De kunst van het loslaten van je ex #133

Je hebt nooit een relatie gehad met hem, dus wat doe je hier? Bovendien komen al je topics alleen over als aandachttrekken, dus wat mij betreft, blijf maar lekker in je andere topic.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 14:05 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

@Applecherry; met alle respect naar jou maar ik ben het deels met Tegan eens. Dank je voor je toelichting hier maar beschouw svp je persoonlijke draadje als een betere uitlaatklep ok? Thnxs!

(en een post gaan editten - lees deleten - nadat er een reactie op wordt gegeven vind ik erg zwak, klinkt hard, wel waar )

moet ik het weer terugzetten dan? ik bedoel, jullie konden er niks mee want het betrof geen relatie, dus ik verplaatste de post ergens anders heen.

Hmm nou even een update van mijn kant..

Gister begon mijn ex weer tegen me te praten opeens op msn. Ze heeft het er ontzettend moeilijk mee, met haar ontwikkeling, dat ik weg val, haar werk. En ze wist zich geen raad. Ik heb het redelijk koel gehouden, en stiekem voelde het wel goed om te horen dat zij het ook moeilijk heeft.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 14:24 schreef HarryDePizzaBakker1 het volgende:
Hmm nou even een update van mijn kant..

Gister begon mijn ex weer tegen me te praten opeens op msn. Ze heeft het er ontzettend moeilijk mee, met haar ontwikkeling, dat ik weg val, haar werk. En ze wist zich geen raad. Ik heb het redelijk koel gehouden, en stiekem voelde het wel goed om te horen dat zij het ook moeilijk heeft.

Die bevestiging dat de andere partij het er ook moeilijk heeft is fijn, en waarom, omdat het aangeeft dat je relatie niet helemaal poep was Dat het buiten de rottige dingen ook wel erg fijn was. Maar je moet er wel aan denken dat het niet voor niks voorbij is. Je loopt waarschijnlijk toch weer tegen dezelfde problemen aan...

Mag inmiddels uit ervaring spreken

Yup daar heb ik mezelf dat laatste dagen ook mee op de been gehouden. Er zijn tussen ons gewoon essentiële problemen die niet direct opgelost kunnen worden. Ik houd het ook gewoon kort, ik ga me niet nog een keer als amateur psychiater opwerpen, dat kan ik niet, dat is niet mijn beroep en ga ik aan onderdoor.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 14:54 schreef HarryDePizzaBakker1 het volgende:
Yup daar heb ik mezelf dat laatste dagen ook mee op de been gehouden. Er zijn tussen ons gewoon essentiële problemen die niet direct opgelost kunnen worden. Ik houd het ook gewoon kort, ik ga me niet nog een keer als amateur psychiater opwerpen, dat kan ik niet, dat is niet mijn beroep en ga ik aan onderdoor.

Groot gelijk.. hoe graag je iemand misschien ook wil helpen, daar ga je aan onderdoor.
Ik had ook heel erg het gevoel dat ik mijn ex moest helpen, omdat hij met zichzelf in de knoop zit. Gelukkig zit ie nu in therapie. Het is gewoon je verantwoordelijkheid niet.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 15:02 schreef melanie_x het volgende:

[..]

Groot gelijk.. hoe graag je iemand misschien ook wil helpen, daar ga je aan onderdoor.
Ik had ook heel erg het gevoel dat ik mijn ex moest helpen, omdat hij met zichzelf in de knoop zit. Gelukkig zit ie nu in therapie. Het is gewoon je verantwoordelijkheid niet.

Nee inderdaad, ik kan mensen vaak heel goed doorzien en inschatten en dingen los peuteren. Maar als daar voor vrij schokkende dingen te voor schijn komen, dan gaat dat ten kosten van mijzelf.
Het is heel moeilijk om dat niet nog een keer te doen, maar wel nodig. Ik heb gewoon gemerkt dat ik de vorige keer het zelf niet aan kon, dat heeft ook veel problemen veroorzaakt binnen onze relatie en het uiteindelijk toch wel gesloopt.

Ook ik vertel mijn verhaal maar ff hier, altijd lekker om je hart ff te luchten.

Aan het begin van 4VWO kwam er een meisje bij mij in de klas. Zag haar totaal niet staan en vond haar ook niet aantrekkelijk. Maar het toeval wou dat ze via via via in dezelfde vriendengroep terecht kwamen. We begonnen wat te praten en zoals ik al vaker meegemaakt hebt, veranderen meisjes dan opeens. Nadat je wat leuk praat worden meisjes opeens wel aantrekkelijk (of juist helemaal niet dus). We werden erg goede vrienden en zagen elkaar allebei erg duidelijk staan. Maar we waren net 16 en hadden allemaal nog niet heel erg trek in verkering, maar na een tijdje, vlak voor onze 17e verjaardag, kwam het er toch van.

Het jaar en de (bijna) 10 maanden die volgden waren prachtig. We hadden wel eens gezeur en ik kon me ook wel aan haar (soms ronduit kinderachtige) gedrag irriteren, maar ik voelde echt liefde voor haar. Op een gegeven moment, na een jaartje of zo, kwam zij zelfs met het plan om na onze studie (die dus nog moest komen) te trouwen, kinderen krijgen etc. Ik was nog een beetje terughoudend, maar ook ik heb altijd de wens gehad om vroeg te trouwen; ik zie voor mezelf veel meer een leven weggelegd met huisje-boompje-beestje dan eerst carrière maken; geld is voor mij niet belangrijk; geluk des te meer. Ik zag mezelf zeker gelukkig met haar worden, en zij zichzelf ook met mij. Ik mocht het nooit uit maken, want ze zou kapot gaan, en ik was de liefde van haar leven, ze wou me nooit meer kwijt, ik was zo goed voor haar (volgens haarzelf en haar omgeving), we konden het goed met elkaars ouders vinden, zaten in dezelfde vriendengroep, afstand was 5 minuten fietsen etc. Ze was 'bang' voor de tijd dat we gingen studeren, ik ging in Nijmegen studeren, zij bleef in Zwolle. Ze was bang dat we uit elkaar zouden groeien en dat ik nieuwe meisjes zou ontmoeten. Ik heb haar verzekerd dat dit niet het geval zou zijn.

En een maand geleden was het zo ver. Na een ruzietje (zij wou per se uit gaan, terwijl de afspraak was dat we lekker een weekendje thuis zouden zitten) vertelde ze de volgende dag dat ze dacht dat we misschien beter vrienden konden blijven. Dat ze 'vrijheid' en 'spanning' mistte. Ze wou niet met spijt op haar studentenleven terug kijken, dat ze spijt had dat ze dingen niet gedaan had die juist in haar studententijd hadden gekund. Ik was daar uiteraard niet blij mij, en vroeg om een tweede kans. Die kans kreeg ik, en 3 weken lang ging het weer top. Ik kreeg weer smsjes dat ze zoveel van me hield, blabla. En opeens weer; een smsje dat ze toch nog wel wat twijfelde, maar dat ze haar best zou doen dat het weg zou gaan en dat ze van me hield. De dagen die daarop volgden waren de kutste van mijn leven tot nu toe. Ze negeerde me compleet, zette alleen nog maar een X achter haar sms (wat ze eerst dus nooit deed), en ik kreeg geen hap door mijn keel. Ze was zo onduidelijk als wat. 6 Dagen later hebben we gepraat, en ik heb haar van alles gevraagd, en kreeg alleen maar 'weet niet' te horen. Toen heb ik gezegd, nou we maken het maar uit.

Ze moest ontzettend huilen en was bang om me kwijt te raken als vriend. Ze wou nog contact houden, smsen, uit eten, naar de film. Ik ging daar mee akkoord, omdat ik nog hoop had. In de week die daarop volgde negeerde ze me weer compleet en deed kortaf. Toen heb ik ook gezegd; beter doen we die dingen niet meer en houden we geen contact. Maar het kutte is dus ook, we zitten dus in dezelfde vriendengroep. Gisteravond gingen we weer stappen, en elke keer als we oogcontact hadden (wat ze af en toe wel zocht) keek ze gelijk weer weg. Ze zegt haast niks. Ergens ben ik verschrikkelijk boos op haar, maar ik kan het niet loslaten. Elke keer als er tijdens het uitgaan een jongen bij haar een beetje begint te dansen of wat, dan klopt het hart in m'n keel.

En ja, velen zullen zeggen; hoe oud ben je? 18 Dus uiteraard is dat heel jong en ik heb nog een heel leven voor me, maar ik zag mijn toekomst (mede dankzij haar) alleen maar met haar voor me. Dat valt allemaal weg, en dat komt keihard aan. Ik ben nog steeds verliefd op haar, en ik wil dat weg drukken, maar het gaat knap lastig kan ik zeggen. Soms voel ik me goed, probeer veel dingen met vrienden te doen, maar soms is zij er dus ook bij en dat is lastig, vooral als ze me negeert, nadat we een jaar en 10 maanden echt gelukkig waren. Het lijkt of ze niks meer om me geeft. Misschien is dat de buitenkant, want ze zei ook toen het uit was dat ze verschrikkelijk bang was om spijt te krijgen. Misschien wil zij me nu ook proberen af te stoten en kan zij zich er wat sterker onder houden dan ik... Ik hoop maar dat de tijd alles heelt! Uiteraard ligt dat ook aan wat ik met die tijd doe, maar ik heb in niet gek veel dingen zin...

Voor de mensen die dit allemaal hebben weten te lezen; chapeau!

Dat je ff nergens zin in hebt kan ik me heel goed voorstellen Volgens mij snap je zelf heel goed hoe je dit het beste aan kan pakken, ik zie tenminste al goede stappen

quote:

Op woensdag 22 december 2010 14:54 schreef HarryDePizzaBakker1 het volgende:
Yup daar heb ik mezelf dat laatste dagen ook mee op de been gehouden. Er zijn tussen ons gewoon essentiële problemen die niet direct opgelost kunnen worden. Ik houd het ook gewoon kort, ik ga me niet nog een keer als amateur psychiater opwerpen, dat kan ik niet, dat is niet mijn beroep en ga ik aan onderdoor.

Ook zonder essentieel problemen (tenminste lijkt het dan) kan het ophouden... bedoel is bij mij al de derde keer achter elkaar...
Misschien is er wel iets essentieel fout dat ik niet zie

Zo, hier onwijs druk gehad op me werk en eigenlijk nergens aan gedacht , veel af gekregen op me werk dat voelt ook wel lekker!

Op naar huis !

quote:

Op woensdag 22 december 2010 15:52 schreef ennudan het volgende:

[..]

Ook zonder essentieel problemen (tenminste lijkt het dan) kan het ophouden... bedoel is bij mij al de derde keer achter elkaar...
Misschien is er wel iets essentieel fout dat ik niet zie

In die situatie zit ik nu ook. Het is uitgemaakt zonder duidelijke reden of oorzaak. Ik zit me net te bedenken dat het vandaag (en precies op dit moment) 5 weken uit is. En dat ik nog steeds weinig tot niets verder ben, qua gevoelens. Komt ook door de feestdagen, we waren bijna twee jaar bij elkaar, toekomstplannen (samenwonen, kinderen), en ineens spat de droom uiteen. Het is lastig om dat een plek te geven.

Klopt, ook bij mijn vriendin was het 'gevoel' weg. Ze kon niet aangeven waarom. Als je samen die plannen (misschien zelfs tot voor kort) gemaakt hebt, en als dat opeens zonder reden weg is komt dat echt keihard aan. Maar je moet door, en er loopt vast nog wel iemand anders rond bij wie je net zo goed past, ook al lijkt dat nu heel erg ver weg.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 16:39 schreef Forca het volgende:
Klopt, ook bij mijn vriendin was het 'gevoel' weg. Ze kon niet aangeven waarom. Als je samen die plannen (misschien zelfs tot voor kort) gemaakt hebt, en als dat opeens zonder reden weg is komt dat echt keihard aan. Maar je moet door, en er loopt vast nog wel iemand anders rond bij wie je net zo goed past, ook al lijkt dat nu heel erg ver weg.

Dat moet ik inderdaad ook doen. Lukt alleen nog voor geen meter, en daar baal ik zelf ook enorm van. Probleem is dat m'n sociale leven voornamelijk met vrienden van mijn vriendin was, en dat we veel bij elkaar waren. Tel daarbij op dat ik eerder dit jaar gedwongen moest stoppen met m'n opleiding en nu werkloos thuis zit (helaas, wil zo snel mogelijk weer aan het werk!), dan is het lastig om de boel zo even van je af te zetten.
Ik heb nu al ruim 2 weken geen contact meer met haar (op ons beider verzoek, ik kon er niet mee omgaan haar nog op Hyves/MSN te hebben, ik bleef haar aanspreken, om maar contact te blijven houden), en dat valt me zwaar. Helemaal omdat ze niks van zich laat horen, en de laatste keer wel zei dat ze bezorgd was om me, omdat ik er zo'n moeite mee heb.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 16:46 schreef Mr.Myst het volgende:

[..]

Dat moet ik inderdaad ook doen. Lukt alleen nog voor geen meter, en daar baal ik zelf ook enorm van. Probleem is dat m'n sociale leven voornamelijk met vrienden van mijn vriendin was, en dat we veel bij elkaar waren. Tel daarbij op dat ik eerder dit jaar gedwongen moest stoppen met m'n opleiding en nu werkloos thuis zit (helaas, wil zo snel mogelijk weer aan het werk!), dan is het lastig om de boel zo even van je af te zetten.
Ik heb nu al ruim 2 weken geen contact meer met haar (op ons beider verzoek, ik kon er niet mee omgaan haar nog op Hyves/MSN te hebben, ik bleef haar aanspreken, om maar contact te blijven houden), en dat valt me zwaar. Helemaal omdat ze niks van zich laat horen, en de laatste keer wel zei dat ze bezorgd was om me, omdat ik er zo'n moeite mee heb.

Raar is dat he... zo ben je nog maatjes is het we spreken elkaar straks en ineens is het van het ene op het andere moment (tenminste zo lijkt het... voor haar is er natuurlijk al een hele lange periode aan voorafgegaan) helemaal over. Geen contact helemaal niks...

Het enige dat ik kan zeggen (en zeggen is makkelijker als doen) is volhouden en proberen afleiding te zoeken....

quote:

Op woensdag 22 december 2010 16:53 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

Hoe oud ben je?

24, en zij is bijna 22. Mijn eerste relatie (dat maakt het natuurlijk ook iets lastiger).

quote:

Op woensdag 22 december 2010 16:55 schreef ennudan het volgende:

[..]

Raar is dat he... zo ben je nog maatjes is het we spreken elkaar straks en ineens is het van het ene op het andere moment (tenminste zo lijkt het... voor haar is er natuurlijk al een hele lange periode aan voorafgegaan) helemaal over. Geen contact helemaal niks...

Het enige dat ik kan zeggen (en zeggen is makkelijker als doen) is volhouden en proberen afleiding te zoeken....

Daar kan ik dus geen hoogte van krijgen. Ze zegt dat ze al een tijd twijfelde (een aantal maanden). Een week ervoor was ik echter jarig, en verwende ze me enorm. Een heel fijn weekend gehad samen, en maandags komt ze ineens met haar twijfels, en op woensdag (een week na mijn verjaardag) besluit ze het uit te maken. Terwijl ze zegt dat ze in de dagen ervoor helemaal niet twijfelde. Dat is niet te begrijpen...

Daarna nog een aantal keren gepraat, maar het mocht niet baten. In eerste instantie wilde ze een aantal maanden rust, en dan kijken wat ze wilde. Ik trok dat niet, en daar heb ik met haar over gepraat. Ik denk dat ze zelf al lang de keuze had gemaakt om niet verder te gaan, maar dat ze mij dat nog niet durfde te zeggen.

Maar ik heb nog steeds hoop dat het goed komt tussen ons, en dat komt door ons fijne verleden samen. Ik mag daar echter niet vanuit gaan... Maar dat is heel moeilijk.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 16:57 schreef Mr.Myst het volgende:

[..]

24, en zij is bijna 22. Mijn eerste relatie (dat maakt het natuurlijk ook iets lastiger).

[..]

Daar kan ik dus geen hoogte van krijgen. Ze zegt dat ze al een tijd twijfelde (een aantal maanden). Een week ervoor was ik echter jarig, en verwende ze me enorm. Een heel fijn weekend gehad samen, en maandags komt ze ineens met haar twijfels, en op woensdag (een week na mijn verjaardag) besluit ze het uit te maken. Terwijl ze zegt dat ze in de dagen ervoor helemaal niet twijfelde. Dat is niet te begrijpen...

Als het helpt.... bij mij was het (de derde keer overigens) om 11.45 sms tot zo om 12.45 een sms we moeten praten om 13.45 einde oefening

quote:

Op woensdag 22 december 2010 17:04 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

Ha HarryDePizzanBakker1: Is dit wat je wilt? (Of anders gezegd; je eerste posts gaven blijk van verdriet dat het over was. Nu lijkt er een vorm van toenadering gezocht te worden, althans zo komt het op me over, daar heb ik geen zicht op.)

Laten we ondanks alle modder van dit draadje ook helder blijven houden dat het soms toch wel weer allemaal net wat anders kan gaan lopen, en soms zelfs met een onverwachts 'happy end'.

En Harry; ik wil hier dus niets anders mee zeggen dat het belangrijkste voor jou nu moet zijn wat JIJ evt zou willen....

Z'n ex liet blijken dat ze het er moeilijk mee heeft..
Dat hoeft lang niet te betekenen dat het weer goed kan komen.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 16:57 schreef Mr.Myst het volgende:

[..]

24, en zij is bijna 22. Mijn eerste relatie (dat maakt het natuurlijk ook iets lastiger).

[..]

Daar kan ik dus geen hoogte van krijgen. Ze zegt dat ze al een tijd twijfelde (een aantal maanden). Een week ervoor was ik echter jarig, en verwende ze me enorm. Een heel fijn weekend gehad samen, en maandags komt ze ineens met haar twijfels, en op woensdag (een week na mijn verjaardag) besluit ze het uit te maken. Terwijl ze zegt dat ze in de dagen ervoor helemaal niet twijfelde. Dat is niet te begrijpen...

Daarna nog een aantal keren gepraat, maar het mocht niet baten. In eerste instantie wilde ze een aantal maanden rust, en dan kijken wat ze wilde. Ik trok dat niet, en daar heb ik met haar over gepraat. Ik denk dat ze zelf al lang de keuze had gemaakt om niet verder te gaan, maar dat ze mij dat nog niet durfde te zeggen.

Maar ik heb nog steeds hoop dat het goed komt tussen ons, en dat komt door ons fijne verleden samen. Ik mag daar echter niet vanuit gaan... Maar dat is heel moeilijk.

Ook bij mij was het mijn eerste relatie. Ook ik kan het absoluut niet aan om geen contact te houden, juist omdat we zo'n fijne tijd gehad hebben. Maar het is het beste...

Jouw en mijn situatie zijn precies hetzelfde, behalve het feit dat ik aan het begin van mijn studententijd sta en jij aan het eind, en dat mijn ex (naar eigen zeggen) niet lang getwijfeld heeft en het lijkt alsof zij het in een opwelling uitgemaakt heeft en nu pas haar ware zelf lijkt te ontdekken. Of het is allemaal schijn... je weet het niet.

Succes man, ik weet hoe je je voelt!

quote:

Op woensdag 22 december 2010 17:00 schreef ennudan het volgende:

[..]

Als het helpt.... bij mij was het (de derde keer overigens) om 11.45 sms tot zo om 12.45 een sms we moeten praten om 13.45 einde oefening

Dat is helemaal cru, bij mij zat er dan nog 1,5 dag tussen... Zelfde situatie inderdaad. Helemaal klote als het drie keer zo is geëindigd.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 17:07 schreef Forca het volgende:

[..]

Ook bij mij was het mijn eerste relatie. Ook ik kan het absoluut niet aan om geen contact te houden, juist omdat we zo'n fijne tijd gehad hebben. Maar het is het beste...

Jouw en mijn situatie zijn precies hetzelfde, behalve het feit dat ik aan het begin van mijn studententijd sta en jij aan het eind, en dat mijn ex (naar eigen zeggen) niet lang getwijfeld heeft en het lijkt alsof zij het in een opwelling uitgemaakt heeft en nu pas haar ware zelf lijkt te ontdekken. Of het is allemaal schijn... je weet het niet.

Succes man, ik weet hoe je je voelt!

Zij gaat door met haar leven, ik vermoed dat ze heel veel uit gaat, en nu in de vakantie veel werkt. Afleiding dus. Ik hoop dat als ze thuis zit, dat ze gaat nadenken. Ik heb nu dus ook al bewust geen contact gezocht in die twee weken. Het is wel zo dat ze a.s. maandag jarig is, daar ben ik dus niet bij. Weet nog niet wat ik ga doen, ik doe haar even een berichtje denk ik, maar meer ook niet.

quote:

Op woensdag 22 december 2010 17:08 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

Geef haar nu dan juist de ruimte en maak afstand.

Daarmee geef je haar de mogelijkheid je evt te gaan missen en dingen in het juiste perspectief te zien.

Ik realiseer me dat ik iets zeg wat misschien tegen al je logica ingaat nu, maar een mens (dus zelfs vrouwen! ) zien pas wat ze missen als ze dat niet meer hebben....

Ik heb nu dus ruim twee weken geen contact met haar gehad. We hadden afgesproken om elkaar van Hyves te verwijderen, dat heeft ze direct gedaan. Ik heb haar in eerste instantie geblokt op MSN, maar ik kreeg nog steeds (wanneer ik mijn mail bekeek) haar status-updates te zien. Dat wilde ik niet (ook al stond er op dat moment niets verkeerds in), dus heb ik haar ook verwijderd. Nu weet ik niet/nauwelijks meer hoe het met haar gaat. Aan de ene kant is dat fijn, aan de andere kant maakt dat het ook moeilijk, juist omdat je zo nauw betrokken was...

Ik hoop dat ze zich gaat beseffen wat ze mist, temeer omdat onze relatie erg goed was. Het bekende verhaal: 'Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij'. Ik leef op dit moment teveel in het verleden, maar ik hoop dat zij binnenkort terug gaat denken aan het verleden. Dan zou ze op andere gedachten kunnen komen... Ik weet het niet.