quote:
Op dinsdag 11 januari 2011 21:25 schreef Sorbootje het volgende:[..]
Controlled crying werkt bij Isabeau juist heel goed. Ik vind het zelf heel vervelend om te doen, maar tot nu toe is dat gewoon dé oplossing gebleken. Misschien moeten we het vannacht weer toepassen, ik hoop het niet. Door de babyfoonpraten werkt bij haar juist averechts. Daar snapt ze helemaal niks van. Isabeau gaat overigens ook even zes standjes harder gillen als je wegloopt, maar daarna valt het kwartje dat dat niks uithaalt en gaat ze slapen. Maar zo zie je maar dat ieder kind verschillend is.
Gek is dat hè, hoe sommige mensen iets hebben waardoor je kind ze gewoon echt niet mag. Misschien is het haar stem of iets anders, je komt er waarschijnlijk nooit achter. Ik heb wel altijd het gevoel dat ik dat soort dingen moet respecteren. Dus niet afdwingen dat Isabeau toch een kusje moet geven of zich moet laten optillen door zo'n persoon, hoe lullig misschien ook...
Nou, bizar, haha, Isabeau en Stef hebben ongeveer hetzelfde probleem, maar een tegenovergestelde handleiding, zo ongeveer

Met controlled crying duurt het rustig een uur om hem stil te krijgen op slechte dagen, terwijl hij nu met 'laten huilen' nooit langer als (in hele extreme gevallen) 10 minuten tot een kwartier huilt en dan slaapt hij. We hebben echt gemerkt dat hij zichzelf in slaap huilt, en soms huilt hij ook gewoon terwijl hij écht al keihard ligt te slapen. Heel raar, maar het zal wel. Dat praten helpt bij hem overigens ook niet altijd hoor, maar de afgelopen weken heeft het ons verbaasd hoe vaak hij er wel niet stil van wordt.. Alsof hij, als je zijn kamer inkomt, automatisch vind dat je hem ook moet pakken, terwijl hij er dus troost uithaalt wanneer hij alleen je stem kan horen.
En ja, dat is ook zoiets.. Het geeft ook niet, van mij mag hij.. Binnenkort hebben we een gesprekje met een leidster over hoe het met hem gaat enzo, en ik zat er eigenlijk over te denken om het eens met haar te bespreken. Ik onderschrijf namelijk wat jij ook zegt over respecteren hoe je kind zich voelt bij iemand, maar als ik dus met Stef binnenkom is zij heel vaak degene die opspringt en zegt 'geef hem maar' en dan durf ik eigenlijk niet te zeggen dat ik dat niet wil ofzo, dat vind ik dan raar en dan ga ik twijfelen aan mijn constatering dat hij háár eng vind en dat het niet aan de situatie ligt, zeg maar..