Achterlijkheid op het werk.

Het allerergste: Raamambtenaar als collega. Hij had één klein klusje op een dag. Dat streek hij uit over de hele dag. Door zijn dienstverband van een decennium verdiende hij ook nog eens een kapitaal. Iedereen op de afdeling is het erover eens dat hij niets toevoegt en alleen maar geld kost. De enige die dat niet zag, was het afdelingshoofd. Ze zijn rookmaatjes. Lekker motiverend om met zo'n idioot te werken. Het is overigens een organisatie in de categorie semi-overheid.

Verder veel in de horeca gewerkt. En dat zijn echt alleen maar idioten. Ik werkte als pizzakoerier en op een avond regende en waaide het heel hard. Ik met een bestelling op pad. Bij een vrouw aan de deur. Vrouw: Het is misdadig dat ze jou de straat opsturen met dit weer. Ik: U hebt toch besteld? Zij: Hoeveel kost het. Ik:

quote:

Op vrijdag 20 augustus 2010 21:54 schreef fairytalessuck het volgende:
[knip= afgezeikt worden tijdens werk]

Nu mijn vraag aan jullie:

Wat is het meest belachelijke dat je op je werk hebt meegemaakt en hoe heb je daarop gereageerd?
Dit kan zowel positief belachelijk als negatief belachelijk zijn.

iemand die 10 minuten lang met zijn snuffert achter mij meekeek wat ik deed en ook nog een zure lucht bij zich had van dagen niet gewassen.

quote:

Op woensdag 9 februari 2011 16:57 schreef Terreros85 het volgende:
Het allerergste: Raamambtenaar als collega. Hij had één klein klusje op een dag. Dat streek hij uit over de hele dag. Door zijn dienstverband van een decennium verdiende hij ook nog eens een kapitaal. Iedereen op de afdeling is het erover eens dat hij niets toevoegt en alleen maar geld kost. De enige die dat niet zag, was het afdelingshoofd. Ze zijn rookmaatjes. Lekker motiverend om met zo'n idioot te werken. Het is overigens een organisatie in de categorie semi-overheid.

Dat zie ik ook vaak bij ambtenaren. Die zouden het dus in een commercieel bedrijf nooit redden

quote:

Op woensdag 9 februari 2011 16:42 schreef littledrummergirl het volgende:
ik werk met verstandelijk gehandicapten volwassenen in een woonvorm. Op een avond werkte ik alleen ( op een groep van 20 mensen) en ik ging medicatie uitdelen. Ik klopte bij een client aan en die liet me niet binnen. Afspraak is dat we drie keer kloppen en daarna zelf naar binnen komen met onze sleutel.

Anyway ze deed niet open en ik deed de deur open. Ze stond recht achter de deur met n mes in haar hand waar ze mee naar me wees. Ik probeerde rustig uit te leggen wie ik was en wat ik kwam doen. Ik gaf haar de medicijnen aan maar die sloeg ze uit mn hand..

Ze was in een psychose geraakt en dacht dat ik haar wilde vergiftigen... ik raapte de pillen weer op en toen ik omhooogkwam zette ze het mes tegen mijn keel ( achteraf dom om niet weg te gaan toen ze haar meds niet wilde....). Ik scheet in mijn broek maar ben maar gewoon in het wilde weg gaan praten om haar rustig te houden.. Een hoop ' het komt wel goed' en ' leg dat mes eerst even weg, dat praat fijner' en uiteindelijk deed ze dat ook... Pffff toen heel even gepraat, maar er kwam geen samenhangend woord uit.

Daarna als een gek naar mn kantoor gerend en de crisisdienst gebeld die haar kwamen ophalen damn wat een avond was dat.....

Het is maar goed dat je dit kan na vertellen.. damn.

quote:

Op donderdag 10 februari 2011 16:22 schreef jpg97 het volgende:

[..]

Dat zie ik ook vaak bij ambtenaren. Die zouden het dus in een commercieel bedrijf nooit redden

Ik hoorde laatst dat de afdeling aardig gaat inkrimpen. Zul je zien dat hij blijft en andere capabele mensen weg moeten.

Wat is je tarief ts ?

quote:

Op donderdag 10 februari 2011 16:55 schreef 4EverBlackEyed het volgende:

[..]

Het is maar goed dat je dit kan na vertellen.. damn.

jup.. Ik kon die nacht ook echt niet slapen van de adrenaline die door mn lijf gierde. Maar ach , t schijnt part of the job te zijn dus moet er maar aan wennen.

quote:

Op vrijdag 11 februari 2011 10:12 schreef littledrummergirl het volgende:

[..]

jup.. Ik kon die nacht ook echt niet slapen van de adrenaline die door mn lijf gierde. Maar ach , t schijnt part of the job te zijn dus moet er maar aan wennen.

Je bent zeker een knuffel spw'er

Werkte bij een ijssalon. 2e baantje (na de appie) 16 en nog iets naïef. Leuke baan, relaxte gast als collega. 23 uur klaar, 23:30 opgeruimd, en we gingen nog even een biertje doen met z'n 2en. Na 3 biertjes gingen we naar huis, hij zegt: Ik betaal wel. Trekt hij 8 briefjes van 50 uit z'n sok, legt er 1 op de bar, en stopt de rest in zijn portemonnee! Ik was verbaasd (en licht naïef dus ) en vroeg waarom hij zn geld in zn sok bewaarde. Antwoord: Sinds ik gerold ben vertrouw ik mijn portemonnee niet meer. Week later is hij ontslagen wegens diefstal.

quote:

Op vrijdag 11 februari 2011 10:46 schreef skippy22 het volgende:

[..]

Je bent zeker een knuffel spw'er

jij kunt fobo's lezen

geen mbo'er though

Ik heb wel een aantal dingen gezien.
mijn vorige baantje (vakkenvuller ) werd ik constant afgezeken en gingen ze met mij om alsof ik maar een doorsnee puber was die nooit eens haar best doet. Ik deed altijd erg mijn best om op tijd klaar te zijn en als ik dat niet was... Heb een keer een preek ( met wat andere mensen die ook op zuivel stonden) gehad over hoe teleurgesteld ze wel niet waren over ons. Ik stond daar voor de eerste keer, daar niet van.

Ook werd je vuil aangekeken als je in de ochtend moest werken en je bijvoorbeeld om 600 melde inplaats van de ( niet betaalde) 5:55. En dan moest je 2 uurtjes werken. Lekker in de ochtend van 6 tot 8.

Ook kreeg ik eens een vakantie baan aangeboden.
Was bij een bejaardenhuis en dan zou ik verzorgende niveau 1 zijn. Toen ik hoorde dat je bij het wassen van mensen zo weinig mogelijk moest praten en washandjes moest gebruiken die je in een magnetron moest opwarmen ( niks geen water, en 8 Per persoon) ben ik maar weggegaan. Dat is geen zorg vond ik, dat is fabriekswerk

Er wordt in de samenleving veel gelogen over werk. Het wordt veel rooskleuriger worden voorgesteld dan het is. Er zit ook vaak veel minder logica of redelijkheid in, dan je zou denken. Dat komt omdat het gaat over belangen, marktstrategieen en verkooppraatjes, en een bedrijf is eigenlijk een dictatuur.

Ik ben ook wel eens bedreigd door een collega, hij is toen ook meteen ontslagen. Die kerel spoorde sowieso niet helemaal.

Ik had rare collega's toen ik nog een klein vakkenvullertje was.
Op de eerste dag werken zei een jongen dat hij hoopte dat er een pot augurken open was, want dan lustte hij er wel eentje. Ook kwam hij erg dichtbij als hij wat wilde vertellen. Dat is al onprettig, maar hij stonk ook nog erg naar zweet.
Er is meerdere malen tegen hem gezegd dat hij deodorant moest gebruiken, maar dat deed hij niet.

Tweede rare collega was een 16 jarige jongen die tegen zijn 13 jarige collega vertelde dat hij altijd toe keek als zijn parkieten aan het paren waren.

quote:

Op dinsdag 15 februari 2011 13:55 schreef 4EverBlackEyed het volgende:
Tweede rare collega was een 16 jarige jongen die tegen zijn 13 jarige collega vertelde dat hij altijd toe keek als zijn parkieten aan het paren waren.

noem je dat werk wat je doet?

quote:

Op maandag 23 augustus 2010 10:10 schreef Tuvai.net het volgende:

Hulpkracht bij Jan Linders op 16 / 17 jarige leeftijd:
- Manager die het presteerde om je elke dag om 4 uur (vaak als je nog op school zat) te bellen, of je niet om half 5 / 5 uur kon komen werken (op z'n Kerkraads ook. "Kannst te unne stund ierder beginne wah?" ). Toch altijd maar gedaan want je kon het geld goed gebruiken. Twee keer had ik "nee" gezegd omdat ik het een week wat drukker had op school. Zit ik de week daarna ineens op kantoor met de directrice en die manager. Het gesprek ging om het feit dat ik 'niet flexibel en inzetbaar' was.

- Dezelfde manager die eiste dat mijn collega's en ik altijd een kwartier van tevoren aanwezig zouden zijn, hetgeen dan altijd resulteerde in dat je gewoon 10 minuten te vroeg onbetaald aan het werk was. Toen ik dat op een gegeven moment weigerde tenzij ik al die losse kwartiertjes ook daadwerkelijk betaald zou krijgen, zat ik de week daarna wederom bij de directrice en die manager op kantoor. Ik was 'weer hard achteruit gegaan' en mijn houding begon 'vijandig' te worden.

- Directrice die, terwijl ik aan het vakkenvullen was, letterlijk ineens van achter een rek tevoorschijn kwam springen waardoor ik me een hoedje schrok. Zonder iets te zeggen liep ze weer weg, 10 minuten later werd ik bij haar op kantoor geroepen. Zonder iets te zeggen gooit ze een aangebroken zakje bifi-worstjes voor mij op tafel, toen ik haar vroeg waar dit over ging, vertelde ze me dat ik dus degene was die al een tijd producten zit aan te breken/op te eten en weer terug in de schappen stopte, anders was ik niet zo geschrokken daarnet!

OT:

Krantenlopen
Het verhaal van rampzalige werkomstandigheden met krantenlopen vroeger herken ik. Als je je eens ziek meldde (of god vervloeke het eens op vakantie wilde) dan leverde dat altijd weer een boel gezeik en geklaag op. Of je dan zelf maar ff een vervanger wilde regelen. Lukte dat niet, dan ging Herr Uberfuhrer aan de telefoon het hele lijstje af: "Kan je broer niet? Je zus? Je <insert de hele familieboom tot aan je derde achternicht>?" Toen heeft me vader eens heel boos teruggebeld naar die kerel en vanaf toen was het geen probleem meer als ik eens ziek was.

Huidige bijbaantje
Volwassen kerels die wel zo verschrikkelijk goor praten over minderjarige meisjes. Van die vieze dikke kerels die altijd hun mond vol hebben over buut'nlanders en criminelen, maar wel hardop zitten te fantaseren over kleine meisjes. En god toen ze hoorden dat ik doordeweeks voor de klas sta op een middelbare school gingen ze alle grappen via mij spelen. Of ik er al es een geprikt had enzo. Tijdje negeren en minachtend lachen en nu doen ze het niet meer. Bleg

quote:

Op dinsdag 15 februari 2011 14:28 schreef VonHinten het volgende:

[..]



OT:

Krantenlopen
Het verhaal van rampzalige werkomstandigheden met krantenlopen vroeger herken ik. Als je je eens ziek meldde (of god vervloeke het eens op vakantie wilde) dan leverde dat altijd weer een boel gezeik en geklaag op. Of je dan zelf maar ff een vervanger wilde regelen. Lukte dat niet, dan ging Herr Uberfuhrer aan de telefoon het hele lijstje af: "Kan je broer niet? Je zus? Je <insert de hele familieboom tot aan je derde achternicht>?" Toen heeft me vader eens heel boos teruggebeld naar die kerel en vanaf toen was het geen probleem meer als ik eens ziek was.

Dat met die krantenwijk inderdaad. Die falerts die jonge kinderen zich niet ziek laten melden en zo.

Leuk topic!
Ik heb een jaar in de plaatselijke bibliotheek gewerkt, dus ik heb wel het een en ander meegemaakt met klanten.

Een mevrouw wil 6 boeken meenemen, ik scan haar pasje en zie dat er 60 cent op staat. (per dag te laat is 10 cent per boek)
Ik: er staat nog 60 cent op uw pasje en scan de boeken
Mevrouw: dat kan niet ik kom altijd op woensdag
Ik: ik zie in het systeem dat u 6 boeken één dag te laat heeft ingeleverd
Mevrouw: geen sprake van, dinsdag ben ik nooit hier
Ik: dan stuur ik u door naar de informatiebalie
Mevrouw: daar heb ik geen tijd voor
Ik: wilt u dan nu betalen of later?
Mevrouw: ik wil niet betalen
Ik: *drukt bonnetje af met inleverdatum en openstaande bedrag*

Een half uur later, als ik niet meer bij de balie sta, komt mevrouw de bieb in stormen, loop naar mij toe, roept ''hé jij daar'' en vraagt waarom ik het bedrag niet kwijtgescholden heb. Ik verwijs mevrouw wederom naar de informatiebalie. Ze loopt er demonstratief heen en legt het uit. Collega kijkt in het systeem en zegt: Ik zie dat u de vorige keer op dinsdag 6 boeken heeft meegenomen en allen één dag te laat heeft ingeleverd. Mevrouw denkt even na en zegt: oh ja, vorige keer was ik hier op dinsdag . Ze betaalt de 60 cent en loopt om me heen alsof ik een stuk vuil ben.

Dat gemekker over bedragen was dagelijkse kost. Of het nou om 10 cent, 60 cent of 5 euro ging, het was altijd jouw of de computer's schuld. Toen ik er net werkte ging ik nog weleens de discussie aan (fout!). Na een week of 3 moest ik dat soort mensen gelijk naar info sturen. Daar werken ze ineens een stuk makkelijker mee (terwijl de uitleg hetzelfde was). ''Oudere'' werknemers die er langer werken hebben blijkbaar meer gezag en wordt wel naar geluisterd.
In dezelfde categorie: mensen die het niet eens zijn met een boete van 10 cent (!) en dan demonstratief met 50 euro betalen (dit zijn overigens altijd hetzelfde soort mensen die dat doen). Zoveel hebben we niet in de kassa, dus moet er gewisseld worden. Deze mevrouw is met een aantal briefjes en een hele hoop muntgeld naar huis gegaan.

Nog eentje
Er is een afdeling waar alles op onderwerp gesorteerd staat (de zogenaamde 'studie' afdeling). Twee oudere vrouwen komen naar me toe en vragen waar een bepaald boek (ben het onderwerp kwijt, maar het had te maken met het protestantisme) bij de afdeling 'religie' staat. Ik ga naar de computer en zoek het op, maar dit boek hebben wij niet (meer) in de collectie. Vervolgens krijg ik een preek dat het een schande is dat dat soort boeken niet in de collectie zitten en dat de jeugd hierdoor steeds slechter wordt en dat ze het een schande vonden dat ik niet wist wat het onderwerp inhield/uit mijn hoofd wist of het boek er überhaupt was (dat hoor je te weten blijkbaar). Later hoorde ik dat deze vrouwen regelmatig bij verschillende bibliotheken in de buurt langsgaan om te kijken of die boeken nog in de collectie zitten en zo niet, dan krijgen die werknemers zo'n zelfde preek .

quote:

Op dinsdag 15 februari 2011 16:29 schreef Butterfly91 het volgende:
''hé jij daar''

Ik heb sowieso een hekel aan mensen die denken dat ze zo iemand aan kunnen spreken.

quote:

Op dinsdag 15 februari 2011 16:33 schreef 4EverBlackEyed het volgende:

[..]

Ik heb sowieso een hekel aan mensen die denken dat ze zo iemand aan kunnen spreken.

Dat zijn alleen nog maar klanten. Bazen zijn pas erg: "Op je knieen, bek houden of opdonderen."

Leuk topic!

1e bijbaantje:

Als afwasser in een klein cafe/restaurantje. De hoofdkok was ook de baas van de hele tent, dus alles moest op zijn manier gebeuren. Die gast vertikte het om extra geld uit te geven. Als afwasser was ik de laagste in rangorde, achter de souschef en de bediening. Dat betekende dus geen eten (16:00 beginnen, 24:00 klaar), kutklusjes (volle tent, stapels vaat, alsnog vragen of ik naar de AH wil om patat te halen, wat 5 minuten fietsen was). Hier ben ik op een gegeven moment gewend aan geraakt. Gewoon mijn eigen eten meenemen (terwijl de rest gewoon een maaltijd van de chef krijgt).
Nu is het zo dat de afvoer al enkele weken niet goed meer functioneert. Ik had dat gemeld, maar een loodgieter kostte hem alleen maar geld. Tijdens een avond rook ik een poeplucht, en wat bleek dus? Het putje in de vloer op mijn werkplek stond dus aangesloten op de afvoer van de heren en damestoilet. Je zag gewoon een smerige drab naar boven komen via het putje. Ik dus melden. Wat doet mijn baas? Hij geeft me een soeplepel en een emmer. 'Ja, schep alles maar in de emmer, dan kijken we er later naar.'
Ik ben meteen weggegaan.

Andere bijbaantje:

Hoe triest dat ook klinkt, ik heb een tijdje bij de Media Markt gewerkt. Ik ging daar weg omdat ik op kamers ging, en ik had gewoon geld nodig. Ze hadden daar een nieuwe Saturn geopend, wat eigenlijk gewoon de Media Markt is. Met enigszins twijfel, toch maar daar gaan werken. Op de Entertainment afdeling, dus muziek, films en games. Nu zijn games niet helemaal mijn expertise, dus moest ik wel vaak gebruik maken van de afdelingscomputer om het een en ander te googelen. Maar ik was ijverig, was altijd beleefd tegen klanten, en heb altijd wel voor een goede dagomzet gezorgd voor games, hoewel dat niet mijn afdeling is. Nu hielp het natuurlijk dat ik al ervaring had opgedaan bij Media Markt, die hetzelfde zoeksysteem gebruiken etc. Nu had ik een collega waar ik altijd mee samen stond. Hij was 42 jaar, en nogal een rare mafketel. Buiten het feit dat hij echt superlelijk en onverzorgd was (ik dacht dat je als verkoper je winkel op een positieve manier moest presenteren), was hij ontzettend traag. Hij kon niet snel typen, omdat hij geen computers gebruikt blijkbaar, en veel verstand van de producten had hij ook niet. Enige goeie is dat hij wel 32 uur in de week maakte, en ik maar 9 (student he). Maargoed, iedereen verdient een kans.
Na 2 maanden komt de assistent-afdelingsleider naar me toe, en zegt hij dat ik ff op gesprek moet komen. En ja hoor, proeftijd niet door. Reden was ondermaatse inzet. Hij zei tegen mij dat hij van anderen heeft gehoord dat ik teveel tijd achter de computer besteedde, en te weinig klanten aansprak met de vraag of ik ze kan helpen. Eén ding wat ik heb geleerd is dat je klanten met rust moet laten als ze de cd en filmbakken doorspitten. Bij koelkasten en tv's, okee, maar niet bij cd/dvd. Ik moest bijna janken van woede en onrecht, maar ik heb de eer aan mezelf gehouden, en ben gewoon vertrokken, mezelf voorgenomen nooit meer bij zo'n concern te werken.

Huidige bijbaantje:

Ik werk nu dus als garderobemedewerker bij een poppodium. Dus jassen ophangen voor concert- en feestbezoekende mensen. Principe is dat ze hun jas of tas aan ons geven, en ze krijgen een nummertje terug, die ze aan het einde van de avond/nacht weer in moeten leveren om hun spullen terug te krijgen. Nu komt het weleens voor dat ze hun nummertje kwijtraken. Geen probleem, maar dan moeten ze wachten tot de uitloop voorbij is. Sommige sukkels hebben daar geen boodschap aan en wat doen ze? Ze springen over de balie, en staan bij ons in de garderobe, hopend dat ze dan wel geholpen worden. 3x deze situatie meegemaakt, en dan vraag je je toch af wat deze mensen bezielen.
Nog verschrikkelijker: Feestbezoekers bij een studentenavond, die weigeren een euro te betalen om hun jas achter te laten. En vervolgens met je in discussie gaan waarom het een kuttent is, omdat wij een euro vragen voor een service waarbij je de hele nacht lang zonder jas aan hoeft te dansen en met de garantie dat je je jas ook terugkrijgt. "Ja, maar ik heb al entreegeld betaald.' Dus? Verwacht je nu dat het bier ook gratis is dan?

quote:

Op dinsdag 15 februari 2011 16:33 schreef 4EverBlackEyed het volgende:

[..]

Ik heb sowieso een hekel aan mensen die denken dat ze zo iemand aan kunnen spreken.

Idd . Mijn collega sprak haar er ook gelijk op aan (had ik zelf moeten doen natuurlijk), dat je niet zo met mensen omgaat. Ik was misschien nog te verbijsterd dat mensen over dit soort tamelijk pietluttige dingen uit hun slof kunnen schieten.