R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik zit er doorheen, weet niet meer wat te doen!
Blijven er niet soms mensen pitten na zo'n verjaardag? Zo ja, dan kan jij misschien ook wel blijven slapen? Vervoersprobleem is dan opgelost. Dat je je 's avonds alleen op straat niet veilig voelt kan ik me voorstellen. En ook logisch dat je over de manier hoe je thuis komt nadenkt en dat je dat geregeld wilt hebben. Als je voldoende geld hebt is een autootje kopen misschien een optie. Enige nadeel is dat je dan geen/weinig alcohol kan drinken..quote:Op woensdag 26 mei 2010 19:49 schreef rocio het volgende:
[..]
Ik wil juist wel graag bij mensen zijn, dat weet ik. Maar om de een of andere reden kost het mij heel veel tijd en moeite om mij op mijn gemak te voelen.
En op verjaardagen ga ik meestal niet in omdat de mensen die ik leer kennen wonen meestal ver weg, en ik ben totaal afhankelijk van het ov. en ik ben niet iemand die 's avonds alleen op straat loopt, ik voel me dan totaal niet op mijn gemak.
En ik ben iemand die zich super snel zorgen maakt en als ik ergens heen ga wil ik altijd van te voren weten hoe ik terug thuis kom, omdat ik anders niet ga. En hier in de buurt komen 's avonds geen bussen of trams. En ik ben daar gewoon totaal van afhankelijk. En daardoor ging het in het buitenland iets makkelijker omdat daar 's avonds collectieve taxi's rijden tegen een redelijke prijs, en je zegt gewoon het adres en hij zet je dan op de hoek af.
En als het ergens is waar ik met de fiets heen kan is het geen probleem, maar ik denk dat dit te maken heeft met veilig voelen denk ik. "s avonds op straat alleen voel ik me gewoon niet prettig/veilig.
En het is niet zo zeer dat ik me irriteer bij andere mensen ben, maar ik voel me niet op gemak, en des te kleiner het groepje des te makkelijker ik mij op mijn gemak voel.
Maar in grotere groepen klap ik gewoon dicht..en ik ben hier wel mee bezig maar het gaat allemaal zo lastig en als ik eenmaal het idee heb de goede kant uit te gaan gaat het meestal wel weer mis, of hoor ik helemaal niks van anderen. En nu krijg ik mezelf soms wel zo ver om ff te bellen en gewoon vragen hoe het gaat.
Maar ik kom niet veel verder dan hoi, hoe gaat het?
met een antwoord terug, meestal kom ik gewoon niet verder.
[..]
Je zegt dat je in grotere groepen dichtklapt. Maar als je naar zo'n verjaardag gaat, ken je dan een aantal mensen? Dus bijv. je kent 5 van de 20 personen. Dan maak je de groep toch kleiner voor jezelf? Je praat toch niet met iedereen. Praat gewoon met de mensen die je kent en bijv. met 1 of 2 die je niet kent. Probeer gewoon te weten te komen wat zo iemand doet. Stel vragen, probeer je een beeld te vormen van zo iemand, toon simpelweg interesse. Zo voorkom je dat je dichtklapt. En als je op een gegeven moment niet meer weet waar je 't over moet hebben, prima toch. Die verantwoordelijkheid ligt niet alleen maar bij jou.
Bel gewoon eens iemand als die bijv op vakantie is geweest, zodat je kan vragen hoe die vakantie was. Ik ga ook niet iemand bellen om te vragen hoe het is en verder niets. Er is een reden of er zijn redenen dat ik bel. Ik wil weten hoe iets gegaan is, iemand succes wensen of bijv plannen maken voor 't weekend. Als je bij voorbaat weet dat het gesprek kansloos gaat zijn dan heeft het weinig zin om te bellen. Niet dat het een lang gesprek moet zijn, maar alleen vragen hoe het gaat heeft weinig zin.
Als je het verhaal nog eens leest moet je opvallen dat dat geen baat bracht.quote:Op woensdag 26 mei 2010 19:47 schreef Karammel het volgende:
[..]
Mwah.
Ze vindt het erg moeilijk door te zetten. Als ze afzegt voor een feestje weet ze ongetwijfeld zelf ook wel dat ze wél zou moeten gaan. Het is alleen de weg van de minste weerstand om thuis te blijven.
شبح متسابق
ゴーストライダー
幽靈騎士
भूत सवार
ゴーストライダー
幽靈騎士
भूत सवार
dit is eigenlijk momenteel het meest lastige.quote:Op woensdag 26 mei 2010 20:21 schreef LXIV het volgende:
Ik denk gewoon dat je een keuze moet maken tussen Nederland en Het Buitenland en daar voor moet gaan. Waar je precies voor kiest maakt niet eens zoveel uit, maar zolang je geen keuze maakt sta je er voortdurend tussenin.
Óf je kiest voor Nederland en gaat hier proberen iets van je leven te maken, óf je kiest voor het buitenland en bouwt daar iets op. En wat je kiest, je moet er dan 100% voor gaan.
Want ik probeer nu al 2 maanden tot een keuze te komen, maar kom maar niet verder. Ik ben nog steeds evenver als ik was.
Dat ik moet kiezen dat was ook de rede dat ik vertrokken was, maar dat is een van mijn karakteristieken niet kunnen kiezen. En het lijkt net of ik niet wil kiezen, en dat wordt door bijvoorbeeld mijn ouder sinds peuter herkend.
En nu begint de druk ook groter te worden want ik weet dat ik binnen nu en eind juni/begin juli moet kiezen, omdat ik begin augustus zou moeten vertrekken, omdat in het buitenland de lessen rond. 10 augustus beginnen, en ik weet dat ik een ticket zo ver mogelijk van te voren moet boeken/kopen omdat het anders onbetaalbaar wordt.
En dit jaar vertrekken lijkt er gewoon niet in te zitten..dus daardoor neig ik te zeggen ik blijf, maar ik krijg het niet voorelkaar om ergens achter te staan.
En krijg ik het niet voor elkaar om te zeggen Dit doe ik.
En ik had gedacht dat de psycholoog mij er deels bij zou kunnen helpen bij de besluitvorming, maar dat is dus echt niks geworden, en die gaat er wel op in, maar toch blijf ik constant twijfelen, en ik ga allleen meer en meer twijfelen, met als gevolg dat ik onbewust dag en nacht over pieker. En er zelf door overstuur raak en begin te huilen enz.
En daar schiet ik ook niks mee op.
Al je problemen komen doordat je niet kan kiezen. In plaats van voor- en nadelen bedenken en maar blijven wikken en wegen, moet je gewoon die beslissing maken. Om nog maar eens terug te komen op het stellen van doelen voor jezelf. Schrijf op dat je eind deze week, zondag dus, een beslissing gemaakt wil hebben omtrent je verblijfplaats. Meer tijd gaat je echt niet op andere denkbeelden zetten.
Wees eens wat harder voor jezelf. Kom op zeg!
Wees eens wat harder voor jezelf. Kom op zeg!
"In case of dissension, never dare to judge till you've heard the other side."
Tja, mezelf een deadline stellen heb ik ook wel gedaan.
Maar het punt is zodra ik denk een besluit te hebben genomen raak ik emotioneel totaal van slag.
Dus ik krijg het wel voor elkaar om rationeel te kiezen, maar om er emotioneel ook achter te kunnen staan is momenteel gewoon een ramp.
En daardoor verwerp ik het besluit weer.
En ik denk dat ik nu maar even wat anders moet gaan doen en afleiding zoeken want momenteel begin ik weer totaal van streek van te raken, en huilirig en geirriteerd te raken, en als dat zo is krijg ik op den duur weer conflicten met mijn ouder.
Dus ik reageer morgen wel weer
En harder voor mezelf zijn, gezien het feit dat mijn emotionele en rationele kant in dit opzicht elkaar tegenwerken, gaat dat gewoon niet..
Maar het punt is zodra ik denk een besluit te hebben genomen raak ik emotioneel totaal van slag.
Dus ik krijg het wel voor elkaar om rationeel te kiezen, maar om er emotioneel ook achter te kunnen staan is momenteel gewoon een ramp.
En daardoor verwerp ik het besluit weer.
En ik denk dat ik nu maar even wat anders moet gaan doen en afleiding zoeken want momenteel begin ik weer totaal van streek van te raken, en huilirig en geirriteerd te raken, en als dat zo is krijg ik op den duur weer conflicten met mijn ouder.
Dus ik reageer morgen wel weer
En harder voor mezelf zijn, gezien het feit dat mijn emotionele en rationele kant in dit opzicht elkaar tegenwerken, gaat dat gewoon niet..
Die emotionele kant komt volledig door onzekerheid. Het is heel moeilijk je daar overheen te zetten, maar door die zure appel moet je toch echt even heen. Het maakt geen flikker uit wat je beslist. Het gaat erom dát je beslist.
Zijn er geen kleinere 'dilemma's' waarmee je kan beginnen?
Ik heb er eigenlijk weinig zin in om een psycholoog aan te raden, maar dat is omdat ik altijd uitga van de kracht van de mens. Veel mensen zijn echter behoorlijk zwak. Een psycholoog is wat dat betreft net zoals een diëtist. Het heeft pas zin als je zelf ook inziet dat er echt iets moet gaan gebeuren. Zonder de wil iets te veranderen is het net alsof ze aan een dood paard aan het trekken zijn.
Zijn er geen kleinere 'dilemma's' waarmee je kan beginnen?
Ik heb er eigenlijk weinig zin in om een psycholoog aan te raden, maar dat is omdat ik altijd uitga van de kracht van de mens. Veel mensen zijn echter behoorlijk zwak. Een psycholoog is wat dat betreft net zoals een diëtist. Het heeft pas zin als je zelf ook inziet dat er echt iets moet gaan gebeuren. Zonder de wil iets te veranderen is het net alsof ze aan een dood paard aan het trekken zijn.
"In case of dissension, never dare to judge till you've heard the other side."
Kleinere dillema's heb ik eigenlijk niet echt. Degene die ik heb/had ben ik al duidelijk mee aan de slag en dat heeft te maken met uiterlijk, en op mijn manier ben ik daar al mee bezig om het bij te werken, d.m.v. wat beter passende kleding geen echte tenten meer dragen enzo.quote:Op woensdag 26 mei 2010 22:37 schreef Karammel het volgende:
Die emotionele kant komt volledig door onzekerheid. Het is heel moeilijk je daar overheen te zetten, maar door die zure appel moet je toch echt even heen. Het maakt geen flikker uit wat je beslist. Het gaat erom dát je beslist.
Zijn er geen kleinere 'dilemma's' waarmee je kan beginnen?
Ik heb er eigenlijk weinig zin in om een psycholoog aan te raden, maar dat is omdat ik altijd uitga van de kracht van de mens. Veel mensen zijn echter behoorlijk zwak. Een psycholoog is wat dat betreft net zoals een diëtist. Het heeft pas zin als je zelf ook inziet dat er echt iets moet gaan gebeuren. Zonder de wil iets te veranderen is het net alsof ze aan een dood paard aan het trekken zijn.
maar meer eigenlijk niet, en deels hangt alles weer af van het besluit, want het heeft weinig nut om nu hier keihard aan de slag te gaan als ik over paar maanden zou vertrekken.
En deels denk ik ook dat het emotionele door onzekerheid komt, en deels hangt dat natuurlijk weer samen met de depressie, en deels uit angst..en ik denk dan vooral uit angst weer het buitenbeentje te worden. Omdat ik nu eenmaal in een mannenwereldje zit kwa studie, val je als vrouw sneller buiten de boot. En dat heb ik op het mbo meer dan duidelijk gemerkt. En deels hangt heel veel bij mij van een studie af, aangezien het de bedoeling is om via een studie meer mensen te leren kennen, maar in een klas met alleen mannen is het lastiger.
En dat ik door die zure appel heen moet, tja dat is duidelijk, maar het hebben van nog die 1,5 maand helpt denk ik niet helemaal mee, omdat ik daardoor toch constant weer van besluit kan veranderen, en op bepaald moment weet ik dat een van de 2 opties zal afvallen. En iig kwa studie weet ik al welke afvalt, maar kwa persoonlijk aspect is dat het lastigste.
Deels is het gewoon het herinrichten van mijn leven en eigenlijk geen flauw idee hebben van wat ik ermee wil. Want hetgene dat ik weet wat ik wil is een goede baan, wat bij mij inhoudt het werk interesant te vinden en me er op mijn gemak voelen kwa collega's, en zo goed mogelijk verdienen in ieder geval om zonder al te grote geldzorgen te kunnen leven.
En de rest daar heb echt duidenden fantasieen en ideen over maar niet echt iets wat mij motiveert.
IK heb net deels de openingspost gelezen, en in veel dingen kan ik mijzelf herkennen. Ik worstel zelf ook al een behoorlijke tijd met het leven in 2 culturen en toch bewust in een te moeten funccioneren en leven.
Sociaal ben ik ook al niet al te vaardig en onzekerheid acht, daar heb ik tijden ook last van gehad terwijl die onzekerheid nu heel soms opspeelt.
Maar ik denk dat het belangerijkste o dit moment is zorgen voor ontspanningn en activiteit waardoor je je verplicht even van de huidige situatie moet vervreemden.
En je komt er vanzelf wel achter wat je moet/wilt doen.
En zoals eerder is gezegd, moet je gewoon op een gegeven moment een keuze nemen, en daar achter gaan staan. Ook al is het niet moeilijk, de mens bestaat uit allerlei gewoontes.
net zoals je een gewoonte hebt gemaakt van het zijn van een buitenbeentje moet je jezelf nu leren om een gewoonte te maken van je "nieuwe" ik-persoon.
En zoals je aangeeft, als je hier je studie afrond en je merkt dat je het hier maar niks vindt, kan je alsnog vertrekken.
Verder iig veel sterkte en succes bij het kiezen!
Sociaal ben ik ook al niet al te vaardig en onzekerheid acht, daar heb ik tijden ook last van gehad terwijl die onzekerheid nu heel soms opspeelt.
Maar ik denk dat het belangerijkste o dit moment is zorgen voor ontspanningn en activiteit waardoor je je verplicht even van de huidige situatie moet vervreemden.
En je komt er vanzelf wel achter wat je moet/wilt doen.
En zoals eerder is gezegd, moet je gewoon op een gegeven moment een keuze nemen, en daar achter gaan staan. Ook al is het niet moeilijk, de mens bestaat uit allerlei gewoontes.
net zoals je een gewoonte hebt gemaakt van het zijn van een buitenbeentje moet je jezelf nu leren om een gewoonte te maken van je "nieuwe" ik-persoon.
En zoals je aangeeft, als je hier je studie afrond en je merkt dat je het hier maar niks vindt, kan je alsnog vertrekken.
Verder iig veel sterkte en succes bij het kiezen!
Nog niet alles compleet gelezen, maar vroeg me af,
Waarom nog nooit medicatie gedaan? Je hebt te maken met een erge depressie, een goede anti-depressiva zou je kunnen helpen weer meer motivatie terug te vinden en weer het nut van dingen in te gaan zien.
Ook vroeg ik me af, welk land is precies dat 'Buitenland" waar de rest van je familie woont? Welke landen ben je opgegroeid en voor hoelang? Welke culturele achtergrond heb je?
Qua je persoonlijkheid kan ik merken dat je heel idealistisch en onderhandelend bent. In alle situaties druk voelen zelf afhankelijk te zijn voor goed verloop van situaties en terugtrekken bij situaties waar je gevoel hebt dat het niet lukt. Leer te ontspannen. Door het hoofd vrij te maken, gedachten even los te laten, kun je erna de belangrijke argumenten terug halen en betere beslissingen maken.
Ook kun je door moment te ontspannen en gewoon de situatie even in je op te nemen, een beter overzicht van alles om je heen krijgen en beter controle leren krijgen hoe op de dingen in te spelen. Je moet je niet laten overweldigen op feestjes door alle mensen om je heen, hou het desnoods bij praten met die 1 a 2 man. Dat is al beter dan heel het feestje te ontlopen en thuis alleen met je gedachten te zitten.
Voor de beslissingen is het ook belangrijk niet meteen op de grote beslissingen te richten en denken dat de beslissingen die je vandaag maakt, de rest van je leven zo moeten zijn en voor de rest van je leven van invloed moeten zijn. Als je je vandaag anders wilt kleden en de paar mensen aan wilt spreken, doe dat, het maakt niet uit als je over een paar maanden uit nederland gehaald zou worden, dan heb je nu tenminste een betere dag gehad. Niet in de toekomst, of de slechte herrineringen van het verleden leven maar meer richten op het nu.
[ Bericht 9% gewijzigd door 0oGhosto0 op 27-05-2010 00:40:42 ]
Waarom nog nooit medicatie gedaan? Je hebt te maken met een erge depressie, een goede anti-depressiva zou je kunnen helpen weer meer motivatie terug te vinden en weer het nut van dingen in te gaan zien.
Ook vroeg ik me af, welk land is precies dat 'Buitenland" waar de rest van je familie woont? Welke landen ben je opgegroeid en voor hoelang? Welke culturele achtergrond heb je?
Qua je persoonlijkheid kan ik merken dat je heel idealistisch en onderhandelend bent. In alle situaties druk voelen zelf afhankelijk te zijn voor goed verloop van situaties en terugtrekken bij situaties waar je gevoel hebt dat het niet lukt. Leer te ontspannen. Door het hoofd vrij te maken, gedachten even los te laten, kun je erna de belangrijke argumenten terug halen en betere beslissingen maken.
Ook kun je door moment te ontspannen en gewoon de situatie even in je op te nemen, een beter overzicht van alles om je heen krijgen en beter controle leren krijgen hoe op de dingen in te spelen. Je moet je niet laten overweldigen op feestjes door alle mensen om je heen, hou het desnoods bij praten met die 1 a 2 man. Dat is al beter dan heel het feestje te ontlopen en thuis alleen met je gedachten te zitten.
Voor de beslissingen is het ook belangrijk niet meteen op de grote beslissingen te richten en denken dat de beslissingen die je vandaag maakt, de rest van je leven zo moeten zijn en voor de rest van je leven van invloed moeten zijn. Als je je vandaag anders wilt kleden en de paar mensen aan wilt spreken, doe dat, het maakt niet uit als je over een paar maanden uit nederland gehaald zou worden, dan heb je nu tenminste een betere dag gehad. Niet in de toekomst, of de slechte herrineringen van het verleden leven maar meer richten op het nu.
[ Bericht 9% gewijzigd door 0oGhosto0 op 27-05-2010 00:40:42 ]
Oke 
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Medicatie heb ik niet gedaan omdat het deels echt overbodig was, ik had nu niet veel te doen dagelijks, aangezien de hulpverlening pas echt op gang kwam rond begin october, en ik toen al niet meer kon instromen bij een opleiding.quote:Op donderdag 27 mei 2010 00:26 schreef 0oGhosto0 het volgende:
Nog niet alles compleet gelezen, maar vroeg me af,
Waarom nog nooit medicatie gedaan? Je hebt te maken met een erge depressie, een goede anti-depressiva zou je kunnen helpen weer meer motivatie terug te vinden en weer het nut van dingen in te gaan zien.
Ook vroeg ik me af, welk land is precies dat 'Buitenland" waar de rest van je familie woont? Welke landen ben je opgegroeid en voor hoelang? Welke culturele achtergrond heb je?
Qua je persoonlijkheid kan ik merken dat je heel idealistisch en onderhandelend bent. In alle situaties druk voelen zelf afhankelijk te zijn voor goed verloop van situaties en terugtrekken bij situaties waar je gevoel hebt dat het niet lukt. Leer te ontspannen. Door het hoofd vrij te maken, gedachten even los te laten, kun je erna de belangrijke argumenten terug halen en betere beslissingen maken.
Ook kun je door moment te ontspannen en gewoon de situatie even in je op te nemen, een beter overzicht van alles om je heen krijgen en beter controle leren krijgen hoe op de dingen in te spelen. Je moet je niet laten overweldigen op feestjes door alle mensen om je heen, hou het desnoods bij praten met die 1 a 2 man. Dat is al beter dan heel het feestje te ontlopen en thuis alleen met je gedachten te zitten.
Voor de beslissingen is het ook belangrijk niet meteen op de grote beslissingen te richten en denken dat de beslissingen die je vandaag maakt, de rest van je leven zo moeten zijn en voor de rest van je leven van invloed moeten zijn. Als je je vandaag anders wilt kleden en de paar mensen aan wilt spreken, doe dat, het maakt niet uit als je over een paar maanden uit nederland gehaald zou worden, dan heb je nu tenminste een betere dag gehad. Niet in de toekomst, of de slechte herrineringen van het verleden leven maar meer richten op het nu.
En ik momenteel niet wilde gaan werken omdat ik het ten eerste niet aankon, en me liever ging richten op studie-orientatie, aangezien ik heel veel twijfels had over welke studie te volgen.
En ik toch dusdanig de hele dag thuis kon zitten wanneer nodig.
En kwa persoonlijkheid heb je met het idealistisch zijn iig gelijk, ik maak vantevoren altijd een beeld van de dingen die uiteindelijk 9 op de 10x blijkt tegen te vallen.
EN op feestjes enzo tegen mensen praten doe ik wel maar het gaat er meer om dat ik nooit verder kom dan wat "slap gelul" dus met die persoon die ik dan leer kennen afspreken lukt me gewoon niet.
En kleine dagelijkse beslissingen gaan wat makkelijker maar als ook heel lastig, als bijv. naar de supermarkt ga om een kant en klaar maaltijd te kopen dan kan ik ook makkelijk een kwartier staat te kiezen.
Datr is gewoon een algemeen probleem, en vaak op het laatste moment verander ik alsnog van keuze.
En kwa sociale situaties heb ik al wat meer vooruitgang geboekt, ik praat nu iets makkelijker en spreek iemand ook eerder aan zonder al te lang te staan te wikken en wegen.
Maar nu het besluit vertrekken/gaan daar kom ik totaal niet mee vooruit, op ieder moment voel ik me ermee geconfronteerd. EN ik val ermee in slaap en wordt ermee wakker en meestal krijg ik het dan niet meer uit mijn hoofd.
En de onzekerheid kwa vertrekken of blijven wordt deels denk ik veroorzaakt door geen daginvulling te hebben, maar aan de andere kant heb ik allerlei stomme excuses om niet te willen blijven zoals bijv. het weer, het kan toch niet zijn dat het weer je leven deels bepaald
.En me richten op het nu is gewoon lastig aangezien de manier voor mij om met het nu bezig te zijn altijd via studie/werk was, maar nu heb ik geen van beiden dus is dat lastig. En ik denk altijd vooruit, al mijn hele leven doe ik dat. Hoewel ik nu minder ver vooruit kijk, maar als vertrek/blijf heeft dat iig invloed op mijn leven de komende 3 tot 5 jaar.
En ik denk vaan genoeg van oké ik begin hier aan een studie en zie wel wat er van het "leventje" terechtkomt en anders vertrek ik over 3/4 jaar na mijn studie alsnog, maar ik ben bang dan alles hier op te geven om daar opnieuw te beginnen en uiteindelijk daar in dezelfde situatie terecht te komen als degene die altijd is geweest.
Nu doe ik het weer, ik ga weer het verleden halen naar het heden/toekomst.
Een vraag heb ik nog altijd geen antwoord op gezien, om welk buitenland gaat het hier? Welke culturele achtergrond heb je?
Je culturele achtergrond, of de genen waar je uit opgebouwd bent, bepaalt hoe je de wereld ziet/ervaart en hoe je denkt. Jij zal op een andere manier beslissingen maken dan iemand uit Uganda of een Amerikaan. Er is daarom ook geen ideale manier van redeneren die iemand je kan aanleren, enigste waar anderen je bij kunnen helpen is fouten in je eigen redeneer stijl te vinden waarna je die voor jezelf al dan niet kan aanpassen. Je zult ook uiteindelijk met de kracht in jezelf beter moeten worden, maar vaak zit je zelf vast in je eigen denkstijl. Anderen kunnen je helpen dingen net van een iets andere kant te bekijken, waarna je misschien uiteindelijk de visies kan combineren en een ideale uitkomst krijgt.
Wat ik wel zo kan zien is dat je veel te veel op vuistregeltjes en simpele wegen wil redeneren. Misschien mede omdat je door helemaal alles te overwegen er niet uitkomt.
Weet wel, geen enkele keuze die je maakt zal ideaal zijn. Niks waar je voor kiest is helemaal goed en zal zonder nadelen uitlopen. Voor niemand niet, niemand heeft ook maar in 51% van de gevallen dat die iets zegt altijd gelijk. Als je dat wel had moet je de beurs/casino opgaan, je zou gegarandeerd rijk worden
Dus weet ook dat als je een keuze hebt gemaakt en dingen lopen niet helemaal zoals je verwacht word, het nog geen verkeerde keuze was op dat moment. We leven gewoon in een veranderlijke wereld, wat 2 minuten geleden klopte, geld nu misschien helemaal niet meer doordat dingen om ons heen constant veranderen.
Dat gezegd hebbende voor je probleem met grotere keuzes, je kleinere keuzes bij je supermarkt aarzel je lang over omdat je naar mijn gevoel de keuze diep van binnen helemaal niet wil maken. Als je je boodschappen in 5 minuten klaar hebt, heb je de rest van de dag niks meer te doen. Zorg voor meer een planning op een dag, meer dingen om erna ook nog te doen te hebben en je zult meer motivatie hebben om de keuzes sneller te maken.
Wat werk betreft, er moet toch zeker wel iets van werk te vinden zijn met ICT kennis? Die is waardevol en vaak benodigd. Zoek een baan, creeer ermee doelen en zorg dat je op de dag zelf tenminste naar iets toe kan werken. Ook al zal de baan misschien niks zijn, zul je binnen 3 maanden moeten stoppen of wat dan ook, dan heb je in ieder geval een ervaring op gedaan en een tijd lang iets nuttigs gedaan.
Zorg ook dat je minder in de toekomst en in het verleden leeft. Lees dit topic eens na.
Leer te mediteren. Dus de kracht van het moment van nu te ervaren, aanvoelen hoe je lichaam nu op dit moment aanvoelt en leeft. Als je dat een langere tijd zou trainen (~2 maanden), kun je ook op momenten waar je word overvallen door twijfels over het verleden/toekomst op de meditatietraining terug komen, focussen op het nu en het overzicht weer deels terug krijgen.
Je blijft wel hoe dan ook een mens, je kunt nooit iets van alle kanten bekijken en alle voors en tegens overwegen, maar dat kan geen enkel mens. That's life.
In je hele antwoord over medicatie heb ik ook alleen een antwoord uit te toekomst gehoord.
Hoe voel je je NU, op dit moment? Zou het fijner zijn wat meer motivatie te hebben nu, wat meer energie te hebben om dingen uit te voeren?
Dan is medicatie een goede overweging. Je hoeft niet dingen tot de toekomst uit te stellen, omdat je dan wel iets op een dag te doen zult hebben. Als je nu meer motivatie zou hebben, zou je nu meer op een dag kunnen doen & zouden de medicijnen je al helpen.
Dat je op feestjes niet verder komt dan slap gelul, who cares, lul maar wat aan. Kijk op hyves, hoeveel krabbels die mensen elkaar sturen zijn niet anders dan wat aanlullen, zonder echt persoonlijk iets te vertellen? Je word echt niet verwacht dat als je iemand anders pas ontmoet, je je hele levensverhaal gaat vertellen, dat zou zelfs wat afschrikken.
In het begin van het contact kun je nog lang over koetjes en kalfjes praten, wat je van de muziek vind, welke drank je lekker vind en hoe je de gene van het feest eigenlijk kent. Zoveel zal dat mensen niet boeien, maar niet alles wat je zegt hoeft een dieper praktisch nut te dienen.
Als je mensen langer leert kennen, moet je wel langzaam iets openen om het contact vast te houden en zorgen dat je echt een band ontwikkelt. Omdat je al vele jaren lang slecht enkele goede contacten hier en daan hebt ontwikkelt, denk ik dat je een heel moeilijk hechtingspatroon hebt. Dat is wel waard om je psycholoog naar te vragen, die kan je langzaam aan helpen meer naar mensen te kunnen openen als de tijd er goed voor is.
Dan nog iets over je grote dilemma. Je wilt altijd naar dat buitenland, en als je in het buitenland bent terug om dezelfde reden waarom je beschreef dat je zag dat mensen om je heen wél een goed leven zouden hebben en bij hun alles beter zou zijn. Je denkt altijd dat het ergens anders beter is.
Iedereen heeft problemen, elke plek heeft nadelen, nergens zul je zorgeloos kunnen leven. Enigste reden die je zou kunnen helpen met kiezen, zou kunnen zijn in welk land je de meeste culturele binding vind en de meeste mensen zijn die net als jou denken. Als dat NL is, prima, bouw hier iets van je leven op. Begin nu, vandaag is echt niet veel slechter om te beginnen dat morgen of oktober of wanneer dan ook.
Hoop dat je hier iets een beetje aan hebt, ik verwacht ook niet dat ik het overal bij het juiste eind heb, maar hoop alleen je iets te kunnen helpen
Je culturele achtergrond, of de genen waar je uit opgebouwd bent, bepaalt hoe je de wereld ziet/ervaart en hoe je denkt. Jij zal op een andere manier beslissingen maken dan iemand uit Uganda of een Amerikaan. Er is daarom ook geen ideale manier van redeneren die iemand je kan aanleren, enigste waar anderen je bij kunnen helpen is fouten in je eigen redeneer stijl te vinden waarna je die voor jezelf al dan niet kan aanpassen. Je zult ook uiteindelijk met de kracht in jezelf beter moeten worden, maar vaak zit je zelf vast in je eigen denkstijl. Anderen kunnen je helpen dingen net van een iets andere kant te bekijken, waarna je misschien uiteindelijk de visies kan combineren en een ideale uitkomst krijgt.
Wat ik wel zo kan zien is dat je veel te veel op vuistregeltjes en simpele wegen wil redeneren. Misschien mede omdat je door helemaal alles te overwegen er niet uitkomt.
Weet wel, geen enkele keuze die je maakt zal ideaal zijn. Niks waar je voor kiest is helemaal goed en zal zonder nadelen uitlopen. Voor niemand niet, niemand heeft ook maar in 51% van de gevallen dat die iets zegt altijd gelijk. Als je dat wel had moet je de beurs/casino opgaan, je zou gegarandeerd rijk worden
Dus weet ook dat als je een keuze hebt gemaakt en dingen lopen niet helemaal zoals je verwacht word, het nog geen verkeerde keuze was op dat moment. We leven gewoon in een veranderlijke wereld, wat 2 minuten geleden klopte, geld nu misschien helemaal niet meer doordat dingen om ons heen constant veranderen.
Dat gezegd hebbende voor je probleem met grotere keuzes, je kleinere keuzes bij je supermarkt aarzel je lang over omdat je naar mijn gevoel de keuze diep van binnen helemaal niet wil maken. Als je je boodschappen in 5 minuten klaar hebt, heb je de rest van de dag niks meer te doen. Zorg voor meer een planning op een dag, meer dingen om erna ook nog te doen te hebben en je zult meer motivatie hebben om de keuzes sneller te maken.
Wat werk betreft, er moet toch zeker wel iets van werk te vinden zijn met ICT kennis? Die is waardevol en vaak benodigd. Zoek een baan, creeer ermee doelen en zorg dat je op de dag zelf tenminste naar iets toe kan werken. Ook al zal de baan misschien niks zijn, zul je binnen 3 maanden moeten stoppen of wat dan ook, dan heb je in ieder geval een ervaring op gedaan en een tijd lang iets nuttigs gedaan.
Zorg ook dat je minder in de toekomst en in het verleden leeft. Lees dit topic eens na.
Leer te mediteren. Dus de kracht van het moment van nu te ervaren, aanvoelen hoe je lichaam nu op dit moment aanvoelt en leeft. Als je dat een langere tijd zou trainen (~2 maanden), kun je ook op momenten waar je word overvallen door twijfels over het verleden/toekomst op de meditatietraining terug komen, focussen op het nu en het overzicht weer deels terug krijgen.
Je blijft wel hoe dan ook een mens, je kunt nooit iets van alle kanten bekijken en alle voors en tegens overwegen, maar dat kan geen enkel mens. That's life.
In je hele antwoord over medicatie heb ik ook alleen een antwoord uit te toekomst gehoord.
Hoe voel je je NU, op dit moment? Zou het fijner zijn wat meer motivatie te hebben nu, wat meer energie te hebben om dingen uit te voeren?
Dan is medicatie een goede overweging. Je hoeft niet dingen tot de toekomst uit te stellen, omdat je dan wel iets op een dag te doen zult hebben. Als je nu meer motivatie zou hebben, zou je nu meer op een dag kunnen doen & zouden de medicijnen je al helpen.
Dat je op feestjes niet verder komt dan slap gelul, who cares, lul maar wat aan. Kijk op hyves, hoeveel krabbels die mensen elkaar sturen zijn niet anders dan wat aanlullen, zonder echt persoonlijk iets te vertellen? Je word echt niet verwacht dat als je iemand anders pas ontmoet, je je hele levensverhaal gaat vertellen, dat zou zelfs wat afschrikken.
In het begin van het contact kun je nog lang over koetjes en kalfjes praten, wat je van de muziek vind, welke drank je lekker vind en hoe je de gene van het feest eigenlijk kent. Zoveel zal dat mensen niet boeien, maar niet alles wat je zegt hoeft een dieper praktisch nut te dienen.
Als je mensen langer leert kennen, moet je wel langzaam iets openen om het contact vast te houden en zorgen dat je echt een band ontwikkelt. Omdat je al vele jaren lang slecht enkele goede contacten hier en daan hebt ontwikkelt, denk ik dat je een heel moeilijk hechtingspatroon hebt. Dat is wel waard om je psycholoog naar te vragen, die kan je langzaam aan helpen meer naar mensen te kunnen openen als de tijd er goed voor is.
Dan nog iets over je grote dilemma. Je wilt altijd naar dat buitenland, en als je in het buitenland bent terug om dezelfde reden waarom je beschreef dat je zag dat mensen om je heen wél een goed leven zouden hebben en bij hun alles beter zou zijn. Je denkt altijd dat het ergens anders beter is.
Iedereen heeft problemen, elke plek heeft nadelen, nergens zul je zorgeloos kunnen leven. Enigste reden die je zou kunnen helpen met kiezen, zou kunnen zijn in welk land je de meeste culturele binding vind en de meeste mensen zijn die net als jou denken. Als dat NL is, prima, bouw hier iets van je leven op. Begin nu, vandaag is echt niet veel slechter om te beginnen dat morgen of oktober of wanneer dan ook.
Hoop dat je hier iets een beetje aan hebt, ik verwacht ook niet dat ik het overal bij het juiste eind heb, maar hoop alleen je iets te kunnen helpen
ben net thuis, heb je post doorgelezen. En over werk tja, een vaste baan heb ik niet en zoek ik niet, maar ik klus vaak bij zoals vandaag. Een bekende heeft een heel klein bedrijfje en heeft daar zo'n 4 a 5 computertjes staan, en als er iets probeert hij via mij altijd de zaakjes op orde te krijgen.quote:Op donderdag 27 mei 2010 16:33 schreef 0oGhosto0 het volgende:
Een vraag heb ik nog altijd geen antwoord op gezien, om welk buitenland gaat het hier? Welke culturele achtergrond heb je?
Je culturele achtergrond, of de genen waar je uit opgebouwd bent, bepaalt hoe je de wereld ziet/ervaart en hoe je denkt. Jij zal op een andere manier beslissingen maken dan iemand uit Uganda of een Amerikaan. Er is daarom ook geen ideale manier van redeneren die iemand je kan aanleren, enigste waar anderen je bij kunnen helpen is fouten in je eigen redeneer stijl te vinden waarna je die voor jezelf al dan niet kan aanpassen. Je zult ook uiteindelijk met de kracht in jezelf beter moeten worden, maar vaak zit je zelf vast in je eigen denkstijl. Anderen kunnen je helpen dingen net van een iets andere kant te bekijken, waarna je misschien uiteindelijk de visies kan combineren en een ideale uitkomst krijgt.
Wat ik wel zo kan zien is dat je veel te veel op vuistregeltjes en simpele wegen wil redeneren. Misschien mede omdat je door helemaal alles te overwegen er niet uitkomt.
Weet wel, geen enkele keuze die je maakt zal ideaal zijn. Niks waar je voor kiest is helemaal goed en zal zonder nadelen uitlopen. Voor niemand niet, niemand heeft ook maar in 51% van de gevallen dat die iets zegt altijd gelijk. Als je dat wel had moet je de beurs/casino opgaan, je zou gegarandeerd rijk worden
Dus weet ook dat als je een keuze hebt gemaakt en dingen lopen niet helemaal zoals je verwacht word, het nog geen verkeerde keuze was op dat moment. We leven gewoon in een veranderlijke wereld, wat 2 minuten geleden klopte, geld nu misschien helemaal niet meer doordat dingen om ons heen constant veranderen.
Dat gezegd hebbende voor je probleem met grotere keuzes, je kleinere keuzes bij je supermarkt aarzel je lang over omdat je naar mijn gevoel de keuze diep van binnen helemaal niet wil maken. Als je je boodschappen in 5 minuten klaar hebt, heb je de rest van de dag niks meer te doen. Zorg voor meer een planning op een dag, meer dingen om erna ook nog te doen te hebben en je zult meer motivatie hebben om de keuzes sneller te maken.
Wat werk betreft, er moet toch zeker wel iets van werk te vinden zijn met ICT kennis? Die is waardevol en vaak benodigd. Zoek een baan, creeer ermee doelen en zorg dat je op de dag zelf tenminste naar iets toe kan werken. Ook al zal de baan misschien niks zijn, zul je binnen 3 maanden moeten stoppen of wat dan ook, dan heb je in ieder geval een ervaring op gedaan en een tijd lang iets nuttigs gedaan.
Zorg ook dat je minder in de toekomst en in het verleden leeft. Lees dit topic eens na.
Leer te mediteren. Dus de kracht van het moment van nu te ervaren, aanvoelen hoe je lichaam nu op dit moment aanvoelt en leeft. Als je dat een langere tijd zou trainen (~2 maanden), kun je ook op momenten waar je word overvallen door twijfels over het verleden/toekomst op de meditatietraining terug komen, focussen op het nu en het overzicht weer deels terug krijgen.
Je blijft wel hoe dan ook een mens, je kunt nooit iets van alle kanten bekijken en alle voors en tegens overwegen, maar dat kan geen enkel mens. That's life.
In je hele antwoord over medicatie heb ik ook alleen een antwoord uit te toekomst gehoord.
Hoe voel je je NU, op dit moment? Zou het fijner zijn wat meer motivatie te hebben nu, wat meer energie te hebben om dingen uit te voeren?
Dan is medicatie een goede overweging. Je hoeft niet dingen tot de toekomst uit te stellen, omdat je dan wel iets op een dag te doen zult hebben. Als je nu meer motivatie zou hebben, zou je nu meer op een dag kunnen doen & zouden de medicijnen je al helpen.
Dat je op feestjes niet verder komt dan slap gelul, who cares, lul maar wat aan. Kijk op hyves, hoeveel krabbels die mensen elkaar sturen zijn niet anders dan wat aanlullen, zonder echt persoonlijk iets te vertellen? Je word echt niet verwacht dat als je iemand anders pas ontmoet, je je hele levensverhaal gaat vertellen, dat zou zelfs wat afschrikken.
In het begin van het contact kun je nog lang over koetjes en kalfjes praten, wat je van de muziek vind, welke drank je lekker vind en hoe je de gene van het feest eigenlijk kent. Zoveel zal dat mensen niet boeien, maar niet alles wat je zegt hoeft een dieper praktisch nut te dienen.
Als je mensen langer leert kennen, moet je wel langzaam iets openen om het contact vast te houden en zorgen dat je echt een band ontwikkelt. Omdat je al vele jaren lang slecht enkele goede contacten hier en daan hebt ontwikkelt, denk ik dat je een heel moeilijk hechtingspatroon hebt. Dat is wel waard om je psycholoog naar te vragen, die kan je langzaam aan helpen meer naar mensen te kunnen openen als de tijd er goed voor is.
Dan nog iets over je grote dilemma. Je wilt altijd naar dat buitenland, en als je in het buitenland bent terug om dezelfde reden waarom je beschreef dat je zag dat mensen om je heen wél een goed leven zouden hebben en bij hun alles beter zou zijn. Je denkt altijd dat het ergens anders beter is.
Iedereen heeft problemen, elke plek heeft nadelen, nergens zul je zorgeloos kunnen leven. Enigste reden die je zou kunnen helpen met kiezen, zou kunnen zijn in welk land je de meeste culturele binding vind en de meeste mensen zijn die net als jou denken. Als dat NL is, prima, bouw hier iets van je leven op. Begin nu, vandaag is echt niet veel slechter om te beginnen dat morgen of oktober of wanneer dan ook.
Hoop dat je hier iets een beetje aan hebt, ik verwacht ook niet dat ik het overal bij het juiste eind heb, maar hoop alleen je iets te kunnen helpen
En echt verdienen nou, nee maar ik haal er mijn zakcenten mee, en mede doordat ik het technische aan de it totaal zat ben, is dit momenteel ideaal.
Maar later ga ik op je post in, en geloof me op jou manier help al aardig wat
je geeft me dingen om over na te denken en zowieso andere meningen en met anderen over dingen praten helpt altijd al..al is het om het ff van je af te schuiven.
Kijk, je bent optimistisch, daar kunnen anderen een voorbeeld aan nemenquote:Op donderdag 27 mei 2010 19:46 schreef rocio het volgende:
[..]
ben net thuis, heb je post doorgelezen. En over werk tja, een vaste baan heb ik niet en zoek ik niet, maar ik klus vaak bij zoals vandaag. Een bekende heeft een heel klein bedrijfje en heeft daar zo'n 4 a 5 computertjes staan, en als er iets probeert hij via mij altijd de zaakjes op orde te krijgen.
En echt verdienen nou, nee maar ik haal er mijn zakcenten mee, en mede doordat ik het technische aan de it totaal zat ben, is dit momenteel ideaal.
Maar later ga ik op je post in, en geloof me op jou manier help al aardig wat
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Voor antwoord op dit check je pm, heb geen zin om het aan de grote klok te hangen ivm. herkenning van andere users.quote:Op donderdag 27 mei 2010 16:33 schreef 0oGhosto0 het volgende:
Een vraag heb ik nog altijd geen antwoord op gezien, om welk buitenland gaat het hier? Welke culturele achtergrond heb je?
Interessante OP. Ik heb het dan niet zo erg als jou gehad, TS, maar ik heb 'vroeger' ook nooit echt mijn plek gehad in het 'normale' circuit. Ik was altijd meer op mezelf en vond het wel welletjes zo. Voor mij werd het pas 'leuk' toen ik op 15-jarige leeftijd een sport ging beoefenen, een bijbaantje in een ijssalon nam en een redelijk succesvolle en drukke website op richte, waardoor ik enorm veel mensen leerde kennen en min of meer gedwongen was om ook een sociale kant van mezelf te uiten, al dan niet ontwikkelen.
Het klinkt misschien cliché, maar geef het tijd. Ik heb op den duur een hele lieve meid ontmoet die nu, bijna 6 jaartjes later, nog steeds mijn vriendin is, ik heb sinds een aantal jaren een leuke baan met leuke collega's en ik moet tegenwoordig elk weekend weer een keuze maken met welke van de vele vriendengroepjes die ik er nu op nahoud, ik eens iets onderneem.
Wel hebben mijn vriendin en ik het momenteel even gehad met Nederland en de hele sfeer/het materialistische klilmaat van Nederland, dus hebben we besloten om een rondreis door Australië te gaan maken (soort van work & travel vakantie). Wellicht is dat ook iets voor jou? Even een paar maanden helemaal "d'r uit".
Het klinkt misschien cliché, maar geef het tijd. Ik heb op den duur een hele lieve meid ontmoet die nu, bijna 6 jaartjes later, nog steeds mijn vriendin is, ik heb sinds een aantal jaren een leuke baan met leuke collega's en ik moet tegenwoordig elk weekend weer een keuze maken met welke van de vele vriendengroepjes die ik er nu op nahoud, ik eens iets onderneem.
Wel hebben mijn vriendin en ik het momenteel even gehad met Nederland en de hele sfeer/het materialistische klilmaat van Nederland, dus hebben we besloten om een rondreis door Australië te gaan maken (soort van work & travel vakantie). Wellicht is dat ook iets voor jou? Even een paar maanden helemaal "d'r uit".
Ik weet dat ik het tijd moet geven, en dat ben ik ook wel van plan, alleen soms heb je toch van die momenten dat je er echt doorheen zit en je kapot"voelt" dat je de batterijen moet zien op te laden.quote:Op donderdag 27 mei 2010 23:01 schreef calamares het volgende:
Interessante OP. Ik heb het dan niet zo erg als jou gehad, TS, maar ik heb 'vroeger' ook nooit echt mijn plek gehad in het 'normale' circuit. Ik was altijd meer op mezelf en vond het wel welletjes zo. Voor mij werd het pas 'leuk' toen ik op 15-jarige leeftijd een sport ging beoefenen, een bijbaantje in een ijssalon nam en een redelijk succesvolle en drukke website op richte, waardoor ik enorm veel mensen leerde kennen en min of meer gedwongen was om ook een sociale kant van mezelf te uiten, al dan niet ontwikkelen.
Het klinkt misschien cliché, maar geef het tijd. Ik heb op den duur een hele lieve meid ontmoet die nu, bijna 6 jaartjes later, nog steeds mijn vriendin is, ik heb sinds een aantal jaren een leuke baan met leuke collega's en ik moet tegenwoordig elk weekend weer een keuze maken met welke van de vele vriendengroepjes die ik er nu op nahoud, ik eens iets onderneem.
Wel hebben mijn vriendin en ik het momenteel even gehad met Nederland en de hele sfeer/het materialistische klilmaat van Nederland, dus hebben we besloten om een rondreis door Australië te gaan maken (soort van work & travel vakantie). Wellicht is dat ook iets voor jou? Even een paar maanden helemaal "d'r uit".
En een groot probleem is bij mij dat ik me niet hier in Nederland echt op mijn plek voel, maar daar in het buitenland ook niet.
En dat van er een tijdje op uit gaan is in mijn situatie lastig. Zowieso kamp ik met wat stemmingswisselingen, de ene dag ben ik de hele dag op straat van alles en nog aan het regelen, en de andere dag kan ik me juist totaal afzonderen van de buitenwereld, en kan alles me vrij snel irriteren(vooral andere mensen).
En je moet er de middelen voor hebben om erop uit te gaan, en een goede economische situatie kan ik niet van spreken ook al is de situatie niet heel erg slecht.
Maar goed, een ouder die altijd de kleine extra's voorelkaar kreeg dmv. economische steun van de andere ouder, maar zelf van uitkering moet leven(door het niet vinden van een baan door de leeftijd, en deels arbeidsongeschikt te zijn) heeft het niet breed. En sinds een paar jaartjes zit de andere ouder ook zwaar in een economische crisis, dus zit je gewoon heel krap.
En ik ben dusdanig altijd afhankelijk geweest van studiefinanciering, bijstand, en werk. En werk en studie combineren bij mij lukt niet, dan eindig ik echt helemaal met een burn out.
En ik ben er voordat ik naar het buitenland vertrok eigenlijk 3 maanden op uit geweest, heb dat land leren kennen, van top tot teen, een beetje rondgereist enzo.
En het is toch echt tijd om met 23/24 jaar een studie te beginnenn want eer ik die afrond ben ik ook alweer 4 jaartjes verder, en mijn uitiendelijke hoge doel is toch een studie af te ronden.
Verder even algemeen,. ik ben iemand die heel rationeel funccioneert, tot voor kort leek het zelf of ik geen emoties had, citaat van mijn ouder.
En het grootste probleem is dat bij de ratio en emotie elkaar eigenlijk tegenspelen, als ik rationeel weet dat ik voor X ga, merk ik dat vaak mijn emoties toch voor Y gaan.
En mijn ouder probeerde mij sinds kind juist deels het emotionele een beetje aan te leren, want ik heb altijd gigantisch goed met de ratio gefunccioneerd, maar nu dat er vooral emoties bij komen spelen gaat het mis, en dat is blijkbaar een patroon sinds kind.
En het problem met hechten aan personen kan er miss. mee te maken hebben met het feit dat ik beiden ouders ken, maar er is een ouder, die al voor mijn geboorte geen partner relatie meer had met mijn moeder. Door persoonlijke situatie in zijn land van herkomst.
En met die ouder heb ik een goede maar slechte band, de ouder bestaat en is er. En kwam gemiddeld altijd 2 a 3x per jaar, maar dat is nu 1x per jaar met geluk. En zie de ouder dus al niet meer sinds 2008. En heb er naarmate ik ouder werd steeds meer moeite gehad met het afscheid nemen als die ouder weer terug ging naar zijn leventje in het buitenland.
Dus als ik het nu zie heeft dat miss. invloed op mijn"hechtingsissue".
Want ter info, ik een mix van 2 buitenlandse ouders, allebei uit een ander land, maar opgegroeid in nederland.
[ Bericht 17% gewijzigd door rocio op 27-05-2010 23:39:34 ]
Ik heb in ieder geval optimistische momentenquote:Op donderdag 27 mei 2010 19:58 schreef Maanvis het volgende:
[..]
Kijk, je bent optimistisch, daar kunnen anderen een voorbeeld aan nemen
trouwens heb je het er al met je psycholoog over gehad over die 2 deling, en ik vraag me wel af of de psycholoog echt door heeft hoe de situatie in elkaar zit in jou.
En verder tja, moet je eigenlijk een keuze maken door je jezelf te vragen wat je nou eigenlijk wilt, en waar je denkt jezelf het beste te kunnen ontplooien en zowel op zakelijk als persoonlijk gebied.
En de tweedeling daar kan je je echt actief mee bezig houden op het moment dat je voor 1 van de 2 kiest, dan kan je gaan kijken en werken aan hoe je ervoor kan zorgen dat je je in je land van keuze thuis gaat voelen.
En verder tja, moet je eigenlijk een keuze maken door je jezelf te vragen wat je nou eigenlijk wilt, en waar je denkt jezelf het beste te kunnen ontplooien en zowel op zakelijk als persoonlijk gebied.
En de tweedeling daar kan je je echt actief mee bezig houden op het moment dat je voor 1 van de 2 kiest, dan kan je gaan kijken en werken aan hoe je ervoor kan zorgen dat je je in je land van keuze thuis gaat voelen.
Je stemmingswisselingen hangen waarschijnlijk samen met je depressie, depressieve mensen kunnen snel van slag raken.quote:Op donderdag 27 mei 2010 23:26 schreef rocio het volgende:
[..]
Ik weet dat ik het tijd moet geven, en dat ben ik ook wel van plan, alleen soms heb je toch van die momenten dat je er echt doorheen zit en je kapot"voelt" dat je de batterijen moet zien op te laden.
En een groot probleem is bij mij dat ik me niet hier in Nederland echt op mijn plek voel, maar daar in het buitenland ook niet.
En dat van er een tijdje op uit gaan is in mijn situatie lastig. Zowieso kamp ik met wat stemmingswisselingen, de ene dag ben ik de hele dag op straat van alles en nog aan het regelen, en de andere dag kan ik me juist totaal afzonderen van de buitenwereld, en kan alles me vrij snel irriteren(vooral andere mensen).
En je moet er de middelen voor hebben om erop uit te gaan, en een goede economische situatie kan ik niet van spreken ook al is de situatie niet heel erg slecht.
Maar goed, een ouder die altijd de kleine extra's voorelkaar kreeg dmv. economische steun van de andere ouder, maar zelf van uitkering moet leven(door het niet vinden van een baan door de leeftijd, en deels arbeidsongeschikt te zijn) heeft het niet breed. En sinds een paar jaartjes zit de andere ouder ook zwaar in een economische crisis, dus zit je gewoon heel krap.
En ik ben dusdanig altijd afhankelijk geweest van studiefinanciering, bijstand, en werk. En werk en studie combineren bij mij lukt niet, dan eindig ik echt helemaal met een burn out.
En ik ben er voordat ik naar het buitenland vertrok eigenlijk 3 maanden op uit geweest, heb dat land leren kennen, van top tot teen, een beetje rondgereist enzo.
En het is toch echt tijd om met 23/24 jaar een studie te beginnenn want eer ik die afrond ben ik ook alweer 4 jaartjes verder, en mijn uitiendelijke hoge doel is toch een studie af te ronden.
Verder even algemeen,. ik ben iemand die heel rationeel funccioneert, tot voor kort leek het zelf of ik geen emoties had, citaat van mijn ouder.
En het grootste probleem is dat bij de ratio en emotie elkaar eigenlijk tegenspelen, als ik rationeel weet dat ik voor X ga, merk ik dat vaak mijn emoties toch voor Y gaan.
En mijn ouder probeerde mij sinds kind juist deels het emotionele een beetje aan te leren, want ik heb altijd gigantisch goed met de ratio gefunccioneerd, maar nu dat er vooral emoties bij komen spelen gaat het mis, en dat is blijkbaar een patroon sinds kind.
En het problem met hechten aan personen kan er miss. mee te maken hebben met het feit dat ik beiden ouders ken, maar er is een ouder, die al voor mijn geboorte geen partner relatie meer had met mijn moeder. Door persoonlijke situatie in zijn land van herkomst.
En met die ouder heb ik een goede maar slechte band, de ouder bestaat en is er. En kwam gemiddeld altijd 2 a 3x per jaar, maar dat is nu 1x per jaar met geluk. En zie de ouder dus al niet meer sinds 2008. En heb er naarmate ik ouder werd steeds meer moeite gehad met het afscheid nemen als die ouder weer terug ging naar zijn leventje in het buitenland.
Dus als ik het nu zie heeft dat miss. invloed op mijn"hechtingsissue".
Want ter info, ik een mix van 2 buitenlandse ouders, allebei uit een ander land, maar opgegroeid in nederland.
Wat je hectingsissue zou je inderdaad gelijk kunnen hebben en moet je langzaam aan aanleren mensen meer te vertrouwen.
Wat je rationele houding betreft, dat heeft naar mijn gevoel met je idealistische karakter te maken. Mensen overwegen bij belangrijke beslissingen meer informatie en doen er langer over om tot een beslissing te komen. Bij belangrijke zaken willen ze enige zekerheid dat ze voor het juiste kiezen, door de langere gevolgen.
Jij bent idealistisch en wil dus in elke situatie zo ideaal mogelijk handelen. Jij acht té veel beslissingen als belangrijk en gaat teveel beslissingen met ratio aan. Je moet aanleren vaker met kleinere dingen je gevoel te volgen, ondanks wat je ratio zegt, bij kleine dingen waar weinig fout kan gaan. Dan kun je aanleren om vaker op je gevoel & intuitie te vertrouwen.
Wat je emoties betreft, ik heb nu een mening van je psycholoog & je ouders gehad, wat denk je zelf?
Hoe goed kun je inleven in anderen? Hoeveel emoties voel je bij dingen? Hoevaak voel je je opgelaten/schuldig/beschaamd?
Tja, die stemmingswisselingen die heb ik al heel erg lang, en die hangen deels ook weer samen met slaap. Als ik niet goed of heel weinig heb geslapen dan ben ik de volgende emtioneel een ramp. Zo als ik bijvoorbeeld de afgelopen 3 dagen vergelijk met vandaa is vandaag gewoon een goede dag geweest, maar er bestaat de kans dat het morgen weer een slechte is enz.quote:Op vrijdag 28 mei 2010 22:56 schreef 0oGhosto0 het volgende:
[..]
Je stemmingswisselingen hangen waarschijnlijk samen met je depressie, depressieve mensen kunnen snel van slag raken.
Wat je hectingsissue zou je inderdaad gelijk kunnen hebben en moet je langzaam aan aanleren mensen meer te vertrouwen.
Wat je rationele houding betreft, dat heeft naar mijn gevoel met je idealistische karakter te maken. Mensen overwegen bij belangrijke beslissingen meer informatie en doen er langer over om tot een beslissing te komen. Bij belangrijke zaken willen ze enige zekerheid dat ze voor het juiste kiezen, door de langere gevolgen.
Jij bent idealistisch en wil dus in elke situatie zo ideaal mogelijk handelen. Jij acht té veel beslissingen als belangrijk en gaat teveel beslissingen met ratio aan. Je moet aanleren vaker met kleinere dingen je gevoel te volgen, ondanks wat je ratio zegt, bij kleine dingen waar weinig fout kan gaan. Dan kun je aanleren om vaker op je gevoel & intuitie te vertrouwen.
Wat je emoties betreft, ik heb nu een mening van je psycholoog & je ouders gehad, wat denk je zelf?
Hoe goed kun je inleven in anderen? Hoeveel emoties voel je bij dingen? Hoevaak voel je je opgelaten/schuldig/beschaamd?
Maar op normale dagen kan ik soms ook wel omslaan, maar daar kan ik al redelijk mee overweg. Het enige probleem is dat ik dan neig richting alcohol te grijpen en soms de sigaret, maar die sigaret kan ik al laten staan. En het alchol gebeuren hou ik redelijk onder controle.
EN hechten gaat nu iets makkelijker, maar het kost me nog veel moeite.
EN over dat stuk over het op zeker te willen spelen en idealisme heb je wel gelijk, ik doe dingen meestal pas als ik iig 80% zeker van de zaak ben. En op mijn gevoel vertrouwen probeer ik wel maar is lastig, vooral omdat ik pas weet wat ik voel achteraf.
Inleven in anderen is voor mij best lastig en ik moet de persoon heel goed kennen en heel vaak gezien hebben om die persoon te snappen, maar echt inleven ik weet niet eens of ik dat wel doe. Het inleven vindt ik gewoon iets heel vaags en lastig.
En emoties voelen, ik weet dat ik dat wel doe, alleen meestal achteraf pas, ik besef nadat een bepaalde handeling/actie of besluit genomen is pas wat ik er bij voelde.
Zo bij mijn terugkeer ik ben mij nu pas bewust van alles wat ik daar voelde, zowel kwa positieve dingen als negatieve dingen. Ik neig gewoon heel snel een reactie op wat ik voel te doen, en dat kan bij mij vrolijk voelen zich uiten in heel actief zijn en bij mij slecht voelen totaal terugtrekken en extreem introvert te reageren, in sommige situaties neig ik dan alchol erbij te pakken(dit heb ik momenteel dondersgoed in de gaten en hou het dus ook gigantisch onder controle)
En me opgelaten voelen, gebeurd niet zo heel vaak, ik ben juist vrij vaak somber/droog/serieus, en schuldig voelen daar heb ik vrij vaak last van ik heb heel snel last van schuldgevoel.
Bijvoorbeeld mijn ouder houdt veel van vakantie, en ik heb bijvoorbeeld geen zin om mee te gaan, dan is de kans bijna 90% dat mijn ouder ook niet gaat, omdat die persoon weet dat ik het niet prettig vindt om alleen te zijn en omdat hij het zelf minder leuk vindt alleen op vakantie.
In zo'n situatie kan ik me dusdanig schuldig gaan voelen dat ik uiteindelijk maar meega om de ander een plezier te doen. Maar schuldgevoel is iets wat ik heel vaak heb.
En me schamen dat valt wel mee, soms heb ik er last van, maar niet zo gigantisch veel. En mij schamen voor bepaalde acties van mezelf heb ik tot nu toe meestal meegemaakt als ik een beejte beschonken was, maar echt over het algemeen valt de schaamte wel mee. Het enige waarom ik soms schaamte heb is voor hoe ik eruit zie, maar dat is mijn onzekerheid die speelt, en in de grote lijnen en dat is vergeleken met vroeger echt al duidelijk gehalveerd. Maar vooral in sociale situaties kan ik me nog onzeker voelen, wat weer resulteerd in ongemak, en wat er bijvoorbeeldd voor zorgt dat ik echt zonder behoefte eraan heel erf frequent naar de wc ga, of constant doe alsof ik ergens mee bezig ben zonder dat te zijn.
Ok, duidelijk verhaal, de diagnose van autisme kunnen we wel buitensluiten, dat lijkt mij erg onwaarschijnlijk.quote:Op zaterdag 29 mei 2010 00:10 schreef rocio het volgende:
[..]
Tja, die stemmingswisselingen die heb ik al heel erg lang, en die hangen deels ook weer samen met slaap. Als ik niet goed of heel weinig heb geslapen dan ben ik de volgende emtioneel een ramp. Zo als ik bijvoorbeeld de afgelopen 3 dagen vergelijk met vandaa is vandaag gewoon een goede dag geweest, maar er bestaat de kans dat het morgen weer een slechte is enz.
Maar op normale dagen kan ik soms ook wel omslaan, maar daar kan ik al redelijk mee overweg. Het enige probleem is dat ik dan neig richting alcohol te grijpen en soms de sigaret, maar die sigaret kan ik al laten staan. En het alchol gebeuren hou ik redelijk onder controle.
EN hechten gaat nu iets makkelijker, maar het kost me nog veel moeite.
EN over dat stuk over het op zeker te willen spelen en idealisme heb je wel gelijk, ik doe dingen meestal pas als ik iig 80% zeker van de zaak ben. En op mijn gevoel vertrouwen probeer ik wel maar is lastig, vooral omdat ik pas weet wat ik voel achteraf.
Inleven in anderen is voor mij best lastig en ik moet de persoon heel goed kennen en heel vaak gezien hebben om die persoon te snappen, maar echt inleven ik weet niet eens of ik dat wel doe. Het inleven vindt ik gewoon iets heel vaags en lastig.
En emoties voelen, ik weet dat ik dat wel doe, alleen meestal achteraf pas, ik besef nadat een bepaalde handeling/actie of besluit genomen is pas wat ik er bij voelde.
Zo bij mijn terugkeer ik ben mij nu pas bewust van alles wat ik daar voelde, zowel kwa positieve dingen als negatieve dingen. Ik neig gewoon heel snel een reactie op wat ik voel te doen, en dat kan bij mij vrolijk voelen zich uiten in heel actief zijn en bij mij slecht voelen totaal terugtrekken en extreem introvert te reageren, in sommige situaties neig ik dan alchol erbij te pakken(dit heb ik momenteel dondersgoed in de gaten en hou het dus ook gigantisch onder controle)
En me opgelaten voelen, gebeurd niet zo heel vaak, ik ben juist vrij vaak somber/droog/serieus, en schuldig voelen daar heb ik vrij vaak last van ik heb heel snel last van schuldgevoel.
Bijvoorbeeld mijn ouder houdt veel van vakantie, en ik heb bijvoorbeeld geen zin om mee te gaan, dan is de kans bijna 90% dat mijn ouder ook niet gaat, omdat die persoon weet dat ik het niet prettig vindt om alleen te zijn en omdat hij het zelf minder leuk vindt alleen op vakantie.
In zo'n situatie kan ik me dusdanig schuldig gaan voelen dat ik uiteindelijk maar meega om de ander een plezier te doen. Maar schuldgevoel is iets wat ik heel vaak heb.
En me schamen dat valt wel mee, soms heb ik er last van, maar niet zo gigantisch veel. En mij schamen voor bepaalde acties van mezelf heb ik tot nu toe meestal meegemaakt als ik een beejte beschonken was, maar echt over het algemeen valt de schaamte wel mee. Het enige waarom ik soms schaamte heb is voor hoe ik eruit zie, maar dat is mijn onzekerheid die speelt, en in de grote lijnen en dat is vergeleken met vroeger echt al duidelijk gehalveerd. Maar vooral in sociale situaties kan ik me nog onzeker voelen, wat weer resulteerd in ongemak, en wat er bijvoorbeeldd voor zorgt dat ik echt zonder behoefte eraan heel erf frequent naar de wc ga, of constant doe alsof ik ergens mee bezig ben zonder dat te zijn.
Je verhaal van je slaap is ook duidelijk een oorzakelijk verband, je hebt een vast dagritme nodig wil je normaler functioneren. Een goede slaap helpt je beter te presteren, blijer te voelen, sneller te kunnen handelen en veel meer. Nog belangrijker, een verstoord slaapritme kan leiden tot ontstaan van een depressie of een heviger worden van een depressie.
Slaapritmestoornissen heersen erg veel en zou je voor hulp bij een huisarts/psycholoog/psychiater aan moeten kaarten, psycholoog zodat hij het depressieve gedeelte kan bekijken, huisarts zodat hij mogelijk mildere melatonine middelen kan voorschrijven, psychiater als sterekere middelen nodig zijn.
En ik geloof je zeer zeker dat slaap je dag kan beinvloeden, ik heb vannacht 2 uur geslapen en mijn hele dag was zwaar slecht
Voelde me vanmiddag/vanavond net een nutteloze zombie.Overigens moet je zo'n processen niet onderschatten, nu je leert kennen waar je problemen zitten duurt het nog maanden lang voor je aan nieuwe patronen kan werken. Je moet op tientallen feestjes oefenen gewoon te gaan en zien wat er komt, voordat je er makkelijker kan voelen en meer op je gemak. Zelfde voor je aanhechting, het patroon is over vele jaren ontstaan, het duurt dan ook lang voor je het aangepast hebt.
Op je gevoel vertrouwen is ook heel lastig, en je gaat ook teleurgesteld worden, maar gewoon door gaan en doorzetten en je zal beter gevoel in the end over jezelf voelen omdat je nu situaties té rationeel aangaat. Dat is net zo als te emotioneel nadelig.
Nog een laatste opmerking over je post, pas inderdaad erg goed op met alcohol! Ten eerste, niet drinken voor je gaat slapen, je tast je REM slaap aan en zult je de volgende dag miserabel en slecht voelen.
Ten tweede versterkt het je innerlijke gevoelens, en als die gevoelens depressief zijn als je de drang krijgt om ernaar te grijpen, is een versterking van die gevoelens het laatste wat je kan gebruiken.
Blijf zoeken naar oplossingen voor hoe je voelt, probeer nieuwe dingen uit, zorg dat je uit deze slechte sleur in je leven komt. Ook voor jou is een zonnige mooie toekomst mogelijk
Misschien een beetje kortzichtig, maarre;
Ga gewoon eens een keer van bil, denk dat je daar ook al een stuk relaxter van wordt.
[ Bericht 28% gewijzigd door #ANONIEM op 29-05-2010 00:30:47 ]
Ga gewoon eens een keer van bil, denk dat je daar ook al een stuk relaxter van wordt.
[ Bericht 28% gewijzigd door #ANONIEM op 29-05-2010 00:30:47 ]
|
|
Ik zit er doorheen, weet niet meer wat te doen!
