Promoveren #4: Met (on-)gegronde Amerikavrees

Thanks, het is een boek: blij mee!! Nu maar wat slaap pakken.

Woeiii
Volgende week woensdag mijn eerste sollicitatiegesprek voor een promotieplaats
Ik werk inmiddels een maand als junior onderzoeker bij de afdeling criminologie van de VU. Dat is een tijdelijke baan tot uiterlijk eind november want dan moet het onderzoek afgerond zijn, maar ik doe zo wel wat ervaring op. Ondertussen dus druk op zoek naar een promotieplek. Heb twee brieven de deur uit gedaan en nu van een reactie gehad Een derde brief gaat morgen de deur uit. Spannend allemaal!

Iemand nog tips over absolute do's en don't tijdens zo'n gesprek?

Hangt toch altijd sterk van de hoogleraar af hoe je het het beste kan aanpakken, maar het helpt volgens mij altijd enorm als je kan tonen dat je daadwerkelijk leuke ideeen en theorieen al hebt bij het onderwerp welke je zou willen toetsen en uitzoeken. Ook het organisatorische aspect kan je beter al beetje doordacht hebben, zodat je daarop kan inspelen en kan laten zien dat je voortvarend en talentvol te werk gaat.
Voor de rest is het meer dan andere vakgebieden vooral ook belangrijk wat voor onderzoeken je al gedaan hebt.

Succes!

Goed inlezen dus. Het is niet mijn vakgebied (pedagogiek) dus wil sowieso wat literatuur met betrekking tot dit onderwerp lezen. Heb wel in mijn brief aangegeven dat ik een andere achtergrond heb, had zogezien ook totaal niet verwacht dat ik word uitgenodigd.

pedagogie als in de ontwikkeling/opvoeding van kinderen, of leerpsychologie?

Criminologie is behoorlijk breed. Het promotie-onderzoek heeft betrekking op pesten. Er wordt gekeken naar de verschillen tussen verdedigers (kinderen die geregeld opkomen voor het slachtoffer) en outsiders (kinderen die incidenteel opkomen voor een slachtoffer) en wat nodig is om de outsiders te bewegen om vaker op te komen voor de slachtoffers. Ik heb aardig wat psychologische en sociologische theorieen gehad en weet ook het een en ander van groepsprocessen. Daarnaast pik ik snel dingen op dus ik denk dat ik mij de specifieke theorieen vrij snel eigen maak. Ze zullen me niet voor niks hebben uitgenodigd

Maar ik had het ook niet direct verwacht nee, eens zien hoever ik kom. Het onderzoek heeft in ieder geval enorm mijn interesse dus ik zou hier graag mee aan de slag gaan.

Zijn hier ook mensen (zoals spatzmann?) die extern promoveren of zijn gepromoveerd?
Zelf heb ik de mogelijkheid aangeboden gekregen vanuit mijn werkgever (klein life science bedrijf a 10 man) om na mijn Msc een dergelijk traject in te gaan. Werk er nu dus parttime voor de duidelijkheid

Aan de ene kant vind ik het fijn dat ze blijkbaar genoeg vertrouwen in mij hebben om een dergelijke optie serieus te overwegen. Plus dat ik dan financieel een stuk beter af ben dan wanneer ik bij een universiteit als OIO zou promoveren.

Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik straks beperkt ben in de tijd die ik aan mijn onderzoek kan besteden (immers ben ik ook gewoon employee). En dat de richting van mijn onderzoek ook heel strak vastligt (of is dat voor de meeste OIO's sowieso het geval?)

Gefeliciteerd trouwens met je positie in Houston Shivo *heeft Shivo ooit nog eens moeten interviewen voor zijn opleiding een aantal jaar terug*

[ Bericht 0% gewijzigd door Bierie op 13-10-2010 10:30:54 (typo) ]

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 09:55 schreef RobertoCarlos het volgende:
Zou me toch wel heel raar lijken als dit zou lukken. Pedagogie is een totaal ander vakgebied dan criminologie. Maar ik hoop dat het lukt

Ik ben als Informaticus aangenomen voor een phd in cognitieve psychologie .
En @chanty dan kan ik je helaas niet helpen met relevante literatuur.

Ik ben als hersenwetenschapper aangenomen op een neuropsychologie promotieplek (ok ok, ik was toen ook bijna klaar met neuropsychologie, maar toch ).

Over de externe promovendi: op onze afdeling zijn er ongeveer 3. Als je het goed geregeld krijgt wat betreft tijd, werkplekken, begeleiding, en met name geld is het in mijn ogen de meest ideale manier van promoveren, maar het is een situatie die niet zomaar voor het oprapen ligt, dus als je dat krijgt aangeboden mag je van geluk spreken!

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 11:21 schreef speknek het volgende:

[..]

Ik ben als Informaticus aangenomen voor een phd in cognitieve psychologie .
En @chanty dan kan ik je helaas niet helpen met relevante literatuur.

Kijk als zelfs dat mogelijk is dan moet een criminoloog bij pedagogiek ook lukken

Misschien zien ze het zelfs als een voordeel. Ik wil even kijken welke specifiek criminologische theorieen interessant kunnen zijn voor dit onderzoek. Mogelijk geeft dat een extra toevoeging naast de voor hen bekende theorieen.

En Speknek, lief van je, maar denk dat ik wel wel literatuur bij elkaar weet te schrapen

Volgens mij is RobertoCarlos een ras-echte pessimist...

OT: ik ben aan het twijfelen wat ik wil. Vrij zeker dat ik hierin Uppsala een promotieplek kan krijgen, en dat zou perfect zijn, de faculteit is zeg maar de LSE op mijn vakgebied. Ik zou veel kunnen en mogen doen, en een heel ruim netwerk op kunnen bouwen...

De vraag is of ik hier wil blijven, ik woon hier nu 2 en een half jaar, maar de meeste van m'n vrienden zijn verhuisd en het is moeilijk contacten leggen met mensen binnen de faculteit (ben nu als research-asssistent aan de slag)..Nog maar even overwegen. In December begint het sollicitatieproces, en dan maar kijken of ik echt die plaats kan krijgen en dan overwegen hoe en wat.

Ook hallo, wil over een paar jaar ook promoveren, dus ik lees alvast mee

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 20:39 schreef RobertoCarlos het volgende:

[..]

Natuurlijk geloof ik dat je (veel) overlap hebt met het onderwerp en dat je veel kunt enzo, maar je neemt het (denk ik dan als leek) wel op tegen mensen die de volledige studie pedagogie hebben gedaan. Want waar worden de pedagogen dan voor opgeleid? De studie pedagogie kan iig afgeschaft worden .
Lijkt me een erg leuk onderwerp, ik ben benieuwd of het lukt

Daar ben ik me ook van bewust. Ik heb in mijn brief daarom ook al aangehaald dat het mogelijk wat vreemd overkomt dat een criminoloog naar een dergelijke functie solliciteert, maar dat ik op een aantal punten wel denk een goede bijdrage aan het onderzoek te kunnen leveren. In het gesprek wil ik ook proberen om voornamelijk daarop punten te scoren. Wat kan ik bieden wat pedagogen niet kunnen bieden?

Het is hoe dan ook een goede oefening Heb ook een sollicitatie voor een wel criminologische promotieplaats de deur uit gedaan, hoop daar binnen nu en een paar weken ook iets op te horen. Weet uit betrouwbare bron wel dat daar ontzettend veel mensen op solliciteren (ook niet criminologen )

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 20:39 schreef RobertoCarlos het volgende:

[..]

Natuurlijk geloof ik dat je (veel) overlap hebt met het onderwerp en dat je veel kunt enzo, maar je neemt het (denk ik dan als leek) wel op tegen mensen die de volledige studie pedagogie hebben gedaan. Want waar worden de pedagogen dan voor opgeleid? De studie pedagogie kan iig afgeschaft worden .
Lijkt me een erg leuk onderwerp, ik ben benieuwd of het lukt

Jij hebt wel een heel idealistisch beeld van hoe de universitaire wereld in elkaar zit. . Sommige studies zijn strikt diepgaander dan andere. Vaak kun je wel vanuit een theoretischer gebied naar een meer toegepast gebied overstappen, of vanuit een moeilijk vakgebied naar een makkelijker vakgebied. Het enige waar je nog tegenaan zou kunnen lopen is dat de mensen uit het makkelijkere vakgebied puur uit zelfbescherming liever iemand uit hun eigen wereldje hebben, omdat ze bang zijn dat ze anders de kaas van het brood gegeten gaat worden.

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 20:39 schreef RobertoCarlos het volgende:
Natuurlijk geloof ik dat je (veel) overlap hebt met het onderwerp en dat je veel kunt enzo, maar je neemt het (denk ik dan als leek) wel op tegen mensen die de volledige studie pedagogie hebben gedaan

Ik heb daar een jaar lang vreselijk tegenaan gehikt. Ik moest dan als iemand zonder achtergrond net doen alsof ik er verstand van had. Na een jaar kwam ik erachter dat eigenlijk iedereen daarmee zat en maar gewoon wat aanmodderde. Tuurlijk, het helpt als je meer een achtergrond bent, maar als het goed is ben je als promovendus zo specialistisch bezig dat je toch min of meer gelijk de wereldspecialist bent.

Ik heb net de resultaten van m'n grote derde (en laatste) experiment binnen. Ik ga goeie vriendjes worden met dit journal http://www.jasnh.com/ . Drie experimenten, een halve daarvan was significant. Dat wordt een tof proefschrift .

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 23:27 schreef RobertoCarlos het volgende:

[..]

@speknek: grappig en leerzaam om die ervaring te lezen. En ik maar respect hebben voor die Onderzoekers

Klaas Landsman heeft daar een mooi stuk over geschreven. Als student ging-ie naar colloquiumvoordrachten, maar hij begreep er geen zak van. Hij dacht, "als ik eenmaal afgestudeerd ben, is m'n niveau vast hoog genoeg om die voordrachten te kunnen begrijpen". Als promovendus begreep hij nog steeds geen zak van die voordrachten, "Okee, natuurlijk moet ik gepromoveerd zijn om er wat van te kunnen begrijpen". Toen-ie inmiddels hoogleraar was en er nog steeds niks van begreep, kwam-ie tot te conclusie dat die voordrachten gewoon verschrikkelijk slecht zijn.

Volgens mij heb ik het stuk gevonden: http://remote.science.uva.nl/~npl/hoegeefik.pdf

Kortom: als je een voordracht niet begrijpt, wil dat niet zeggen dat de spreker een hoog niveau heeft, maar is de kans heel groot dat het gewoon een hele slechte voordracht is en dat maar weinig mensen in het publiek er wel wat van begrijpen. Mensen durven vaak ook geen vragen te stellen of toe te geven dat ze het niet begrijpen. Wat dat betreft vond ik het wel mooi dat ik een keer bij een niet al te beste voordracht zat en dat opeens iemand uit het publiek vroeg: "Are we supposed to understand this?". Zulke vragen kun je uiteraard alleen maar stellen als je duidelijk wat hoger staat aangeschreven dan de rest van de zaal.

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 23:57 schreef thabit het volgende:

[..]

Klaas Landsman heeft daar een mooi stuk over geschreven. Als student ging-ie naar colloquiumvoordrachten, maar hij begreep er geen zak van. Hij dacht, "als ik eenmaal afgestudeerd ben, is m'n niveau vast hoog genoeg om die voordrachten te kunnen begrijpen". Als promovendus begreep hij nog steeds geen zak van die voordrachten, "Okee, natuurlijk moet ik gepromoveerd zijn om er wat van te kunnen begrijpen". Toen-ie inmiddels hoogleraar was en er nog steeds niks van begreep, kwam-ie tot te conclusie dat die voordrachten gewoon verschrikkelijk slecht zijn.

Volgens mij heb ik het stuk gevonden: http://remote.science.uva.nl/~npl/hoegeefik.pdf

Kortom: als je een voordracht niet begrijpt, wil dat niet zeggen dat de spreker een hoog niveau heeft, maar is de kans heel groot dat het gewoon een hele slechte voordracht is en dat maar weinig mensen in het publiek er wel wat van begrijpen. Mensen durven vaak ook geen vragen te stellen of toe te geven dat ze het niet begrijpen. Wat dat betreft vond ik het wel mooi dat ik een keer bij een niet al te beste voordracht zat en dat opeens iemand uit het publiek vroeg: "Are we supposed to understand this?". Zulke vragen kun je uiteraard alleen maar stellen als je duidelijk wat hoger staat aangeschreven dan de rest van de zaal.

Sydney Brenner (Nobelprijs Medicine 2002) staat erom bekend dat hij graag prominent voorin de zaal zit en behoorlijk kritisch uit de hoek kan komen. Hij werkt (geloof ik) in NY op Columbia University, en ik ken er een aantal die om die reden met knikkende knietjes naar Columbia gingen om een praatje te geven.

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 23:57 schreef thabit het volgende:

[..]

Klaas Landsman heeft daar een mooi stuk over geschreven. Als student ging-ie naar colloquiumvoordrachten, maar hij begreep er geen zak van. Hij dacht, "als ik eenmaal afgestudeerd ben, is m'n niveau vast hoog genoeg om die voordrachten te kunnen begrijpen". Als promovendus begreep hij nog steeds geen zak van die voordrachten, "Okee, natuurlijk moet ik gepromoveerd zijn om er wat van te kunnen begrijpen". Toen-ie inmiddels hoogleraar was en er nog steeds niks van begreep, kwam-ie tot te conclusie dat die voordrachten gewoon verschrikkelijk slecht zijn.

Volgens mij heb ik het stuk gevonden: http://remote.science.uva.nl/~npl/hoegeefik.pdf

Kortom: als je een voordracht niet begrijpt, wil dat niet zeggen dat de spreker een hoog niveau heeft, maar is de kans heel groot dat het gewoon een hele slechte voordracht is en dat maar weinig mensen in het publiek er wel wat van begrijpen. Mensen durven vaak ook geen vragen te stellen of toe te geven dat ze het niet begrijpen. Wat dat betreft vond ik het wel mooi dat ik een keer bij een niet al te beste voordracht zat en dat opeens iemand uit het publiek vroeg: "Are we supposed to understand this?". Zulke vragen kun je uiteraard alleen maar stellen als je duidelijk wat hoger staat aangeschreven dan de rest van de zaal.

Dat vind ik wel weer een wat brute manier (beetje afhankelijk van de precieze situatie natuurlijk), in de meeste gevallen is de spreker enigszins gespannen/kwetsbaar/..., dan gebruik ik persoonlijk liever andere woorden.

Ik herinner me nog dat ik als student dat stuk van Landsman voor de eerste keer las en dat ik de eerlijkheid ervan enorm bewonderde. . Voor mij gold dat ik bij mijn eerste praatjes (ook bij colleges die over overdragen van wiskunde gingen e.d.) precies het verkeerde deed: ik was boven alles bang niet intelligent genoeg over te komen en propte zoveel mogelijk formules, bewijzen etc. erin. Met als gevolg (veel) tijd tekort, alleen maar onbegrijpende blikken etc. Dat ben ik langzaamaan gaan veranderen, o.a. aan de hand van de tekst van Landsman, steeds een stapje verder (ik had steeds wel de bevestiging nodig dat het niet uitmaakte dat ik steeds wat meer details had weggelaten...), en inmiddels bereid ik mijn praatjes op een heel andere manier voor: hoe breng ik het centrale idee over met een minimum aan techniek? Als ik dan nog ruimte/tijd over heb, voeg ik wat details toe. Voor mij werkt het goed, en persoonlijk vind ik het fijn als andere sprekers ook een dergelijke aanpak gebruiken. Zeker op een congres, met zeg 10 praatjes van een half uur op een dag, kan ik het echt niet elke keer opbrengen om zo geconcentreerd te zijn dat ik een ingewikkeld verhaal in alle details kan volgen (voor zover me dat uberhaupt lukt bij ingewikkelde praatjes). Dan krijg ik veel liever 10 maal een idee te horen waar ik me (intuitief) wat bij kan voorstellen, dan pak ik zelf daarna het artikel er wel bij om technische details uit te vlooien als het een interessant onderwerp voor me is.

Landsman noemt ook herhaling als een belangrijk element, toen ik laatst een praatje gaf waarin ik echt niet zonder het een en ander aan notatie e.d. kon heb ik op mijn slides bovenin steeds een gekleurd blok opgenomen met de belangrijke formules. Dat beviel me erg goed, het is ook erg fijn om bij het uitleggen een formule te kunnen aanwijzen i.p.v. te moeten zeggen "zoals we op slide x gedefinieerd hebben" oid, en op die manier ook een centrale identiteit verschillende keren te kunnen aanstippen.

quote:

Op donderdag 14 oktober 2010 00:39 schreef Shivo het volgende:

[..]

Sydney Brenner (Nobelprijs Medicine 2002) staat erom bekend dat hij graag prominent voorin de zaal zit en behoorlijk kritisch uit de hoek kan komen. Hij werkt (geloof ik) in NY op Columbia University, en ik ken er een aantal die om die reden met knikkende knietjes naar Columbia gingen om een praatje te geven.

Helemaal niets mis met kritisch uit de hoek komen, maar ik heb wel een levensgrote hekel aan types die zichzelf continu menen te moeten profileren en elke hersenscheet die bij ze opkomt op luide toon door de zaal slingeren. Sommigen hebben het inlevingsvermogen van een houten tafel en schamen zich er niet voor een duidelijk nerveuze, jonge spreker tot op z'n schoenveters af te fikken. Daar kan ik slecht tegen.

Nu ik toch aan het posten ben, van de week heb ik van twee artikelen te horen gekregen dat ze geaccepteerd zijn, een in het Journal of Applied Probability en een in de Annals of Applied Probability. Fijn. .

quote:

Op woensdag 13 oktober 2010 23:31 schreef speknek het volgende:
Ik heb net de resultaten van m'n grote derde (en laatste) experiment binnen. Ik ga goeie vriendjes worden met dit journal http://www.jasnh.com/ . Drie experimenten, een halve daarvan was significant. Dat wordt een tof proefschrift .

Een ontkenning van een hypothese is toch ook een interessant resultaat, zeker als het een hypothese betreft die door anderen ook als aannemelijk zou worden/wordt gezien, of begrijp ik het verkeerd?

quote:

Op zaterdag 16 oktober 2010 06:50 schreef keesjeislief het volgende:

[..]

Dat vind ik wel weer een wat brute manier (beetje afhankelijk van de precieze situatie natuurlijk), in de meeste gevallen is de spreker enigszins gespannen/kwetsbaar/..., dan gebruik ik persoonlijk liever andere woorden.

Ik herinner me nog dat ik als student dat stuk van Landsman voor de eerste keer las en dat ik de eerlijkheid ervan enorm bewonderde. . Voor mij gold dat ik bij mijn eerste praatjes (ook bij colleges die over overdragen van wiskunde gingen e.d.) precies het verkeerde deed: ik was boven alles bang niet intelligent genoeg over te komen en propte zoveel mogelijk formules, bewijzen etc. erin. Met als gevolg (veel) tijd tekort, alleen maar onbegrijpende blikken etc. Dat ben ik langzaamaan gaan veranderen, o.a. aan de hand van de tekst van Landsman, steeds een stapje verder (ik had steeds wel de bevestiging nodig dat het niet uitmaakte dat ik steeds wat meer details had weggelaten...), en inmiddels bereid ik mijn praatjes op een heel andere manier voor: hoe breng ik het centrale idee over met een minimum aan techniek? Als ik dan nog ruimte/tijd over heb, voeg ik wat details toe. Voor mij werkt het goed, en persoonlijk vind ik het fijn als andere sprekers ook een dergelijke aanpak gebruiken. Zeker op een congres, met zeg 10 praatjes van een half uur op een dag, kan ik het echt niet elke keer opbrengen om zo geconcentreerd te zijn dat ik een ingewikkeld verhaal in alle details kan volgen (voor zover me dat uberhaupt lukt bij ingewikkelde praatjes). Dan krijg ik veel liever 10 maal een idee te horen waar ik me (intuitief) wat bij kan voorstellen, dan pak ik zelf daarna het artikel er wel bij om technische details uit te vlooien als het een interessant onderwerp voor me is.

Landsman noemt ook herhaling als een belangrijk element, toen ik laatst een praatje gaf waarin ik echt niet zonder het een en ander aan notatie e.d. kon heb ik op mijn slides bovenin steeds een gekleurd blok opgenomen met de belangrijke formules. Dat beviel me erg goed, het is ook erg fijn om bij het uitleggen een formule te kunnen aanwijzen i.p.v. te moeten zeggen "zoals we op slide x gedefinieerd hebben" oid, en op die manier ook een centrale identiteit verschillende keren te kunnen aanstippen.
[..]

Helemaal niets mis met kritisch uit de hoek komen, maar ik heb wel een levensgrote hekel aan types die zichzelf continu menen te moeten profileren en elke hersenscheet die bij ze opkomt op luide toon door de zaal slingeren. Sommigen hebben het inlevingsvermogen van een houten tafel en schamen zich er niet voor een duidelijk nerveuze, jonge spreker tot op z'n schoenveters af te fikken. Daar kan ik slecht tegen.

Nu ik toch aan het posten ben, van de week heb ik van twee artikelen te horen gekregen dat ze geaccepteerd zijn, een in het Journal of Applied Probability en een in de Annals of Applied Probability. Fijn. .

Ik herken dat wel een beetje van toen ik aan mijn journalistiekopleiding begon. Toen wilde ik (en alle anderen ook, echte beginnerskwaal) zo duur mogelijk schrijven. Inmiddels ben ik echt een voorstander voor begrijpelijk schrijven voor de doelgroep. Ik krijg ook altijd te horen dat mijn stukken zo prettig lezen. Zogezien heb ik wel echt voordeel gehad van mijn journalistieke opleiding. Eens kijken hoe dat uitpakt voor het schrijven van echt wetenschappelijke artikelen. Het plan is in ieder geval om mijn scriptie te publiceren, dus dat wordt de eerste oefening in artikel schrijven.

Gefeliciteerd met je acceptaties

quote:

Op zaterdag 16 oktober 2010 10:17 schreef Chanty het volgende:

[..]

Ik herken dat wel een beetje van toen ik aan mijn journalistiekopleiding begon. Toen wilde ik (en alle anderen ook, echte beginnerskwaal) zo duur mogelijk schrijven. Inmiddels ben ik echt een voorstander voor begrijpelijk schrijven voor de doelgroep. Ik krijg ook altijd te horen dat mijn stukken zo prettig lezen. Zogezien heb ik wel echt voordeel gehad van mijn journalistieke opleiding. Eens kijken hoe dat uitpakt voor het schrijven van echt wetenschappelijke artikelen. Het plan is in ieder geval om mijn scriptie te publiceren, dus dat wordt de eerste oefening in artikel schrijven.

Gefeliciteerd met je acceptaties

Dank je! . Ook bij het schrijven van artikelen/scripties heb ik een hoop moeten leren, het is echt een kunst om compact, zakelijk, volledig, goed opgebouwd en prettig leesbaar te schrijven vind ik. Na het lezen van de eerste versie van mijn afstudeerscriptie zei m'n begeleider: ben je soms een roman of poezie aan het schrijven? .

Zojuist mijn sollicitatiegesprek gehad. Ik heb er wel een goed gevoel over. Enige waar ik van baal is dat ik even een black out had (kon niet meer op een begrip komen maar dat schoot me een minuut later wel weer te binnen), maar los daarvan verliep het gesprek erg soepel. Ze zagen duidelijke voordelen in mijn journalistieke opleiding, verder natuurlijk verteld wat ik voor mijn afstudeeronderzoek heb gedaan en hoe ik dat gedaan heb en tot slot nog wat zitten brainstormen over het promotieonderzoek zelf. Nog wat vragen gesteld en gelukkig waren dat zaken waar ze zelf ook nog niet uit waren of waar heel recent onderzoek naar was verricht.

Nu is het afwachten en duimen. Er zijn in totaal 10 mensen die op gesprek komen die allemaal zo hun voordelen hebben qua ervaring, vooropleiding, etc. Over niet al te lange tijd hoor ik of ik op een tweede gesprek mag komen, dus hopelijk heb ik me een beetje weten te onderscheiden van de overige kandidaten.

We duimen voor je

quote:

Op zaterdag 16 oktober 2010 07:01 schreef keesjeislief het volgende:

[..]

Een ontkenning van een hypothese is toch ook een interessant resultaat, zeker als het een hypothese betreft die door anderen ook als aannemelijk zou worden/wordt gezien, of begrijp ik het verkeerd?

Oh nee hoor, daar heb je volkomen gelijk in. Beter nog, wetenschap draait natuurlijk om het onderuitschoppen van je eigen vooroordelen. Machtig mooi, soms. Maar als je je Phd begonnen bent om [x] beter te maken, om de wereld even flink te revolutionaliseren, dan is nul op het rekest niet echt fantastisch. Ik kwam er overigens achter dat er ergens een outlier inzat, en als ik die weghaal krijg ik wel een significant resultaat. Cherrypicking natuurlijk, maar ik ga er mooi wel over publiceren .

Ik ben iemand die nogal snel zit te dagdromen bij voordrachten, dus vroeger stelde ik ook nooit vragen omdat ik het niet begreep. Tegenwoordig stel ik altijd vragen. Ik vind het bij conferenties altijd zo asociaal, daar staat dan meestal een hypernerveus iemand (doe informatica, dus niet de meest sociale mensen) een niet al te best verhaal af te steken, na afloop kijkt ie trots en opgelucht de zaal in, en dan zit iedereen wat te mailen op zijn of haar laptop. Dus ik stel gewoon een vraag, maakt niet uit of ie superdom is, of dat ik z'n verhaal een beetje afkraak, meestal zie je die persoon dan helemaal opvrolijken van "yes, er is iemand geinteresseerd geweest in wat ik zei!". En kritiek geeft dan nog meer interesse aan, waarna ze erop in kunnen gaan.

Schaamteloze crosspost uit het Latextopic:

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 11:01 schreef keesjeislief het volgende:
Spam ja, maar ik schaam me nergens voor . Een van de meest irritante zaken aan het opmaken van een artikel vind ik vaak het maken van een inline bibliografie, d.w.z \begin{thebibliography} \bibitem{..} ... \end{thebibliography}. Ik houd een centrale .bib-file bij met alle refs die ik ooit gebruikt heb, zodat ik in principe makkelijk kan verwijzen in elke .tex-file, maar een inline biblio maken vereist dan gaan zitten zoeken in & copy-plakken uit die .bib-file, en het handmatig opmaken van de informatie voor je het weer in de .tex-file kunt plakken.

Nu was ik vandaag een beetje brak vanwege een uit de hand gelopen feestje gisteren en heb uit verveling even een programmaatje in Python gemaakt dat dat geknoei automatiseert, d.w.z. voer het een .tex en .bib-file en het geeft je de Latexcode voor de inline biblio terug. Indien ook interessant voor anderen, hier te halen: http://www.maths.bath.ac.uk/~kvs20/pub/PyBib.py. Het heeft Python 2.x nodig, met x>=4. In Linux is dat standaard aanwezig (voor zover ik weet), voor Windows kun je het downloaden van de Pythonsite: www.python.org.

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 13:19 schreef speknek het volgende:
Ik ben iemand die nogal snel zit te dagdromen bij voordrachten, dus vroeger stelde ik ook nooit vragen omdat ik het niet begreep. Tegenwoordig stel ik altijd vragen. Ik vind het bij conferenties altijd zo asociaal, daar staat dan meestal een hypernerveus iemand (doe informatica, dus niet de meest sociale mensen) een niet al te best verhaal af te steken, na afloop kijkt ie trots en opgelucht de zaal in, en dan zit iedereen wat te mailen op zijn of haar laptop. Dus ik stel gewoon een vraag, maakt niet uit of ie superdom is, of dat ik z'n verhaal een beetje afkraak, meestal zie je die persoon dan helemaal opvrolijken van "yes, er is iemand geinteresseerd geweest in wat ik zei!". En kritiek geeft dan nog meer interesse aan, waarna ze erop in kunnen gaan.

dat is ook iets wat je moet leren natuurlijk, deed ik vroeger ook nooit, vragen stellen maar nu is het ongeveer mijn beroep om gaten te schieten in iemands verhaal op een dusdanige manier dat het constructief blijft.

quote:

Op zaterdag 16 oktober 2010 15:09 schreef keesjeislief het volgende:

[..]

Dank je! . Ook bij het schrijven van artikelen/scripties heb ik een hoop moeten leren, het is echt een kunst om compact, zakelijk, volledig, goed opgebouwd en prettig leesbaar te schrijven vind ik. Na het lezen van de eerste versie van mijn afstudeerscriptie zei m'n begeleider: ben je soms een roman of poezie aan het schrijven? .

Ik hoop over twee uur mijn eerste artikel af te hebben. Over de inhoud en opbouw ben ik tevreden maar iedere keer als ik het teruglees vind ik mijn taalgebruik zo saai en slecht. Het is een kunsthistorisch artikel, dus een beetje smeuiig schrijven mag op zich wel. Ik merk alleen dat ik blijf hangen in steeds dezelfde formuleringen.

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 12:38 schreef Grumpey het volgende:
We duimen voor je

Nou stop maar met duimen
Gisteren een brief ontvangen dat ze iemand anders hebben aagenomen voor de functie. Was een algemene brief dus geen idee wat de reden voor de afwijzing is. Maar goed, we zoeken wel weer verder

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 13:10 schreef bloempje-moi het volgende:

[..]

Ik hoop over twee uur mijn eerste artikel af te hebben. Over de inhoud en opbouw ben ik tevreden maar iedere keer als ik het teruglees vind ik mijn taalgebruik zo saai en slecht. Het is een kunsthistorisch artikel, dus een beetje smeuiig schrijven mag op zich wel. Ik merk alleen dat ik blijf hangen in steeds dezelfde formuleringen.

Ik zou zeggen dat je niet moet vergeten dat het heel moeilijk is (zeker bij je eerste artikelen) om je eigen schrijfsels goed in te schatten hoor! Heb je geen bekwaam persoon aan wie je kunt vragen het te lezen? Het valt misschien reuze mee, en een ander komt vaak met suggesties waar je zelf nog helemaal niet aan gedacht had.

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 13:19 schreef Chanty het volgende:

[..]

Nou stop maar met duimen
Gisteren een brief ontvangen dat ze iemand anders hebben aagenomen voor de functie. Was een algemene brief dus geen idee wat de reden voor de afwijzing is. Maar goed, we zoeken wel weer verder

Oooh, da's erg jammer . En nu, blijf je op zoek naar een promotieplaats of ga je ook naar het bedrijfsleven e.d. kijken?

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 13:27 schreef keesjeislief het volgende:

[..]


Oooh, da's erg jammer . En nu, blijf je op zoek naar een promotieplaats of ga je ook naar het bedrijfsleven e.d. kijken?

Ik blijf nog wel doorzoeken naar een promotieplaats (moet nog altijd van een andere sollicitatie iets horen). Maar sowieso focus ik me niet alleen daarop. Ik solliciteer gewoon op alles dat me aanspreekt, of dat nu gewoon onderzoek is of promotieonderzoek, tijdelijk of vast. Ik kijk ook naar beleidsonderzoek al moet ik eerlijk zeggen dat me dat niet zo trekt voor de lange termijn.

Het belangrijkste is gewoon dat ik nu werk heb en ervaring op kan doen. Zolang ik geen vaste baan vind waarin ik mijn ei echt kwijt kan, blijf ik gewoon proberen om te gaan promoveren Hopen dat de arbeidsmarkt daadwerkelijk aantrekt.

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 13:30 schreef RobertoCarlos het volgende:

[..]

Jammer!
Je zou kunnen bellen wat de reden was... of ze het echt gaan zeggen is een tweede natuurlijk.

_{(maar ik ben stiekem wel benieuwd.. .)}

Dat ga ik denk ik ook doen ja. Als anderen gewoon een betere aansluiting hadden qua opleiding, dan heeft het niet aan mij gelegen. Maar als het iets is waar ik wel wat aan kan veranderen, is dat wellicht goed om te weten. Het was sowieso mijn eerste serieuze sollicitatiegesprek in mijn leven dus wie weet wat voor beginnersfouten ik gemaakt heb.

veel van die promotie vacatures worden ook gewoon intern gevuld maar omdat het verplicht is om een sollicitatieronde te hebben, doen ze er een voor de moeite. Paar keer meegemaakt

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 14:50 schreef Re het volgende:
veel van die promotie vacatures worden ook gewoon intern gevuld maar omdat het verplicht is om een sollicitatieronde te hebben, doen ze er een voor de moeite. Paar keer meegemaakt

Dat is ook zo inderdaad. Alhoewel ik nog niet heb meegemaakt dat er dan ook echt sollicitatiegesprekken worden gevoerd, de gevallen die ik heb meegemaakt wedr er wel geadverteerd maar werden kandidaten die via die weg solliciteerden gewoon meteen afgepoeierd.

quote:

Op zondag 24 oktober 2010 14:43 schreef Chanty het volgende:

[..]

Ik blijf nog wel doorzoeken naar een promotieplaats (moet nog altijd van een andere sollicitatie iets horen). Maar sowieso focus ik me niet alleen daarop. Ik solliciteer gewoon op alles dat me aanspreekt, of dat nu gewoon onderzoek is of promotieonderzoek, tijdelijk of vast. Ik kijk ook naar beleidsonderzoek al moet ik eerlijk zeggen dat me dat niet zo trekt voor de lange termijn.

Het belangrijkste is gewoon dat ik nu werk heb en ervaring op kan doen. Zolang ik geen vaste baan vind waarin ik mijn ei echt kwijt kan, blijf ik gewoon proberen om te gaan promoveren Hopen dat de arbeidsmarkt daadwerkelijk aantrekt.
[..]

Dat ga ik denk ik ook doen ja. Als anderen gewoon een betere aansluiting hadden qua opleiding, dan heeft het niet aan mij gelegen. Maar als het iets is waar ik wel wat aan kan veranderen, is dat wellicht goed om te weten. Het was sowieso mijn eerste serieuze sollicitatiegesprek in mijn leven dus wie weet wat voor beginnersfouten ik gemaakt heb.

]Ik wist sowieso niet dat het met sollicitatierondes en zo ging. Heb altijd het idee gehad dat het gewoon informeel via de opleiding ging. Vindt de docent je goed, dan regelt hij wel een plaats voor je..

Volgens mij is dat een zeldzaamheid. Kijk maar eens op academictransfer.com hoeveel vacatures voor promotieplaatsen daar staan. Er moet natuurlijk wel geld zijn voor een promotieonderzoek dus in veel gevallen kan een docent niet gewoon even wat regelen Als dat kon dan had ik waarschijnlijk wel aan de VU kunnen promoveren aangezien mijn begeleiders er 100 procent van overtuigd zijn dat ik geschikt daarvoor ben. Dus dan hadden ze dat vast geregeld

Het kan natuurlijk wel zo zijn dat je toevallig op het juiste moment op de juiste plaats bent. Degene die het onderzoek leidt waar ik nu aan meewerk heeft bij de NWO een voorstel voor een promotieonderzoek ingediend. Stel dat zij daadwerkelijk financiering ontvangt voor dit onderzoek en ik laat blijken geinteresseerd te zijn, dan heb ik mogelijk meer kans op die plek omdat ze mij al kennen en weten wat ze aan me hebben. Maar dan nog zal ik waarschijnlijk net als alle anderen op gesprek moeten komen. Ik heb nog niemand gesproken die zijn promotieplaats in zijn schoot geworpen kreeg.

Er zijn bij ons ook wat mensen die als docent aan de slag zijn gegaan en een onderzoek zijn ingerold en nu besloten hebben om daarop te promoveren. Zij doen dat dus naast hun reguliere baan, omdat er voor hun onderzoek geen financiering is. Anderen hebben zelf een idee en schrijven een onderzoeksvoorstel dat ze indienen bij de NWO. Maar zelfs dan maak je meer kans als je werkzaam bent bij een onderzoeksinstelling. Sowieso moet je dan al een promotor hebben die bereid is je te begeleiden en je onderzoek dus ondersteunt.