Ik zit er doorheen, weet niet meer wat te doen!

Zo, heb maar een kloon aangemaakt om dit hier te posten, na heel wat getwijfel.Maar ik moet dit gewoon kwijt, als mensen er wat zinnigs over te zeggen hebben mooi, zo niet maakt niet uit ik wil dit gewoon van me af gooien.

Het zit zo, ik heb momenteel echt geen "interesant" leven, dit omdat ik zelf
het neit interesant vindt. En ik wil best veranderen en probeer dit al sinds
2006 maar ik schiet geen moer op.

Situatie is ik ben nu 23 jaar, heb eigenlijk totaal geen vrienden en die heb
ik maar 1x in mijn leven gehad,maar heb die vriendschap moeten breken uit
bescherming voor mezelf. Maar sinds dat moment ben ik gewoon helemaal
alleen, heb nog wel een ouder over maar meer niet. Familie woont allemaal
ver weg, en contact is er weinig.

Ik ben altijd het buitenbeentje geweest, de pauzes bracht ik meestal sinds de brugklas alleen door en ging gewoon maar huiswerk doen om me niet te vervelen, maar was altijd jaloers en voelde me een nerd.
Kan me herinneren dat ik sinds kind altijd liever met jongens speelde, dan meisjes ik vondt de meisjes maar saai.
IK ging veel liever voetballen of rennen ofzo tijdens de pauze dan met andere meisjes te kletsen.
Ik heb altijd achter gelopen kwa ontwikkeling, zoals echt veel interesses in jongens heb ik nooit gehad, nu wel wat meer dan vroeger maar nog steeds niet zo veel. Ik snap het leuke er niet van van andere meisjes die bijv. naar de stad gaan en naar de jongens kijken enzo..ik zie meer een persoon, die zich lelijk of redelijk oké kleed maar meer niet.
Kleding is voor mij ook echt functioneel, hou totaal niet van strakke kleding en veel mensen vinden mij dan ook te jongensachtig, maar zelf heb ik er geen problemen mee.
maar doordat mensen vaak wat erover te zeggen hadden ben ik gigantisch onzeker geworden, nu is het wel wat minder maar toch heb ik nog wat last van maar veel minder dan vroeger.
Brugklas was echt een ramp zat op een school met allemaal kleine asos, en crimineeltje.
Goed in die tijd hele hechte vrienschap gebouwd buiten school met een
jongetje dat zo'n 4 jaar jonger is, in de vrije tijd waren we altijd samen
te vinden, voetballen, gamen, fietsen etc. Die vrienschap ging goed ik
voelde me prima en had het idee een "perfect"leventje te hebben.
Na de brugklas ben ik naar andere school gegaan, waar ik me goed voelde kwa leren
enzo, maar kwa klasgenoten 0 aansluiting weer. er was 1 groepje waar ik me
wel redelijk op mijn gemak voelde maar ik had totaal geen inbreng en ging me
vervelen, waardoor ik uiteindelijk de pauze's gebruikte om mijn hw te maken
vlak voor de les, en verzon meestal maar gewoon wat. Verder de HAVO afgerond
zonder echt al te veel moeite. Deed buitenschool op proefwerkweken bijna
nooit wat aan hw.

Daarna ff hbo gedaan maar dat kon ik niet bijbenen, heb sinds de basischool
moeite met het tempo gehad, ben redelijk langzaam doordat ik gewoon erg
perfectionistisch ingesteld ben sinds klein kind.
Dus ben MBO gedaan, wat onder mijn niveau was, verveelde me dood ops chool
opdrachten maakte ik meestal vanuit eigen logica dan lesstof.
Halverwege het 2e en laatste jaar ingestort, depresief had geen motivatie,
dus gestopt en in behandeling bij de psycholoog....uiteindelijk het
schooljaar erna MBO weer opgepakt en afgemaakt en nog in behandeling. En toen
zag ik iets wat ik wilde nl. naar familie in het buitenland en daar verder
leren, kon sf meenemen dus ideaal.
Door familieomstandigheden is dat anders gelopen en heb ik niks kunnen
voorbereiden dus werd dat een vakantie, van ruim 6 maanden, heb het erg naar
mijn zin gehad, het was daar zomer, dus genoeg te doen. Met nichten uitgaan,
strand enz. KOrtom vondt het leuk.
Dus utiendelijk weer terug naar NL, en baan gezocht ruim 10 maandjes mezelf
kapot gewerkt en alles gespaard, en heel veel dingen samen met mijn ouder
doen, excursies en naar brussel/antwerpen, weekendjes weg enz.
Daarna weer vertrokken, en in het begin had ik het in het buitenland naar
mijn zin, stappen met mijn nichten, veel naar het strand. Maar heel veel
dingen veranderen, een oom waar ik altijd goed me overweg kon en kon praten
al het ff minder ging, daar viel niks mee te doen, zijn persoonlijke
situatie heeft hem heel erg veanderd.
Voelde mee steeds meer alleen, nichten en neven gingen allemaal eigen gang
en het sociale hield ik nog op de been via klasgenoten.
Nou als vrouw in een mannengroep funccioneren is lastig, in een it
opleiding. Maar ik hield me staande, maar als eer verjaardag off feest was
werd ik niet uitgenodigd in het begin wel, maar daarna niet meer. En had ik
eigenlijk bijna niemand over op da familie na.
Dus het beste terugkeren naar NL, maar eigenlijk wilde ik dit niet maar
tegelijk wel en voelde ik mij verplicht terugtekeren omdat dat het beste
was.
Eenamaal terug loopt alles mis, ik krijg het niet voor elkaar om me in te
schrijven voor een opleiding en alle hoop die ik had verloor ik toen. Zwaar
depressief geworden, wilde het liefst de hele dag slapen ik ging niet naar
buiten enz. Tot het niet meer houdbaar was, de situatie en mijn ouder naa de
HA besloot te gaan, die weer dooverwees naar het riagg, uiteindelijk wel
gegaan en ga nog.

Maar ik vraag me echt af wat ik daar doe, want ik heb niet het idee dat het
me helpt, dit is zowieso de 3e keer dat ik naar het riagg ga, en weet dat ik
hulp nodig heb maar het idee/gevoel dat de hulp niet helpt...ik kan het niet
echt goed uitleggen. Nu zou ik op gesprek gaan bij een psichiater naar de psycholoog maar daar komt tot nu toe niks van, afgelopen keer bij de psych heeft ze er niks over vermeld.

Het gaat wel wat beter dan eerst, maar nog steeds heb ik momenten waar ik me
zwaar klote voel, zoals nu.

Het punt is eigenlijk ik ben dit stomme leventje zat, maar heb niet echt de
energie om dingen daadwerkelijk te veranderen, daarbij heb ik het gevoel te
moeten tussen Nederland en Het land waar familie vandaan komt, maar ik wil
niet kiezen want in geen van beiden voel ik me echt thuis.
Maar nu weet ik dat ik mezelf in augustus dusdanig zover moet krijgen om aan
een studie te beginnen maar zoals het nu gaat, besef ik gewoon dat dat niet
gaat lukken, iig niet als ik er zo gigantisch tegenop kijk.
Terwijl ik wel mijn leventje wil veranderen, maar ik heb het gevoel/idee dat
niet te kunnen zolang ik niet van mijn 2deling af ben, waar ik al ruim 10
jaar mee rond loop.
Want als ik hier ben zit ik constant met hoofd in het buitenland en luister
ik alleen naar muziek van daar en wil ik terug. Maar uit ervaring weet ik
dat het andersom ook zo is. Ben ik daar zit ik constant met mijn hoofd hier,
kijk ik naar films van hier en luister ik muziek van hier en wil ik alleen
hierheen. En dat maakt mij kapot....ik kan daar niet meer tegen.
Het fei is gewoon dat ik het alleen zijn meer dan zat ben, altijd alles
alleen doen..en aan geld ligt het niet, momenteel leef ik van een uitkering
omdat ik niet kon/wilde werken en studeren ging al niet.
Kortom geld heb ik wel maar niemand om het mee te delen.
En die reacties van ga een sport doen ofzo, heb ik niks aan want ik heb 2x
aan karate gedaan, sportschool en voetbal, maar ik haak na bepaalde tijd
altijd af. Dan verlies ik alle motivatie, zo ook met school. Ik begin eraan
met zin en allerlei voornemens om dingen op orde te krijgen maar ik krijg
het niet voor elkaar na een tijdje ben ik de school/studie weer zat, en
meestal weet ik wel door te zetten, maar dat doorzetten vreet gewoon zoveel
energie dat ik nergens meer zin in heb.
VErder heb ik altijd wel stomme excuses, wordt ik uitgenodigd voro een
verjaardag van een klasgenoot is het altijd wel van nee sorry ik kan niet,
of nee, het is te ver weg en ikheb geen vervoer etc.En vaak zijn dat excuses
om niet nerveus te wordne, en als ik besluit te gaan haak ik op laatste
moment wel af.
EN dat is zo sinds de basischool/middelbare school.
Ik ben het zat altijd het buitenbeente te zijn die niemand heeft om mee te
praten og gewoon iets te doen.
Tja, ik weet dat ik een vrouw ben maar om de een of andere redenenkan ik het
niet goed vinden met andere vrouwen in verveel me dan.

Ik weet gewoon niet meer wat te doen en ben ten einde raad, ik wil weg maar
tegelijk ook niet.

Verder ben ik dus 23 jaar en woon thuis, heb er vaak genoeg over gedacht om
op mezelf te gaan wonen maar dat heeft niet veel nut als ik op 10 minuten
van de school woon. EN ik kan gewoon niet goed tegen alleen zijn, ik verveel
me bijna altijd thuis, en als ik alleen ben is het nog erger en neig ik om
me te vermaken naar de alcohol te grijpen of maar te gaan eten.

Ik doe zat kleine dingen, ga regelmatig de stad in om dingen die nodig zijn
tekopen, tandpasta kan ik om de hoek kopen maar ik neem een grote omweg en
ga bijv. helemaal naar de stad op de fiets om te halen wat ik nodig heb,
dingen die ik via internet kan doen zoals bankieren doe ik niet virtueel
maar ga echt naar de bank enzo.
EN verder tja, breng ik veel tijd achter de pc door. VOoral om de verveling
tegen te gaan, maar zelf dat verveelt me snel. Eigenlijk verveel ik me op DEN duur bij alles bij alles wat ik doe/probeer.

En ik heb steeds vaker de gedachte dat het allemaal toch niks meer uitmaakt. En ik ben gewoon bang om in hetzelfde patroon terecht te komen. Daardoor denk ik dat verstandig is om te blijven omdat ik hier meer hulp kan krijgen. Maar ik wil hier niet blijven omdat ik de persoonlijke situatie meer dan zat ben, en ik niet meer weet te doen om het te veranderen.

Ik ben eigenlijk diep van binnen jaloers/boos op iedereen, want ik zie iedereen uit mijn vroegere omgeving, en zie hoe ze leven, en ik weet dat ik zoiets ook wil, maar het lukt gewoon niet. En daardoor kan ik weer ironisch gaan doen om hetgene ik voel van me af te duwen, en ik probeer onbewust iedereen er onder uit te halen. En mij beter te voelen.maar dat werkt niet.

Mischien moet ik maar eindelijk accepteren dat ik alleen ben en dat dat wel zo zal blijven, maar ik heb een hekel eraan, ik ben het zat om alleen te zijn, maar samen zijn met anderen verveel ik me ook.
Mischien dat ik zo gewend ben geraakt aan het zijn van een buitenbeentje dat ik mezelf daarnaar heb gevormd, maar wat ik ook doe om ook als is het maar super oppervlakkige band met anderen op te bouwen gaat het vanzelf wel weer mis.
Het enige contact wat ik momenteel heb is met 1 persoon uit het buitenland maar dat is ook heel erg weinig en super opervlakkig.
En ik wil gewoon echt contact, irl, mensen om soms bijvoorbeeld dingen mee te gaan doen.
Iedere keer dat ik denk mijn plek te hebben gevonden blijkt het uiteindelijk toch niet mijn plek zijn.

Sorry voor deze gigantische lap tekst maar ik moet het gewoon kwijt.

quote:

Op woensdag 26 mei 2010 18:57 schreef Barcaconia het volgende:
Volgens mij moet jij gewoon naar het buitenland gaan en Nederland achter je laten.

ik vraag ne af dit daadwerkelijk een oplossing is, ik ben daar immers ook helemaal vastgelopen.

quote:

Op woensdag 26 mei 2010 19:13 schreef Henk1056 het volgende:
Volgens mij moet je eerst eens duidelijk krijgen in je hoofd of je nou wel of niet bij andere mensen wil zijn. Want je wil het graag, maar als je bij andere mensen bent dan verveel je je of irriteer je je . Dus zet dat eens op een rijtje en handel er ook naar. Mensen zullen het waarschijnlijk merken aan je als je je verveelt bij hun. Terwijl waarom verveel je je? In principe moet je (zeker als je veel alleen bent geweest) al vreugde kunnen halen uit het feit dat je met andere mensen bent en gezamenlijk iets doet of een beetje kletst.

En op uitnodigingen voor verjaardagen ga je niet in. Dit heeft te maken met onzekerheid (de zenuwen die je erbij krijgt), dus daar zal je echt aan moeten werken anders kom je geen stap verder. Die onzekerheid komt weer voort uit je verleden, waarin je vaak het buitenbeentje was. Zo ga je je dan ook gedragen. Je wil niet het buitenbeentje zijn, maar je houdt het tegelijkertijd wel zelf in stand door niet op uitnodigingen in te gaan.

Het is heel moeilijk om je gedrag en gedachtepatronen te veranderen als je jarenlang dezelfde wijze gehanteerd hebt. Toch is dit waar je moet beginnen denk ik.

Later wellicht meer, maar voor nu laat ik t hierbij.

Ik wil juist wel graag bij mensen zijn, dat weet ik. Maar om de een of andere reden kost het mij heel veel tijd en moeite om mij op mijn gemak te voelen.
En op verjaardagen ga ik meestal niet in omdat de mensen die ik leer kennen wonen meestal ver weg, en ik ben totaal afhankelijk van het ov. en ik ben niet iemand die 's avonds alleen op straat loopt, ik voel me dan totaal niet op mijn gemak.
En ik ben iemand die zich super snel zorgen maakt en als ik ergens heen ga wil ik altijd van te voren weten hoe ik terug thuis kom, omdat ik anders niet ga. En hier in de buurt komen 's avonds geen bussen of trams. En ik ben daar gewoon totaal van afhankelijk. En daardoor ging het in het buitenland iets makkelijker omdat daar 's avonds collectieve taxi's rijden tegen een redelijke prijs, en je zegt gewoon het adres en hij zet je dan op de hoek af.
En als het ergens is waar ik met de fiets heen kan is het geen probleem, maar ik denk dat dit te maken heeft met veilig voelen denk ik. "s avonds op straat alleen voel ik me gewoon niet prettig/veilig.

En het is niet zo zeer dat ik me irriteer bij andere mensen ben, maar ik voel me niet op gemak, en des te kleiner het groepje des te makkelijker ik mij op mijn gemak voel.
Maar in grotere groepen klap ik gewoon dicht.. en ik ben hier wel mee bezig maar het gaat allemaal zo lastig en als ik eenmaal het idee heb de goede kant uit te gaan gaat het meestal wel weer mis, of hoor ik helemaal niks van anderen. En nu krijg ik mezelf soms wel zo ver om ff te bellen en gewoon vragen hoe het gaat.
Maar ik kom niet veel verder dan hoi, hoe gaat het?
met een antwoord terug, meestal kom ik gewoon niet verder.

quote:

Op woensdag 26 mei 2010 19:17 schreef F-Bravo het volgende:
Lang verhaal, met mijn inziens een korte strekking. Je mist 2 dingen:

1. Uitdagingen
2. Verantwoordelijkheidsgevoel.

1.
Zolang jij jezelf geen doelen stelt, zal niets leuk zijn. Je zal nergens aan kunnen werken. Doelen bereiken is namelijk het leukste wat er is en zorgt voor een tevreden gevoel. Een doel dat je kunt stellen bijvoorbeeld is om 2 uur per week te gaan sporten. Wanneer je jezelf aan dat doel houdt, zul je na de week daar een trots gevoel aan overhouden. Trots komt voort uit de kleinste dingen.

2.
Verantwoordelijkheidsgevoel is een lastige. Aangezien jij nog thuis woont heb je (waarschijnlijk) nog weinig verantwoordelijkheden. Veel zaken zullen voor je gedaan worden en je hoeft voor weinig je eigen verantwoordelijkheid te laten gelden. Een goed idee is om toch op jezelf te gaan wonen. Dit geeft tevens al veel meer uitdagingen. Wat wel goed is om te zien is dat je in ieder geval van jezelf merkt dat je je niet nuttig voelt, doordat je je verveelt.

Als laatste wil je zeggen: het maakt niet uit wie of wat je bent, als je maar jezelf wil vertegenwoordigen. Je zegt dat je je nooit echt bij mensen hebt thuis-gevoeld. Enige reden waardoor dat komt? Ga eens bij jezelf na, wie of wat je wilt zijn. Wat wil je uitstralen? Probeer je leven daaraan in te richting en zorg weer dat je trots wordt op jezelf.

Succes
[/quote

Het trots zijn op mezelf ben ik al, want ik heb met moeite toch mijn mbo afgerond, niet kwa stof ofzo, maar mer kwa uithouden. En ik heb het toch gehaald.
EN sporten, ik begin altijd goed, maar naarmate ik er gewoon langer mee bezig ben ben ik het snel zat, en zo heb ik 2 sporten geprobeerd en sportschool maar dat ging beiden mis. Ik hou het gewoon niet lang uit.

En kwa verantwoordelijkheidsgevoel, ik heb dat wel alleen is het niet nodig om dat gevoel daadwerkelijk te gebruiken. Deels door het thuiswonen, maar toch heb ik mijn taken, zoals 1x per week stofzuigen, afwassen soms de boodschappen doen. Verder heb ik zeg maar ooit een weekje" alleen gewoond" en het enige wat verandere was dat ik meer te doen had, maar gemiddeld ging ik naar school/stage en kocht afhaal eten, want ik ben echt alles behalve iemand die graag kookt, ik kan me best redden dat wel. Maar ik vondt het gigantisch saai. Ik miste mensen om me heen en wat geluiden.
Maar ja op mezelf wonen, trekt mij wel, maar als ik alleen thuis ben dan vindt ik het huis al veel te groot, en op kamer gaan dat lijkt me echt niks voor mij. Het idee alleen al een keuken/wc/douche enzo te moeten delen..vindt ik al behoorlijk onprettig.
Miss dat ik ook een verkeerd beeld heb van het wonen op kamers/gedeeld huis, maar ik heb dus 3 van zuls soort plaatsen gezien en vindt het echt ene zwijnenstal.

En het me niet thuisvoelen, heeft denk ik veel me te maken met het feit dat ik me in 2 opgedeeld voel, als sinds mijn 12e jaar ofzo, mede doordat ik een andere cultuur goed heb leren kennen en een andere manier van leven en dat is alleen erger geworden.
En verder kan er volgens de HA mogelijk een vorm van autisme(asperger of PDD-NOS) zijn, maar dat moet door de psycholoog/psychiater onderzocht worden maar ik heb niet echt het idee dat er vaart in zit. Maar goed daar moet ik zelf bij de volgende afspraak deels maar zelf achteraan gaan

[quote]Op woensdag 26 mei 2010 19:21 schreef Supersoep het volgende:
HBO is te snel of niet echt je ding, MBO is te makkelijk.

Dan moet je eens proberen wat ik gedaan heb en nog steeds doe. Met een MBO diploma op zak naar de universiteit vertrekken. En dan fatsoenlijk ook, niet in je ouderlijk huis zitten, gelijk lekker op kamers, volop lenen bij de IB-groep. Neem het er even van. Persoonlijk is het de beste keus die ik ooit gemaakt heb en dat komt van iemand die qua zelfstandigheid nog veel had te leren.

Kan je eigenlijk wel met een mbo diploma op zak naar de universiteit? Zowieso ben ik iemand die aardig wat sturing nodig heeft kwa onderwijs en ik krijg het idee dat je die op de universiteit niet echt hebt.
En tja, op mezelf wonen om naar de universiteit te gaan heeft niet echt super veel nut, aangezien ik nu op zo'n kwartiertje vandaan woon, net zoals de hogeschool. Zie ook deels mijn reactie boven over het op mezelf wonen.
En het ervan nemen, dat heb ik geprobeerd maar om dat alleen te doen is een beetje saai. En ik ben gewoon eigenlijk bang om zoals altijd een goede start te maken met veel bekenden enzo, maar daarna niemand meer over te houden.
Hieruit besef ik wel dat ik toch op de een of andere manier mijn verleden in dit aspect toch niet helemaal van me af kan schudden.


@ theghostrider

medicatie heb ik nooit aan gedaan en als het kan wil ik het zo houden, de psycholoog heeft het nog nooit over mogelijke medicatie gehad. Dus dat kan je zowieso schrappen.