Doping #35 - Een nieuwe heksenjacht op Lance?

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 14:35 schreef Heero87 het volgende:
En dat alleen maar omwille van een administratieve fout, terwijl er niet eens concrete aanwijzingen zijn van dopingmisbruik?

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 14:52 schreef SaintOfKillers het volgende:

[..]

Het is gewoon laks, zoals die uitvlucht van Wickmayer was dat ze aangetekende zendingen kreeg en daar niets mee kon aangezien ze bijna altijd in het buitenland zit. Klopt ongetwijfeld allemaal. Zo is 't ook een feit dat alle tenissters steeds in het buitenland zitten en dat probleem blijkbaar niet hebben.

Ook over dat paswoord dat niet werkte. Dat wist ze al maanden voor ze in april ging klagen dat ze niet ingelogd raakte. MIsschien ligt dat niet aan haar, maar aan haar entourage, dat weet ik niet. Iig. is in het in de huidige sportwereld not done om de dingen zomaar wat te laten aanmodderen en hopen dat het zichzelf oplost, zeker niet als het over dopingcontroles gaat.

Zoals Kim Clijsters al zei :‘"Ik hou dat zeer gedisciplineerd bij. Ik begrijp dat het ambetant is als je planning verandert, maar het is vijf minuten werk. En als het niet lukt, bel ik naar de ITF... Het is niet de makkelijkste manier, maar het is enige manier om er de foefelaars uit te halen"

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 17:38 schreef Heero87 het volgende:
Er zijn genoeg andere straffen die ook een duidelijk signaal geven naar de sporter én de buitenwereld toe.

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 18:17 schreef SaintOfKillers het volgende:

[..]

Zoals?

Wat uren lezingen gaan geven aan sportscholen of een paar maandjes schorsen zijn verkapte manieren om het gewoon te negeren en door de vingers te zien. Als je 't niet of nauwelijks voelt, dan is 't geen straf.

En boetes... tja. Als je wil dat een tennisser zoiets voelt, dan moet je al een erg hoge boete geven. Verder redenerend is het dan ook normaal dat een korfballer voor hetzelfde vergrijp dezelfde boete krijgt, wat betekent dat die dat tijdens zijn pensioen nog aan het afbetalen is, wat daar dan weer onredelijk is.

Malisse wil nu trouwens stoppen en de entourage van Wickmayer zegt (buitengewoon melodramatisch) dat het is alsof haar moeder nog eens gestorven is.

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 18:37 schreef Heero87 het volgende:

[..]

Als iemand absoluut geen dopingverleden heeft, nooit eerder in de fout ging bij de whereabouts, moet een schorsing van twee-drie maanden wel volstaan. Of een zware voorwaardelijke schorsing. Leg Wickmayer en Malisse twee jaar voorwaardelijk op en ze zullen heus dezelfde fout niet meer maken.

quote:

'Wir waren die Besten'
Deutsche Demokratische Republik: een land van geen 17 miljoen inwoners won in 1988 in Seoel 102 medailles

Het begon in 1965 en eindigde samen met het land in 1989. In geen kwarteeuw ontwikkelde de Deutsche Demokratische Republik het meest succesrijke sportmodel ooit, later gekopieerd van Australië tot China. Detectie, selectie, protectie en opleiding stonden centraal, tot meerdere eer en glorie van het Vaderland, de Kameraad en de Gezellin. En dan waren er natuurlijk ook nog de unterstützende Mitteln. Lees: doping.
De sportieve successen van de DDR zijn niet alleen te verklaren door doping. Er is wat tijd over gegaan, maar dat weten ze in het ééngemaakte Duitsland inmiddels ook. Het was in 1996 toen in de Duitse kranten een oproep verscheen. Of iedereen die in de DDR op een sportschool had gezeten of tot een sportselectie had behoord, zich wilde melden. Wie belde naar een telefoonnummer, kreeg een vragenboek toegestuurd.

Zat u ooit in een DDR-team?

Kreeg u ooit geneesmiddelen? Indien ja, wist u wat in die middelen zat?

De officier van justitie wilde op grond van de ingewonnen informatie een zaak kan aanspannen tegen de vroegere functionarissen van de DDR-sport. De aanklacht luidde: het aanzetten tot, of ongewild toedienen van doping aan jonge atleten in de DDR met lichamelijke schade als gevolg.

De reactie van de atleten was lauwtjes. Driehonderd atleten zouden de bewuste vragen hebben beantwoord. Twintig wilden een zaak aanspannen, maar slechts in drie gevallen was er echt iets mis gegaan.

Roland Schmidt verloor zijn proces. Die had vrouwenborsten gekregen, maar was geopereerd toen de DDR nog bestond. Men achtte de schade niet bewezen want Schmidt werd goed gerepareerd. Vervolgens was er Rika Reinisch die iets met de eierstokken aan de hand had en ook ene Katrin Menschner. Een probleemgeval, want geen DDR-trainer herinnerde zich Menschner en zij kende geen enkele trainer meer bij naam.

Later zou Heidi Krieger, geboren als Andreas, de wereld rondgaan en in alle kranten opgevoerd worden als een slachtoffer van de DDR-spierversterker Oral-Turinabol, maar haar/zijn proces tegen de fabriek Jenapharm verloor Mr. of Mevr. Krieger glansrijk. De kans dat er onder de 20.000 topatleten die in een kwarteeuw DDR-sport de revue waren gepasseerd een transseksueel zat, was reëler dan dat het probleem van de blauwe pilletjes kwam.

Een aantal prominente sportleiders zijn pro forma veroordeeld. De voormalige voorzitter van de Deutsche Turn- und Sportbund, Manfred Ewald, kreeg in de lente van 2000 22 maanden voorwaardelijk en ging in beroep. Twee jaar later stierf hij aan kanker.

Revanche

Dat de DDR flachendeckendes doping - veralgemeende doping - heeft toegepast op de geselecteerde atleten, staat als een paal boven water. Het was er de tijd voor, de jaren zestig en zeventig en tachtig (ook bij ons waren spierversterkers de regel, maar daar zwijgen we zedig over) en de DDR had bovendien één groot nadeel: ze hebben alles netjes opgeschreven en toen het land ophield te bestaan, kwamen de archieven in handen van de voormalige vijand.

Waarmee de grote revanche kon beginnen, maar het Oost-Duitse sportmodel tegelijk verder leefde in de harten van vele Ossies. 'Wir waren die Besten' was de titel van Volker Kluges voordracht voor de Vereniging voor Wijsbegeerte in oktober 1994 in Königswinter. Kluge was de laatste DDR-pressechef. Hij eindigde zijn referaat met een beschouwing: 'Zelfs al liep in de DDR-sport één en ander fout, dan nog was dit een in hoge mate efficiënt systeem dat als een hefboom inwerkte op de wereldwijde sport. Wie zonder vooroordelen het DDR-sportsysteem bestudeert, zal merken dat het heel veel zinvolle elementen bevat. Het meeste werd met veel moeite opgebouwd. Veel ervan is reeds afgebrokkeld, maar als men wil, kan het in geen tijd hersteld worden. Wil men dat?'

Neen, dat wilde men niet. Het voormalige West-Duitsland haatte 'drüben', de andere kant. De Kinder- und Jugend Sportschulen - de basis van het systeem - werden afgebouwd, de trainers met pek en veren verjaagd.

In Seoel wonnen de DDR en de Bondsrepubliek samen 142 medailles. Vier jaar later leverde de eengemaakte ploeg meteen zestig medailles in. In Peking werden vorig jaar honderd Duitse medailles minder gewonnen dan twintig jaar eerder.

Medaillefabriek

De DDR en de BRD hadden elkaar naar ongekende hoogten gestuwd. Hoewel kort na de oorlog de scheiding tussen de twee Duitslanden een feit was, zou het duren tot de Spelen van 1968 vooraleer het IOC de toestemming gaf om onder twee verschillende vlaggen op te treden.

Manfred Ewald was de enige die de opkomst en de ondergang van de DDR-sport van nabij meemaakte. Hij schreef in 1995 een boek: 'Ich war der Sport.' Twee jaar later bij een bezoek van ondergetekende aan zijn huisje in Damsdorf vertelde hij over de periode tussen 1976 en 1988. 'In Montreal 1976 klopten we de Amerikanen, maar in Moskou 1980 waren ze er niet en wij waren niet in Los Angeles in 1984. We wisten niet hoe goed de Amerikanen waren, maar onze geheime politie zei dat ze een geheim middel hadden.'

In 1985 drukte Ewald - die toen zwaar aan de drank en de pillen zat - in een brief aan partijleider Egon Krenz zijn bezorgdheid uit over het niveau van de DDR-sport in de wereld. Hij schrijft: 'We moeten nieuwe wegen inslaan ten einde de belasting op training te verhogen. Alleen trouwe kameraden kan deze opdracht worden toevertrouwd.'

Kluge vond het origineel van de brief in het partij-archief. Krenz' notities op de brief zijn goed te lezen: 'Onderzoek, ja, maar gezondheid primeert.'

Ondersteuning

'Ondersteuning' door pillen was en bleef de regel en de controle van de atleten gebeurde vóór ze het land verlieten in het officiële dopingcontrolelab van Kreischa. Tot 1988 liepen slechts twee atleten buiten de DDR tegen de lamp. Eén daarvan was de kogelstootster Ilona Slupianek, een andere de onbekende Norbert Dürpisch.

Om de DDR te kapittelen, wordt vaak naar Doping Dokumente, het boek van Brigitte Berendonk verwezen, maar ook de Bondsrepubliek komt er slecht uit. Ewald zocht destijds ten behoeve van de buitenlandse bezoeker de passages nog eens op. 'Op pagina 21 zegt Wolfgang Schäuble, later minister van Binnenlandse Zaken en nu CDU- vicevoorzitter, dat steroïden de toekomst zijn en dat ze die weg moeten inslaan. Dat was in 1977 in West-Duitsland. Er wás doping in het Oosten, maar we reageerden op wat we vanuit het westen hoorden.'

Ewald stimuleerde naast doping ook originaliteit en eigen initiatief. Innovatieve trainingsleer stond voorop. Na het succes in Seoel trokken de trainers zich terug op de cruiseboot van de vakbond - dat was hun beloning - en confereerden een week lang over de sport in 2010. Kennis kopen kon niet, want de DDR was een arme staat.

Ewald: 'Ons land is van nul heropgebouwd zonder Marshallplan zoals West-Duitsland en zonder Russische middelen want die hadden ze zelf zwaar nodig. Onze steden zijn onnodig lang gebombardeerd omdat dit deel in de Russische invloedssfeer zou blijven. Bovendien zat bij ons niets in de grond behalve bruinkool. De DDR had voor de Wende een bruto nationaal product van 266 miljard Ostmarken. Zeven procent ging naar het leger, vier procent was voor de cultuur en promotie van het vaderland. 0,6 procent was voor de sport. De DDR was arm. Hard werken of hard en beter trainen was ons enige alternatief.'

Folkloretrainers

De DDR heeft tienduizend topsporters grootgebracht. Om de hele sportmachinerie gesmeerd te laten lopen, stelde de DTSB op het einde 10.577 man te werk (4.855 trainers en 2.902 medici en technici) en kon rekenen op 35.000 vrijwilligers.

Ewald: 'Ze hebben geprobeerd ze de DDR-sport te herleiden tot het slikken van pillen terwijl er zoveel meer bij ons omging. Wisten zij veel dat wij in 1965 al in Mexico zijn gaan kijken om de zuurstofschaarste op grote hoogte te bestuderen. In Toluca moeten we trainen, werd besloten. We gingen zelfs een hooggelegen kratermeer zoeken voor onze roeiers. Er komt meer kijken bij topprestaties dan doping. Iedereen had de doping, de DDR had meer.'

Dat erkenden de Amerikanen in de jaren tachtig toen ze plannen koesterden voor hun trainingscentrum in Colorado Springs. Uit het geheime Amerikaans rapport dat via de Stasi bij hem belandde, citeerde Ewald met een grijns: 'Onze trainers zijn folkloretrainers vergeleken bij die uit de DDR.'

Bron: nieuwsblad.be

quote:

Op zaterdag 7 november 2009 16:32 schreef TargaFlorio het volgende:

Alejandro Valverde weet nog altijd niet of hij al dan niet wordt geschorst door de UCI. Het internationaal sporttribunaal (CAS) zou op 15 november een uitspraak doen, maar heeft dit tot nader order uitgesteld

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 15:17 schreef SuikerVuist het volgende:

[..]

Het begint nu lachwekkende vormen aan te nemen.

Als je het juridisch niet rond krijgt laat het dan godverdomme rusten.

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 18:41 schreef JohnDDD het volgende:
Dedecker verhaalt over een gesprek dat hij in januari 2007 had met de toen voor QuickStep koersende De Fauw en een journalist van de krant Het Laatste Nieuws. Daarin deed De Fauw een boekje open over het gebruik van IGF en epo. IGF helpt sporters vet in energie om te zetten en spiergroei te versnellen.

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 19:32 schreef wimderon het volgende:

[..]

IGF -> haaruitval

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 22:42 schreef _-_ratjetoe_-_ het volgende:

[..]

Leg even uit wat je hiermee bedoelt

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 18:41 schreef JohnDDD het volgende:

Ook maakte De Fauw melding van misstanden op een trainingskamp in Benidorm waar twee renners van de Belgische ploeg moesten afkicken en de Nederlander Bram Tankink zo stoned was dat hij met een brandblusser door het hotel danste.

quote:

Volksmond

Je moet maar ambtenaar zijn bij de Vlaamse dopingadministratie: je doet je werk, en je wordt vervolgens stevig op de korrel genomen. Niet alleen door het publiek, maar ook door de Vlaamse politici. Tennissers Yanina Wickmayer en Xavier Malisse kregen de minimumstraf (één jaar schorsing) van het Vlaams Doping Tribunaal, omdat ze drie keer in de fout gingen bij invulling van hun verplichte whereabouts en/of het missen van een dopingcontrole.

Iedereen weet dat zonder whereabouts geen efficiënt antidopingbeleid mogelijk is. Daarom zijn alle topsporters eraan onderworpen. Net zoals iedereen zijn belastingbrief stipt moet invullen, en wie dat bij herhaling verzuimt stevig gestraft wordt. Dat is logisch. Behalve als het om topsporters gaat. Dan heeft niet de overtreder, maar de dopingjager het gedaan. En dan kramen politici ondoordachtheden uit.

Zo onthult ex-sportminister Bert Anciaux (sp.a) op zijn blog dat hij een "agreement" had met de administratie: men lichtte de minister discreet in als een topsporter problemen had, zodat die een telefoontje kan plegen met de betrokkene. Vlaamse ministers als Anciaux eigenden zich dus het recht toe om geïnformeerd te worden bij lopende procedures, wat de minister vervolgens toeliet, à la tête du client, mensen met een moeilijk dossier te "telefoneren". Volgens die logica mag de minister van Financiën "telefoneren" met personen of bedrijven waartegen de fiscus iets vond.

Evenmin erg goed doordacht lijkt het "reparatiedecreet" van sp.a-voorzitter Caroline Gennez. Getrapte sancties, goed en wel, maar haar voorstel stimuleert vooral een attitude van "fuck the whereabouts". Ze wil bij overtredingen éérst een blaam, dan een boete, dan een voorwaardelijke en pas dan, eventueel, wie weet, een effectieve schorsing. Dat maakt van de procedure een lachertje. Weet u wat een boete betekent voor een Wickmayer, die nu al bijna 900.000 dollar prijzengeld heeft verdiend?

Bepaald hilarisch is het voorstel van minister van Sport Philippe Muyters (N-VA). Hij wil overtreders financieel steunen om in beroep te gaan tegen het Vlaamse Doping Tribunaal. Het moet een wereldprimeur zijn: een minister die subsidies uitdeelt om het werk van zijn eigen administratie ongedaan te laten maken. Dat vindt hij een nuttige aanwending van schaarse middelen. Bij sommige politici is er geen houden aan, als ze een kans zien om de volksmond te tongen.

Walter Pauli
Politiek commentator - De Morgen

quote:

Op woensdag 11 november 2009 11:56 schreef Wombcat het volgende:
Die laatste
[..]

Overtreders van de wet subsidiëren om in beroep te gaan
OK, je hebt natuurlijk pro deo-advocaten, maar tennisers zullen niet echt een pro deo-advocaat nodig hebben.