Waarom niet "gewoon"opvoeden ipv moeilijk doen deel 3 alweer

voor zover ik 't begrepen heb is het het belangrijkste dat een kind wel merkt dat er grenzen zijn. of een kind vervolgens van alles voor straf moet of juist niet mag is eigenlijk van ondergeschikt belang.

bovendien is mijn ervaring dat 't enorm afhangt van het kind in kwestie. de een is er gevoeliger voor dan de ander, en je merkt al doende ook dat 't bij de een wel werkt en bij de ander totaal niet eens aankomt, dus dan pas je je manier van grenzen stellen daarop aan.

Ik vind die aanvullende straf ook niet teveel. Soms is het nodig om het te laten doordingen dat bepaalde dingen gewoon niet kunnen...

En het is inderdaad ook wel zo, dat je het ene moment meer kunt hebben dan het andere.

Ik heb vantevoren ook nooit bedacht dat ik zou gaan straffen, maar het is gewoon af en toe nodig (geweest.) Wat ik trouwens niet vind kunnen, is dat een kind overdag bijv. straf heeft gehad van de moeder en dan 's avonds als de vader thuiskomt ook nog weer toegesproken wordt of straf krijgt.

zoonlief kan soms heel uitdagend vragen als hij iets niet mag 'maar krijg ik er straf voor? ' dus ik uitleggen dat 't daar niet om gaat, dat hij dit of dat gewoon niet mag doen. maar dat hij er wel straf voor mag krijgen als ie dat wil hoor.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 14:06 schreef miss_sly het volgende:
2 dan, heb je gelijk in. Ik vind een aanvullende straf dan weer wel wat veel. Buitenproportioneel zul je mij niet horen zeggen, maar ik zou het wat oneerlijk vinden om nog een extra straf erbij te geven.

Nah, als het nou alleen het drama om het niet mogen eten zou zijn, dan zou ik het idd beperken tot morgen idd niet mogen eten, maar als er gedreigd wordt mijn fiets kapot te schoppen dan beperk ik de straf ook niet tot het niet mogen eten.

Er is drama maken en drama maken, en een kind krijgt van mij geen huisarrest wegens een beetje "ik krijg mijn zin niet boehoe" drama, maar dreigen mijn fiets (of wat dan ook) kapot te schoppen accepteer ik ook niet straffeloos.

Het is ook vaak de impact van wat ze doen. Twan heeft 2 jaar geleden in een boze bui het glas van de tussendeur met zn blote voeten eruit getrapt.... dan kan je echt niet rustig blijven, zal ik je vertellen... en dat hij ook donders goed in de gaten had dat dat dat echt niet kon... hij wist niet hoe snel hij boven moest zijn. Gevolg voor hem was wel: een maand geen zakgeld, geen voetbaplaatjes en niet spelen na schooltijd. Hij heeft daar wel van geleerd...

Heetgebakerd als ik ben, is een time-out hier ook meestal meer om mij rustig te krijgen dan Isa

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 14:18 schreef Leandra het volgende:

[..]

Nah, als het nou alleen het drama om het niet mogen eten zou zijn, dan zou ik het idd beperken tot morgen idd niet mogen eten, maar als er gedreigd wordt mijn fiets kapot te schoppen dan beperk ik de straf ook niet tot het niet mogen eten.

Er is drama maken en drama maken, en een kind krijgt van mij geen huisarrest wegens een beetje "ik krijg mijn zin niet boehoe" drama, maar dreigen mijn fiets (of wat dan ook) kapot te schoppen accepteer ik ook niet straffeloos.

precies, je hebt drama en drama..
En als je bij dat drama zulke dingen gaat zeggen.. Zulke uitspraken zouden als alleenstaand feit ook niet geaccepteerd worden.

Idd, was het eten vanmiddag zowieso al een 'nee' dus dat dat niet doorgaat was geen straf. Voor het dramatisch gedragen is de straf dat ze morgen ook niet naar dat vriendinnetje mag. Aangezien dat eigenlijk helemaal niet zo'n straf is omdat dit vriendinnetje in hetzelfde groepje valt (en dus uitwisselbaar is) als de vriendjes en /vriendinnetjes hier in de straat, is de echte straf dus 'niet met vriendjes/vriendinnetjes spelen.

Maar volgens mij zit het in het weer.. Vanmiddag op school hoorde ik een stuk of 5 moeders uit dezelfde klas over hetzelfde gedrag klagen (ander vriendinnetje blijkt dezelfde straf te hebben trouwens voor hetzelfde soort 'vergrijp' )

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 14:26 schreef Sjeen het volgende:
Heetgebakerd als ik ben, is een time-out hier ook meestal meer om mij rustig te krijgen dan Isa

Ik heb wel eens jankend m'n moeder gebeld of ze hem alsjeblieft kon komen halen terwijl ik hem "voor straf" op z'n kamer had gezet

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 12:41 schreef MeNicole2 het volgende:
.

Wat ik trouwens wel veel doe hier is als ie iets doet wat ik liever niet heb:
Mikael wil je daar misschien even mee ophouden? Wnt ik vind dat dat veel lawaai maakt!

Daar geef je hem een keuze, met de vraag wil je? Nou hij wil dat dus niet!

Wat hier werkt is geen keuze geven. Hoef je ook niet in discussie te gaan waarom je vindt dat het lawaai maakt

Wat betreft keuzes maken, dat hangt af van hoe oud het kind is. Het heeft niet zoveel zin om een kind van 2 te vragen "wat wil je eten?", de grootste kans op antwoord is dan neeeee.... Maar een kind van 7 of 8 kan hier weer prima mee om gaan. Opvoeden hangt dus af van hoe oud het kind is. Een kind van 2 heeft veel meer grenzen nodig dan een kind van 8, maar een kind van 8 is weer gebaat bij ander soort grenzen. Ik denk dat de opvoeding een proces in ontwikkeling is. Daarom ben je ook nooit klaar met opvoeden, want zelfs al is je kind 18 en gaat ie de deur uit, dan nog leer je hem hoe hij z'n was moet draaien (bijvoorbeeld dan).

Bij ons gaat het hele proces beginnen in juli (of augustus als het kindje laat komt). Ik ben best benieuwd naar hoe wij het er van af gaan brengen als ouders. Wat mij op de volgende vraag brengt: Zijn jullie wel eens naar een aanstaande ouder avond geweest? Die worden georganiseerd door ons kraambureau maar weet niet zo goed of het nuttig is.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 14:25 schreef Diaan73 het volgende:
Het is ook vaak de impact van wat ze doen. Twan heeft 2 jaar geleden in een boze bui het glas van de tussendeur met zn blote voeten eruit getrapt.... dan kan je echt niet rustig blijven, zal ik je vertellen... en dat hij ook donders goed in de gaten had dat dat dat echt niet kon... hij wist niet hoe snel hij boven moest zijn. Gevolg voor hem was wel: een maand geen zakgeld, geen voetbaplaatjes en niet spelen na schooltijd. Hij heeft daar wel van geleerd...

Tsja een voor mij zou het schrikken van het kapotte glas, en het evt helpen opruimen dan consequentie genoeg zijn. En evt van af een bepaalde leeftijd idd van hun zakgeld meebetalen aan een nieuwe ruit. (maar dan denk ik eerder aan pubers).
Ik vind zakgeld, voetbalplaatjes en spelen geen samenhang hebben met een kapot getrapte deur. En ook wel heel veel straffen voor 1 vergrijp.
Als de aanleiding van de boze bui voetbalplaatjes waren dan is het natuurlijk weer wat anders.

Maar dingen die hier idd ook gelden zijn pick your battles, ik ga echt niet overal een discussie over aan. Als ik geen antwoord op een vraag wil, dan moet ik geen of een andere vraag stellen.

En overigens zit ik hier ook wel eens met mijn handen in het haar met een lastige peuter hoor, maar meestal ligt dat niet aan de peuter, maar aan bijvoorbeeld vermoeidheid van beide kanten.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 16:31 schreef p_iglet het volgende:

[..]

Tsja een voor mij zou het schrikken van het kapotte glas, en het evt helpen opruimen dan consequentie genoeg zijn. En evt van af een bepaalde leeftijd idd van hun zakgeld meebetalen aan een nieuwe ruit. (maar dan denk ik eerder aan pubers).
Ik vind zakgeld, voetbalplaatjes en spelen geen samenhang hebben met een kapot getrapte deur. En ook wel heel veel straffen voor 1 vergrijp.
Als de aanleiding van de boze bui voetbalplaatjes waren dan is het natuurlijk weer wat anders.

Ik vind het een hele nette straf, bij ons thuis werd je bij zoiets door de kamer gesmeten en ging je zonder eten naar bed... En ik denk niet dat alle hoeken van de kamer zien zoveel te maken heeft met een kapotte deur, en ik ben er toch ook gekomen!

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 16:31 schreef p_iglet het volgende:

[..]

Tsja een voor mij zou het schrikken van het kapotte glas, en het evt helpen opruimen dan consequentie genoeg zijn. En evt van af een bepaalde leeftijd idd van hun zakgeld meebetalen aan een nieuwe ruit. (maar dan denk ik eerder aan pubers).
Ik vind zakgeld, voetbalplaatjes en spelen geen samenhang hebben met een kapot getrapte deur. En ook wel heel veel straffen voor 1 vergrijp.
Als de aanleiding van de boze bui voetbalplaatjes waren dan is het natuurlijk weer wat anders.

Maar dingen die hier idd ook gelden zijn pick your battles, ik ga echt niet overal een discussie over aan. Als ik geen antwoord op een vraag wil, dan moet ik geen of een andere vraag stellen.

En overigens zit ik hier ook wel eens met mijn handen in het haar met een lastige peuter hoor, maar meestal ligt dat niet aan de peuter, maar aan bijvoorbeeld vermoeidheid van beide kanten.

En wat nou als het 'm geen barst interesseert dat het glas kapot is? Zijn schouders optrekt en wegloopt... En een week later een gat in de deur trap tijdens een woedeuitbarsting. Ik heb geen idee hoe ik ermee om zou gaan hoor, maar ben toch wel nieuwsgierig wat jouw aanpak zou zijn

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 16:31 schreef p_iglet het volgende:

[..]

Tsja een voor mij zou het schrikken van het kapotte glas, en het evt helpen opruimen dan consequentie genoeg zijn. En evt van af een bepaalde leeftijd idd van hun zakgeld meebetalen aan een nieuwe ruit. (maar dan denk ik eerder aan pubers).
Ik vind zakgeld, voetbalplaatjes en spelen geen samenhang hebben met een kapot getrapte deur. En ook wel heel veel straffen voor 1 vergrijp.
Als de aanleiding van de boze bui voetbalplaatjes waren dan is het natuurlijk weer wat anders.

Maar dingen die hier idd ook gelden zijn pick your battles, ik ga echt niet overal een discussie over aan. Als ik geen antwoord op een vraag wil, dan moet ik geen of een andere vraag stellen.

En overigens zit ik hier ook wel eens met mijn handen in het haar met een lastige peuter hoor, maar meestal ligt dat niet aan de peuter, maar aan bijvoorbeeld vermoeidheid van beide kanten.

Ja, dat merkte ik vorig jaar erg. Met een peuter van 3 1/2, een baby van een paar maanden, weer aan het werk en tegelijkertijd bezig aan m'n scriptie om een paar maanden later te kunnen afstuderen. Toen was mijn geduld stúkken minder dan gewoonlijk en pakte ik dingen ook wel eens op een, voor mij, niet fijne manier op. Maar goed, daar leer je ook weer van. En dan merk je ook dat het nu allemaal weer veel lekkerder loopt, nu het geduld er weer is.

Ik vind trouwens wel dat consequenties van het gedrag, direct gebonden moeten zijn aan het 'ongewenste' gedrag. Ik zie vaak bij andere ouders dat het dat, voor mijn gevoel, niet is.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 16:31 schreef p_iglet het volgende:

[..]

Tsja een voor mij zou het schrikken van het kapotte glas, en het evt helpen opruimen dan consequentie genoeg zijn. En evt van af een bepaalde leeftijd idd van hun zakgeld meebetalen aan een nieuwe ruit. (maar dan denk ik eerder aan pubers).
Ik vind zakgeld, voetbalplaatjes en spelen geen samenhang hebben met een kapot getrapte deur. En ook wel heel veel straffen voor 1 vergrijp.
Als de aanleiding van de boze bui voetbalplaatjes waren dan is het natuurlijk weer wat anders.

Maar dingen die hier idd ook gelden zijn pick your battles, ik ga echt niet overal een discussie over aan. Als ik geen antwoord op een vraag wil, dan moet ik geen of een andere vraag stellen.

En overigens zit ik hier ook wel eens met mijn handen in het haar met een lastige peuter hoor, maar meestal ligt dat niet aan de peuter, maar aan bijvoorbeeld vermoeidheid van beide kanten.

Het "zakgeld" is ingehouden als symbolisch bedrag voor de ruit, zo betaalde hij een beetje mee. Helpen met opruimen? Echt niet met dat glas veel te gevaarlijk. Wij vonden dat dit soort gedrag gewoon niet kon, hij was de hele morgen al vervelend en dit was zn uitbarsting. Als je straft, moet het iets zijn waarmee hij zich ook gestraft voelt... en dat was in zijn geval dus de voetbalplaatjes en niet spelen. Voor mij hoeft de straf niet zozeer met de "daad" te maken hebben, maar moet het iets zijn waardoor hij ook voelt dat wat hij heeft gedaan, gewoon niet kan.

wtf deel 3 tvp

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 14:17 schreef miss_sly het volgende:
Mijn middelste neefje (3,5) vindt het geweldig stoer als hij of zijn broer op de trap moeten voor straf. Dus soms komt hij zomaar ineens naar zijn moeder ofzo toe en zegt: ik denk dat ik op de trap moet zitten
Hij vindt het dus ook echt niet erg als hij daar even moet gaan nadenken als hij stout geweest is

Ik hanteer de 'bij de 3e waarschuwing is het te laat en moet je in de hoek' methode. Als ik dat tegen mijn jongste zeg, bij de 2e waarschuwing 'nog 1 x en je moet in de hoek', dan begrijpt ie het ook nog niet en wandelt ie al naar de hoek
(hij is 'bijna' 2)

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 14:17 schreef miss_sly het volgende:
Mijn middelste neefje (3,5) vindt het geweldig stoer als hij of zijn broer op de trap moeten voor straf. Dus soms komt hij zomaar ineens naar zijn moeder ofzo toe en zegt: ik denk dat ik op de trap moet zitten
Hij vindt het dus ook echt niet erg als hij daar even moet gaan nadenken als hij stout geweest is

Linde doet dat ook. We hebben een strafmatje voor de balkondeur in de keuken liggen (ons vorige strafplekje bleek ideaal om ondertussen t te kijken dus we moesten een andere oplossing zoeken ). Dan zegt ze "mama ik ga zo op matje zitten want ik wil jou slaan". Het is echt een plekje om even tot rust te komen voor haar.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 17:15 schreef Diaan73 het volgende:

[..]

Het "zakgeld" is ingehouden als symbolisch bedrag voor de ruit, zo betaalde hij een beetje mee. Helpen met opruimen? Echt niet met dat glas veel te gevaarlijk. Wij vonden dat dit soort gedrag gewoon niet kon, hij was de hele morgen al vervelend en dit was zn uitbarsting. Als je straft, moet het iets zijn waarmee hij zich ook gestraft voelt... en dat was in zijn geval dus de voetbalplaatjes en niet spelen. Voor mij hoeft de straf niet zozeer met de "daad" te maken hebben, maar moet het iets zijn waardoor hij ook voelt dat wat hij heeft gedaan, gewoon niet kan.

In de gevangenis zitten heeft ook niet heel veel te maken met bij iemand in breken en is toch best wel eens wel effectief ook.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 20:10 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Niet voor het een of ander, maar het feit dat je er 'toch ook gekomen" bent, vind ik niet echt een maatstaf. En idd zijn in vergelijkin gmet een lichamelijke afstraffing bijna alle andere straffen netjes, maar dat wil ook niet zo heel veel zeggen.

Dat was precies wat ik ook wilde zeggen maar niet verwoord kreeg. Dan is het idd net alsof het geen probleem is want ach, je komt er uiteindelijk toch wel...

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 20:12 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik snap het wel, dat een straf ook echt gevoeld moet worden, maar van de andere kant heb ik juist met dat gedeelte van straffen moeite. Iets gaan lopen bedenken om mijn kind te raken (want daar komt het dan op neer voor mijn gevoel) voelt toch niet goed. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat hier op termijn niet ook gaat gebeuren. Ik weet wel hoe ik het zou willen, maar of dat in de praktijk ook gaat lukken, is natuurlijk nog een tweede

Het is denk ik ook moeilijk voor te stellen dat je evt. straf gaat geven als ze nog zo klein zijn als Senna.. ik kan me nu ook niet voorstellen dat ik Lennon straf ga geven... maar door Twan weet ik wel beter... ze blijven niet altijd klein en onschuldig en soms moet je je kind met iets "raken" om hem te laten beseffen en voelen wat er gebeurd is en dat dat dus echt niet kan, ook om ze te behoeden voor herhaling. Twan was toen natuurlijk ook al bijna 6 jaar en dit was ook wel het toppunt hoor... hij krijgt eigenlijk bijna nooit straf. Alleen af en toe een keer dat hij naar boven moet omdat dingen hem niet zinnen en met een chagerijnig gezicht beneden zit... daar kan ik slecht tegen.