Het Attachment Parenting-topic #3

Inderdaad een fijn streven en iets waar ik zeker op wil letten. Kan ik mooi beginnen met oefenen op schaap, want ik wil nog wel eens te emotioneel worden, en dat is natuurlijk juist niet de bedoeling. Misschien had ik zelfs wel uit zelfbescherming gekozen voor geen boosheid, omdat beheersing van de boosheid moeilijker is?

quote:

Op woensdag 4 november 2009 20:38 schreef miss_sly het volgende:
Inderdaad een fijn streven en iets waar ik zeker op wil letten. Kan ik mooi beginnen met oefenen op schaap, want ik wil nog wel eens te emotioneel worden, en dat is natuurlijk juist niet de bedoeling. Misschien had ik zelfs wel uit zelfbescherming gekozen voor geen boosheid, omdat beheersing van de boosheid moeilijker is?

Op zich denk ik niet dat boosheid beter te beheersen is dan bijvoorbeeld heftig verdriet, rouw e.d. emoties. Ik denk dat in onze maatschappij het veel geoorloofder is om over de scheef te gaan (mijn mening!) met boosheid. Als je uit rouw je haren uit je hoofd trekt, dan ga je 'te ver' voor de meeste Nederlanders (maar bij andere culturen is dat weer doodnormaal). Maar als je schreeuwt, duwt, trekt, nare dingen zegt die je niet meent e.d. uit boosheid dan vinden veel Nederlanders dat normaal, want ja, je bent boos.

Ik vind dat niet normaal. Ik vind schreeuwen respectloos. Ik vind dingen die je niet meent zeggen om de ander te kwetsen, om terug te slaan omdat jij je gekwetst voelt, puur egoisme. Ik vind weglopen, express niet meer willen praten, radio stilte e.d. veel te ver gaan, tenzij dit een kleine 5 minuten time out is. Ik vind duwen, trekken, slaan e.d. ver de grens voorbij. Maar ja, dat ben slechts ik!

Ouderschap wordt steeds 'moeilijker' of tenminste, steeds veeleisender. Terwijl vorige generaties al klaar waren bij 'je kinderen hebben te eten', generaties daarna klaar waren bij 'je kinderen hebben te eten en hebben een goede baan', generaties daarna 'te eten, goede baan en mogelijkheden tot ontplooing, willen de meeste ouders al deze dingen, maar ook zelfverzekerde, liefdevolle en bewuste kinderen afleveren.
Dat is nogal wat en daardoor komt er een steeds grotere groep ouders die zich bezig houdt met vragen zoals: "wat voor invloed heeft mijn gedrag op mijn kind"

quote:

Op woensdag 4 november 2009 20:15 schreef miss_sly het volgende:
Over jullie posts als reactie op mijn niet boos willen worden, heb ik nog eens goed nagedacht. En ik denk dat jullie wel gelijk hebben: ik mag best laten merken dat hetgeen ze gedaan heeft niet goed is en ik dus boos ben, als dat maar op een veilige en goede manier gebeurt. Het gaat dus meer om de manier waarop de boosheid geuit wordt, en niet om de boosheid op zich.

Fijn, die input in dit topic.

kahlie, je beschrijft precies die behoeftepyramide, das wel grappig om te zien

Ik heb het met mijn moeder ook over dit topic gehad, en het is zo fijn hoe ze daar positief op reageert. Ze zei zelfs dat ze had gewild dat zij destijds ook zoveel info uit zoveel verschillende bronnen had kunnen halen. 40 jaar geleden was het natuurlijk allemaal veel beperkter.
Fijn dat ze er zo op reageert, en dat ze ook meedenkt enzo. Sowieso accepteert en respecteert ze onze manier van opvoeden, maar het is ook wel prettig als ze erachter staat en ik er met haar over van gedachten kan wisselen.

quote:

Op woensdag 4 november 2009 20:45 schreef kahlie het volgende:

[..]

Op zich denk ik niet dat boosheid beter te beheersen is dan bijvoorbeeld heftig verdriet, rouw e.d. emoties.

Dat begrijp ik neit helemaal. De uiting van al deze emoties is volgens mij wel te beheersen, als je dat werkelijk wil. En in het geval van boosheid denk ik dat dat een goed streven is. In het geval van heftig verdriet of rouw kan het ook goed zijn om het enigszins beheersbaar te houden, zeker naar je kind toe. Niet dat je kind niet mag zien dat je verdriet hebt, uiteraard wel, maar het moet ook daarmee niet zo zijn dat je je er volledig in verliest. Voor boosheid geldt hetzelfde imo.

quote:

Op donderdag 5 november 2009 11:53 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Dat begrijp ik neit helemaal. De uiting van al deze emoties is volgens mij wel te beheersen, als je dat werkelijk wil. En in het geval van boosheid denk ik dat dat een goed streven is. In het geval van heftig verdriet of rouw kan het ook goed zijn om het enigszins beheersbaar te houden, zeker naar je kind toe. Niet dat je kind niet mag zien dat je verdriet hebt, uiteraard wel, maar het moet ook daarmee niet zo zijn dat je je er volledig in verliest. Voor boosheid geldt hetzelfde imo.

Ik reageerde op jouw idee dat je boosheid missschien minder beheersbaar vond, maar kennelijk stond dat er niet duidelijk, sorry!

quote:

Op woensdag 4 november 2009 20:38 schreef miss_sly het volgende:Misschien had ik zelfs wel uit zelfbescherming gekozen voor geen boosheid, omdat beheersing van de boosheid moeilijker is?

Zelf vind ik het dus niet beter of slechter beheersbaar dan verdriet. Boosheid is net zo moeilijk als verdriet, is net zo moeilijk als rouw, is net zo moeilijk als bitter reageren etc. Al onze emoties kun je beheersbaar houden, niet in hoe je ze voelt, maar wel in hoe je ze uit. Natuurlijk is dat een streven en niet een 'zo gaat het altijd' en natuurlijk moet je oppassen dat je niet je gevoelens verdringt, maar ze gewoon anders uit.

quote:

Op donderdag 5 november 2009 12:12 schreef kahlie het volgende:

[..]

Ik reageerde op jouw idee dat je boosheid missschien minder beheersbaar vond, maar kennelijk stond dat er niet duidelijk, sorry!
[..]

Zelf vind ik het dus niet beter of slechter beheersbaar dan verdriet. Boosheid is net zo moeilijk als verdriet, is net zo moeilijk als rouw, is net zo moeilijk als bitter reageren etc. Al onze emoties kun je beheersbaar houden, niet in hoe je ze voelt, maar wel in hoe je ze uit. Natuurlijk is dat een streven en niet een 'zo gaat het altijd' en natuurlijk moet je oppassen dat je niet je gevoelens verdringt, maar ze gewoon anders uit.

Ow, maar dan heb ik me niet duidelijk uitgedrukt.
Ik heb het puur over mezelf. Ik heb moeite met boosheid, uit het echt veel te vaak niet goed, door mijn stem te verheffen en/of te gaan huilen. Ik bedacht me dat ik misschien onbewust voor niet boos worden wilde kiezen, omdat me dat voor mezelf gemakkelijker leek dan het leren beheersen en op de juiste manier uiten van mijn boosheid. Ik kan over het algemeen met mijn andere gevoelens prima overweg, zowel voor mezelf als mijn uiting, maar met boosheid is dat voor mij lastiger.

Vraag: is het, zo dat AP-ouders veelal ook biologisch-dynamisch of ecologisch eten/drinken/kleden etc?
En heeft AP een link naar de antroposofie?

quote:

Op zaterdag 7 november 2009 20:15 schreef Oxymoron het volgende:
Vraag: is het, zo dat AP-ouders veelal ook biologisch-dynamisch of ecologisch eten/drinken/kleden etc?
En heeft AP een link naar de antroposofie?

nee

Wél kom je denk ik onder AP'ers misschien wat vaker tegen dat mensen BD eten/drinken/kleden en misschien ook wel vaker dat de kinderen op de vrijeschool zitten. Ik denk omdat het interesseren voor AP meestal wel samen gaat met een interesse in bewust omgaan met o.a. voeding, gezondheid en opvoeding.

Alhoewe de antroposofie in een aantal dingen juist lijnrecht tegenover AP staat.

Welke dingen dan bijvoorbeeld?

borstvoeding langer dan 9 maanden bijvoorbeeld
zie oa http://www.ouders.nl/lacta/bv0295.htm & http://www.ouders.nl/lacta/bv0096.htm

Eentje die ik toevallig weet en kort door de bocht geformuleerd: in de antroposofie is 'men' niet zo'n voorstander van langvoeden. Waar de grens precies ligt weet ik niet.

De grens ligt, althans volgens mij die-hard antro CB arts, bij het zelfstandig staan en lopen van het kind. Zo ongeveer rond de negen maanden.

Daarnaast zijn samen slapen, veel dragen en je kind zo veel mogelijk bij je hebben ook vaak niet verenigbaar met de "oude antroposofie". Binnen de antroposofie gaat men wel uit van zo veel mogelijk omhulling en warmte voor het (kleine) kind maar het zou dan juist eerder vanuit externe factoren moeten komen. Een wieghemeltje, wollen ondergoed, warme kleuren in de kamer, halve gordijntjes, noem maar op. En liever niet vanuit de moeder zelf.

Maar goed, dat is wel een beetje de mening van de wat oudere garde. Het staat zelfs nergens gemeld in de boeken en voordrachten van Steiner, het is eerder de in de jaren 50 gevormde interpretatie van teksten uit de jaren 20 en 30.

Hoog tijd voor vernieuwing dus en die is er ook wel aan het komen, mede doordat bijvoorbeeld de vrijescholen en de consultatiebureau's steeds meer niet-antroposofische leerlingen en patienten krijgen (waaronder dus aardig wat AP'ers).

quote:

Op zondag 8 november 2009 09:44 schreef owlet het volgende:
De grens ligt, althans volgens mij die-hard antro CB arts, bij het zelfstandig staan en lopen van het kind. Zo ongeveer rond de negen maanden.

Daarnaast zijn samen slapen, veel dragen en je kind zo veel mogelijk bij je hebben ook vaak niet verenigbaar met de "oude antroposofie". Binnen de antroposofie gaat men wel uit van zo veel mogelijk omhulling en warmte voor het (kleine) kind maar het zou dan juist eerder vanuit externe factoren moeten komen. Een wieghemeltje, wollen ondergoed, warme kleuren in de kamer, halve gordijntjes, noem maar op. En liever niet vanuit de moeder zelf.

Maar goed, dat is wel een beetje de mening van de wat oudere garde. Het staat zelfs nergens gemeld in de boeken en voordrachten van Steiner, het is eerder de in de jaren 50 gevormde interpretatie van teksten uit de jaren 20 en 30.

Hoog tijd voor vernieuwing dus en die is er ook wel aan het komen, mede doordat bijvoorbeeld de vrijescholen en de consultatiebureau's steeds meer niet-antroposofische leerlingen en patienten krijgen (waaronder dus aardig wat AP'ers).

en het mutsje op het eerste jaar zodat er niet teveel invloeden binnenkomen oid. Ik werd er laatst op gewezen door een wat oudere dame.

quote:

Op zondag 8 november 2009 09:59 schreef Kleurdoos het volgende:

[..]

en het mutsje op het eerste jaar zodat er niet teveel invloeden binnenkomen oid. Ik werd er laatst op gewezen door een wat oudere dame.

Idd, maar dat heeft weer niet zo veel met wel of niet AP zijn te maken denk ik

antroposofisch is dat

ja dat weet ik, maar ik bedoelde dat het niet AP is om wel of geen mutsje op te doen dus dat het weinig te maken heeft met de tegenstelling AP-antroposofie

Ahzo.. ik bedoelde ook meer dat het iets is dat echt bij Antroposofie hoort.. niet zozeer met een link naar AP ofzo

Ik moest gisteravond nog aan dit topic denken, en hoe blij ik ben dat het gestart is, ondanks de initiele narigheid.

We gingen naar bed, Senna werd wakker en die had ik dus nog even gevoed. En zoals vaker de laatste week, wil ze daarna niet in haar wiegje slapen. Ineens is dat veranderd en is ze klaarwakker, lukt het slapen niet. En dus nam ik haar bij ons in bed, zoals ook al een aantal keer de afgelopen week. En ik bedacht me dat ik me lekker niet afvroeg of dat nou wel of niet goed zou zijn. Wij vinden het goed, het is goed voor Senna en we slapen alledrie!

Bedankt, voor de antwoorden op mijn, vraag.
Mijn interesse ligt bij de Antroposofie, namelijk, ook omdat ik deels zo ben opgevoed, mijn ouders, namen het beste uit de werelden van AP, Antroposofie, Montessori etc.

Maar nog een vraag: in hoeverre is het bij jullie een optie, om de AP te ''laten varen'' als je kind, een handicap heeft? Of staat dat elkaar, niet in de weg?
Ik denk juist, dat AP-ers, het AP-schap, juist laten varen, als dat goed is voor het kind. En dat er dan wel ''een andere manier'' komt, op jullie weg. ?!

Fijn Miss_sly, dat is ook zo belangrijk, dat je kunt vertrouwen op je gevoel daarbij!

Ik heb nog niet eerder gereageerd in dit topic, maar wel actief meegelezen. Ik herken veel dingen, en het helpt ook om me bewuster te maken van hoe we bepaalde dingen in de opvoeding aanpakken. Dat doen we vooral op gevoel, door goed te kijken wat lijkt te passen bij de kinderen, maar toch hou je je eigen valkuilen. Ik wil bijvoorbeeld niet steeds zeggen tegen de oudste (2 jaar) dat iets niet mag, maar hem juist dingen uitleggen of afleiden met iets anders, maar soms is dat moeilijk als je zelf moe bent en een kort lontje hebt. Tegelijkertijd weet je dat alleen maar nee zeggen niet het gewenste effect gaat hebben
Nou goed, jullie uitleg en ervaringen in dit topic zijn fijn om te lezen dus gewoon even een bedankt daarvoor

quote:

Op zondag 8 november 2009 10:55 schreef Oxymoron het volgende:
Bedankt, voor de antwoorden op mijn, vraag.
Mijn interesse ligt bij de Antroposofie, namelijk, ook omdat ik deels zo ben opgevoed, mijn ouders, namen het beste uit de werelden van AP, Antroposofie, Montessori etc.

Maar nog een vraag: in hoeverre is het bij jullie een optie, om de AP te ''laten varen'' als je kind, een handicap heeft? Of staat dat elkaar, niet in de weg?
Ik denk juist, dat AP-ers, het AP-schap, juist laten varen, als dat goed is voor het kind. En dat er dan wel ''een andere manier'' komt, op jullie weg. ?!

Ik denk dat ook wel Oxy, ik zelf ben denk ik iemand die tussen AP en antroposofisch in sta, maar ook gewoon een stuk vrije opvoeding.
Niet echt in een hokje te plaatsen.
Maar wel van sommigen een stukje.
Je groeit in je opvoeding naarmate je kind opgroeit, en kijk je naar wat goed voor het kind is.
Ik denk het verschil wel of geen handicap er toe doet.
In mijn optiek kijk je bij allebei naar het belang van het kind.

quote:

Op zondag 8 november 2009 10:55 schreef Oxymoron het volgende:

Ik denk juist, dat AP-ers, het AP-schap, juist laten varen, als dat goed is voor het kind. En dat er dan wel ''een andere manier'' komt, op jullie weg. ?!

dit lijkt mij nou ook

Ik ben niet zo bezig met opvoedingsstijlen e.d. Ik volg mijn eigen weg. Daar zal vanalles wat in zitten. Ik vind het logisch dat je kijkt naar wat je kind nodig heeft. het kan mij niet zo veel schelen wat anderen denken.
als het goed is voor jouw kind, dan is het in orde lijkt me.

Ik ben er nog steeds niet uit of we de kleinste man naar een andere school zullen doen eigenlijk.

quote:

Op zondag 8 november 2009 15:17 schreef kezz het volgende:

[..]

dit lijkt mij nou ook

Ik ben niet zo bezig met opvoedingsstijlen e.d. Ik volg mijn eigen weg. Daar zal vanalles wat in zitten. Ik vind het logisch dat je kijkt naar wat je kind nodig heeft. het kan mij niet zo veel schelen wat anderen denken.
als het goed is voor jouw kind, dan is het in orde lijkt me.

Ik ben er nog steeds niet uit of we de kleinste man naar een andere school zullen doen eigenlijk.

Zo doe ik het ook hoor, ik " betrapte" mezelf erop dat ik mezelf met argusogen bekeek na het prijzen van een tekening vol hanepoten vliegtuigen, en eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet leuk, om mezelf daarin te (moeten) begrenzen. Ik neem Dean ook bijna elke nacht bij ons in bed als ie wakker wordt, maar ik heb gewoon heulemaal geen zin om mezelf in een hokje te duwen qua opvoedingsstijl. ik doe het allemaal op gevoel, en als ik het gevoel heb dat ik vast loop op iets, dan lees ik er wat over her en der en daar pik in dan uit wat me lijkt te werken voor mijn kuiken. En volgens mij is het een hartstikke gelukkig ventje .

Bestaat er geen stroming "Intuitief Ouderschap" ?

[ Bericht 0% gewijzigd door Vivi op 08-11-2009 19:54:31 ]

Hahaha, als ik dan perse in een hokje moet dan ga ik wel voor Vivi's "Intuitief Ouderschap"

Als ik aan het wandelen ben moet ik ook vaak aan dit topic denken en waarom ik bv. graag de Gordon methode wil leren kennen is omdat dat blijkbaar heel erg stoelt op het erkennen/benoemen van je kinds gevoelens.
Waarom ik zo gespitst ben op Gordon komt door ervaring. Op mijn 14de was ik een introverte puber, ik voelde me best eenzaam. Maar mijn moeder zag dat niet, ze zei altijd, wat zit je nou te chagerijnen, je zus is veel gezelliger dan jij. Ik wilde op dat moment eigenlijk alleen een erkenning van mijn verdriet.
Ik hoop dat het me lukt om dat bij mijn kind wel goed te zien.

Ik zal geen enkele stroming/methode/theorie aanhangen maar er uithalen wat me het meest aanspreekt. Wat dat betreft sluit ik me graag aan bij Vivi's "Intuitief Ouderschap". Maar ik heb wel de behoefte om veel te horen/lezen/zien aan ideeen over opvoeden. Hoe anders het straks in de praktijk ook zal gaan, ik wil er wel nu over nadenken en een ruime horizon krijgen.

Ik kan me dat heel goed voorstellen maar ik heb dat totaal niet.
Maar misschien moet ik dat toch ook eens meer gaan doen, dommer zal ik er niet van worden.

Tot nu toe is haast altijd alles wel op gevoel gegaan, maar volgens mijn ( vrij moderne) huisarts ben ik hooggevoelig ( dachten eerst aan ADHD) en kan dat ook meespelen.

Hihi, als ik ergens naar toe ga, haal ik ook een rits reisboeken die ik allemaal (oppervlakkig) doorspit.
Mijn vriend kijkt er zelfs ter plekke liever niet in. Dus dat verschilt gewoon van persoon tot persoon.

dat is het ook, ik ben niet zo uitzoekerig Maar er is niks mis met raad vragen bij gelijk gestemden, dat snap ik ook wel Ik heb hier in OUD ook gerust mijn vragen wel gehad, zeker toen de heren nog baby waren!
Ik vind het ook wel leuk om soms een beetje mee te lezen evengoed trouwens, maar zoals Sugar het ooit zei in een oud topic over hetzelfde onderwerp, ik ben meer een DO, een "doodgewone ouder"
Mensen zijn gelukkig verschillend

Weet je wat het voor mij ook gewoon is? Ik ervaar het moederschap zo heel anders dan ik had gedacht.
Ik had gedacht dat ik een heel nuchtere, rationele moeder zou zijn, die het heel fijn zou vinden om weer te gaan werken, en wel streng zou zijn bijvoorbeeld als het om slapen gaat, graag bij haar kind zou zijn, maar ook zeker graag eens even weg zou zijn.

En het is zo anders, het voelt zo anders. Ik ben juist heel intuitief (goede term, Vief!) en op gevoel bezig, en alleen dat is al wennen. Ik moet dus ook ervaren dat ik er met mijn intuitie ook niet vaak naast zit als het om mijn dochter gaat. En daaorp leren vertrouwen. En ik vind het op dit moment nog echt naar om gescheiden te zijn van Senna. Ik wil graag bij haar zijn en voor haar zorgen, en niets is me daarbij te veel.

Ow ja, en dus over dat opzoeken en met gelijkgestemden erover hebben: omdat het allemaal nieuw is en zo anders dan ik had gedacht, ben ik eigenlijk nog wel regelmatig op zoek naar info, ervaringen, om toch even (jaja, komtie weer, mijn onzekerheid) te kijken of ik het wel goed doe of heel erg afwijk.