De kunst van het loslaten van je ex #129

Wat bedoelen mensen toch altijd met Karma? Wat is dat

Alles wat je doet wordt op een gegeven moment terug gekopt naar jou.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Karma

De link lijkt dood maar die doet het straks vast wel weer.

quote:

Op maandag 22 november 2010 21:50 schreef MOD het volgende:
Alles wat je doet wordt op een gegeven moment terug gekopt naar jou.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Karma

De link lijkt dood maar die doet het straks vast wel weer.

Gerechtigheid noem ik dat... maar waarom noemt iedereen dat een bitch? Is toch mooi dat iedereen krijgt wat hij/zij verdient?

Gerechtigheid is meer iets waar je zelf voor staat of voor zorgt, of laat gebeuren. Karma overkomt je gewoon. Als het om gerechtigheid ging, was mijn ex een bitch. In dit geval is het Karma. Maar daar moet je in geloven.

Ik merk nu echt een enorm verschil in mijn mood wanneer ik thuis of op mijn kamer in amsterdam ben...
Ben daar echt veel de laatste tijd, en het wennen aan het leventje daar gaat verbazingwekkend goed en het bevalt echt super... Veel sociale activiteiten / sport/ werk etc etc...

Nu bijna 2 weken niet thuis geweest en mn ouders vonden het leuk als ik weer eens naar huis kwam om te eten.. Vannacht slaap ik dus weer ff thuis, en merk direct dat ik een terugval heb...

Heb met mijn stomme kop al haar sms' jes weer terug gelezen, en waar ik eindelijk had geaccepteerd dat er een enorme afstand is tussen ons, vind ik het nu weer een heel raar besef dat we elkaar nooit meer spreken...

Alle dingen als jij bent mijn alles, ik zal het nooit uitmaken, heb nog nooit zoveel voor iemand gevoeld etc ga ik nu weer serieus nemen en denken zit er ergens niet nog een kans... Het antwoord is nee en normaal kan ik het accepteren maar hier thuis lukt dat nog steeds niet

Alles wat ik doe, doet me aan haar denken.
Zojuist een stuk gewandeld met de hond en dat was precies hetzelfde stuk wat ik met haar voor het laatst heb gewandeld. Bij elk plekje nadenkend over wat we daar zeiden en wat we deden. Soms zelf zachtjes hardop zeggend herhaal ik op sommige plekjes wat ik daar tegen haar zei.

Zijn dit bekende dingen voor sommigen van jullie?

M'n leven staat zowat stil, ik leef alleen nog maar in de tijd dat we samen waren... Bang voor verandering, bang voor de toekomst.

@Bartinhoo, lekker alleen in het weekend terug naar je ouders gaan dan (en zelfs dat misschien langzaam een beetje afbouwen). Je ouders hebben er ook weinig aan als je telkens niet goed in je vel zit.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 15:08 schreef Neo-Mullen het volgende:
Zijn dit bekende dingen voor sommigen van jullie?

M'n leven staat zowat stil, ik leef alleen nog maar in de tijd dat we samen waren... Bang voor verandering, bang voor de toekomst.

Ja, tenminste, de eerste dagen tot ongeveer 2 weken daarna wel. Was echt ellendig en inderdaad alles herinnerde aan haar. Het is niks om je voor te schamen hoor dat je dat doet (maar houd het toch maar voor jezelf bij je directe sociale omgeving ). Het goede nieuws is dat dat na een paar dagen minder wordt en dat dat steeds verder afbouwt.

Ik weet niet hoe lang de relatie duurde en hoe close jullie waren, maar probeer je zelfstandige leven weer een beetje op de rails te zetten de komende weken. Zeker de eerste dagen is het hele idee van alleen zijn sowieso wennen, neem daar ook zeker de tijd voor om aan te wennen. Zorg wel dat je ook in deze dagen genoeg afleiding hebt door bijvoorbeeld vrienden op te zoeken, en als je daar geen behoefte aan hebt, ga dan bijvoorbeeld een serie downloaden en kijken. In ieder geval, zoek iets wat afleiding geeft en dat je tenminste niet continu aan haar denkt.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 16:09 schreef Stefka het volgende:
@Bartinhoo, lekker alleen in het weekend terug naar je ouders gaan dan (en zelfs dat misschien langzaam een beetje afbouwen). Je ouders hebben er ook weinig aan als je telkens niet goed in je vel zit.

[..]


Ja, tenminste, de eerste dagen tot ongeveer 2 weken daarna wel. Was echt ellendig en inderdaad alles herinnerde aan haar. Het is niks om je voor te schamen hoor dat je dat doet (maar houd het toch maar voor jezelf bij je directe sociale omgeving ). Het goede nieuws is dat dat na een paar dagen minder wordt en dat dat steeds verder afbouwt.

Ik weet niet hoe lang de relatie duurde en hoe close jullie waren, maar probeer je zelfstandige leven weer een beetje op de rails te zetten de komende weken. Zeker de eerste dagen is het hele idee van alleen zijn sowieso wennen, neem daar ook zeker de tijd voor om aan te wennen. Zorg wel dat je ook in deze dagen genoeg afleiding hebt door bijvoorbeeld vrienden op te zoeken, en als je daar geen behoefte aan hebt, ga dan bijvoorbeeld een serie downloaden en kijken. In ieder geval, zoek iets wat afleiding geeft en dat je tenminste niet continu aan haar denkt.

Afgelopen zondag is het uitgegaan en komende zondag zouden we een jaar samenzijn. Ik was altijd heel erg close naar haar toe, ze was m'n leven en ik dacht altijd aan haar dus het zal nog wel ff duren voordat dit over is.

Belangrijk detail is dat ik al eerder een jaar met haar samen ben geweest, dit is eind 2006 uitgegaan en ik zie nu een precies proces zichzelf herhalen. Het erge is dat ik haar nooit volledig los heb kunnen laten tot we weer bij elkaar zijn gekomen.
Enige verschil is wel dat we nu met een goede verstandhouding uit elkaar zijn in plaats van de oorlog die we destijds hadden.

Morgen ga ik weer werken, wellicht met heel de dag de gedachten bij haar. We zouden zaterdagavond vieren dat we een jaar samen zouden zijn, maar er staat ook een personeelsfeest gepland die avond... ik weet niet of ik er naartoe moet gaan of niet. Het zal zo dubbel zijn die avond.

Ja dat is misschien wel beter om het naar mijn ouders terug gaan langzaam af te bouwen..
Anderzijds vinden zij het wel erg leuk als ik niet de hele week weg ben, en is het een rustige plek om even mijn studieachterstand in te halen en het leven is er gratis, dat zijn de voordelen

Keerzijde is inderdaad dat ik nu voor de tweede achtereenvolgende dag thuis ben en ze zit gewoon nog ZO veel in mijn hoofd, en dat terwijl het vandaag op de kop af al 5 (!) maanden uit is, waarvan de laatste 3 maanden amper tot geen contact...

Neo-mullen, wat jij hebt is echt niet raar hoor! Ik heb nu zelfs nog dat wanneer mijn hoofd vol zit met gedachtes over haar dat ik de auto pak en langs een paar plekjes in de buurt rij die speciaal voor ons waren...

Het doet nu zelfs soms nog meer pijn dan een paar maanden geleden, omdat ik nu vrijwel zeker weet dat ik niet meer in haar gedachten voorkom. Nog altijd vind ik het moeilijk te begrijpen dat ze zo makkelijk afscheid kon nemen en heb soms nog steeds de domme hoop dat ze na een lange periode van geen contact tot een mindswitch komt en het weer wil proberen..

3 weken geleden had ze een nieuwe telefoon, en ze pingde gewoon hoi... Ik meteen helemaal blij, en probeerde ingetogen een normaal spontaan gesprek te beginnen. Maar meteen was het weer trekken aan een dood paard en stelde ik vragen waarop zij korte zakelijke antwoorden gaf..

Zeg dan niks...

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 20:12 schreef Bartinhoo het volgende:

Het doet nu zelfs soms nog meer pijn dan een paar maanden geleden, omdat ik nu vrijwel zeker weet dat ik niet meer in haar gedachten voorkom.

Hee ja, dat heb ik ook. Dan steekt het en zo. Maar het is wel zo dat elke keer als ik een dergelijke gewaarwording heb, dat het dan in eens zwaar klote is, maar daarna in eens omslaat in vreugde, of in ieder geval een positief gevoel met de wetenschap dat ik het me een maand of twee al gerealiseerd heb dat het niks meer gaat worden.

Het zijn telkens die steken die me even kut laten voelen, alleen de frequentie neemt gestaag af en de momenten waarop ik blij ben zijn er steeds meer. Het is enkel in de ochtend nog altijd ff doorbijten.

Ik kreeg gister nog een kort mailtje met een vraag. Die heb ik beantwoord maar verder heb ik er niks meer over gehoord. Ik vind het maar raar dat ze wel telkens contact op zoekt maar telkens kort af is.

Mja die vreugde komt er bij mij helaas niet achteraan...

Heeft er denk ik mee te maken, dat ik tijdens de relatie niets anders deed dan twijfelen en twijfelen...
Ik had haar met een beetje inzet gemakkelijk kunnemn behouden, ze heeft zo veel voor me over gehad..
Ben arrogant en zelfzuchtig geweest en ik dacht dat ik zoveel waard was voor haar dat ik haar zelfs met egoistisch en ongeinteresseerd gedrag wel zou behouden.. Heb constant de grens opgezocht, en als ik mijzelf in een situatie bevond die de mogelijkheid gaf deze grenzen te overschrijden dan deed ik dat zonder twijfel..
Ze vond mij toch zo super, en zou toch nooit bij me weggaan denk ik... was nogal naief...

Nog altijd mis ik haar, en soms zit ik wel eens met mijn telefoon in mn handen om haar zomaar eens op te bellen of te sms' en, maar ik durf het niet...
Weet echt absoluut niet wat haar reactie zal zijn. Wordt ze boos? Gaat ze me uitlachen? Is ze opgelucht en wil ze ook met mij afspreken?

Heb via vakantie een mooie leuke meid die het wel in mij ziet zitten ontmoet namelijk, en daar inmiddels pagina' s vol aan krabbels volgeschreven.. Voel verder niet veel voor haar, maar een beetje vrouwelijke aandacht kan ik de laatste tijd wel gebruiken... Misschien denkt mijn ex daardoor dat ik alweer met een nieuw meisje bezig ben, en dat mijn woorden over hoe graag ik haar terug wou eigenlijk niets voorstelden aangezien ik een maand later al ben begonnen met hyven met die meid...

Hmm ja ik zie het. Je bent nog steeds een beetje in het verleden aan het leven over een aantal dingen. Ik herken het wel hoor, doe ik ook, maar wat heeft het voor nut. Je weet wat je gedaan hebt en waar dat toe geleid heb, dan weet je nu in het vervolg ook wat je anders moet doen.

Arrogant, zelfzuchtig, egoistisch etc. Dat weten we intussen wel en jij des te beter. Al vaak gelezen en dat was twee maanden geleden ook al zo. Goede zelfreflectie. Maar je komt geen steek vooruit jij.

Ik denk ook voortdurend terug en wat ik allemaal fout heb gedaan, maar uiteindelijk leef ik in het hier en nu. Ik weet totaal niet wat ik aan het doen ben en waar ik naar toe ga. Ik kloot maar wat aan en ik snap helemaal geen fuck meer van het leven en al die dingen. Ik loop te piekeren en te vloeken over mijn ex en dat ik haar mis, maar de tijd gaat steeds maar verder.

Feit blijft dat het uit is, dat het nooit meer wat gaat worden en dat ik nu in het verdomhoekje zit bij mijn ex.

Desalniettemin komt zij in eens met berichtjes waar ik geen kloot aan heb of wat ik er mee moet. Mooi, ze mist me, ze is nog geïnteresseerd in me, zoekt contact maar houdt net zo goed de boot af.
Wat moet ik er mee? Geen idee en ik doe er niks mee. Ik wacht rustig af en ik ga door met mijn leven. Uiteindelijk maakt het toch niks meer uit, want ik kan me ook die ene ex van een aantal jaren terug herinneren, en daar heb ik heul geen contact meer mee, die spreek ik nooit meer, maar ook dat boeit me niks, het doet geen pijn, terwijl het destijds mijn beste vriendje was.

Wat ik hiermee wil zeggen weet ik ook niet, maar waar het om gaat is dat je op een gegeven moment, in ieder geval ik, begint te realiseren van "waar gaat het in godsnaam nog over?!"

Je ex is al een half jaar uit je leven, je hebt er geen hoogte meer van, zij zit ook niet stil maar daar hoor je niks meer van, die is je al lang vergeten of wat dan ook, het boeit niet meer.
En dan bedenken dat je weer bij elkaar terug komt? Hell no. Dat gaat nooit meer gebeuren.

En dat is kut en klote en dat heeft tijd nodig om je daar over heen te zetten en dat gemis te aanvaarden. Maar de tijd gaat door en niemand die jou helpt om je over je zorgen heen te zetten, want dat moet je zelf doen.

Ik kan ook niet meer over de schouders van mn ex gaan huilen. Dus ik ga vooruit. En elke keer dat ik een mailtje krijg van haar, zie ik wel weer verder, want ik heb zo het idee dat ze me enorm mist en spijt heeft van het uitmaken. Maar dat is haar zorg. En ik zie wel wat er uit vloeit in de toekomst.

Maar voor nu sta ik er alleen voor en ben ik alleen en is er niemand anders dan ik zelf. En ik begin het steeds leuker te vinden.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 00:00 schreef Bartinhoo het volgende:
Ik merk nu echt een enorm verschil in mijn mood wanneer ik thuis of op mijn kamer in amsterdam ben...
Ben daar echt veel de laatste tijd, en het wennen aan het leventje daar gaat verbazingwekkend goed en het bevalt echt super... Veel sociale activiteiten / sport/ werk etc etc...

Nu bijna 2 weken niet thuis geweest en mn ouders vonden het leuk als ik weer eens naar huis kwam om te eten.. Vannacht slaap ik dus weer ff thuis, en merk direct dat ik een terugval heb...

Heb met mijn stomme kop al haar sms' jes weer terug gelezen, en waar ik eindelijk had geaccepteerd dat er een enorme afstand is tussen ons, vind ik het nu weer een heel raar besef dat we elkaar nooit meer spreken...

Alle dingen als jij bent mijn alles, ik zal het nooit uitmaken, heb nog nooit zoveel voor iemand gevoeld etc ga ik nu weer serieus nemen en denken zit er ergens niet nog een kans... Het antwoord is nee en normaal kan ik het accepteren maar hier thuis lukt dat nog steeds niet

Of je wist die rommel gewoon uit je telefoon.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 23:43 schreef goofy_goober het volgende:

[..]

Of je wist die rommel gewoon uit je telefoon.

Dat dus, dat heb ik ook gelijk gedaan. Dat je die shit nog in je telefoon laat staan. Dan wil je ook gewoon niet loslaten. Dan doe je ook gewoon je best niet. Sorry...

Heb m'n inbox toevallig gewist een paar dagen voor het uitging. Alles staat wel op m'n pc.
Verder ben ik ook zo iemand die heeeeeeel moeilijk afstand van dingen kan doen. Zeker als het spulletjes zijn die met haar te maken hebben.
Haar foto op m'n bureau lacht ook nog steeds naar me

Ik gooi niks weg, behalve smsjes. Niet omdat ik haar niet wil loslaten, maar omdat het een deel van mijn leven heeft uitgemaakt. Het zit bijna allemaal in een doos en staat ergens weg gepropt, maar weggooien doe ik niet.

Dat klinkt wel bekend ja, toen mijn vriendin net weg was kostte het me moeite haar kussensloop te wassen, die had haar geur nog zo enorm. Dan vind je een kam met haar haren er in.
Ik heb alleen wel het geluk dat we, na een maand uit elkaar weer goed met elkaar omgaan.

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 23:56 schreef De_Melkboer het volgende:
Dat klinkt wel bekend ja, toen mijn vriendin net weg was kostte het me moeite haar kussensloop te wassen, die had haar geur nog zo enorm. Dan vind je een kam met haar haren er in.
Ik heb alleen wel het geluk dat we, na een maand uit elkaar weer goed met elkaar omgaan.

Boh ik heb precies hetzelfde met haar kussensloop...
Wel een fijn topic trouwens, weten dat je niet alleen bent

quote:

Op dinsdag 23 november 2010 23:56 schreef MOD het volgende:
Ik gooi niks weg, behalve smsjes. Niet omdat ik haar niet wil loslaten, maar omdat het een deel van mijn leven heeft uitgemaakt. Het zit bijna allemaal in een doos en staat ergens weg gepropt, maar weggooien doe ik niet.

Ik heb ook nog wat prullaria, MSN gesprekken en foto's, maar dat heb ik allemaal diep weggestopt. Mails en sms'jes heb ik allemaal weggegooid. Wat heb je eraan om die zooi op je telefoon te laten staan, of in je inbox? Fijn hoor, om terug te lezen dat ze zoveel van je houdt en je nooit laat gaan... yeah right. Dan wil je gewoon de waarheid niet inzien.

Voor iedereen een oppeppertje:

Mja het is ook wel stom dat ik die sms' jes nog niet had weggegooid...

Verder overal afstand van genomen, uit msn, hyves geblokkeerd, etc etc maar tot nu toe heb ik het altijd op een bepaalde manier fijn gevonden om een bevestiging te lezen van het feit dat ze me in ieder geval OOIT wel leuk heeft gevonden...

Je hebt er helemaal geen fuck aan zie ik nu in door jullie posts, en de rebound die komt met de gedachte dat ze nu niets meer voor me voelt is veel zwaarder dan de goede gevoelens die het lezen van die sms' jes met zich meebrengt... Heb ze net dan ook met mijn in mn hart allemaal uit mn telefoon gegooid, met haar nummer erachteraan

Hoop dat ik het nu eindelijk echt helemaal af kan gaan sluiten... Al lijkt het nu niet echt zo, maar over het algemeen gaat het wel al iets beter. Heb hiervoor 3 super weken gehad, alleen nu weer ff 3 daagjes een dip. Het zal er wel bijhoren allemaal...

Haar foto's, dingetjes die ik heb gekregen etc. heb ik ook niet weggegooid. We hebben ook geen ruzie. Maar als je smsjes e.d. op je mobiel hebt staan dan ben je geneigd om dat weer terug te lezen. Daardoor kun je niet loslaten. Heb daarom ook haar nummer verwijderd. Geen zin om in een emotionele bui haar te smsen

Haar nummer verwijderen ga ik niet doen. Simpelweg omdat ik hoop dat we na verloop van tijd gewoon een vriendschappelijke band kunnen behouden zoals die voor onze relatie ook was.

Verder zou het geen nut hebben: ze heeft al 5 jaar hetzelfde nummer en die zit intussen behoorlijk in m'n hoofd geprent

Zucht ik heb ook weer een heerlijke terug val mijn ex heeft gister Facebook aangemaakt en ik was dom genoeg om de invite te accepteren.. Zie je gelijk 100 berichten van jongens en BOEM. Ik was sacho.

Toen heb ik daar met haar over gepraat maar dat hielp dus ook niet echt, ik begin steeds meer het gevoel te hebben dat ik 3 jaar heb weg gegooid, dat ze niet helemaal zuivere koffie was naar mij toe..

Het voordeel van bovenstaande is wel dat ik haar nu dus daar verwijderd heb en er voor gezorgd heb dat ze geen contact meer met me kan opnemen.. Dit heb ik haar ook duidelijk gemaakt dat ik dit niet meer wil.

Misschien heb ik zelf de relatie wel verpest, (zo voelt het). Maar dit moet ik ook niet meer doen.

Ik ben een vakantie aan het plannen in me eentje naar een plek waar ik onwijs graag heen wil. Ik ga juist alleen om nieuwe mensen te leren kennen daar, en om wat beter te leren om op mezelf te zijn. Verder heb ik onze gezamenlijke vrienden verteld dat ik geen contact meer wil, ook niet meer met hun. Het is echt tijd voor een nieuw hoofdstuk in me leven .. Ik ben zelfs opzoek naar een nieuw huis.

Zucht, het is tijd om te stoppen met mezelf zielig te vinden en gewoon verder te gaan met me leven .

Ik keek net oude foto's terug van mij en mijn ex. Het doet me weinig meer.. het lijkt eigenlijk net alsof hij dood is. Ik heb hem bijna 3 maanden niet meer gezien. Ik leef mijn leven weer alsof mijn ex nooit heeft bestaan.

Ik blijf het wel raar vinden. Je bent zó close met iemand voor een lange tijd, en van de één op de andere dag ging het uit en heb ik hem nooit meer gezien.

Ik voel me prima, liefdesverdriet heeft echt gewoon tijd nodig.