De kunst van het loslaten van je ex #129

Wat bedoelen mensen toch altijd met Karma? Wat is dat

Alles wat je doet wordt op een gegeven moment terug gekopt naar jou.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Karma

De link lijkt dood maar die doet het straks vast wel weer.

quote:

Op maandag 22 november 2010 21:50 schreef MOD het volgende:
Alles wat je doet wordt op een gegeven moment terug gekopt naar jou.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Karma

De link lijkt dood maar die doet het straks vast wel weer.

Gerechtigheid noem ik dat... maar waarom noemt iedereen dat een bitch? Is toch mooi dat iedereen krijgt wat hij/zij verdient?

Gerechtigheid is meer iets waar je zelf voor staat of voor zorgt, of laat gebeuren. Karma overkomt je gewoon. Als het om gerechtigheid ging, was mijn ex een bitch. In dit geval is het Karma. Maar daar moet je in geloven.

Ik merk nu echt een enorm verschil in mijn mood wanneer ik thuis of op mijn kamer in amsterdam ben...
Ben daar echt veel de laatste tijd, en het wennen aan het leventje daar gaat verbazingwekkend goed en het bevalt echt super... Veel sociale activiteiten / sport/ werk etc etc...

Nu bijna 2 weken niet thuis geweest en mn ouders vonden het leuk als ik weer eens naar huis kwam om te eten.. Vannacht slaap ik dus weer ff thuis, en merk direct dat ik een terugval heb...

Heb met mijn stomme kop al haar sms' jes weer terug gelezen, en waar ik eindelijk had geaccepteerd dat er een enorme afstand is tussen ons, vind ik het nu weer een heel raar besef dat we elkaar nooit meer spreken...

Alle dingen als jij bent mijn alles, ik zal het nooit uitmaken, heb nog nooit zoveel voor iemand gevoeld etc ga ik nu weer serieus nemen en denken zit er ergens niet nog een kans... Het antwoord is nee en normaal kan ik het accepteren maar hier thuis lukt dat nog steeds niet

Alles wat ik doe, doet me aan haar denken.
Zojuist een stuk gewandeld met de hond en dat was precies hetzelfde stuk wat ik met haar voor het laatst heb gewandeld. Bij elk plekje nadenkend over wat we daar zeiden en wat we deden. Soms zelf zachtjes hardop zeggend herhaal ik op sommige plekjes wat ik daar tegen haar zei.

Zijn dit bekende dingen voor sommigen van jullie?

M'n leven staat zowat stil, ik leef alleen nog maar in de tijd dat we samen waren... Bang voor verandering, bang voor de toekomst.

@Bartinhoo, lekker alleen in het weekend terug naar je ouders gaan dan (en zelfs dat misschien langzaam een beetje afbouwen). Je ouders hebben er ook weinig aan als je telkens niet goed in je vel zit.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 15:08 schreef Neo-Mullen het volgende:
Zijn dit bekende dingen voor sommigen van jullie?

M'n leven staat zowat stil, ik leef alleen nog maar in de tijd dat we samen waren... Bang voor verandering, bang voor de toekomst.

Ja, tenminste, de eerste dagen tot ongeveer 2 weken daarna wel. Was echt ellendig en inderdaad alles herinnerde aan haar. Het is niks om je voor te schamen hoor dat je dat doet (maar houd het toch maar voor jezelf bij je directe sociale omgeving ). Het goede nieuws is dat dat na een paar dagen minder wordt en dat dat steeds verder afbouwt.

Ik weet niet hoe lang de relatie duurde en hoe close jullie waren, maar probeer je zelfstandige leven weer een beetje op de rails te zetten de komende weken. Zeker de eerste dagen is het hele idee van alleen zijn sowieso wennen, neem daar ook zeker de tijd voor om aan te wennen. Zorg wel dat je ook in deze dagen genoeg afleiding hebt door bijvoorbeeld vrienden op te zoeken, en als je daar geen behoefte aan hebt, ga dan bijvoorbeeld een serie downloaden en kijken. In ieder geval, zoek iets wat afleiding geeft en dat je tenminste niet continu aan haar denkt.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 16:09 schreef Stefka het volgende:
@Bartinhoo, lekker alleen in het weekend terug naar je ouders gaan dan (en zelfs dat misschien langzaam een beetje afbouwen). Je ouders hebben er ook weinig aan als je telkens niet goed in je vel zit.

[..]


Ja, tenminste, de eerste dagen tot ongeveer 2 weken daarna wel. Was echt ellendig en inderdaad alles herinnerde aan haar. Het is niks om je voor te schamen hoor dat je dat doet (maar houd het toch maar voor jezelf bij je directe sociale omgeving ). Het goede nieuws is dat dat na een paar dagen minder wordt en dat dat steeds verder afbouwt.

Ik weet niet hoe lang de relatie duurde en hoe close jullie waren, maar probeer je zelfstandige leven weer een beetje op de rails te zetten de komende weken. Zeker de eerste dagen is het hele idee van alleen zijn sowieso wennen, neem daar ook zeker de tijd voor om aan te wennen. Zorg wel dat je ook in deze dagen genoeg afleiding hebt door bijvoorbeeld vrienden op te zoeken, en als je daar geen behoefte aan hebt, ga dan bijvoorbeeld een serie downloaden en kijken. In ieder geval, zoek iets wat afleiding geeft en dat je tenminste niet continu aan haar denkt.

Afgelopen zondag is het uitgegaan en komende zondag zouden we een jaar samenzijn. Ik was altijd heel erg close naar haar toe, ze was m'n leven en ik dacht altijd aan haar dus het zal nog wel ff duren voordat dit over is.

Belangrijk detail is dat ik al eerder een jaar met haar samen ben geweest, dit is eind 2006 uitgegaan en ik zie nu een precies proces zichzelf herhalen. Het erge is dat ik haar nooit volledig los heb kunnen laten tot we weer bij elkaar zijn gekomen.
Enige verschil is wel dat we nu met een goede verstandhouding uit elkaar zijn in plaats van de oorlog die we destijds hadden.

Morgen ga ik weer werken, wellicht met heel de dag de gedachten bij haar. We zouden zaterdagavond vieren dat we een jaar samen zouden zijn, maar er staat ook een personeelsfeest gepland die avond... ik weet niet of ik er naartoe moet gaan of niet. Het zal zo dubbel zijn die avond.

Ja dat is misschien wel beter om het naar mijn ouders terug gaan langzaam af te bouwen..
Anderzijds vinden zij het wel erg leuk als ik niet de hele week weg ben, en is het een rustige plek om even mijn studieachterstand in te halen en het leven is er gratis, dat zijn de voordelen

Keerzijde is inderdaad dat ik nu voor de tweede achtereenvolgende dag thuis ben en ze zit gewoon nog ZO veel in mijn hoofd, en dat terwijl het vandaag op de kop af al 5 (!) maanden uit is, waarvan de laatste 3 maanden amper tot geen contact...

Neo-mullen, wat jij hebt is echt niet raar hoor! Ik heb nu zelfs nog dat wanneer mijn hoofd vol zit met gedachtes over haar dat ik de auto pak en langs een paar plekjes in de buurt rij die speciaal voor ons waren...

Het doet nu zelfs soms nog meer pijn dan een paar maanden geleden, omdat ik nu vrijwel zeker weet dat ik niet meer in haar gedachten voorkom. Nog altijd vind ik het moeilijk te begrijpen dat ze zo makkelijk afscheid kon nemen en heb soms nog steeds de domme hoop dat ze na een lange periode van geen contact tot een mindswitch komt en het weer wil proberen..

3 weken geleden had ze een nieuwe telefoon, en ze pingde gewoon hoi... Ik meteen helemaal blij, en probeerde ingetogen een normaal spontaan gesprek te beginnen. Maar meteen was het weer trekken aan een dood paard en stelde ik vragen waarop zij korte zakelijke antwoorden gaf..

Zeg dan niks...

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 20:12 schreef Bartinhoo het volgende:

Het doet nu zelfs soms nog meer pijn dan een paar maanden geleden, omdat ik nu vrijwel zeker weet dat ik niet meer in haar gedachten voorkom.

Hee ja, dat heb ik ook. Dan steekt het en zo. Maar het is wel zo dat elke keer als ik een dergelijke gewaarwording heb, dat het dan in eens zwaar klote is, maar daarna in eens omslaat in vreugde, of in ieder geval een positief gevoel met de wetenschap dat ik het me een maand of twee al gerealiseerd heb dat het niks meer gaat worden.

Het zijn telkens die steken die me even kut laten voelen, alleen de frequentie neemt gestaag af en de momenten waarop ik blij ben zijn er steeds meer. Het is enkel in de ochtend nog altijd ff doorbijten.

Ik kreeg gister nog een kort mailtje met een vraag. Die heb ik beantwoord maar verder heb ik er niks meer over gehoord. Ik vind het maar raar dat ze wel telkens contact op zoekt maar telkens kort af is.

Mja die vreugde komt er bij mij helaas niet achteraan...

Heeft er denk ik mee te maken, dat ik tijdens de relatie niets anders deed dan twijfelen en twijfelen...
Ik had haar met een beetje inzet gemakkelijk kunnemn behouden, ze heeft zo veel voor me over gehad..
Ben arrogant en zelfzuchtig geweest en ik dacht dat ik zoveel waard was voor haar dat ik haar zelfs met egoistisch en ongeinteresseerd gedrag wel zou behouden.. Heb constant de grens opgezocht, en als ik mijzelf in een situatie bevond die de mogelijkheid gaf deze grenzen te overschrijden dan deed ik dat zonder twijfel..
Ze vond mij toch zo super, en zou toch nooit bij me weggaan denk ik... was nogal naief...

Nog altijd mis ik haar, en soms zit ik wel eens met mijn telefoon in mn handen om haar zomaar eens op te bellen of te sms' en, maar ik durf het niet...
Weet echt absoluut niet wat haar reactie zal zijn. Wordt ze boos? Gaat ze me uitlachen? Is ze opgelucht en wil ze ook met mij afspreken?

Heb via vakantie een mooie leuke meid die het wel in mij ziet zitten ontmoet namelijk, en daar inmiddels pagina' s vol aan krabbels volgeschreven.. Voel verder niet veel voor haar, maar een beetje vrouwelijke aandacht kan ik de laatste tijd wel gebruiken... Misschien denkt mijn ex daardoor dat ik alweer met een nieuw meisje bezig ben, en dat mijn woorden over hoe graag ik haar terug wou eigenlijk niets voorstelden aangezien ik een maand later al ben begonnen met hyven met die meid...

Hmm ja ik zie het. Je bent nog steeds een beetje in het verleden aan het leven over een aantal dingen. Ik herken het wel hoor, doe ik ook, maar wat heeft het voor nut. Je weet wat je gedaan hebt en waar dat toe geleid heb, dan weet je nu in het vervolg ook wat je anders moet doen.

Arrogant, zelfzuchtig, egoistisch etc. Dat weten we intussen wel en jij des te beter. Al vaak gelezen en dat was twee maanden geleden ook al zo. Goede zelfreflectie. Maar je komt geen steek vooruit jij.

Ik denk ook voortdurend terug en wat ik allemaal fout heb gedaan, maar uiteindelijk leef ik in het hier en nu. Ik weet totaal niet wat ik aan het doen ben en waar ik naar toe ga. Ik kloot maar wat aan en ik snap helemaal geen fuck meer van het leven en al die dingen. Ik loop te piekeren en te vloeken over mijn ex en dat ik haar mis, maar de tijd gaat steeds maar verder.

Feit blijft dat het uit is, dat het nooit meer wat gaat worden en dat ik nu in het verdomhoekje zit bij mijn ex.

Desalniettemin komt zij in eens met berichtjes waar ik geen kloot aan heb of wat ik er mee moet. Mooi, ze mist me, ze is nog geïnteresseerd in me, zoekt contact maar houdt net zo goed de boot af.
Wat moet ik er mee? Geen idee en ik doe er niks mee. Ik wacht rustig af en ik ga door met mijn leven. Uiteindelijk maakt het toch niks meer uit, want ik kan me ook die ene ex van een aantal jaren terug herinneren, en daar heb ik heul geen contact meer mee, die spreek ik nooit meer, maar ook dat boeit me niks, het doet geen pijn, terwijl het destijds mijn beste vriendje was.

Wat ik hiermee wil zeggen weet ik ook niet, maar waar het om gaat is dat je op een gegeven moment, in ieder geval ik, begint te realiseren van "waar gaat het in godsnaam nog over?!"

Je ex is al een half jaar uit je leven, je hebt er geen hoogte meer van, zij zit ook niet stil maar daar hoor je niks meer van, die is je al lang vergeten of wat dan ook, het boeit niet meer.
En dan bedenken dat je weer bij elkaar terug komt? Hell no. Dat gaat nooit meer gebeuren.

En dat is kut en klote en dat heeft tijd nodig om je daar over heen te zetten en dat gemis te aanvaarden. Maar de tijd gaat door en niemand die jou helpt om je over je zorgen heen te zetten, want dat moet je zelf doen.

Ik kan ook niet meer over de schouders van mn ex gaan huilen. Dus ik ga vooruit. En elke keer dat ik een mailtje krijg van haar, zie ik wel weer verder, want ik heb zo het idee dat ze me enorm mist en spijt heeft van het uitmaken. Maar dat is haar zorg. En ik zie wel wat er uit vloeit in de toekomst.

Maar voor nu sta ik er alleen voor en ben ik alleen en is er niemand anders dan ik zelf. En ik begin het steeds leuker te vinden.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 00:00 schreef Bartinhoo het volgende:
Ik merk nu echt een enorm verschil in mijn mood wanneer ik thuis of op mijn kamer in amsterdam ben...
Ben daar echt veel de laatste tijd, en het wennen aan het leventje daar gaat verbazingwekkend goed en het bevalt echt super... Veel sociale activiteiten / sport/ werk etc etc...

Nu bijna 2 weken niet thuis geweest en mn ouders vonden het leuk als ik weer eens naar huis kwam om te eten.. Vannacht slaap ik dus weer ff thuis, en merk direct dat ik een terugval heb...

Heb met mijn stomme kop al haar sms' jes weer terug gelezen, en waar ik eindelijk had geaccepteerd dat er een enorme afstand is tussen ons, vind ik het nu weer een heel raar besef dat we elkaar nooit meer spreken...

Alle dingen als jij bent mijn alles, ik zal het nooit uitmaken, heb nog nooit zoveel voor iemand gevoeld etc ga ik nu weer serieus nemen en denken zit er ergens niet nog een kans... Het antwoord is nee en normaal kan ik het accepteren maar hier thuis lukt dat nog steeds niet

Of je wist die rommel gewoon uit je telefoon.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 23:43 schreef goofy_goober het volgende:

[..]

Of je wist die rommel gewoon uit je telefoon.

Dat dus, dat heb ik ook gelijk gedaan. Dat je die shit nog in je telefoon laat staan. Dan wil je ook gewoon niet loslaten. Dan doe je ook gewoon je best niet. Sorry...

Heb m'n inbox toevallig gewist een paar dagen voor het uitging. Alles staat wel op m'n pc.
Verder ben ik ook zo iemand die heeeeeeel moeilijk afstand van dingen kan doen. Zeker als het spulletjes zijn die met haar te maken hebben.
Haar foto op m'n bureau lacht ook nog steeds naar me

Ik gooi niks weg, behalve smsjes. Niet omdat ik haar niet wil loslaten, maar omdat het een deel van mijn leven heeft uitgemaakt. Het zit bijna allemaal in een doos en staat ergens weg gepropt, maar weggooien doe ik niet.

Dat klinkt wel bekend ja, toen mijn vriendin net weg was kostte het me moeite haar kussensloop te wassen, die had haar geur nog zo enorm. Dan vind je een kam met haar haren er in.
Ik heb alleen wel het geluk dat we, na een maand uit elkaar weer goed met elkaar omgaan.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 23:56 schreef De_Melkboer het volgende:
Dat klinkt wel bekend ja, toen mijn vriendin net weg was kostte het me moeite haar kussensloop te wassen, die had haar geur nog zo enorm. Dan vind je een kam met haar haren er in.
Ik heb alleen wel het geluk dat we, na een maand uit elkaar weer goed met elkaar omgaan.

Boh ik heb precies hetzelfde met haar kussensloop...
Wel een fijn topic trouwens, weten dat je niet alleen bent

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 23:56 schreef MOD het volgende:
Ik gooi niks weg, behalve smsjes. Niet omdat ik haar niet wil loslaten, maar omdat het een deel van mijn leven heeft uitgemaakt. Het zit bijna allemaal in een doos en staat ergens weg gepropt, maar weggooien doe ik niet.

Ik heb ook nog wat prullaria, MSN gesprekken en foto's, maar dat heb ik allemaal diep weggestopt. Mails en sms'jes heb ik allemaal weggegooid. Wat heb je eraan om die zooi op je telefoon te laten staan, of in je inbox? Fijn hoor, om terug te lezen dat ze zoveel van je houdt en je nooit laat gaan... yeah right. Dan wil je gewoon de waarheid niet inzien.

Voor iedereen een oppeppertje:

Mja het is ook wel stom dat ik die sms' jes nog niet had weggegooid...

Verder overal afstand van genomen, uit msn, hyves geblokkeerd, etc etc maar tot nu toe heb ik het altijd op een bepaalde manier fijn gevonden om een bevestiging te lezen van het feit dat ze me in ieder geval OOIT wel leuk heeft gevonden...

Je hebt er helemaal geen fuck aan zie ik nu in door jullie posts, en de rebound die komt met de gedachte dat ze nu niets meer voor me voelt is veel zwaarder dan de goede gevoelens die het lezen van die sms' jes met zich meebrengt... Heb ze net dan ook met mijn in mn hart allemaal uit mn telefoon gegooid, met haar nummer erachteraan

Hoop dat ik het nu eindelijk echt helemaal af kan gaan sluiten... Al lijkt het nu niet echt zo, maar over het algemeen gaat het wel al iets beter. Heb hiervoor 3 super weken gehad, alleen nu weer ff 3 daagjes een dip. Het zal er wel bijhoren allemaal...

Haar foto's, dingetjes die ik heb gekregen etc. heb ik ook niet weggegooid. We hebben ook geen ruzie. Maar als je smsjes e.d. op je mobiel hebt staan dan ben je geneigd om dat weer terug te lezen. Daardoor kun je niet loslaten. Heb daarom ook haar nummer verwijderd. Geen zin om in een emotionele bui haar te smsen

Haar nummer verwijderen ga ik niet doen. Simpelweg omdat ik hoop dat we na verloop van tijd gewoon een vriendschappelijke band kunnen behouden zoals die voor onze relatie ook was.

Verder zou het geen nut hebben: ze heeft al 5 jaar hetzelfde nummer en die zit intussen behoorlijk in m'n hoofd geprent

Zucht ik heb ook weer een heerlijke terug val mijn ex heeft gister Facebook aangemaakt en ik was dom genoeg om de invite te accepteren.. Zie je gelijk 100 berichten van jongens en BOEM. Ik was sacho.

Toen heb ik daar met haar over gepraat maar dat hielp dus ook niet echt, ik begin steeds meer het gevoel te hebben dat ik 3 jaar heb weg gegooid, dat ze niet helemaal zuivere koffie was naar mij toe..

Het voordeel van bovenstaande is wel dat ik haar nu dus daar verwijderd heb en er voor gezorgd heb dat ze geen contact meer met me kan opnemen.. Dit heb ik haar ook duidelijk gemaakt dat ik dit niet meer wil.

Misschien heb ik zelf de relatie wel verpest, (zo voelt het). Maar dit moet ik ook niet meer doen.

Ik ben een vakantie aan het plannen in me eentje naar een plek waar ik onwijs graag heen wil. Ik ga juist alleen om nieuwe mensen te leren kennen daar, en om wat beter te leren om op mezelf te zijn. Verder heb ik onze gezamenlijke vrienden verteld dat ik geen contact meer wil, ook niet meer met hun. Het is echt tijd voor een nieuw hoofdstuk in me leven .. Ik ben zelfs opzoek naar een nieuw huis.

Zucht, het is tijd om te stoppen met mezelf zielig te vinden en gewoon verder te gaan met me leven .

Ik keek net oude foto's terug van mij en mijn ex. Het doet me weinig meer.. het lijkt eigenlijk net alsof hij dood is. Ik heb hem bijna 3 maanden niet meer gezien. Ik leef mijn leven weer alsof mijn ex nooit heeft bestaan.

Ik blijf het wel raar vinden. Je bent zó close met iemand voor een lange tijd, en van de één op de andere dag ging het uit en heb ik hem nooit meer gezien.

Ik voel me prima, liefdesverdriet heeft echt gewoon tijd nodig.

Ik heb vandaag voor het eerst een gevoel gehad dat ik er echt overheen aan het raken ben. De scherpe randjes zijn er van af en ik kan met iemand praten waar ik me heel gemakkelijk bij voel. Als of ik mijn ex niet meer nodig heb. Ik blijf haar wel missen en dergelijk, maar ik begin me steeds meer te realiseren dat het leven door gaat. En dat elke stap die ik verder van haar afneem, dat zij die wellicht al veel eerder genomen heeft en dus er al helemaal mee klaar is.

Het heeft voor mij geen zin meer om me er kut over te voelen. Ik heb echt het idee dat het gewoon klaar is. Jammer, kut, het doet pijn om nu voor het eerst de stap bewust te durven nemen om het als afgesloten te zien en voelen, maar die herinneringen van toen waren van toen.

Ik mis haar nog steeds heel erg als maatje, omdat ik toch wel het idee heb dat we een prima band kunnen ontwikkelen, al vraag ik me af of dat er ooit van gaat komen, maar tegelijkertijd maakt het me niet zo veel meer uit. Ik ben vrijgezel en sta op deze aarde om er wat moois van te maken.

Ik ben al een keer gelukkig geweest en ik weet hoe het voelde en dat dat net zo goed weer zou kunnen gebeuren.

Het weggooien van spullen, nummers en dergelijk vind ik té symbolisch. Als of je daarmee de pijn verzacht. Het verleden kan je niet wegdoen als of het nooit gebeurd is, je kan het hooguit achter je laten.

Ik baal er van dat ik komende vrijdag voor me zelf alleen een kaartje voor lowlands moet kopen omdat dát het gene was wat voor ons samen wel een van de hoogtepunten was. Maar ach. Het leven gaat door en tegen die tijd maakt het me toch niet meer uit.

Sjah, misschien kom ik er morgen weer op terug, misschien ook niet. Ik weet het niet. Pijn blijft het voorlopig doen maar ik heb het voor mijn gevoel nu toch eindelijk echt een plekje gegeven.

Het is niet meer dan een herinnering.

Ik zie dat iedereen het telefoonnummer weggooit. Weten jullie dat niet uit het hoofd ofzo?

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:24 schreef MOD het volgende:
Ik heb vandaag voor het eerst een gevoel gehad dat ik er echt overheen aan het raken ben. De scherpe randjes zijn er van af en ik kan met iemand praten waar ik me heel gemakkelijk bij voel. Als of ik mijn ex niet meer nodig heb. Ik blijf haar wel missen en dergelijk, maar ik begin me steeds meer te realiseren dat het leven door gaat. En dat elke stap die ik verder van haar afneem, dat zij die wellicht al veel eerder genomen heeft en dus er al helemaal mee klaar is.

Het heeft voor mij geen zin meer om me er kut over te voelen. Ik heb echt het idee dat het gewoon klaar is. Jammer, kut, het doet pijn om nu voor het eerst de stap bewust te durven nemen om het als afgesloten te zien en voelen, maar die herinneringen van toen waren van toen.

Ik mis haar nog steeds heel erg als maatje, omdat ik toch wel het idee heb dat we een prima band kunnen ontwikkelen, al vraag ik me af of dat er ooit van gaat komen, maar tegelijkertijd maakt het me niet zo veel meer uit. Ik ben vrijgezel en sta op deze aarde om er wat moois van te maken.

Ik ben al een keer gelukkig geweest en ik weet hoe het voelde en dat dat net zo goed weer zou kunnen gebeuren.

Het weggooien van spullen, nummers en dergelijk vind ik té symbolisch. Als of je daarmee de pijn verzacht. Het verleden kan je niet wegdoen als of het nooit gebeurd is, je kan het hooguit achter je laten.

Ik baal er van dat ik komende vrijdag voor me zelf alleen een kaartje voor lowlands moet kopen omdat dát het gene was wat voor ons samen wel een van de hoogtepunten was. Maar ach. Het leven gaat door en tegen die tijd maakt het me toch niet meer uit.

Sjah, misschien kom ik er morgen weer op terug, misschien ook niet. Ik weet het niet. Pijn blijft het voorlopig doen maar ik heb het voor mijn gevoel nu toch eindelijk echt een plekje gegeven.

Het is niet meer dan een herinnering.

Dat is goed om te horen hoop dat je dit gevoel steeds vaker krijgt.

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:34 schreef Male23 het volgende:
Ik zie dat iedereen het telefoonnummer weggooit. Weten jullie dat niet uit het hoofd ofzo?

Zie mijn laatste comment

OT: vandaag voor het eerst weer gewerkt sinds het over is. Het ging redelijk als ik onder de collega's of klanten bezig was, maar zodra ik in m'n eentje iets moest gaan doen dat langer dan 5 minuten duurde was het weer verdriet
Vandaag de eerste dag dat ik maar 1 keer ff heb moeten huilen... hopelijk blijft het hierbij. Ben wel bang voor terugvallen.
Wil zo ontzettend graag weer goed contact met haar.

is nu iets meer dan een week uit. nog steeds kut, want moet het alleen zien te verwerken. kan er met niemand over praten. vrienden zat, maar die zitten niet op me te wachten in deze bui. en die vrienden die me wél steunen, wonen 100en km's ver weg >.>
ouders kan ik ook niks mee, die lopen zichzelf nu ook al allemaal dingen te verwijten waardoor het nu uit is.
heb nog contact met mn ex via msn. zij is er al zo goed als overheen, ik nog lang niet. daarentegen loopt ze nu bij me te janken dat t niet goed gaat met vrienden van haar qua gezondheid. daar zit ik dus ff niet op te wachten. ik ken die lui allereerst al niet en dan ook nog bij mij zeuren terwijl ik nog genoeg tussen ons te verwerken heb en behoorlijk in de knoop zit met mezelf.

meh....

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:43 schreef Suigetsu het volgende:
is nu iets meer dan een week uit. nog steeds kut, want moet het alleen zien te verwerken. kan er met niemand over praten. vrienden zat, maar die zitten niet op me te wachten in deze bui. en die vrienden die me wél steunen, wonen 100en km's ver weg >.>
ouders kan ik ook niks mee, die lopen zichzelf nu ook al allemaal dingen te verwijten waardoor het nu uit is.
heb nog contact met mn ex via msn. zij is er al zo goed als overheen, ik nog lang niet. daarentegen loopt ze nu bij me te janken dat t niet goed gaat met vrienden van haar qua gezondheid. daar zit ik dus ff niet op te wachten. ik ken die lui allereerst al niet en dan ook nog bij mij zeuren terwijl ik nog genoeg tussen ons te verwerken heb en behoorlijk in de knoop zit met mezelf.

meh....

Leef met je mee. De vrienden van mij die me echt steunen wonen in mijn situatie ook verder dan 100km van me vandaan. M'n ouders hebben me wel geholpen, heb goed met ze gepraat en ze hebben hun hulp aangeboden.
In mijn geval loopt m'n ex ook een stuk voor op het verwerken, maar dat is altijd bij degene die er een punt achter zet...

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:39 schreef Neo-Mullen het volgende:

[..]

Wil zo ontzettend graag weer goed contact met haar.

Dat zou ik in principe ook willen maar voor nu doet het nog te veel pijn, terwijl zij sporadisch contact aan het zoeken is op de voorzichtige manier. Ik snap er niks van. Misschien mist ze me, misschien heeft ze behoefte aan mijn contact, ik wil het voorlopig niet.

Ik wil het enkel als zij mij terug wilt (ja ik heb het een plekje gegeven maar ik zou haar nog steeds terug willen) maar ain't gonna happen dus ik ga daar niet op wachten.

Doet pijn en je krijgt toch niet te horen wat je wilt horen dus contact moet je niet willen nu. Lekker doen met waar je bezig bent en je er overheen zetten.

@suigetsu;

Afkappen dat contact. Zeggen dat ze maar even door de grond kan zakken met dr probleempjes en dat je daar geen behoefte aan heb. Lijkt mij behoorlijk verrot als zij dat bij mij kwam doen. Daar heb je niks aan.

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:58 schreef MOD het volgende:

[..]
@suigetsu;

Afkappen dat contact. Zeggen dat ze maar even door de grond kan zakken met dr probleempjes en dat je daar geen behoefte aan heb. Lijkt mij behoorlijk verrot als zij dat bij mij kwam doen. Daar heb je niks aan.

komt nog wat bij >.> nu wil ze ook nog lopen discussiëren over wie t nu zwaarder heeft. "ik zit met vrienden die bla bla bla hebben en bla bla bla, maar kennelijk is dat minder ernstig" welk woord van hier heb ik geen zin in, want zit nog teveel met andere dingen begrijpt dat mens niet >.> kan hier echt niet tegen, maar kan haar ook niet zo wegtiefen uit mn msn en zo. zo zwak ben ik dan ook wel weer

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:34 schreef Male23 het volgende:
Ik zie dat iedereen het telefoonnummer weggooit. Weten jullie dat niet uit het hoofd ofzo?

Ik was zo gewend dat ze in mijn laatste oproepen/laatste contactpersonen stond dat ik nooit de moeite heb genomen om het nummer in mijn hoofd te prenten. En ik ben heeeeel erg vergeetachtig. Heel erg :/ Heeft jaren geduurd voordat ik mijn bankrek.nr uit mijn hoofd wist

quote:

Op woensdag 24 november 2010 21:43 schreef Suigetsu het volgende:
is nu iets meer dan een week uit. nog steeds kut, want moet het alleen zien te verwerken. kan er met niemand over praten. vrienden zat, maar die zitten niet op me te wachten in deze bui. en die vrienden die me wél steunen, wonen 100en km's ver weg >.>
ouders kan ik ook niks mee, die lopen zichzelf nu ook al allemaal dingen te verwijten waardoor het nu uit is.
heb nog contact met mn ex via msn. zij is er al zo goed als overheen, ik nog lang niet. daarentegen loopt ze nu bij me te janken dat t niet goed gaat met vrienden van haar qua gezondheid. daar zit ik dus ff niet op te wachten. ik ken die lui allereerst al niet en dan ook nog bij mij zeuren terwijl ik nog genoeg tussen ons te verwerken heb en behoorlijk in de knoop zit met mezelf.

meh....

Blokkeren + verwijderen die handel. Dat is de enige remedie. Hoe minder last je hebt van haar, des te sneller je aan het verwerkingsproces kan beginnen.

quote:

Op maandag 22 november 2010 21:41 schreef Neo-Mullen het volgende:
Wat bedoelen mensen toch altijd met Karma? Wat is dat

Je moet het zo zien.
Het ging uit met mijn ex
Zij kreeg pfeifer
Karma's a bitch

quote:

Op donderdag 25 november 2010 00:16 schreef ArcticBlizzard het volgende:

[..]

Je moet het zo zien.
Het ging uit met mijn ex
Zij kreeg pfeifer
Karma's a bitch

Niet als Karma Michelle heet.

Goh, gister ging het zo klote omdat ik haar echt achter me had gelaten en besloten had (zoals ik al aangaf) verder geen contact meer met haar of gezamelde vrienden te hebben..

Krijg ik ineens contact met een oude scharrel die ook weer vrijgezel is.. Gelijk heel de avond leuk contact en nu laat ik het even rusten maar de aandacht voelt lekker ..

Ik werd een stuk vrolijker wakker !

Halloo!

Ik snap niet dat de meeste altijd meteen een nieuwe vriendin willen.Ik moet zeggen ik vermaak me prima zonder. Natuurlijk zou ik ook wel naast iemand wakker willen worden maar de laatste tijd gaat het eigenlijk prima. Heb haar de 15e wel een sms'je gedaan om haar veel plezier te wensen bij een concert waar ze heen ging en heb haar daarvoor niet meer gesproken hoor was een sms'je na 2 maanden geen contact of iets.

Niks op terug gekregen maar dat doet er ook niet toe vind ik. Ik ben er bijna zo goed als over heen.
Ga lekker me eigen gangetje en doe me ding en daar heb ik niet echt een partner bij nodig.

Vandaag maar voorgesteld om al het contact af te kappen. We hadden ongeveer om de 2 dagen contact via de sms en 1 keer in de week via een belletje. Vandaag haar gevraagd of ze al klaar was voor een relatie, maar dat is zeker niet en ze wil alleen voor mij gaan als ze zich 100% kan geven. Dus ik voorgesteld om te stoppen met alles en dat wil ze echt niet. Echt heel kak dit, wat moet ik nu?

quote:

Op woensdag 24 november 2010 16:56 schreef melanie_x het volgende:
Ik keek net oude foto's terug van mij en mijn ex. Het doet me weinig meer.. het lijkt eigenlijk net alsof hij dood is. Ik heb hem bijna 3 maanden niet meer gezien. Ik leef mijn leven weer alsof mijn ex nooit heeft bestaan.

Ik blijf het wel raar vinden. Je bent zó close met iemand voor een lange tijd, en van de één op de andere dag ging het uit en heb ik hem nooit meer gezien.

Ik voel me prima, liefdesverdriet heeft echt gewoon tijd nodig.

Toen ik eerst je berichtje las dacht ik "wat een naar idee, wat een boosheid "

Maar damn, je hebt gelijk. Zo veel met die dame mee gemaakt, is het uit, en BAM je ziet of spreekt haar nooit meer. Als of ze fucking dood is. Echt bizar. Nu het bij mij ook allemaal over lijkt te zijn en ik mijn leven min of meer weer op de rails heb is dat echt heel raar om te bedenken. Dat je drie maanden in een illusie heb geleefd en nog zo veel hoop hebt en zo.

Ze is gewoon dood..

quote:

Op donderdag 25 november 2010 15:56 schreef Self-Catering het volgende:
Vandaag maar voorgesteld om al het contact af te kappen. We hadden ongeveer om de 2 dagen contact via de sms en 1 keer in de week via een belletje. Vandaag haar gevraagd of ze al klaar was voor een relatie, maar dat is zeker niet en ze wil alleen voor mij gaan als ze zich 100% kan geven. Dus ik voorgesteld om te stoppen met alles en dat wil ze echt niet. Echt heel kak dit, wat moet ik nu?

Is dit een ex waar je het over hebt?

quote:

Op donderdag 25 november 2010 17:05 schreef goofy_goober het volgende:

[..]

Is dit een ex waar je het over hebt?

Ja, je zal je wel afvragen euhh.. De manier waarop het uit gegaan is, is echt heel ruk: Niet vreemdgaan, geen ruzies.. Gewoon 1 op andere dag had ze twijfels en wist ze niet wat ze wilde.

Jij wil toch geen contact, wat heeft zij nu nog te willen?

quote:

Op donderdag 25 november 2010 17:30 schreef goofy_goober het volgende:
Jij wil toch geen contact, wat heeft zij nu nog te willen?

Niets, geeft alleen aan dat ze nog om mij geeft. Naja, we zien wel.

Ik heb er ook last van (en grotendeels gehad hoop ik). Dat terwijl we niet eens een echte relatie hadden eigenlijk, maar alles met gewone vriendschap is begonnen (vriendin van een beste vriend, dus afblijven ). Toen die relatie stuk liep, is onze vriendschap juist wat sterker geworden. Van een echte relatie is het nooit gekomen.

Ze is een hele mooie meid en komt heel spontaan en lief over. Echt het type meisje waar iedere man wel op valt. Ik heb nog nooit diepe gevoelens voor iemand gehad, en ik dacht ook niet echt verliefd te zijn op haar, maar dat ligt blijkbaar toch iets anders nu ze weg is. Ik zet het hele verhaal hier maar niet neer, want ik schijn het volgens haar allemaal totaal niet begrijpen. Ze is volgens mij echt razend op me, maar dat raakt me niet eens. Het is meer het gevoel dat ze weg is. Toch geeft dat aan de andere kant wel een gevoel van bevrijding en opluchting.

Wel leuk om te lezen dat fase 2 (uit je dak gaan) blijkbaar meer voor komt. Ze is namelijk direct aan allerlei onenightstands begonnen met mannen als ik haar moet geloven, inclusief met m'n broertje. Ik heb daar zelf juist nooit behoefte aan gehad, ook nu niet.

[ Bericht 1% gewijzigd door Matel op 25-11-2010 23:30:56 ]

Ik mis de clue geloof ik. Jullie had geen relatie maar om de één of andere reden is ze toch laaiend op je... Want?

Hmm, klopt. Ik heb een gedeelte weggehaald, blijkbaar iets teveel Ze zei dat ze net als ik geen relatie wilde, maar achteraf bleek dat ze juist wel graag wilde. Ze eiste op een gegeven moment dat ik een relatie met haar nam, of alles was voorbij (wat wel te begrijpen valt). Mijn keuze in deze laat zich raden. Ik zeg niet dat ik spijt heb van mijn keuze, maar wel van hoe alles is gelopen. Ze heeft het gevoel gehad dat ik een spelletje met haar speelde, maar ik was me er echt niet van bewust, pas toen het te laat was. Ik heb waarschijnlijk gewoon een plaat voor m'n kop gehad en had alles al veel eerder af moeten kappen.

[ Bericht 9% gewijzigd door Matel op 25-11-2010 23:51:25 ]

Goeie keuze, als ik het zo hoor. Iemand die eerst eist dat je een relatie neemt met haar en dat het over is als je het niet doet (emotionele chantage heet dat) en daarna flipt als je het niet doet? Opzouten.

Emotionele chantage? Dat is eerder iemand een keuze voorleggen. Zo gaat het altijd toch? Door/verder gaan of kappen en alles is klaar.

Mijn ex vraagt me om een gunst.. Hmm what to do.....