kreeg ik een brief dat de voltijdse indicatie van mijn zoon wel met een dag minder af zou kunnen want dan werden de wachtlijsten sneller weg te werken. Je broek zakt ervan af en ik zit nu al in de stress wat betreft de verlenging van zijn indicatie over een paar maanden want het kan alleen maar minder worden.

Altijd mooi die bezuinigingen, hoe mensen dan ineens spontaan 'verbeterd' blijken en minder zorg nodig hebben

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:28 schreef Maanvis het volgende:
Zo'n bedhuisje dat bijna tot het plafond komt, daar stel ik me echt zo'n tijgerkooi in artis bij voor..

Nee, het ziet er best leuk uit eigenlijk. Leuker dan het beeld van je kind in een Zweedse band vind ik. Binnen zo'n huisje is het veilig terwijl ze toch volledige bewegingsvrijheid hebben.

Overigens wordt zo'n band vrij nauwkeurig aangemeten en is daardoor erg veilig met ook vrij veel bewegingsvrijheid. Iemand kan op zijn buik, op de kop, op zijn zij en in elke positie slapen.

Mijn zoon ervoer de band als veilig. Hij heeft merkbare fysieke begrenzing nodig om tot rust te komen. Toen hij nog thuis woonde hadden we eerst een traphekje voor zijn kamerdeur en toen hij daarover heen kon klimmen een deur met een haakje erop. Heeft hij trouwens wel eens doorheen getrapt. Gewoon voor de lol. Bonkte zo leuk.

Hij is namelijk op zich niet agressief, hij molt voor de lol, niet uit woede. Meestal gooit en smijt hij ook niet maar peutert hij dingen uit elkaar, hele bankstellen, gordijnen, vloerbedekkingen. Deed ie een paar maanden over, maar dan heb je ook wat: een uitgewoonde look-de-luxe.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:24 schreef Maanvis het volgende:

[..]

nou pfoe algemene gezondheidszorg is ook compleet vergelijkbaar met dit...

Agnes Wolbert heeft meer dan 25 jaar in de jeugdzorg gezeten en daar zijn de gevallen toch aardig vergelijkbaar
Sabine Uitslag heeft zich bezig gehouden met de advisering op het gebied an de gezondheidszorg, daar valt de geestelijke gezondheidszorg ook onder.
Dus beide dames weten wel waar ze het over hebben

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:38 schreef Mwanatabu het volgende:

[..]

Nee, het ziet er best leuk uit eigenlijk. Leuker dan het beeld van je kind in een Zweedse band vind ik. Binnen zo'n huisje is het veilig terwijl ze toch volledige bewegingsvrijheid hebben.Overigens wordt zo'n band vrij nauwkeurig aangemeten en is daardoor erg veilig met ook vrij veel bewegingsvrijheid. Iemand kan op zijn buik, op de kop, op zijn zij en in elke positie slapen.

Mijn zoon ervoer de band als veilig. Hij heeft merkbare fysieke begrenzing nodig om tot rust te komen. Toen hij nog thuis woonde hadden we eerst een traphekje voor zijn kamerdeur en toen hij daarover heen kon klimmen een deur met een haakje erop. Heeft hij trouwens wel eens doorheen getrapt. Gewoon voor de lol. Bonkte zo leuk.

Hij is namelijk op zich niet agressief, hij molt voor de lol, niet uit woede. Meestal gooit en smijt hij ook niet maar peutert hij dingen uit elkaar, hele bankstellen, gordijnen, vloerbedekkingen. Deed ie een paar maanden over, maar dan heb je ook wat: een uitgewoonde look-de-luxe.

Ben ik het mee eens. Op het werk liggen er ook een paar in, is helemaal aangepast aan waar de bewoners van houden. Zo hebben we een bus en een paleis. Ziet er vriendelijker uit als zo'n zweedse band

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:39 schreef kvd het volgende:

[..]

Agnes Wolbert heeft meer dan 25 jaar in de jeugdzorg gezeten en daar zijn de gevallen toch aardig vergelijkbaar
Sabine Uitslag heeft zich bezig gehouden met de advisering op het gebied an de gezondheidszorg, daar valt de geestelijke gezondheidszorg ook onder.
Dus beide dames weten wel waar ze het over hebben

Dan hadden ze ook moeten weten dat er dergelijke patiënten zijn die niet op een andere manier geholpen kunnen worden. En dat weten ze blijkbaar niet. En daarom zijn ze onkundig. Maanvis logica maar hopelijk begrijp je me.

Mensen zoals deze jongen zorgen ervoor dat het vak van verzorgende steeds minder aantrekkelijk wordt. Niet dat hij er wat aan kan doen, maar tegelijkertijd kun je het ook niet maken tegenover de verzorgenden - toch vaak vrouwen die fysiek zeker onderdoen voor zo'n jongen - dat ze keer op keer gevaar lopen. Eerlijk gezegd denk ik dat er geen enkele oplossing is die alle partijen tevreden stemt.

Ikzelf ken ook een aantal voorbeelden van bekenden die op een leefgroep door een 'ontspoorde' cliënt zijn aangevallen en in de meeste gevallen is het gewoon een kwestie van verkeerde plaats, verkeerd tijdstip. Wat is er aan te doen? Heel weinig, want deze mensen zijn ziek en je dient dit vanuit een ziekte te benaderen. Dus eerst naar je eigen veiligheid en die van medecliënten kijken. Natuurlijk heb ik ook wel eens heel primair geroepen dat er maar een stel beveiligers aangesteld moeten worden, maar vaak willen die gorrilla's geen luiers verschonen. Het geweld wordt niet aangekondigd, en als versterking er 1 minuut later kan zijn, kan er al veel misgegaan zijn. Ook wapens als stroomstokken zijn natuurlijk niet te rechtvaardigen. Eenzame opsluiting leidt ook tot protest.

De 'oplossing' die hier gekozen is, waarbij de cliënt toch nog een aantal keer per dag sociaal geprikkeld wordt zonder dat het personeel gevaar loopt is dan ook zeker geen oplossing waar je trots op moet zijn, maar reëel gezien misschien wel de minst kwalijke.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:44 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Dan hadden ze ook moeten weten dat er dergelijke patiënten zijn die niet op een andere manier geholpen kunnen worden. En dat weten ze blijkbaar niet. En daarom zijn ze onkundig. Maanvis logica maar hopelijk begrijp je me.

ik hoop dat jij snapt wat er bij mij op het werk ook zulke mensen rondlopen die dezelfde dingen doen als Brandon maar die niet vastgebonden zitten. En als dat bij ons op het werk zo is, zal dat misschien ook bij andere instellingen zo zijn. Dus ik snap dat dat zij denken dat het op een andere manier zou kunnen omdat het op andere plekken wel anders kan...

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:22 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Wat een nare situatie... deze is zeer zeker vergelijkbaar met de situatie van Brandon.
Had je deze al gelezen: http://www.geenstijl.nl/archives/images/KlientenDossier.pdf (pagina 4 t/m 10), hiereen verslag van Brandon toen ie 14 was.

Ik heb het gelezen, en dat verslag eronder van Bernd ook. Mijn hart draaide zich om. Deze jongens kúnnen niet anders, maar ze zijn zonder goede begeleiding echt levensgevaarlijk, ook voor anderen.

Zolang er alleen maar potjes dichtgaan voor de gehandicaptenzorg, zullen voor dit soort gevallen alleen maar minder uren beschikbaar zijn om uit te vogelen hoe het mogelijk anders kan.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 22:52 schreef kvd het volgende:

[..]

ik hoop dat jij snapt wat er bij mij op het werk ook zulke mensen rondlopen die dezelfde dingen doen als Brandon maar die niet vastgebonden zitten. En als dat bij ons op het werk zo is, zal dat misschien ook bij andere instellingen zo zijn. Dus ik snap dat dat zij denken dat het op een andere manier zou kunnen omdat het op andere plekken wel anders kan...

Maar hier zijn nota bene rechters aan te pas gekomen!!! Dus het is niet uit de lucht komen vallen.

Hoe los je het dan op als iemand echt ALLES sloopt en zich daarmee verwondt of, zelfs dingen die niet te slopen zijn door een normaal persoon sloopt? Van een afstand is het makkelijk oordelen, die posts van der rudi zijn nog niet terug maar wil je nou zeggen dat hij onkundig is omdat ze bij brandon met zijn 6en naar binnen moeten , dit is een jongen die met zijn blote handen schroeven uitdraait.

De vraag is: Als je iemand als Brandon alleen een menswaardig leven kan geven door de veiligheid van je medewerkers in gevaar te brengen, zou je het dan moeten doen?

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:01 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Maar hier zijn nota bene rechters aan te pas gekomen!!! Dus het is niet uit de lucht komen vallen.

Hoe los je het dan op als iemand echt ALLES sloopt en zich daarmee verwondt of, zelfs dingen die niet te slopen zijn door een normaal persoon sloopt? Van een afstand is het makkelijk oordelen, die posts van der rudi zijn nog niet terug maar wil je nou zeggen dat hij onkundig is omdat ze bij brandon met zijn 6en naar binnen moeten , dit is een jongen die met zijn blote handen schroeven uitdraait.

De vraag is: Als je iemand als Brandon alleen een menswaardig leven kan geven door de veiligheid van je medewerkers in gevaar te brengen, zou je het dan moeten doen?

ik zeg niet dat der rudi onkundig is, ik denk dat om de een of andere reden de expertise niet kan worden vergroot. Waar het aan ligt? Geen idee. Het kan zijn dat bepaalde financiele middelen niet aanwezig zijn. Het kan zijn dat er een bepaalde visie in de instelling heerst waardoor niet de noodzakelijke veranderingen kunnen worden doorgevoerd.

Ik weet alleen dat wij dezelfde soort bewoners hebben, die ook alles slopen, die anderen aanvallen, die anderen willen vermoorden, die een gevaar zijn voor zichzelf, medebewoners en personeel. Maar die niet 'opgegeven' worden, die niet in eenzaamheid leven, die niet vastgebonden zitten, maar die mee kunnen komen in een gefingeerde samenleving, die daar een rol in kunnen spelen, die leven samen met anderen....

KVD, je geeft geen antwoord op mijn vraag. Wat doe je met iemand zoals Brandon? Je zegt dat ze anderen aanvallen en willen vermoorden, en een gevaar zijn voor zichzelf, medebewoners en personeel. Kortom; je bent dagelijks in gevaar. Hoe ga je daarmee om? Wat doe je met die patiënten.
Kun je wat ervaringen neerzetten?

Ik denk dat deze extreme gevallen van mensen die gevaarlijk zijn en amper bewustzijn hebben euthanasie een oplossing is.
Aangezien een argument voor abortus ook is dat een foetus geen bewustzijn heeft.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:09 schreef kvd het volgende:

[..]

ik zeg niet dat der rudi onkundig is, ik denk dat om de een of andere reden de expertise niet kan worden vergroot. Waar het aan ligt? Geen idee. Het kan zijn dat bepaalde financiele middelen niet aanwezig zijn. Het kan zijn dat er een bepaalde visie in de instelling heerst waardoor niet de noodzakelijke veranderingen kunnen worden doorgevoerd.

Ik weet alleen dat wij dezelfde soort bewoners hebben, die ook alles slopen, die anderen aanvallen, die anderen willen vermoorden, die een gevaar zijn voor zichzelf, medebewoners en personeel. Maar die niet 'opgegeven' worden, die niet in eenzaamheid leven, die niet vastgebonden zitten, maar die mee kunnen komen in een gefingeerde samenleving, die daar een rol in kunnen spelen, die leven samen met anderen....

Hoe kan iemand met spontane moordbuien nou samen leven met andere mensen zonder dat het gevaarlijk is

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:29 schreef Berlitz het volgende:
Ik denk dat deze extreme gevallen van mensen die gevaarlijk zijn en amper bewustzijn hebben euthanasie een oplossing is.
Aangezien een argument voor abortus ook is dat een foetus geen bewustzijn heeft.

Hij heeft best wel bewustzijn hoor. Anders ben je niet gevaarlijk.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:30 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Hij heeft best wel bewustzijn hoor. Anders ben je niet gevaarlijk.

Als ik die briefjes van hem lees en ik over zijn gedrag lees denk ik dat zijn bewustzijn niet erg ver gaat.

Sowieso, stel je voor dat hij los mag lopen.

Dan ga ik echt als MBO'ertje daar niet werken voor 1200 euro per maand met gevaar voor eigen leven

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:34 schreef Flammie het volgende:
Sowieso, stel je voor dat hij los mag lopen.

Dan ga ik echt als MBO'ertje daar niet werken voor 1200 euro per maand met gevaar voor eigen leven

je moet het ook niet doen voor het geld maar uit liefde voor de personen die je wilt helpen, anders werkt het sowieso niet.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:32 schreef Berlitz het volgende:

[..]

Als ik die briefjes van hem lees en ik over zijn gedrag lees denk ik dat zijn bewustzijn niet erg ver gaat.

Niet zo ver als die van een fijnbesnaard genie. Maar verder dan het gemiddelde 'snoezelkind', zo'n kind wat niet meer kan dan kwijlen.

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:35 schreef Maanvis het volgende:

[..]

je moet het ook niet doen voor het geld maar uit liefde voor de personen die je wilt helpen, anders werkt het sowieso niet.

Ik zal dat de bankdirecteuren ook eens vertellen!

haah elke dag in schuimpak laten rondlopen. Kan ie niks kwaads aanrichten

quote:

Op dinsdag 18 januari 2011 23:17 schreef Maanvis het volgende:
KVD, je geeft geen antwoord op mijn vraag. Wat doe je met iemand zoals Brandon? Je zegt dat ze anderen aanvallen en willen vermoorden, en een gevaar zijn voor zichzelf, medebewoners en personeel. Kortom; je bent dagelijks in gevaar. Hoe ga je daarmee om? Wat doe je met die patiënten.
Kun je wat ervaringen neerzetten?

Het zal misschien een onsamenhangend verhaal worden, maar ik doe mn best. Zal het ook maar over 1 persoon hebben.
Ik kan alleen voor de mensen van mijn eigen groep praten, het is een instelling met meer van 450 VG, dus kan voor andere groepen niet praten. Ik heb op mijn groep 1 bewoonster (zowel verstandelijk gehandicapt en vermoeden van psychische problemen) die de complete boel verbouwde, mensen aanviel, weg liep, zich verhongerde, zich aanbood aan mannen enzovoort.
Toen zij op de groep kwam hebben we eerst niks gedaan, zelfs alle medicatie gestopt, terug gegaan naar haar basis, kijken wat ze dan deed. Langzaam aan zijn we dingen van haar gaan 'vragen', want zo gebeurde er niks met haar, zat alleen op een kamertje, deed totaal niks. Dus keuzes gaan geven, wil je tekenen, wil je muziek luisteren enzovoort. Dat is uitbereid. Bij ons heeft iedereen een 'taak' (denk aan huishoudelijke taken) of een 'baan', net zoals in het echte leven (wij doen niet aan werkelozen ), Dus zij heeft ook een 'baan' gekregen. Met hangen en wurgen geprobeerd, steeds met 1 persoon begeleiding, wel een achterban voor als het echt niet meer ging. Toen die 'baan' spaak liep en andere 'baan' gezocht. Steeds met 1 begeleider en 1 achterbanbegeleider, die op een afstandje mee ging en kon ingrijpen als het niet meer ging. Het was echt vechten vechten vechten. Haar dan constant in bedwang moeten houden, soms met 4 tot 6 man (en dan hebben we het over een jonge vrouw van toen ongeveer 40 kg). Bellen voor een vervoermiddel zodat ze naar haar kamer kon worden gereden waar ze konn uitrazen (en dat was soms alleen maar naakt op de grond liggen). Zodra het over was weer aan het werk of deur op haar kamer open en muziek luisteren, zingen, dansen, tekenen enzovoort. Ondanks het aanvalgevaar wel die deur openhouden, want de afzondering deed haar geen goed. Ze wilde wel meedoen, maar het lukte haar niet. De deur open gaf toch nog wat groepsgevoel, ze hoorde en zag de rest wel. Medicatie is langzaam aan weer wat opgebouwd, wat veranderd, iets meer, iets minder, ofwel een zoektocht (na 2 jaar nog steeds, want het ene moment gaat het goed, het volgende moment minder). Gezocht naar een juiste werkgroep voor haar, niet te veel prikkels, wel flink werken, dat deed haar goed, ze heeft graag een taak en is daar ook trots op.
We hebben veel met haar over de grond liggen rollebollen op momenten dat zij het niet meer kon, en dan heb ik het echt over 3 keer per dag 1 tot 1,5 uur. Net zolang tot ze gekalmeerd was, tot ze 'zichzelf' weer was (ik had altijd het idee dat ze door de duivel was bezeten op zo'n moment). De hele tijd praten, alles zonder afkeuring. Haar laten weten dat we blij zijn met haar.
We hebben haar steeds meer in de groep laten komen. Zij was bang voor de anderen maar de anderen waren ook bang voor haar (logisch, werden aangevallen), maar ze moesten toch aan elkaar wennen. Steeds langere momenten meedoen, gevolgd door 'oplaadmomenten' op haar kamer. Kamer ook steeds meer een kamer gemaakt (van een kaal kamertje naar een echte meidenkamer)
De combinatie van medicatie, het vechten (hierdoor is hoe vreemd het klinkt een vertrouwensband onstaan, ze weet dat we haar willen helpen), het werk, de erkenning, het meedoen en de oplaadmomenten heeft ervoor gezorgd dat het beter gaat.
Qua personeel, we waren toen gedurende de dag (7.30 tot 22.30) met 4 diensten, waarvan 1 dienst compleet op haar gericht. die dienst had je ook maar 1 keer in de week, lichamelijk was je echt gesloopt na zo'n dag. We konden toen veel gebruik maken van ondersteunende diensten die te hulp schoten als we belden. Nu doen we het met 3 diensten op een dag, op bijzondere dagen/met bijzondere gebeurtenissen met 3,5 of 4, dus heel minimaal. (groep van 9 bewoners, verdeeld in 2 groepen, 2 begeleiders overdag, 1 's avonds). Als het niet goed gaat kunnen we altijd voor hulp bellen.
Er zijn nog steeds momenten dat ze anderen aanvalt, maar ze weet dat dat niet goed is, biedt op haar manier excuses aan. Als het echt goed met haar gaat , kan ze zelf aangeven wanneer het te moeilijk wordt (meestal met veel mensen, veel geluiden), waardoor we extra oplaadmomenten kunnen inlassen. Als er een halfbakken poging wordt ondernomen is een 'dat doen we niet op.....'al voldoende. Als er een heelbakken poging is gedaan vragen waar dat door kwam, meestal kan ze wel aangeven waar het door komt. We zijn er nog niet, we zullen er nooit komen, maar ze kan meekomen met de groep.

Over gevaar....ja, je bent in gevaar, maar zo zie je het op dat moment niet. Iemand heeft hulp nodig, kan op de een of andere reden niet meer mee komen (angst, verwarring, niet meer weten hoe de dag verloopt, geen vertrouwen hebben in bepaalde begeleiding enzovoort). Je ziet de paniek bij die persoon, die persoon raakt je in je hart, je wil helpen. En ja, dat gaat gepaard met lichamelijk geweld, je wordt geschopt, geslagen, gebeten, geknepen, aan haren getrokken, je kleren worden kapot getrokken, je krijgt tafels, stoelen, servies, bestek, vazen, dvd-spelers, cd's, boeken enzovoort jouw kant op gegooid, maar daar is een reden voor. Het lukt die persoon niet meer, hij/zij weet het niet meer. Weggaan of negeren levert meestal alleen maar paniek op, zorgt voor minder vertouwen door de bewoner jouw kant op. Het kost letterlijk en figuurlijk bloed, zweet en tranen (en nog veel meer), maar het is het allemaal waard.

Ik hoop dat het zo een beetje duidelijk is....

[ Bericht 1% gewijzigd door kvd op 19-01-2011 00:56:06 ]