Gedichten!

Wil

Het gebaande pad gevormd
door voorwaarden gesteld
door niet bestaande gedachten
in wit landgoed.

Het gebaande pad gevormd
door lust en genot
door geborgenheid en ziel
in wit landgoed.

Het gebaande pad gevormd
door openbaring en lot
geschapen door niemand
in wit landgoed.

Het gebaande pad gevormd
door kracht en heldendom
verstopt in vlees
in wit landgoed.

Ondergeschikt aan wil
een kleine stem
in een ver vallei ver van
het witte landgoed.

Werk van m'n buurman. Hij's baas


Wees gerust. Geen onzinnig gepraat hier.
Gewoon wat woordjes hier en daar.
Leestekens, aan het begin en het eind, misschien eentje tussendoor.
Nog een witregel.

Zo.


--


Even snel
Wat schrijven
Voordat
Ik vergeet
Wat ging ik zeggen?


--


En ik maar denken
Dat de bijbel
Een mooie roman was.


--


En zij zeiden
Ga er nou eens op uit
Neem wat tijd
Voor jezelf
En kijk mij
hier nou eens zitten.


--


Spreidt wat liefde
Nu je nog
een man's ogen
kunt focussen

ik heb ook een paar gedichtjes uit een wat moeilijkere periode van mijn leven.

Hier is nu
Daar was vroeger

Leef in het hier
Treur in het daar

Geniet van het hier
Baal van het daar

Denk aan het nu
Vergeet het daar


----------------------------


Anders

Ze zeggen dat ik ander ben
Alsof ik mijzelf niet ken
ja, anders ben ik mischien wel
maar waarom leek ik dan in een hel
ik voel me zo stom
ik voel me zo dom
zeggen je bent schraol
mijn buik raakt er van vol
dan ben ik maar stom
dan ben ik maar dom
maar doe me geen pijn
laat me gewoon mij zelf zijn


---------------------------------


Mijn vriendinnetje, dat was jij
Een betere vriendin was er niet
Jij gaf om mij
We waren altijd samen

We waren altijd hele blij
Maar nu heb ik verdriet
Door jou voelde ik me vrij
Lekker veel onzin uitkramen

Maar het is over nu
Je wil niks meer met mij
Waarom?
Voor die andere

Die jaren van ons samen
Je lijkt ze vergeten te zijn
Waarom?
Was het dan niet genoeg?

Het is nu 5 jaar gelden
Maar gaat dit ooit over
Al die pijn gaat dit weg
Ik blijf altijd van je houden

-------------------------


Vroeger was alles goed
nu is nu
Vroeger was mooi
Nu is nu

Vroeger had ik jou
Nu heb ik hen
Vroeger was het jij en ik
Nu heb ik hen

Vroeger 6 dagen in de week bij elkaar te vinden
Nu ieder weekend hen
Vroeger altijd bij elkaar
Nu altijd bij hen

Dan vraag ik me af
Mis jij nooit wat wij hadden
Mis je nooit die band van ons
Mis je nooit die liefde
Mis je nooit dat vertrouwen
Mis je nooit die steun
Mis je niet gewoon wat hadden
Ik wel

quote:

Op dinsdag 23 maart 2010 14:00 schreef Puala het volgende:
spring mee
op de golf
van tijd

in je sexy
gloedniewue
blauwe surfpak

gaan we
aan later
voorbij

Alleen sexy zou ik vervangen door 'tof' of iets dergelijks.

Met meisjes is het spannend,
Met jongens relaxt,
Dat komt omdat je met meisjes,
En niet met jongens sekst.

Ga je iets doen met een meisje,
En ze is zo leuk.
Dan gedraag je je onzeker,
Krijg je overal jeuk.

Met jongens is het anders,
Daarmee drink je heel veel bier.
Slap en veel ouwehoeren,
Het maken van plezier.

Want met meisjes is het spannend,
Met jongens relaxt,
Dat komt omdat je met meisjes,
En niet met jongens sekst.

Orgineel XD

Mijn toffe witte paard
Ik ben een dorpse jongen,
Met blauwe ogen.
Dus je kunt me vertrouwen,
Heb nooit een meisje bedrogen.

Ik hou niet van plannen.
Het gaat zoals het gaat,
Dus laat me verrassen,
En kom vaak te laat.

Ik doe wat ik wil,
Neem niets te serieus,
Maar als jij mijn hartje wint,
Ben jij m’n eerste keus.

Geloof in de liefde,
Geloof niet in God,
Misschien vind ik de ware,
Dat ligt aan het lot.

Geniet van het leven,
Werk om te leven,
Kijk in m’n ogen,
Kun jij me laten zweven?

Kun jij me laten dromen?
Kun jij mij temmen?
Kun jij mij fascineren?
Ben ik niet meer te remmen.

Mag jij achterop,
Mijn toffe witte paard,
Ben jij mijn prinsesje,
Vertrekken met een vaart.

Laat ik mijn paardje rennen,
Om de wereld te verkennen,
Elkaar door en door leren kennen.
En nachtenlang verwennen.

Samen mooie plekken veroveren,
Maar nu ben ik student
Helaas kan ik niet toveren,
Dus heb geen rooie cent.

Mijn toffe witte paard,
Zal dus even moeten wachten.
Wordt jij wel vast mijn prinsesje?
Om de pijn te doen verzachten.

[ Bericht 0% gewijzigd door SuperFokker op 05-05-2010 20:29:00 ]

mijn visie op poezie, om ook even te reageren op de discussie

“poëzie is een kwestie van het juiste (onjuiste)
ritme, en de prachtigste woorden,

soms, (!) ?
de eenvoudigste.”

om maar even poetisch te doen.

ik dicht zelf niet in rijm, maar rijm kan heel mooi zijn, al vind ik het snel neigen naar, idd, sinterklaas gedichten.
maar dat is wel een kwestie van smaak denk ik.
daarbij hoeft rijm niet aan het eind te zijn, maar ook binnen de zinnen.

nog wat gedichten van mij, deze is een hele oude en de andere 2 zijn recenter.

“voorspelbare geluiden
nee,
ik wilde ze niet horen

in mijn hoofd,
duizend en honderden keren al
afgedraaid
als een oud cassettebandje, dat vastloopt
bij het mooiste lied

het is niet
dat het ergens over gaat

dat doet het niet

het is meer
dat de zinnen dansen,
de woorden spelen
maar de muziek
blijft uit.”

“voor me vormt het blauw-
groenige de schone hemel
tot een dag

achterom dreigt diep donker-
der de nacht
ik zie het verleden

sta stil in de tornado rond je eigen as
en kijk
om je heen”

"dag liefde, dag leven

ik zeg vaarwel
en vaar wel
mee op het schip
van alles dat ooit was.

dag liefde, dag leven
ik zeg vaarwel"

*verkeerde topic*

Wel goed gedicht hiervoor trouwens
Lekker begrijpelijk!

quote:

Op woensdag 12 mei 2010 17:36 schreef CoiLive het volgende:

[..]

Hoezo verkeerde topic?
Gewoon eigen gedichten pleuren toch?

Nee ikzelf reageerde per ongeluk in het verkeerde topic

Hier 4 bijdragen van mij:

Sunday

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

When I open my eyes

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Last night with you

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Memories

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Alle woorden zijn voor mij clichés geworden
alles wat ik zeggen hoor
schijnt mij al duizendmaal gezegd
daarom spreek ik nog maar weinig

denken is voor mij alleen nog
zien hoe alles op hetzelfde neerkomt
alles heet hetzelfde in mijn woordenschat
die omdat hij maar één woord bevat
ook niet hoeft worden uitgesproken.

Alle woorden zijn voor mij clichés geworden
mijn beste, laat ons daarom
vanaf nu
beginnen spreken in een nieuwe taal.

Met alle respect voor de gedichten (en ik geef toe; ik las ze erg vluchtig, ik kan een pareltje over het hoofd gezien hebben)... maar het beste dat ik over de gedichten hier nu kan zeggen is; het heeft potentie.

1) Laat liever het rijmen achterwege.
2) Kill your darlings... als je echt duidelijk wilt zijn, schrijf dan proza.
3) Denk niet dat je binnen een jaar een goed dichter bent, dat is maar weinigen gegund.
4) Vergeet al die favoriete woordjes als: droom, liefde, rivier, hemel etc. Beschrijf jouw gevoel op een manier die bijna absurd lijkt, maar toch klopt. Aan goedkope woorden hebben we niets.
Ik heb liever dat je de dauw op de ontwakende roos bent (hoewel ook al behoorlijk platgetreden in de poëzie) dan dat je verliefd op iemand bent...Kortom vermijdt cliche's... maar je kunt ze ook gebruiken, maar dan wel in een originele setting.

En misschien het belangrijkste, wees zeker dat je echt origineel bent. Volg de groten, zonder plagiaat te plegen. Laat je inspireren maar weet dat het anders moet... jouw eigen input, waarvan je niet wist dat je het in je hebt. Dit is niet iedereen gegeven, maar als je jouw voorbeeld kan verslaan op z'n eigen vlak... dan heb je beet... dan ben je er klaar voor!

quote:

Op vrijdag 14 mei 2010 20:55 schreef naamdrager het volgende:
Alle woorden zijn voor mij clichés geworden
alles wat ik zeggen hoor
schijnt mij al duizendmaal gezegd
daarom spreek ik nog maar weinig

denken is voor mij alleen nog
zien hoe alles op hetzelfde neerkomt
alles heet hetzelfde in mijn woordenschat
die omdat hij maar één woord bevat
ook niet hoeft worden uitgesproken.

Alle woorden zijn voor mij clichés geworden
mijn beste, laat ons daarom
vanaf nu
beginnen spreken in een nieuwe taal.

Waarom pas na jouw nu? Was direct begonnen... Je wilt aangeven waarmee je verder wilt gaan, maar nergens blijkt uit jouw tekst dat je verder wilt gaan... je kunt het nog niet waarmaken. Jouw boodschap komt aan maar ook niet aan. Waarom heb je die cliche's nodig om jezelf te verdedigen zonder dat je hiertoe over durft te gaan?

quote:

Op woensdag 12 mei 2010 16:47 schreef CoiLive het volgende:
Op zijn scooter
raast hij voorbij
Lachend, Stoer
kijkt hij opzij

Trachtend meisjes
te imponeren
door zonder handen
te balanceren

In zijn trots
en vol met faam...

...ach

Had hij zijn helm
maar opgedaan

Je vertelt een verhaal, maar geen gedicht.
De gedachte is prima, maar het is een verhaal op rijm.
Dat is niet dichten.

quote:

Op maandag 10 mei 2010 00:37 schreef feyd het volgende:
mijn visie op poezie, om ook even te reageren op de discussie

“poëzie is een kwestie van het juiste (onjuiste)
ritme, en de prachtigste woorden,

soms, (!) ?
de eenvoudigste.”

om maar even poetisch te doen.

ik dicht zelf niet in rijm, maar rijm kan heel mooi zijn, al vind ik het snel neigen naar, idd, sinterklaas gedichten.
maar dat is wel een kwestie van smaak denk ik.
daarbij hoeft rijm niet aan het eind te zijn, maar ook binnen de zinnen.

nog wat gedichten van mij, deze is een hele oude en de andere 2 zijn recenter.

“voorspelbare geluiden
nee,
ik wilde ze niet horen

in mijn hoofd,
duizend en honderden keren al
afgedraaid
als een oud cassettebandje, dat vastloopt
bij het mooiste lied

het is niet
dat het ergens over gaat

dat doet het niet

het is meer
dat de zinnen dansen,
de woorden spelen
maar de muziek
blijft uit.”

“voor me vormt het blauw-
groenige de schone hemel
tot een dag

achterom dreigt diep donker-
der de nacht
ik zie het verleden

sta stil in de tornado rond je eigen as
en kijk
om je heen”

"dag liefde, dag leven

ik zeg vaarwel
en vaar wel
mee op het schip
van alles dat ooit was.

dag liefde, dag leven
ik zeg vaarwel"

Teveel verhalend met een doel... ergens moet het duidelijk zijn.
Ook teveel cliche's waarvan je niet weet dat het cliche's zijn.

Je bent goed op weg, maar je komt uit waar je uit wilde komen.
Dat mag nooit het doel van een gedicht zijn... een goed gedicht gaat verder dan waar je uit wilt komen.
Een goed gedicht laat de mogelijkheid open, verder dan jouw horizon. Een goed gedicht is als psychologie, het kan zich vertakken in iets anders dan je van te voren had besloten.

Zelf schreef ik ooit een gedicht over vissers... (hengel helden) en wilde eigenlijk een stel autisten van hun maken... maar tot mijn eigen verbazing werd het zelfs bijna een ode aan die hengelaars.
En dat is belangrijk; verbaas ook jezelf... durf in te breken in jouw eigen vooroordelen.
Durf jezelf te verbazen! Zonder dat principe, zul je nooit een groot dichter worden... Kortom; verras jezelf.

quote:

Op zaterdag 15 mei 2010 03:55 schreef Paginabeheerder het volgende:

[..]

Waarom pas na jouw nu? Was direct begonnen... Je wilt aangeven waarmee je verder wilt gaan, maar nergens blijkt uit jouw tekst dat je verder wilt gaan... je kunt het nog niet waarmaken. Jouw boodschap komt aan maar ook niet aan. Waarom heb je die cliche's nodig om jezelf te verdedigen zonder dat je hiertoe over durft te gaan?

Bedankt voor je commentaar . Ik kan het alleen niet helemaal volgen. Wat is 'jouw nu'? Bedoel je dat de laatste regels te onverwacht komen? Zelf vind ik dat juist leuk, de eerste strofes hebben iets klaaglijks en het einde breekt daarmee. En natuurlijk is de twijfel over of de ik-persoon in het gedicht (dat ben ik niet zelf hoor, het is maar een personage) zijn 'conclusie' kan waarmaken juist onderdeel van het gedicht.

quote:

Op zaterdag 15 mei 2010 04:10 schreef Paginabeheerder het volgende:

[..]

Teveel verhalend met een doel... ergens moet het duidelijk zijn.
Ook teveel cliche's waarvan je niet weet dat het cliche's zijn.

Je bent goed op weg, maar je komt uit waar je uit wilde komen.
Dat mag nooit het doel van een gedicht zijn... een goed gedicht gaat verder dan waar je uit wilt komen.
Een goed gedicht laat de mogelijkheid open, verder dan jouw horizon. Een goed gedicht is als psychologie, het kan zich vertakken in iets anders dan je van te voren had besloten.

Zelf schreef ik ooit een gedicht over vissers... (hengel helden) en wilde eigenlijk een stel autisten van hun maken... maar tot mijn eigen verbazing werd het zelfs bijna een ode aan die hengelaars.
En dat is belangrijk; verbaas ook jezelf... durf in te breken in jouw eigen vooroordelen.
Durf jezelf te verbazen! Zonder dat principe, zul je nooit een groot dichter worden... Kortom; verras jezelf.

Het doel van een gedicht is voor mij opschrijven wat ik zie, denk en voel. Niet dat ik uit kom op waar ik uit wilde komen.
Ik vind niet dat jij kunt zeggen hoe ik mijn gedichten schrijf en met welk doel.
Daarbij is 'verhalend' schrijven misschien wel gewoon mijn stijl. Jij vind het niks, een ander misschien wel.
Het is voor mij in ieder geval de manier om dingen te omschrijven en mijn gevoel erin kwijt te kunnen.
Maar, je hebt wel een punt.
Ik vorm mijn gedichten vaak al in mijn hoofd voor ik ze opschrijf, en ik zou ook eens moeten gaan zitten en gewoon gaan dichten. Ik kan makkelijker pagina's volschrijven dan pagina's vol dichten en in die zin denk ik er misschien wel teveel over na, ja. Dus ik neem je advies mee
Maar alsnog vind ik dat er teveel soorten poezie zijn om alleen volgens 'jouw regels' (dit bedoel ik verder niet denigrerend of iets) te kunnen dichten.

Ik vind trouwens ook niet dat een gedicht pure psychologie is. Het is psychologie, dat zeker, maar voor mij is het ook mooie woorden bij elkaar, goede interpunctie, de juiste pauzes, en woorden en zinnen die misschien net niet kloppen. Het is een taalspelletje, die voortkomt uit psychologie en dingen die niet te omschrijven zijn.
Hans Andreus is hierom ook echt een idool voor mij, de manier waarop hij met taal omgaat en rijmt binnen zijn regels en rijmt met zijn ritmes vind ik fantastisch.
Maar daarnaast is het voor een groot deel gevoel overbrengen. Ik heb de hele nacht een gedichtenbundel gelezen en ik heb mijn visie op poezie nogmaals op papier gezet, ik quote het even, want voor mij is dat ook een soort poezie, iig een schrijfsel, en dat mag in dit topic gepost worden gelukkig.

"mijn onbeschrijflijke in woorden gezet zien is het mooiste wat er is, in precies de juiste woorden is het magie voor mij. ik word erdoor betoverd zoals niets me ooit zou kunnen betoveren, ik ben getrouwd met poezie.

poezie is ook het gevoel van het gedicht voelen, in plaats van begrijpen wat de schrijver bedoelt"

Ik ben nu wel benieuwd naar het gedicht over je hengelaars overigens.

quote:

Op zaterdag 15 mei 2010 09:30 schreef naamdrager het volgende:

[..]

Bedankt voor je commentaar . Ik kan het alleen niet helemaal volgen. Wat is 'jouw nu'? Bedoel je dat de laatste regels te onverwacht komen? Zelf vind ik dat juist leuk, de eerste strofes hebben iets klaaglijks en het einde breekt daarmee. En natuurlijk is de twijfel over of de ik-persoon in het gedicht (dat ben ik niet zelf hoor, het is maar een personage) zijn 'conclusie' kan waarmaken juist onderdeel van het gedicht.

Graag gedaan... maar wat ik bedoel met "jouw nu" nu, is jouw een na laatste regel "vanaf nu." om te spreken in een nieuw taal (wat je vervolgens niet doet).
Op zich niet zo'n probleem... maar het zou er een leuke twist aan gegeven hebben, als je begon met een strofe nieuwe/ niet bestaande taal. Het hoeft geen bestaande taal te zijn, als het maar wel overkomt als zodanig.
Je kunt er daarna ook weer mee eindigen. Zie het gedicht als een film met flashbacks en flashforwards.
De mogelijkheden zijn oneindig.
Daarnaast zie ik nog (naar mijn persoonlijke mening) teveel wat je wilt zeggen (te duidelijk aanwezig), terwijl ik denk dat je het met beeldspraak wat minder kaal kan maken.
Maar wat ik al zei; erg op de goede weg... maar leer de mogelijkheden van de taal eens leren... Zelfs de bladspiegel is niet heilig... (al zou ik dat omwille van de leesbaarheid toch zoveel mogelijk respecteren.

Maar hey, ik ben maar een persoon met een mening. Pik van me op wat je wilt, en gooi de rest weg...
De waarheid is dat ik in geen jaren meer poëzie heb geschreven omdat ik zelf vast zit in een writersblock (je kunt dus ook te streng voor jezelf zijn)

quote:

Op zaterdag 15 mei 2010 14:01 schreef feyd het volgende:

[..]

Het doel van een gedicht is voor mij opschrijven wat ik zie, denk en voel. Niet dat ik uit kom op waar ik uit wilde komen.
Ik vind niet dat jij kunt zeggen hoe ik mijn gedichten schrijf en met welk doel.
Daarbij is 'verhalend' schrijven misschien wel gewoon mijn stijl. Jij vind het niks, een ander misschien wel.
Het is voor mij in ieder geval de manier om dingen te omschrijven en mijn gevoel erin kwijt te kunnen.
Maar, je hebt wel een punt.
Ik vorm mijn gedichten vaak al in mijn hoofd voor ik ze opschrijf, en ik zou ook eens moeten gaan zitten en gewoon gaan dichten. Ik kan makkelijker pagina's volschrijven dan pagina's vol dichten en in die zin denk ik er misschien wel teveel over na, ja. Dus ik neem je advies mee
Maar alsnog vind ik dat er teveel soorten poezie zijn om alleen volgens 'jouw regels' (dit bedoel ik verder niet denigrerend of iets) te kunnen dichten.

Ik vind trouwens ook niet dat een gedicht pure psychologie is. Het is psychologie, dat zeker, maar voor mij is het ook mooie woorden bij elkaar, goede interpunctie, de juiste pauzes, en woorden en zinnen die misschien net niet kloppen. Het is een taalspelletje, die voortkomt uit psychologie en dingen die niet te omschrijven zijn.
Hans Andreus is hierom ook echt een idool voor mij, de manier waarop hij met taal omgaat en rijmt binnen zijn regels en rijmt met zijn ritmes vind ik fantastisch.
Maar daarnaast is het voor een groot deel gevoel overbrengen. Ik heb de hele nacht een gedichtenbundel gelezen en ik heb mijn visie op poezie nogmaals op papier gezet, ik quote het even, want voor mij is dat ook een soort poezie, iig een schrijfsel, en dat mag in dit topic gepost worden gelukkig.

"mijn onbeschrijflijke in woorden gezet zien is het mooiste wat er is, in precies de juiste woorden is het magie voor mij. ik word erdoor betoverd zoals niets me ooit zou kunnen betoveren, ik ben getrouwd met poezie.

poezie is ook het gevoel van het gedicht voelen, in plaats van begrijpen wat de schrijver bedoelt"

Ik ben nu wel benieuwd naar het gedicht over je hengelaars overigens.

Je doel is misschien niet uitkomen, waar je wilt uitkomen... maar wat je zegt over wat je voor je ziet, denkt en voelt, heeft hetzelfde resultaat.
O' en er is (al is het alleen maar in mijn gedachten) een verschil tussen verhalend schrijven en prozaïsch schrijven. Met 'verhalend schrijven' bedoel ik dat je schrijft zoals je het ziet (terwijl prozaïsch nog veel meer beeldspraak en metaforen kunnen bevatten).
En jij hebt ook gelijk... je moet niet naar mijn regels gaan dichten. Je moet jouw eigen weg hierin vinden... Mijn excuses wanneer dat zo overkwam.

Goh, ik merk dat ik bijna net zo "onaangenaam" reageer als degenen die mij aanvankelijk de grond intrapten... Sorry daarvoor, zo wil ik eigenlijk ook weer niet zijn. Maar tegelijkertijd heb ik wel veel van hun geleerd (maar ben zelf nu zo kritisch tegenover me zelf dat ik in een writersblock zit)

Maar goed, terug naar jou! Nee een gedicht hoeft inhoudelijk geen pure psychologie te zijn... maar het zit er wel vaak in verborgen. Beeldspraak en metaforen zijn vaak psychologisch bepaald (niet als in de leerrichting psychologie, maar meer het vrijelijk opzoeken van de referentiekaders... en het gedicht is vaak ook psychologie, door diep te graven om goede metaforen en beeldspraak te vinden).

Mooie woorden... ik zou me liever richten op mooie combinaties van woorden. Mooie woorden als "liefde" etcetera gaan snel vervelen. De mooiste woorden kun je (denk ik) beter vermijden; een woord als liefde is beter af via metaforen en beeldspraak.

En natuurlijk mag je ook Andreus volgen... je mag alles volgen! Maar ik wil je toch graag een tip geven; lees ook eens het vertaalde werk van Arabische en Zuid Amerikaanse / Zuid Europese dichters. Haal ze uit de bieb...
Ik hoop dat je zo overdonderd zult zijn als ik... het sluit in elk geval voor mij precies zo aan als wat jij quote over de magie en getrouwd zijn met poëzie.
En ja, poëzie is ook een kwestie van voelen...dat ben ik helemaal met je eens... en geen gedicht voelt zo goed dan wanneer je het woordelijk niet helemaal begrijpt, maar er jouw eigen gedicht van kunt maken.

Enne, het gedicht kun je vinden in jouw PM.

quote:

Op maandag 17 mei 2010 00:41 schreef Paginabeheerder het volgende:

[..]

Graag gedaan... maar wat ik bedoel met "jouw nu" nu, is jouw een na laatste regel "vanaf nu." om te spreken in een nieuw taal (wat je vervolgens niet doet).
Op zich niet zo'n probleem... maar het zou er een leuke twist aan gegeven hebben, als je begon met een strofe nieuwe/ niet bestaande taal. Het hoeft geen bestaande taal te zijn, als het maar wel overkomt als zodanig.

Leuk idee, maar nee, voor mij niks hoor . Het is nu juist leuk dat je je als lezer afvraagt hoe nou die compleet nieuwe taal (maar natuurlijk gaat het verder dan 'taal') eruit zou zien. Elke soort van pseudotaal die je aan het gedicht zou toevoegen betekent volgens mij een vreselijke anticlimax. Het gaat er om dat de hoofdpersoon van het gedicht oppert iets compleet nieuws te gaan doen/beginnen, en elke poging om dat concreet te maken mislukt volgens mij jammerlijk. Over het gebruik van beeldspraak, dat is inderdaad wel zo, misschien. Maar ik vind het leuk om gedichtjes zo sober mogelijk te houden, zonder 'kijk-mij-eens'-gehalte. Ik hou van een conventionele vorm die weinig afleidt van de inhoud. Maar bedankt voor het meedenken .

[ Bericht 3% gewijzigd door naamdrager op 17-05-2010 17:54:10 ]

quote:

Op maandag 17 mei 2010 17:30 schreef naamdrager het volgende:

[..]

Leuk idee, maar nee, voor mij niks hoor . Het is nu juist leuk dat je je als lezer afvraagt hoe nou die compleet nieuwe taal (maar natuurlijk gaat het verder dan 'taal') eruit zou zien. Elke soort van pseudotaal die je aan het gedicht zou toevoegen betekent volgens mij een vreselijke anticlimax. Het gaat er om dat de hoofdpersoon van het gedicht oppert iets compleet nieuws te gaan doen/beginnen, en elke poging om dat concreet te maken mislukt volgens mij jammerlijk. Over het gebruik van beeldspraak, dat is inderdaad wel zo, misschien. Maar ik vind het leuk om gedichtjes zo sober mogelijk te houden, zonder 'kijk-mij-eens'-gehalte. Ik hou van een conventionele vorm die weinig afleidt van de inhoud. Maar bedankt voor het meedenken .

Ieder z'n eigen gedachten hierover, het is in elk geval een 'pre' dat je weet waarom je schrijft zoals je schrijft.
Dan heb je de pro's en contra's wel afgewogen.
Een sterke eigen mening en ook ontvankelijk zijn voor andere meningen (ook wanneer je ze uiteindelijk niet toepast) ... ja dat is altijd een goede combinatie!
Veel succes verder!

’s avonds zat ik nog buiten.
De eerste warme lenteavond,
met haar speciale geur.

Ik kijk naar boven.
Geen vogels meer die fluiten,
maar rondvliegende vleermuizen.
Zo zwart als de nacht,
Dat je ze voelt,
en alleen de schimmen ziet,
als ze de sterren bedekken.

De fonkelende sterren.
De vallende sterren,
Zelfs de sterren die je ziet,
Maar niet meer bestaan.

Hoe langer ik kijk,
Hoe meer sterren er lijken te zijn,
Hoe groter de hemel wordt,
En ik, in tegenstelling,
voel me klein.

Ik bedenk me,
Dat ik nu die fonkelende ster ben,
En ooit zal vallen,
Om een ster te worden,
die je kunt zien,
in gedachten, op foto’s,
maar niet meer bestaat.

Niet alleen voor sterren,
Maar zelfs voor mij,
Is er dus een tijd,
dat je ontstaat,
en na gezien te zijn,
gaat.

[ Bericht 0% gewijzigd door SuperFokker op 21-05-2010 01:05:23 ]