abonnement bol.com Unibet Coolblue
pi_86015145
quote:
Op zaterdag 17 juli 2010 16:43 schreef KarinJ. het volgende:
Soms wou ik dat ik kon toveren......
Soms wou ik dat ik iets kon zeggen wat helpt
Soms is er zijn het enige wat je doen kunt
Soms is dat genoeg.
niet alles in het leven is even mooi,
niet alles in het leven is even goed
maar bedenkt altijd maar,jezelf zijn is
je enige troost in een tijd waar 1 ding
namelijk telt : moed! :s)
Yvonne schreef op maandag 31 oktober 2011 @
13:59:43 in DEF SC #282 aan AchJa & Co
Vanaf hier en nu stopt het in DEF n op FOK!
Ik wil hier een normale SC zonder gebitch!
  vrijdag 3 september 2010 @ 11:18:51 #52
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_86015150
quote:
Op vrijdag 3 september 2010 10:46 schreef KarinJ. het volgende:
CoolGuy met tranen in mijn ogen je verhaal gelezen.

Wat herken ik veel.

Weet niets te schrijven wat je zou kunnen helpen.

Sterkte
Dat

Verder CoolGuy, ik heb 't idee dat je een ontzettend mooi afscheid hebt gekregen van je vader.
Ik heb een gelijksoortig afscheid gehad, en aan die herinnering haal ik erg veel steun uit op moeilijke momenten.
Ik hoop dat je het beeld toen hij net overleden was uit je hoofd kan zetten. Het is een moment waar je op zich niets aan hebt, en ik hoop dat de herinnering van jullie afscheid thuis de bovenhand zal krijgen.

Veel sterkte de komende tijd!

Motorbloempje, het is inderdaad erg moeilijk om je erop voor te bereiden en wellicht zal je merken dat je er alsnog niet volledig op voorbereid was. Dat hoort er ook bij en daar kan je niet omheen. Mochten we daartoe in staat zijn was er wellicht ook geen topic als dit geweest.
Ik hoop dat je nog veel mooie momenten met haar mag beleven en dat je de dingen die je graag wil zeggen of doen nog kan doen/zeggen. Jij ook veel sterkte de komende tijd!
  vrijdag 3 september 2010 @ 11:33:33 #53
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_86015623
Ik ben vanochtend na ruim een jaar weer op haar begraafplaats geweest, precies 2,5 jaar na haar overlijden en tevens de dag waarop m'n boek uitgebracht wordt over de periode erna.
Emotionele dag dus, juist om zo'n dag waarop je je groot wilt houden voor de buitenwacht en al huilt in de tram op de heenweg en maar terugloopt naar het station met de tranen rollend over je wangen.

Ik weet na vandaag wel weer waarom ik er zolang niet ben geweest, ik zie teveel terug van de momenten waar ik nu nog steeds niet met een positief gevoel naar kan kijken en raak te emotioneel.
Anderzijds geeft het me de bevestiging dat ik er vaker heen moet, voor mezelf, omdat ik standaard naar m'n directe omgeving alleen maar positiviteit en vrolijkheid uitstraal en het niet snel zal zeggen als ik me niet goed voel of ergens mee zit.
Maar het doet me veel zo'n dag als vandaag, meer nog als haar verjaardag of de dag van haar overlijden.
  vrijdag 17 september 2010 @ 21:04:14 #54
25865 Bill_E
vijf plus 98!
  vrijdag 17 september 2010 @ 23:08:17 #55
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_86556721
27-08-2010 is mijn moeder overleden op 53 jarige leeftijd. Het is allemaal heel mooi gegaan en ze heeft een perfecte dood gekregen. Hoe stom dat ook klinkt. Na een nacht vol met verhalen over vroeger en alles dwars door elkaar. Ze wist wel dat wij er waren en ze reageerde ook op vragen van ons of ze pijn had BV en dat was niet zo. Beetje kramp meer niet. Maar een goed gesprek was niet meer mogelijk. Wel pakte ze je hand of arm goed stevig vast en dan voelde je haar aaien over je hand of arm. En dan kwamen er weer stukken van haar leven voorbij.

Na een zeer actieve nacht van verhalen, thee drinken is ze gaan slapen en is ze in haar slaap overleden. Heel rustig in haar slaap. Beter kan niet.

Iets meer dan 5 jaar geleden was er zweer zware vorm van borstkanker gevonden, borst afgezet kliere verwijderd veel hele zware chemo heeft ze toch 4 jaar prima kunnen leven. Ze was niet zo fit meer als vroeger maar kon wel alles doen.

Tot ze in mei te horen kreeg te horen dat de kanker terug was en deze keer in haar lever. Ze zou nog 6 a 12 maanden te leven hebben. Na weer chemo gehad te hebben had ze op een gegeven moment zo iets van nee ik ben nu zo vaak dood en dood ziek door die kut chemo dit schiet niet op en is ze ook direct gestopt.

Na een nacht lang overgeven is ze in de ochtend naar het ziekenhuis gegaan en is ze zoals hier boven beschreven overleden. Dit alles binnen 24uur gegaan. Heel snel dus.

Gelukkig was mijn moeder niet bang om dood te gaan en was ze er ook wel klaar voor.
Vlak voor haar overleiden zei ze nog het volgende.

Het leven is nog zo mooi en zo leuk. Ik geniet nog elke dag maar het is niet anders. En tot die tijd geniet ik van alle kleine dingen intens :)

Wat ook mooi is, is het feit dat mijn moeder al de hele begrafenis had geregeld en dat ze een brief had getypt die moest worden voorgelezen als laatst op de crematie. Ze wilde altijd het laatste wordt hebben. En dat was een hele mooie brief. Dat is wel iets heel speciaals als je zo iets nog hebt. Iedereen was zeer onder de indruk betreft de brief. Zoals ze zelf al zei. Mijn crematie zal veel indruk gaan maken let maar op mijn woorden.

Nu heb ik geen zin om het hele verhaal hier te gaan schrijven. Dat is te prive vind ik.

Wat ik nu merk is dat ik nog altijd over mijn ouders hun huis spreek, of als ik iets op tv zie dat ik me moeder wil bellen van kijk RTL4 of hey garnalen lekker zeg neem ik mee voor mijn moeder. Maar ja dat heeft weinig zin. Ik belde mijn moeder elke dag en we deden heel erg veel samen. En dat mis ik nog het meeste.

En natuurlijk het gemist elke dag keer op keer.

op de crematie zei mijn zusje iets heel moois.

Iemand is pas dood als die geen niet meer in je hart voort leeft. En zo zie ik het ook!
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  vrijdag 17 september 2010 @ 23:24:38 #56
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_86557383
Mooi geschreven.
I.d.d. je bent pas echt dood als je vergeten bent.

Sterkte jongen.
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
pi_86566867
Inderdaad erg mooi geschreven. Voor mijn opa's en oma's heb ik online een gedenkplaats gemaakt. Kijk maar eens op ememori.nl. Bij mijn opa Ruud Buissink heb ik een geluidsfragment ingevoegd. Dat is voor mij ontzettend mooi om naar te luisteren, alsof hij er nog gewoon is.
Iedereen kan nu ook gratis zo'n site op ememori aanmaken. Neem gerust een kijkje en probeer het zelf maar. Als je vragen hebt hoor ik het wel.

Groeten,
Mark
jouw dierbare, online vereeuwigd
  zaterdag 18 september 2010 @ 20:50:40 #58
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_86581294
Ziet er leuk uit :)
Zelf heb ik geen behoefte om online een gedenkplaats te maken. Ik heb wel een geluidsopname op mijn gsm staan toen hij de opnamefunctie aan het uittesten was (wat onnozele dingen zeggen en lachen enzo). Op moeilijke momenten of als ik gewoon even z'n stem wil horen dan speel ik dat af. Het handige is dat ik het overal en altijd bij me heb, is ook wel een soort geruststelling om op eender welk moment naar z'n stem te kunnen luisteren.
  zaterdag 18 september 2010 @ 20:56:21 #59
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_86581487
quote:
Op vrijdag 17 september 2010 23:24 schreef KarinJ. het volgende:
Mooi geschreven.
I.d.d. je bent pas echt dood als je vergeten bent.

Sterkte jongen.
idd
Er bestaat ook een mooie quote van, door Thomas Campbell:
"To live in hearts we leave behind is not to die."
  zaterdag 18 september 2010 @ 21:27:07 #60
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_86582666
quote:
Op zaterdag 18 september 2010 20:50 schreef Jack. het volgende:
Ziet er leuk uit :)
Zelf heb ik geen behoefte om online een gedenkplaats te maken. Ik heb wel een geluidsopname op mijn gsm staan toen hij de opnamefunctie aan het uittesten was (wat onnozele dingen zeggen en lachen enzo). Op moeilijke momenten of als ik gewoon even z'n stem wil horen dan speel ik dat af. Het handige is dat ik het overal en altijd bij me heb, is ook wel een soort geruststelling om op eender welk moment naar z'n stem te kunnen luisteren.
ik heb inderdaad het zelfde, we gaan binnen kort ook mijn moeder haar hyves verwijderen.
En ik heb dan geen geluid opnamen maar wel die brief. En ik hoor het haar zeggen als ik die lees.
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
pi_87007259
Vandaag/morgen ( 30 september ) 1 jaar geleden.
Wat gebeurt er toch veel in een jaar. Zo raar, het lijkt zo ver weg. En toch lijkt het zo dichtbij....

Eigenlijk had ik vrij genomen van me werk straks, maar ik heb besloten toch te gaan werken, anders zal het helemaal niets worden vandaag.

Ik mis hem enorm, veel meer dan in het begin.. Het is al meer dan een jaar geleden dat ik hem voor het laatst sprak, en wat zijn die laatste dingen de we tegen elkaar zeiden toch dom als je er aan terug denkt. Gewoon, iets over sleutels en nog een houdoe er achteraan.. Niet realiserend dat dat het laatste is wat je ooit tegen elkaar zegt...


Stiekem hoop ik dat ik morgen wakker wordt en het 2009 is...
En dit alles een slechte droom was... Ik zou daar alles voor op willen geven. Maar helaas weet ik beter...
  Moderator donderdag 30 september 2010 @ 08:32:04 #62
16180 crew  CoolGuy
Money makes the world go round
pi_87010019
Voor mij zijn er nu bijna 2 maanden voorbij sinds het overlijden van mijn vader. Waar ik eerst opluchting voelde dat het hele verhaal voorbij was na bijna 5 jaar ziekte, heeft dat nu plaats gemaakt voor verdriet. Het hem missen, hem nooit meer spreken, zien, horen, voelen, helemaal niks. Nooit meer. En ik ben pas 29. Dat is nog een lange tijd te gaan zonder vader.

Ik verwacht nog steeds dat hij ineens achter een boom uitkomt en dat het allemaal een grote macabere grap is, maar ik weet dat dat niet zo is. Ik heb inmiddels 2 foto's van hem in huis staan. Eentje waarbij mijn moeder er af geknipt is. Het is een vakantiefoto in landschapsmodus waarbij mijn ouders naast elkaar zitten. Daar is een portretfoto van gemaakt en die staat ingelijst op mijn bureau.

De ander is een foto van een beetje van de zijkant, waarbij hij met zn hand onder zn hoofd zit. Dat was kenmerkend voor hem, zo zat hij eigenlijk heel vaak. Die foto staat beneden. Daar heb ik een waxinelichthoudertje bij gekocht. Daarnaast staat een klein doosje waarin een beetje van zijn as zit. Ik wil er geen compleet altaar van maken, dus dit vond ik wel subtiel.

Een paar weken geleden hebben we zijn as gekregen. Mijn oom bouwt al 20 jaar aan een zeiljacht van bijna 15 meter lang, en daar hebben ze al heel regelmatig mee gevaren. Daarop zijn we mee geweest en hebben we de as uitgestrooid op de Maas. Dat was wel een emotioneel moment. Toen de as weg was heeft mn moeder er een boeket bloemen achteraan gegooid. Dat vond ik wel heel erg moeilijk. Wij voeren natuurlijk vooruit, dus we lieten hem achter voor mijn gevoel. Ik weet wel dat dat niet zo is, maar zo voelde 't wel.

Het is moeilijk. Het is kut zonder hem.
[i]Breitling - Instruments for Professionals[/i]
pi_87010357
CoolGuy ik lees het nu pas. Gecondoleerd met het verliezen van je pa, ik wens je heel veel sterkte met het een plaats geven van je verdriet. Wat heb je alles verschrikkelijk mooi beschreven! :*
  Moderator donderdag 30 september 2010 @ 09:17:32 #64
16180 crew  CoolGuy
Money makes the world go round
pi_87010807
quote:
Op donderdag 30 september 2010 08:54 schreef twentemeisje het volgende:
CoolGuy ik lees het nu pas. Gecondoleerd met het verliezen van je pa, ik wens je heel veel sterkte met het een plaats geven van je verdriet. Wat heb je alles verschrikkelijk mooi beschreven! :*
Dank je. Ja, ik weet nog niet hoe ik dat een plekje moet geven, al ben ik daar natuurlijk in werkelijkheid al lang mee bezig. Het voelt alleen steeds als een...taak ofzo, die ik moet uitvoeren, waarvan ik geen flauw idee heb hoe ik er aan moet beginnen.

Laatst zat ik met mijn vriendin bij haar oma wat vakantiefoto's van ons van afgelopen zomer te kijken. Bij het zien van sommige foto's voelde ik nog de zon op me, de wind die waaide, water wat ik op me kreeg van een waterval en de verzengende hitte. Maar ook het gevoel dat toen die foto werd gemaakt, mijn vader nog leefde. Ik hem nog kon bellen als ik dat wilde. Het is alsof het zien van zo'n foto een moment heeft vastgelegd waarop alles nog 'goed' was. Dat is wrang, maar tegelijkertijd ergens ook wel prettig.
[i]Breitling - Instruments for Professionals[/i]
pi_87011239
De tijd gaat snel voorbij.. Hier is het ook een klein jaar geleden sinds duidelijk werd dat mama niet lang meer zou leven. Intussen gaat het leven gewoon door, en ook de dood. Vorige week heeft een bekende van mij, maar vooral goed bevriend met wat andere vrienden van mij zelfmoord gepleegd. Zomaar van de brug af gedoken.

Niemand weet waarom, nergens signalen dat het slecht ging bij niemand. Avond er voor nog leuke avond gehad, zelfs 15 min van tevoren toen hij een vriend tegen kwam leek er niks aan de hand.

Heb er zelf geen moeite mee, maar als ik zie wat de omgeving is aangedaan dan ben ik daar toch wel bedroefd om. Wat een ongelofelijke pijn doe je er mensen mee }:|

CoolGuy ik vind het een heel mooi iets om die as zo in de Maas uit te strooien :)
  donderdag 30 september 2010 @ 09:53:56 #66
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_87011712
quote:
Op donderdag 30 september 2010 00:36 schreef Bill_E het volgende:
Vandaag/morgen ( 30 september ) 1 jaar geleden.
Wat gebeurt er toch veel in een jaar. Zo raar, het lijkt zo ver weg. En toch lijkt het zo dichtbij....

Eigenlijk had ik vrij genomen van me werk straks, maar ik heb besloten toch te gaan werken, anders zal het helemaal niets worden vandaag.

Ik mis hem enorm, veel meer dan in het begin.. Het is al meer dan een jaar geleden dat ik hem voor het laatst sprak, en wat zijn die laatste dingen de we tegen elkaar zeiden toch dom als je er aan terug denkt. Gewoon, iets over sleutels en nog een houdoe er achteraan.. Niet realiserend dat dat het laatste is wat je ooit tegen elkaar zegt...


Stiekem hoop ik dat ik morgen wakker wordt en het 2009 is...
En dit alles een slechte droom was... Ik zou daar alles voor op willen geven. Maar helaas weet ik beter...
Idd, tijd gaat ontzettend snel, maar je gevoel/emoties gaan een stuk trager. Bij mij is het straks 6 jaar geleden dat m'n vader overleden is en 2 jaar dat m'n buurman overleden is.
Het gevoel dat je hoopt dat je in een erg slechte droom zit en straks wakker wordt en alles weer ok is heb ik ook een lange tijd gehad. Zelfs nu zou ik er ook nog alles voor opgeven om de tijd gewoon te kunnen terugdraaien.


quote:
Op donderdag 30 september 2010 08:32 schreef CoolGuy het volgende:
Voor mij zijn er nu bijna 2 maanden voorbij sinds het overlijden van mijn vader. Waar ik eerst opluchting voelde dat het hele verhaal voorbij was na bijna 5 jaar ziekte, heeft dat nu plaats gemaakt voor verdriet. Het hem missen, hem nooit meer spreken, zien, horen, voelen, helemaal niks. Nooit meer. En ik ben pas 29. Dat is nog een lange tijd te gaan zonder vader.

Ik verwacht nog steeds dat hij ineens achter een boom uitkomt en dat het allemaal een grote macabere grap is, maar ik weet dat dat niet zo is. Ik heb inmiddels 2 foto's van hem in huis staan. Eentje waarbij mijn moeder er af geknipt is. Het is een vakantiefoto in landschapsmodus waarbij mijn ouders naast elkaar zitten. Daar is een portretfoto van gemaakt en die staat ingelijst op mijn bureau.

De ander is een foto van een beetje van de zijkant, waarbij hij met zn hand onder zn hoofd zit. Dat was kenmerkend voor hem, zo zat hij eigenlijk heel vaak. Die foto staat beneden. Daar heb ik een waxinelichthoudertje bij gekocht. Daarnaast staat een klein doosje waarin een beetje van zijn as zit. Ik wil er geen compleet altaar van maken, dus dit vond ik wel subtiel.

Een paar weken geleden hebben we zijn as gekregen. Mijn oom bouwt al 20 jaar aan een zeiljacht van bijna 15 meter lang, en daar hebben ze al heel regelmatig mee gevaren. Daarop zijn we mee geweest en hebben we de as uitgestrooid op de Maas. Dat was wel een emotioneel moment. Toen de as weg was heeft mn moeder er een boeket bloemen achteraan gegooid. Dat vond ik wel heel erg moeilijk. Wij voeren natuurlijk vooruit, dus we lieten hem achter voor mijn gevoel. Ik weet wel dat dat niet zo is, maar zo voelde 't wel.

Het is moeilijk. Het is kut zonder hem.
Ik was 24 toen m'n vader overleed. Dat is zo'n periode dat je net beter naar elkaar toegroeit omdat je het huis uitgaat enzo, dus veel te vroeg om je vader te moeten afgeven.
Ik kan me voorstellen dat het een moeilijk moment was om z'n as uit te strooien. Zelf zou ik het niet kunnen denk ik, omdat je dan naar mijn gevoel het laatste tastbare van hem wegstrooit. Wellicht dat je daarom nog een klein doosje hebt. Ik ben blij dat ik naar een muurtje kan gaan, wetende dat daarachter een urne staat met al z'n as erin.

Leuk wat je gedaan hebt met de foto's trouwens. Ik wil ook iets in die trend doen in m'n nieuwe woonst binnenkort. Een bijzettafeltje met allemaal foto's van mensen die belangrijk voor me zijn ofzo.


quote:
Op donderdag 30 september 2010 09:17 schreef CoolGuy het volgende:

[..]

Dank je. Ja, ik weet nog niet hoe ik dat een plekje moet geven, al ben ik daar natuurlijk in werkelijkheid al lang mee bezig. Het voelt alleen steeds als een...taak ofzo, die ik moet uitvoeren, waarvan ik geen flauw idee heb hoe ik er aan moet beginnen.

Laatst zat ik met mijn vriendin bij haar oma wat vakantiefoto's van ons van afgelopen zomer te kijken. Bij het zien van sommige foto's voelde ik nog de zon op me, de wind die waaide, water wat ik op me kreeg van een waterval en de verzengende hitte. Maar ook het gevoel dat toen die foto werd gemaakt, mijn vader nog leefde. Ik hem nog kon bellen als ik dat wilde. Het is alsof het zien van zo'n foto een moment heeft vastgelegd waarop alles nog 'goed' was. Dat is wrang, maar tegelijkertijd ergens ook wel prettig.
Heel herkenbaar. Ik heb het dan vooral met muziek. Ik kan een nummer horen op de radio en dan weten uit welk jaar/periode het nummer ongeveer datteert en gelijk erachteraan denken dat hij er toen nog was en dat we toen nog allerlei leuke dingen samen deden enzo en hoeveel jaar hij nog te leven had op dat moment.
Momenteel ben ik aan het verhuizen (trek het ouderlijke huis uit), en had zo graag gewild dat hij dat nog meemaakte en dat ik voor bepaalde werkzaamheden zijn raad kon vragen. Ik heb sinds kort ook weer een vriendin en ook daar heb ik het moeilijk mee dat hij haar nooit zal gekend hebben. Dat zijn van die momenten in je leven waarop je ze het meeste mist en dat de moeilijke momenten toch vaker om de hoek komen kijken...
  donderdag 30 september 2010 @ 10:18:52 #67
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_87012399
Nog geen week na mijn 30ste verjaardag is mijn moeder overleden. Ik begrijp volledig de situatie als je 29 bent. Ik heb zelf geen idee hoe dit gaat worden in de toekomst voor mij zelf.

De maand is zo snel gegaan, en je mist je moeder op hele gekke momenten heb ik gemerkt. Maar het gemis is groot!

Wij gaan ook het as van mijn moeder uitstrooien. En nu zullen velen van jullie gaan lachen :D

Toen mijn moeder ziek werd kon ze niet meer werken. Dus ging ze heerlijk in de zomer op terasjes zitten. Wilde je een leuk terrasje weten dan kon mijn moeder je verder helpen!

Toen duidelijk werd dat ze niet meer lang te leven had ga je toch dingen bespreken van crematie, muziek, uitstrooien. En daar kwam heel veel harde zwarte humor kijken. Een manier van verwerken op dat moment.

Op een gegeven moment kwamen we op het uitstrooien. Tja wat is nou een belangrijke plaats geweest de laatste jaren... Zo prettig gestoord als mijn moeder is riep ze opeens. Op alle terasjes! Strooi mij maar uit op alle terasjes! Bij elk terrasje een klein beetje.

Op dat moment hebben we daar erg om kunnen lachen. Maar we hebben dat eigelijk altijd vol gehouden.

Dus tja jullie kunnen wel raden wat er naar alle waarscheinelijkheid gaat gebeuren :D

De dood is iets verdrietigs. Maar je moet wel de humor er in houden. Dat was en is en blijft bij ons een manier van verwerken!
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  donderdag 30 september 2010 @ 10:46:37 #68
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_87013178
ook_gek MOOI ! ! ! ! ! ! !
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  donderdag 30 september 2010 @ 22:29:36 #69
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_87042454
Haha leg eens uit wat vind je mooi?
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
pi_87045861
Baas P was groot, in lichaam en geest. De directeur van Het Burgerweeshuis. En een roeimaat van me. En overleden, februari 2008. Na een bizar kort ziektebed van precies een week overleed hij aan de gevolgen van kanker. Alleen wisten er er weinig mensen dat hij dat had. Ik niet. En ondanks dat het 2010 is, mis ik hem stiekem nog steeds. De dag voor de condoleance schreef ik aan iemand op FOK! via PM het volgende ( Hij is opgebaart geweest in Het Burgerweeshuis ):


Baas P wordt woensdag gecremeerd. Morgen is er een condoleance in het burgerweeshuis. Zijn kist komt in het cafe te staan. Daar kan je via de voordeur in, en via de zijdeur er weer uit. Daarna kan je de zaal in ( staat los van het cafe, via de binnenplaats) voor een biertje of 10. Twee dj's komen draaien: eentje van Fields of Rock, de ander van de Melkweg. Allebei kennen ze hem goed, en weten welke muziek hij gedraaid zou hebben.
De condoleance wordt behalve door familie ook door mij en de bedrijfsleider geleid. Twee medewerkers van het rouwcentrum komen assisteren bij de kist in het cafe, E en ik "draaien" de zaal, met drie barkeepers. Ik laat die gozer namelijk niet alleen draaien, hij heeft het net zo moeilijk als ik op dit moment.
Het is inderdaad onvoorstelbaar geweest, maar zaterdag ochtend kreeg ik de klap. Ik had donderdag avond en vrijdag overdag en 's avonds met mensen gepraat en daardoor mijzelf voorbij gerend. Totdat ik het register las, toen besefte ik mij pas dat ik hem nooit meer zal spreken. En dat ik de roeiboot opnieuw moet gaan uitlijnen, omdat ik nu 125 kg kadaver mis in de boot. En dat ik zijn telefoonnummer uit mijn telefoon moet halen. En zijn email adres moet wissen. En dat hij niet thuis is als ik langs zijn huis loop. En dat hij niet binnenkomt als de kroegdeur openzwaaid, dus stop maar met hoopvol kijken iedere keer als de deur open gaat. En het is niet zijn lach die je hoort, dat zit in je hoofd. En dat het klopt dat je hem nu al mist. En dat je altijd kutgrapjes kan maken. Dat het woord doodstil wel erg van toepassing is. Doodschrikken ook trouwens. En wie niet springt, is een homo.
De grote klap is voorbij nu, dat is over. Het gat ( enorm gat ook, hij was 2.07m en 125 kg, blond lang haar tot aan zijn kont en had een stem waarmee je de fundering van een betonnenbunker kan doen laten trillen) is groot, het gemis ook. Maar ik kom er wel over heen. Het leven gaat door, daar doe je niks aan. Hij is dood, klote, maar het zij zo.


Ik had zo gehoopt dat ik er zo over dacht: 'het leven gaat door, je doet er niks aan'. Niets is minder waar. Nu, twee-en-een-half-jaar later, mis ik hem soms nog. Bij de meest stomme dingen: Een concert waarvan ik weet dat hij dat leuk vind bijvoorbeeld. Hij is niet vergeten, door niemand. En door zijn beste vriend al helemaal niet. Daar heb ik mij zorgen om gemaakt, maar nu lijkt hij zich te redden. Godzijdank.
burgerweeshuis
"de mens heeft geen smaak, tenzij hij opgegeten wordt."
woensdag 26 mei 2010 12:26 schreef Kluts het volgende: Een vicieuze cirkel heeft idd geen invalshoeken.
  vrijdag 1 oktober 2010 @ 09:00:57 #71
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_87050588
Mooi omdat je de wens van je moeder om haar as op alle terrassen te verstrooien gaat uitvoeren :)
Dat je je niet laat afschrikken door "misschien is het wel gek
Elke keer dat je daarna op zo'n terrasje gaat zitten, zal je glimlachen en proosten op je moeder die daar zo dicht bij je is.

Mijn moeder is nu 10 jaar dood.....ik mis haar nog steeds.
Je bent pas echt dood als je vergeten bent.
Zo te zien blijven er hier heel veel mensen doorleven in de gedachten van anderen.
Een troostende gedachte.
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  vrijdag 1 oktober 2010 @ 12:19:40 #72
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_87056531
Ach wij zijn prettig gestoord en doen vaak dingen anders dan gebruikelijk. Alles kan als je maar wil. Zo was mijn moeder ook.

Eten met kerst thuis met 40man aan 1 tafel? Kan prima alles opzij tafels aan elkaar en gaan. Om maar een voorbeeld te geven.

Dus uitstrooien stiekem op een teras past perfect bij mijn moeder en bij ons.

Dus daar zijn we echt niet bang voor. Bij het idee alleen al krijgen we een grote grijns op ons gezicht!
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  vrijdag 1 oktober 2010 @ 13:22:38 #73
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_87058733
Ik ook :) maar ik ben dan ook net als jij, prettig gestoord :)
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  vrijdag 1 oktober 2010 @ 13:34:42 #74
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_87059171
quote:
Op vrijdag 1 oktober 2010 13:22 schreef KarinJ. het volgende:
Ik ook :) maar ik ben dan ook net als jij, prettig gestoord :)
Ik vind me zelf meer dan normaal ;)
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  vrijdag 1 oktober 2010 @ 13:35:46 #75
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_87059206
Ik ook :) volgens mij is de rest van de wereld gestoord haha
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 17:06:48 #76
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_87986119
En alweer mag ik me melden in dit topic ;(

Gisteravond is mijn grootvader (88) overleden. Hij was niet ziek ofzo, gewoon "stilgevallen" zeg maar. Hij had het al enkele dagen wat moeilijker met eten en veel slapen, maar niemand had verwacht dat het op z'n einde liep. Ik zag hem zo ontzettend graag en na het overlijden van m'n grootmoeder afgelopen zomer had ik hem zelfs nog gezegd dat ik hoopte dat ik hem nog een tijdje mocht houden. Ik knuffelde hem ook vaak als ik weer naar huis vertrok, en ik zou dat zo graag nog een laatste keer willen doen. Hij was de laatste van m'n grootouders, en godverdomme dat valt zwaar om hem nu ook te moeten afgeven :'( :'(
pi_87986225
-O- sterkte! :*
Ja doei.
  woensdag 27 oktober 2010 @ 22:08:14 #78
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_88043194
3 jaar gelden ben ik gemigreerd. Ik kende hier niemand. Om te integreren ben ik op de plaatselijke club gegaan.
Een zangkoor, en ik kan dus echt niet zingen haha.
Zo leerden mijn "dorpsgenoten"mij kennen, en ik hun.
Ik werd met open armen ontvangen en mede door hun voelde ik me hier al snel echt thuis.
Een van hun Tuta, was de enthousiast haarzelf. Lief ,open, spontaan.......Vanavond hoorde we dat ze op sterven ligt.........

Ja ik weet het, ze is "maar"een buurvrouw.....maar toch ook een vriendin geworden .

Vanavond hadden we repetitie, en er kwam een discussie of we zondag wel of niet zouden optrreden.
Het programma voor zondag is "tenn et lys"( steek een kaarsje aan)
Een door het koor verzorgde avond met zang en gedichten met het aansteken van kaarsjes voor iedereen die een beetje licht kan gebruiken.
Ondanks dat we weten dat het een moeilijke avond voor ons gaat worden gaan we t toch doen.
Zo is het koor niet alleen voor de leuke dingen, maar ook even samen in het verdriet.

[ Bericht 40% gewijzigd door KarinJ. op 27-10-2010 23:14:49 ]
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  donderdag 28 oktober 2010 @ 10:10:21 #79
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_88057412
quote:
Op woensdag 27 oktober 2010 22:08 schreef KarinJ. het volgende:
Ja ik weet het, ze is "maar"een buurvrouw.....maar toch ook een vriendin geworden .
Een buurvrouw hoeft niet perse minder te zijn dan een familielid. Ik had een heel goeie band met mijn buurman, die is in januari 2009 overleden en daar heb ik het tot begin dit jaar (2010 dus) heel erg moeilijk mee gehad en zelfs een periode dat het me allemaal niets meer kon schelen omdat ik hem zo hard miste. Nu heb ik het er nog steeds moeilijk mee, maar minder, omdat ik mensen heb waarbij ik terecht kan als het een keer te veel wordt.

Ik vind het thema voor zondag erg passend in je huidige situatie, en ik denk dat je vriendin het ook wel leuk zou vinden als jullie dat doen. Misschien dat je de avond hier en daar wat kan toespitsen op haar in het bijzonder om het wat persoonlijker te maken.

Nu zaterdag is de begrafenis voor m'n grootvader, en ik kijk er z ontzettend tegenop... Ik heb nu m'n avonden gevuld met gezelschap om samen wat te drinken en te babbelen (over vanalles en nog wat) en m'n gedachten te verzetten, maar ik vrees dat ik zaterdag gewoon keihard op een muur van realiteit ga botsen. Ik heb mijn vriendin gezegd dat ik zonder haar zou gaan, aangezien ik haar nog niet heb voorgesteld aan de familie en ik dit ook niet wil doen op een begrafenis. Daar maakte ze geen probleem van en voor haar komt het ook wel beter uit aangezien ze moet werken op zaterdag en een cursus moet volgen. Ik heb het er ook erg moeilijk mee dat ik haar nu nooit zal kunnen voorstellen aan m'n grootvader en dat ze hem nooit zal gekend hebben. Ik weet zeker dat hij in de wolken zou geweest zijn als ik haar een keer meenam... iets wat ik binnenkort had willen doen.
pi_88058490
Hmm mißchien wel juist goed als ze mee gaat zou ik zeggen? ik wens jullie veel sterkte :) doe wat je denkt dat goed is :)
  zondag 31 oktober 2010 @ 09:23:10 #81
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_88165349
Begrafenis is achter de rug, het was een mooie dienst en al bij al heb ik mezelf sterk kunnen houden.
Vriendin is niet meegegaan en achteraf gezien was dat wellicht het beste ook.
Ik heb de hele week gezorgd dat ik 's avonds (overdag werken) ofwel zelf de deur uit was, of mensen op bezoek had om de week door te komen zonder veel problemen. Vrijdagavond had ik gereserveerd voor haar en gevraagd of ze zou blijven slapen. Ging ze doen, maar ze kon er pas 21u30 zijn ivm andere verplichtingen voordien. Geen probleem, dus de moeilijkste avond was ook gevuld met gezelschap. Ik had gezegd dat ik dan de tijd vooraf een biertje zou drinken in m'n stamkroeg en dat we dan samen naar huis konden gaan om te gaan slapen als ze arriveerde.
Krijg ik om 21u20 een sms dat ze niet meer kwam omdat ze te moe was... Daar heb ik dus wel een probleem van gemaakt dat ik vond dat ze dat niet kon maken op zo'n avond. Snapte ze niet, want ze was toch wel moe enzo. Ben dan maar in de kroeg blijven zitten samen met m'n beste vriend en nog wat extra bier achterover geslagen om zo de avond door te komen (maar ook niet te veel, wilde nog fris voor de dag komen zaterdagochtend).

Dag nadien stuurde ze nog sms dat ze me graag zag enzo, waarop ik m'n telefoon heb uitgezet en 's avonds had ze nog wat ingesproken op m'n voicemail dat ze het gevoel had dat ik wel wat kwaad of iig teleurgesteld was in haar. Heb sms gestuurd dat ik ze vanavond wel zou zien (dansles) en de komende week thuis blijf en rust wil, dus dat ik ze niet hoefde te zien.

Begin me vragen te stellen of deze relatie het wel allemaal waard is als ik zelfs op zo'n moment niet op haar kan rekenen. Dus voel me behoorlijk kut nu, niet alleen omdat ik m'n grootvader heb begraven, maar ook door haar houding daarbij.

Ergens heb ik ook wel gevoel van opluchting dat de begrafenis voorbij is, en dat ik nu kan beginnen met het een plaats te geven. Ik ben ook nog gaan kijken toen ze de kist net in het graf hadden laten zakken, en dat was de laatste keer dat ik hem (z'n kist dan iig) heb gezien. Familie is na de koffietafel nog gaan kijken (als alles weer dichtlag), maar ik ben naar huis gereden omdat het voor mij afgerond was die dag. Volgend weekend ga ik nog wel een keer langs denk ik, om een bloemetje van mezelf op het graf te leggen. En dan wil ik misschien ook een keer langs de broer van m'n grootvader gaan. Hij is de laatste van 3 broers die nu nog overblijft, voor hem was het gisteren ook een erg zware dag.
  zondag 31 oktober 2010 @ 09:31:43 #82
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_88165454
Vervelend Jack dat je vriendin je niet snapt, wellicht heeft ze het zelf nog nooit meegemaakt?
pi_88371783
Jack, wellicht heeft je vriendin niet de ervaring met de dood zoals jij die nu hebt. Het kan zomaar dat ze niet begrijpt wat de impact is, en de manier waarop jij je gedraagt is begrijpelijk voor mij, maar voor haar misschien niet ;)

Vertel gewoon dat je er teleurgesteld door was, en dat je het erg jammer vind dat ze blijkbaar niet goed snapt hoe jij je voelt. Is ook moeilijk om te delen... Maar door niks zeggen gaat het vanzelf kapot ;)

En ik spreek uit ervaring :9
  zaterdag 6 november 2010 @ 11:52:05 #84
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_88396615
Ik heb duidelijk gemaakt dat ik erg teleurgesteld was in haar die avond en dat ik dus echt wel rekende op haar aanwezigheid toen. Ze heeft er sorry voor gezegd maar meer ook niet eigenlijk.

En zelf ben ik iemand die zulke dingen moeilijk kan vergeten/achter me laten. Sinds die vrijdag zit ik erg te twijfelen of het allemaal nog wel de energie waard is. Deze week smste me of ik ook niet vond dat we elkaar wat meer moeten zien, en ergens stoorde me dat enorm. Ik heb op korte tijd m'n 2 overblijvende grootouders moeten afgeven, m'n grootvader is zaterdag pas begraven. Ik zit momenteel echt niet op zo'n gedoe te wachten. Maar ik denk dat ik er ook zwaarder aan til dan het eigenlijk is. Vanmorgen is ze langsgekomen met koffiekoeken en croissants om samen te ontbijten, dus dat was dan weer wel leuk, maar ik was ook wel blij toen ze weer naar huis ging en ik weer op mezelf was. Ik kijk het voorlopig wel aan hoe het verder loopt en of m'n gevoel weer verandert in positieve zin. Misschien dat het sowieso al niet heel goed zat en dat het nu door mijn situatie versterkt wordt ofzo, dus we zien wel.
  dinsdag 9 november 2010 @ 11:34:20 #85
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_88508831
Vrijdag hebben we Tuta begraven.
Wat een verdriet.
Het koor heeft ook gezongen.Terwijl de tranen over onze wangen biggelden.
1 lied (Gabriellas sng) ging over dat je je leven echt moest leven ( wat zij ook echt gedaan heeft) en 1 over de hemel.
Na de begrafenis is het hele koor in ons clubhuis bij elkaar gekomen voor koffie en een broodje.
Mooie verhalen over wat Tuta voor een ieder had betekend.
Nee vergeten zal ze nooit worden.
Wel mooi zoals het koor verenigd was in het verdriet. Mensen werden "geklemd"en geknuffeld, of kregen een aai over hun bol.Iedereen troosten iedereen.
Maar zoals ze hier zeggen....het leven gaat door.
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  dinsdag 9 november 2010 @ 11:53:27 #86
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_88509553
Ik blijf het nog steeds moeilijk houden met speciale data, eergisteren was haar verjaardag en dan raak ik toch weer emotioneler en begin ik weer over van alles en nog wat te twijfelen en na te denken, terwijl er op dagen dat ik rationeel kan nadenken helemaal geen problemen zijn.
Moeten we wel gaan samenwonen in dat huis, moeten we berhaupt nog wel bij elkaar blijven, doe ik er goed aan om dit en dat te doen ... echt irritant. _O-

Ben wel even langs haar graf geweest, wat gepraat, liedjes gezongen (deden we altijd) en de bloemen neergelegd en net voordat ik weg wilde gaan kwam ik haar moeder tegen, waarmee ik na haar dood nogal in de clinch heb gelegen, maar gelukkig gewoon een fijn gesprek mee gehad.
Maar dat je op dat soort dagen ineens zoveel twijfels en tegenstrijdige gevoelens kunt krijgen blijft toch vreemd, in ieder geval voor mij.
Ik merk ook wel dat ik er nog steeds geen vrede mee heb, nog enkele maanden en het is alweer 3 jaar geleden maar toch, het blijft me dagelijks nog bezighouden en misschien wel teveel, ik weet het niet.

En Jack, ik herken mezelf wel in jou, ik heb er op dat soort momenten ook moeite mee dat een ander zich totaal niet in lijkt te leven en geen begrip toont waardoor je het gevoel hebt dat het allemaal maar oppervlakkig is, laat staan toekomstmuziek.
Maar je moet niet vergeten dat zij niet in jouw koppie kan kijken en goed op waarde kan schatten wat je denkt, wilt en verwacht van een ander op dat soort momenten.
Begrijpelijk dat je zo denkt hoor, maar helemaal fair naar de ander is het niet denk ik, ik lijk ook weleens een waardeloze vriend voor een ander doordat ik gewoon niet weet hoe ik ermee om moet gaan, wat ik kan/moet zeggen en juist niet en wat de ander verwacht.
pi_88583991
Ik heb een beetje zitten neuzen op dit forum en zit iedere keer weer met een brok in mijn keel te lezen., Mijn moeder is op 2 november jl overleden aan kanker. Ze had al 2 keer borstkanker overleefd (na amputaties) maar afgelopen augustus bleek de kanker toch weer terug. Het was uitgezaaid in d'r botten, lever en longen. Ondanks dat bleef haar arts heel positief en adviseerde haar zelfs om de geplande vakantie voor januari 2011 gewoon te boeken.

Helaas kreeg ze al snel helse pijnen en van de chemo werd ze alleen maar zieker en zieker. Na een paar weken was ze zo ziek dat ze amper meer kon eten en lag ze de hele dag in een bed in de huiskamer. Praten ging na een tijdje ook niet meer en ze kreeg ontstekingen in d'r mond waardoor ze helemaal stopte met eten en ook geen medicijnen (morfine) meer wilde. Ik kon helaas niet vaak naar haar toe omdat ze ver weg woonde maar de laatste keer dat ik haar levend zag was ongeveer een week voor haar overlijden. Ik schrok enorm wat ik toen aantrof. Ze was in 8 weken tijd meer dan 20 kilo afgevallen, Ze had haar ogen bijna continue dicht en gilde alleen maar van de pijn. Echt verschrikkelijk om zo je moeder te zien ! De vriend van mijn moeder heeft zo goed mogelijk voor haar gezorgd en kreeg ook hulp van verpleegsters en de huisarts maar het was zo loodzwaar.

Een week later op dinsdagochtend 2 november is ze in haar slaap overleden. We zijn direct in de auto gestapt en er naar toe gegaan. We hebben haar gezien zoals ze is ingeslapen en gek genoeg was dat mooi om te zien. Ze is in haar slaap overleden en lag op haar zij alsof ze gewoon lag te slapen, heel vredig en rustig zonder die helse pijnen. Even later is ze dan opgehaald en naar het uitvaartcentrum gebracht. God, wat heb ik gejankt ! Ik heb echt wel wat meegemaakt in mijn leven maar dit verdriet was zo enorm !!!

De dag na haar overlijden was nog steeds een en al huilen en verdriet. De dagen erna leek het er even op dat ik er steeds meer vrede mee had. De crematie op zaterdag 6 november was vervolgens weer een lood loodzware dag waarin al het verdriet nog eens voorbijkwam. Je ziet die kist met de bloemen er om heen, je hoort haar favoriete muziek en ineens besef je dat het echt allemaal definitief is.... En nu? Nu is het 11 november en ben ik sinds afgelopen maandag ziekgemeld door mijn chef. Ik moest maar eens even rustig aan doen en zeker niet te vroeg willen beginnen werd me verteld. Natuurlijk heel lief maar aan de ene kant wil ik eigenlijk dat alles"weer normaal" wordt. Laat mij maar werken en lol hebben met mijn collega's en zo. Aan de andere kant ben ik bang dat ik het niet kan en dat ik continue in huilen uitbarst. Ook voel ik me schuldig als ik "leuke" dingen doe. Gisteren ben ik bijvoorbeeld voor de afleiding bij de kerstshow van een tuincentrum geweest. Toen ik daar rondliep tussen alle mooie dingen voelde ik me ineens heel klote. Hoe kon ik hier nou toch iets "gezelligs" doen terwijl mijn moeder net dood is !!!
Ik weet het gewoon even niet meer !!! Ik heb mijn chef verteld dat ik volgende week weer wil gaan werken maar hij vond dat dat misschien wel te snel was. Ik moest eerst alles maar eens rustig verwerken en aan mezelf denken. Super dat ik zo'n sociale chef heb maar aan de andere kant wil zo graag dat alles weer normaal is en wil ik helemaal geen extra aandacht en medelijden. Maar twijfel ik dus enorm aan me zelf of ik het normale leven wel al aankan.
pi_88584443
Djemigera, gecondoleerd ;(

Er zijn veel dingen die ik kan zeggen want het is oh zo herkenbaar. Ik had dat gevoel ook, bij de kist van vriendlief. 'Hoe kan dit nou? Wat moet ik nu?'. Mijn hart, ik dacht serieus dat het zou bezwijken onder het verdriet..

Het is ontzettend aardig van je chef dat hij je verlof geeft. Maar als je wilt gaan werken, zeker doen. Ikzelf heb geen dag vrijgenomen, vriend overleed op 1 januari en tot de begrafenis had ik toch al vrij. Ik heb geen dag vrijgenomen tot augustus. Toen ik bij het zwembad zat viel ik in een groot gat. Mijn werk was eigenlijk mijn houvast. Geen idee of dat een goede beslissing was, maar op dat moment zeker wel.

Iets gezelligs doen, ik denk dat je nog verbijsterd bent. Ze is nu cht weg, ze komt nooit meer terug. Hoe kan je nou doorgaan met leven? Mijn beste vriend zei, 'life goes on'. De broer van vriendlief antwoorde, 'well no, life doesn't go on'. Het heeft vrij lang geduurd voordat we allebei besefden dat het leven inderdaad stil stond, maar uiteindelijk toch verder ging. En dat geeft niet, dat kost tijd. Voor de een een maand, voor de ander een jaar.

Ik heb geen passend advies voor je want het is voor iedereen anders. Het enige wat ik je kan zeggen is, vertrouw op je intuitie. Ga werken als je dat wilt. Ga shoppen als je dat wilt. Huil, lach, schreeuw als je dat wilt. Want ik denk dat anderen nooit weten wat je meemaakt, ook al hebben ze het zelf wl meegemaakt. Immers, zoals ik al zei, is het voor iedereen anders. Je moet doen waarvan je zelf het idee hebt dat het goed is.

Heel veel sterkte.
  donderdag 11 november 2010 @ 09:44:28 #89
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_88584629
Iets dwingen om normaal te worden gaat niet lukken. Pas als jij het een plekje gegeven hebt gaan dingen weer normaal worden.

Ik denk dat niemand, en dus ook jouw moeder niet wilt dat jij de hele dag huilt en niets meer doet. Geniet van het leven, maak plezier doe je ding. Niks om schuldig over te voelen.

Jij zal nooit je moeder vergeten maar dan ook echt nooit! En dat weet ke zelf ook! Dus maak dat plezier en geniet! En er komen momenten dat je opeens aan je moeder terug denkt. En dat zijn vaak hele leuke momenten!

Luister goed naar je lichaam en neem rust als je dat nodig hebt en ga niet leuke dingen doen om je gevoel te verdrukken.

Mijn moeder is ook pas geleden overleden. En ik heb er weinig problemen mee, iets wat ik nooit verwacht had. Alleen op de stomste momenten denk je oh effe mama bellen. Mar jah dat gaat niet meer.

Heel veel sterkte!
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  Moderator donderdag 11 november 2010 @ 10:02:27 #90
16180 crew  CoolGuy
Money makes the world go round
pi_88585109
Recentelijk was een kerkdienst waarin alle mensen die in het afgelopen jaar waren overleden werden opgenoemd. Achter in de kerk lagen dan houten kruisjes voor elke overledene met daarop de naam en de geboorte- en sterfdatum.

Ik heb er gisteren nog hard om gehuild. Soms is het een gegeven dat hij er niet meer is. Direct daarna ben ik kwaad op mezelf omdat ik dat zo ervaar. Andere momenten snap ik er helemaal niks van dat hij er niet meer is, dat hij niet 'ergens' fysiek is zeg maar. Dan kan ik het gewoon niet bevatten dat hij echt weg weg is.

Als ik ga slapen is dat het laatste wat ik denk, en als ik wakker word is dat het eerste wat ik denk. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet elke 10 minuten aan 'm denk. Het rare is dat ik dan van die filmpjes in mn hoofd heb van wat dingen die ik tegen hem zeg, en hoe hij reageert, lacht, etc. Daarna besef ik me dat ik hem nooit meer zal zien. Dat doet veel pijn.

Het gekke is, tijdens die gedachten kan ik me precies voorstellen hoe hij kijkt, etc, hoe zijn gezichtsuitdrukkingen waren, dat soort dingen. Tijdens andere momenten kan ik dat totaal niet. Ik heb 2 foto's van hem ingelijst thuis staan, dat zie ik vaak voor me, en hoe hij erbij lag, de laatste weken. Ik moest van de week op mn pc foto's op mn pc opzoeken om hem met andere gezichtsuitdrukkingen te zien dan die ik steeds zie, omdat ik het me niet kan herinneren. Na 3,5 maand. Ik werd daar zo kwaad van op mezelf.

Na die kerkdienst ben ik naar de Maas gereden, daar hebben we hem uitgestrooid. Toen heb ik daar wat gestaan, en tegen hem gepraat in mn hoofd. Op weg naar huis zag moest ik terug de brug over, en zag ik de flat waar een zus van mijn vader woont. In beide gevallen dacht ik hoe makkelijk het zou zijn. Het is maar 1 stapje...1 klein stapje, en ik ben bij hem. Die gedachten kwamen bij me op. Maar ik had geen enkel gevoel van daadwerkelijk willen omkeren om bv naar die flat toe te rijden en daadwerkelijk naar boven te gaan en daadwerkelijk...

Het besef dat ik pas 29 ben en nog de hele rest van mijn leven moet, zonder dat ik hem nog ooit zal zien is...om het uit te schreeuwen. Een tijdje geleden zaten ik bij mn moeder, en er waren nog wat mensen, en uit de la kwam toen ineens een boekje waarin mijn vader moest bijhouden hoe hij zich voelde. Dat maakte deel uit van het medische traject waaraan hij deelnam qua behandelingen. Ik keek daar in, en ik zag staan hoe hij zich voelde op verschillende datums, in zijn handschrift. En dan denk ik van 'ja, dat heeft hij ooit in dit boekje geschreven. en nu is hij weg, en zal hij nooit meer iets opschrijven'. Het is raar, ik kan 't niet precies uitleggen.
[i]Breitling - Instruments for Professionals[/i]
  donderdag 11 november 2010 @ 10:09:53 #91
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_88585332
Dit is ongetwijfeld het meest droevige topic op Fok, maar ook het mooiste.

Mooie herinneringen aan overledenen zijn als pareltjes voor de ziel, ze troosten.
Als ik vroeger dacht verrek ik lijk m'n moeder wel vond ik dat niet leuk.......als ik dat nu denk, glimlach ik en maakt het me blij.
Ze leeft voort in mij.
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  donderdag 11 november 2010 @ 21:32:04 #92
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_88612489
Afgelopen dinsdag is het onvoorstelbare gebeurd: mijn lieve moeder is totaal onverwacht overleden :'(

De afgelopen 3 jaar heeft ze zo ongelofelijk veel moeten doorstaan tijdens haar gevecht tegen kanker. En wat waren we trots op haar vechtlust en haar kracht. En het leek het allemaal waard te zijn: begin dit jaar werd ze helemaal "schoon" bevonden. Natuurlijk wel nog regelmatig op controle enzo, maar hey.. ze was niet meer ziek *O*

Een maand of 3/4 geleden viel ze en bleek haar heup gebroken. Met een hoop gedoe (gepruts door artsen enzo) werd ze geopereerd en kreeg ze een nieuwe heup. En damn.. wat kon ze foeteren op dat gedoe met fysiotherapie, rollators en krukken. Ze was de medische molen meer dan zat. Maar ook nu weer: ze knokte door en in een fantastisch tempo liep ze weer rond. Natuurlijk: nog niet helemaal de oude, maar toch... .mijn stoere, trotse en oh zo lieve moeder knokte zich er weer bovenop.

Afgelopen zondag had ik haar aan de telefoon. Ze was niet lekker en lag in bed en ze belde om te vertellen dat de grafrechten van het graf van mijn oma bijna verliepen en dat ze in principe besloten hadden het graf te laten ruimen, tenzij wij het wilden verlengen. Ik heb nog gevraagd hoe zij zich voelde. Ze vertelde dat de dag ervoor de arts nog langs was geweest omdat ze zich zo beroerd voelde. Het bleek dat ze een stevige blaasontsteking te pakken had en met een antibioticakuurtje zou ze snel weer op de been moeten zijn. Ik zei nog dat ik later deze week wel ff langs zou komen.

Dinsdagochtend vertelde ze mijn vader dat ze pijn op de borst had. Omdat ze veel had overgegeven, dacht ze zelf dat het last van haar slokdarm was, maar mijn vader vond het verstandiger om toch even de huisarts te laten komen. Die is langsgekomen, heeft mama onderzocht en vond dat het slim was om even bij het ziekenhuis langs te gaan om met een scan een longembolie te kunnen uitsluiten.
In het ziekenhuis is een hartfilmpje gemaakt dat er goed uit zag en ze is in de scan geweest. Ze heeft nog gemopperd dat ze altijd zo misselijk werd van die contrastvloeistof :')

Terwijl mijn ouders in de wachtkamer zaten te wachten op de uitslag van de scan, kreeg ze een hevige pijn op de borst. Pap heeft meteen iemand erbij gehaald en een nieuw hartfilmpje wees uit dat ze op dat moment een hartinfarct had.
Zonder aarzelen is er ingegrepen en is ze richting hartbewaking gesjeesd. Daar hebben ze haar gestabiliseerd en werd besloten dat ze naar het ziekenhuis in Maastricht zou gaan om te worden gedotterd.
En op dat moment heeft mama een acute hartstilstand gekregen :{ . Terwijl mijn vader er in shock naar keek, hebben de artsen en verpleegkundigen kei- en keihard geknokt voor haar leven. Na 45 minuten vruchteloos reanimeren, is - na overleg met mijn vader- besloten om te stoppen met reanimeren.

Pap stond op het punt om ons te bellen toen ze die stilstand kreeg en heeft machteloos staan toekijken hoe zijn vrouw waar hij zo intens veel van hield, na een huwelijk van meer dan 40 jaar op de veel te jonge leeftijd van 66 is overleden.
Hij heeft ons direct gebeld en alleen gezegd dat we naar het ziekenhuis moesten komen. "rijd maar rustig" zei hij nog, terwijl zijn stem brak. En natrlijk weet je dan al dat het goed mis is, maar je wilt het niet geloven. Tot we op de EHBO aankwamen en pap ons bij de deur al opving.

Gisteren hebben we de crematie voorbereid en hebben mijn zus en vrouw haar verzorgd en opgebaard. En terwijl ik dit schrijf denk ik nog steeds alleen maar "nee, niet mama... dat kan helemaal niet".

maar het is wel zo -O-

Zaterdag gaan we afscheid van haar nemen in een heel persoonlijke sfeer. Mijn zus, haar zoon, hele goede vrienden en ikzelf zullen spreken.

mama... ik mis je.... :'(
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
  donderdag 11 november 2010 @ 21:40:04 #93
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_88612919
Arme jongen....sterkte.
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
pi_88613198
teamlead! :o ;(

sterkte! :* -O-
Ja doei.
pi_88613497
Ik lees hier nog steeds mee, wat een verhalen af en toe :{ Ik wens jullie heel veel sterkte toe. Een verlies veranderd je leven echt voorgoed... Vandaag is het al weer 11 maanden geleden dat mijn moeder overleed, de tijd die voorbij is gegaan, alles wat er gebeurd is, het gaat in een veel te snel tempo voorbij.
  vrijdag 12 november 2010 @ 07:20:22 #96
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_88623345
Sterkte teamlead Heftig verhaal ..
  vrijdag 12 november 2010 @ 09:27:34 #97
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_88624842
Weer even bijbenen hier :)

quote:
1s.gif Op dinsdag 9 november 2010 11:53 schreef Lastpost het volgende:
...

En Jack, ik herken mezelf wel in jou, ik heb er op dat soort momenten ook moeite mee dat een ander zich totaal niet in lijkt te leven en geen begrip toont waardoor je het gevoel hebt dat het allemaal maar oppervlakkig is, laat staan toekomstmuziek.
Maar je moet niet vergeten dat zij niet in jouw koppie kan kijken en goed op waarde kan schatten wat je denkt, wilt en verwacht van een ander op dat soort momenten.
Begrijpelijk dat je zo denkt hoor, maar helemaal fair naar de ander is het niet denk ik, ik lijk ook weleens een waardeloze vriend voor een ander doordat ik gewoon niet weet hoe ik ermee om moet gaan, wat ik kan/moet zeggen en juist niet en wat de ander verwacht.
Misschien moet ik dat wel een keer doen ja. Ik ben van nature niet iemand die z'n ziel opengooit, en ik ben altijd geneigd om dingen op te kroppen en zelf te verwerken. Ik weet niet of dat komt omdat ik er niemand mee wil lastig vallen, of dat ik gewoon niet verwacht dat iemand het zal begrijpen en dus de moeite niet wil doen. Bij buren waar ik erg goed mee opschiet heb ik begin dit jaar wel alles eruit gegooid omdat ik het op dat moment niet meer trok en dingen die ik opgekropt had moesten eruit. Ze luisteren wel en doen hun uiterste best om raad te geven enzo, maar je merkt ook wel dat ze er toch wel ver vanaf staan en dus "maar" een buitenstaander zijn. Ze geven raad, maar ze hoeven er ook niet van wakker te liggen als jij naar huis gaat en alle last ook weer meeneemt. Misschien dat ik daarom m'n vriendin er ook niet mee lastig val, de relatie is nog pril en wil er ook geen zware last op leggen in deze fase. Misschien is dat verkeerd, misschien ook niet, ik weet het niet.

quote:
1s.gif Op donderdag 11 november 2010 09:12 schreef djemigera het volgende:
...
En nu? Nu is het 11 november en ben ik sinds afgelopen maandag ziekgemeld door mijn chef. Ik moest maar eens even rustig aan doen en zeker niet te vroeg willen beginnen werd me verteld. Natuurlijk heel lief maar aan de ene kant wil ik eigenlijk dat alles"weer normaal" wordt. Laat mij maar werken en lol hebben met mijn collega's en zo. Aan de andere kant ben ik bang dat ik het niet kan en dat ik continue in huilen uitbarst. Ook voel ik me schuldig als ik "leuke" dingen doe. Gisteren ben ik bijvoorbeeld voor de afleiding bij de kerstshow van een tuincentrum geweest. Toen ik daar rondliep tussen alle mooie dingen voelde ik me ineens heel klote. Hoe kon ik hier nou toch iets "gezelligs" doen terwijl mijn moeder net dood is !!!
...
M'n vader is op een dinsdag overleden, en ik heb de rest van die week vrij genomen (op zaterdag werd hij begraven) en de week nadien gewoon gaan werken omdat ik afleiding wilde en niet wilde thuis zitten in die droevige sfeer. M'n buurman is op woensdagochtend overleden, en de buurvrouw belde me op m'n werk op om dat te melden. Ik heb toen m'n werkdag uitgedaan, omdat ik toch weinig kon doen op dat moment, en dan donderdag/vrijdag wel vrij genomen (mocht mee helpen om begrafenis voor te bereiden e.d.), week nadien ook weer gaan werken om afleiding te hebben. Bij m'n grootmoeder en grootvader heb ik enkel de dag van het overlijden vrij genomen, maar nadien telkens weer gaan werken om afleiding te hebben. Dus als je terug aan de slag wilt, moet je dat gewoon doen, wat je chef ook zegt. Leg hem uit dat je nood hebt om in een andere omgeving te zitten, weg van al het droevige thuis. Je zal misschien niet 100% functioneren, maar dat zal je chef ook wel begrijpen als ik het zo lees. Ik vond het iig wel fijn om weg te zijn, bij collega's die over dagdagelijkse dingen praten, grapjes maken etc.
Soms had ik ook het gevoel dat ik niet blij mocht zijn, niet mocht genieten van dingen, maar het helpt als je jezelf de vraag stelt wat (in jouw geval) jouw moeder zou willen. Ik denk dat ze net zou willen dat je blij/opgewekt/gelukkig bent en geniet van alle dingen die je meemaakt. Je denkt aan haar op al die momenten, en ik denk dat ze daar blij mee zou zijn.

quote:
1s.gif Op donderdag 11 november 2010 10:02 schreef CoolGuy het volgende:
Ik heb er gisteren nog hard om gehuild. Soms is het een gegeven dat hij er niet meer is. Direct daarna ben ik kwaad op mezelf omdat ik dat zo ervaar. Andere momenten snap ik er helemaal niks van dat hij er niet meer is, dat hij niet 'ergens' fysiek is zeg maar. Dan kan ik het gewoon niet bevatten dat hij echt weg weg is.

Als ik ga slapen is dat het laatste wat ik denk, en als ik wakker word is dat het eerste wat ik denk. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet elke 10 minuten aan 'm denk. Het rare is dat ik dan van die filmpjes in mn hoofd heb van wat dingen die ik tegen hem zeg, en hoe hij reageert, lacht, etc. Daarna besef ik me dat ik hem nooit meer zal zien. Dat doet veel pijn.

Het gekke is, tijdens die gedachten kan ik me precies voorstellen hoe hij kijkt, etc, hoe zijn gezichtsuitdrukkingen waren, dat soort dingen. Tijdens andere momenten kan ik dat totaal niet. Ik heb 2 foto's van hem ingelijst thuis staan, dat zie ik vaak voor me, en hoe hij erbij lag, de laatste weken. Ik moest van de week op mn pc foto's op mn pc opzoeken om hem met andere gezichtsuitdrukkingen te zien dan die ik steeds zie, omdat ik het me niet kan herinneren. Na 3,5 maand. Ik werd daar zo kwaad van op mezelf.
Dat gemis heb ik nog steeds bij m'n buurman, straks 2 jaar na z'n overlijden. Ik ben vlak na z'n overlijden erg bang geweest dat er een moment zou komen dat ik me zijn gezicht niet meer zou herinneren, z'n stem, z'n lach niet meer zou kunnen horen in gedachten, niet meer zou herinneren hoe zijn bewegingen waren etc. Vandaag kan ik me dat nog steeds goed inbeelden, en daar ben ik wel blij om. Ik zeg niet dat het haarscherp is, maar scherp genoeg om tot rust te kunnen komen op moeilijke momenten. Ik heb thuis ook foto's staan van hem, en op m'n GSM staat nog een geluidsopname die hij destijds maakte waarop hij lacht en praat, dus wellicht dat die wel helpen om het beeld levendig te houden.

quote:
1s.gif Op donderdag 11 november 2010 10:02 schreef CoolGuy het volgende:
Na die kerkdienst ben ik naar de Maas gereden, daar hebben we hem uitgestrooid. Toen heb ik daar wat gestaan, en tegen hem gepraat in mn hoofd. Op weg naar huis zag moest ik terug de brug over, en zag ik de flat waar een zus van mijn vader woont. In beide gevallen dacht ik hoe makkelijk het zou zijn. Het is maar 1 stapje...1 klein stapje, en ik ben bij hem. Die gedachten kwamen bij me op. Maar ik had geen enkel gevoel van daadwerkelijk willen omkeren om bv naar die flat toe te rijden en daadwerkelijk naar boven te gaan en daadwerkelijk...
Ik heb zelf een half jaar rondgelopen met dat gevoel. Ik reed naar m'n werk (rit van ruim een uur), begon na te denken en de moed zakte in m'n schoenen bij de gedachte dat ik nu alleen verder moest. Er zijn ontelbare keren geweest dat ik mezelf de vraag stelde waarom ik m'n auto niet tegen een van de brugpeilers onderweg zou rijden, en dan zou ik weer bij hem zijn en dat loodzware gevoel niet meer moeten meedragen elke dag opnieuw. Er is een moment geweest dat ik in staat was om dat ook daadwerkelijk te doen, maar gelukkig heb ik toen heel m'n gevoel eruit kunnen gooien bij goeie buren van mij die me ontzettend goed hebben opgevangen en gesteund.
Ik denk dat het ergens wel normaal is dat je zo'n gevoel hebt bij momenten, maar laat het nooit te sterk worden. En mocht het toch sterker worden, praat dan op tijd met mensen die je kunnen opvangen en steunen.

quote:
1s.gif Op donderdag 11 november 2010 10:02 schreef CoolGuy het volgende:
Het besef dat ik pas 29 ben en nog de hele rest van mijn leven moet, zonder dat ik hem nog ooit zal zien is...om het uit te schreeuwen. Een tijdje geleden zaten ik bij mn moeder, en er waren nog wat mensen, en uit de la kwam toen ineens een boekje waarin mijn vader moest bijhouden hoe hij zich voelde. Dat maakte deel uit van het medische traject waaraan hij deelnam qua behandelingen. Ik keek daar in, en ik zag staan hoe hij zich voelde op verschillende datums, in zijn handschrift. En dan denk ik van 'ja, dat heeft hij ooit in dit boekje geschreven. en nu is hij weg, en zal hij nooit meer iets opschrijven'. Het is raar, ik kan 't niet precies uitleggen.
Ik heb ook een verzameling briefjes die m'n buurman geschreven heeft. Echt de stomste dingen bewaar ik nu. Een enveloppe waar geld in stak, met een briefje om me te bedanken om de brievenbus te legen tijdens hun vakantie destijds enzo. Ik kan zulke dingen gewoon niet weggooien, omdat ik dan het gevoel heb dat ik hem ook in de vuilbak gooi. Ik kijk graag naar z'n handschrift, ook al krijg ik het dan soms moeilijk. Vorige week was ik wat aan het rommelen in papieren van het appartementsgebouw (ik ben beheerder, eerst deed ik samen met m'n buurman), en kwam uit op bewijsjes van ontvangst van het huisreglement van bewoners die inmiddels ergens anders wonen. Daarop staat ook zijn handtekening, maar ik heb ze toch maar weggegooid, omdat ik dat toch wel wat vergaand vond om bij te houden. Aan zulke dingen zie je dat ik het nog steeds niet geaccepteerd heb, nog steeds geen plaats heb kunnen geven dat hij er niet meer is, terwijl ik dat bij andere mensen veel gemakkelijker achter me kon laten.

quote:
9s.gif Op donderdag 11 november 2010 21:32 schreef teamlead het volgende:
Afgelopen dinsdag is het onvoorstelbare gebeurd: mijn lieve moeder is totaal onverwacht overleden :'(

...
Teamlead, toen ik je post las kreeg ik het zelf ook weer een krop in de keel. Heel dat onverwachte, niet willen geloven dat die persoon er niet meer is is z herkenbaar.
Heel veel sterkte gewenst de komende tijd!

quote:
1s.gif Op donderdag 11 november 2010 21:50 schreef Cocktailprikker het volgende:
Ik lees hier nog steeds mee, wat een verhalen af en toe :{ Ik wens jullie heel veel sterkte toe. Een verlies veranderd je leven echt voorgoed... Vandaag is het al weer 11 maanden geleden dat mijn moeder overleed, de tijd die voorbij is gegaan, alles wat er gebeurd is, het gaat in een veel te snel tempo voorbij.
Tijd vliegt ontzettend snel voorbij. Straks is het al 2 jaar geleden dat m'n buurman overleed, m'n grootmoeder is al bijna 6 maanden weg, m'n grootvader al bijna een maand. Als ik daaraan denk dan krijg ik telkens zo'n zwaar gevoel. Tijdens de laatste maanden van het jaar heb ik het sowieso al lastiger dan anders, maar sinds daar ook 2 sterfdatums in vallen is het nog veel moeilijker om die maanden door te komen. Ik heb sinds een paar weken veel meer last van dagen dat ik het gewoon niet meer trek, dat ik gewoon nergens zin in heb, maar tegelijkertijd ook mezelf irriteer doordat ik zo'n gevoel heb. Van mij mogen ze gerust 4 maanden doorspoelen nu... Als de zon schijnt is het toch net iets makkelijker om moeilijke momenten/dagen door te komen.
  zaterdag 13 november 2010 @ 10:36:52 #98
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_88664988
Nog maar een paar uur en we gaan voor het laatst naar mama. Gisteren samen met mijn zus en haar zoon de kist gesloten. Heftig, maar wel "goed" om te doen. Nu de tekst die ik straks wil uitspreken in mijn hoofd 1000 keer aan het nalopen. Is het wel goed wat ik ga zeggen? Heb ik dan wel alles gezegd? En vooral: hoe ga ik dit in vredesnaam mijn strot uitkrijgen?

Idioot om oo zo'n dag op fok rond te hangen eigenlijk, maar ach... Het is even afleiding
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
pi_88665440
ook daar is FOK! voor..

sterkte en ga niet aan jezelf twijfelen.. doe je ding en maak er een mooi afscheid van. :*
Ja doei.
  zondag 14 november 2010 @ 18:50:06 #100
236546 droomvrouwtje
Lief, klein en schattig
pi_88707565
quote:
Op zaterdag 13 november 2010 11:06 schreef motorbloempje het volgende:
sterkte en ga niet aan jezelf twijfelen.. doe je ding en maak er een mooi afscheid van. :*
Een mooi afscheid was het zeker.. We hebben allemaal op onze eigen manier van haar afscheid kunnen nemen. Wat wel heel mooi was.. Ik heb haar (ze was mijn schoonmoeder) samen met schoonzus verzorgd en aangekleed en in de kist gelegd. Dat was voor mij al een manier om afscheid te kunnen nemen. Teamlead en zijn zus hebben gisteren op de crematie al 2 een stukje verteld. Het was precies goed, de juiste woorden. Een waardig en mooi afscheid. En dat had ze ook verdient..
Vandaag the day after.. Een dag waar je eindelijk niks hoeft.. Alle andere dagen werden we zo geleefd en er moest elke keer wel weer wat geregeld worden. Best bizar zo'n dag dat je niks meer hoeft.. Nu kan het echte verwerken beginnen..
Be happy with the little things in life
abonnement bol.com Unibet Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')