Mag je kinderen slaan?

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:22 schreef Sugar het volgende:
Ik ben het ook eens met wat Vivi zegt, het is heus geen probleem als het eens gebeurt.
Ik vind het alleen wel erg dubieus als het tot je vaste instrumenten behoort om kinderen te conditioneren, op hun plaats te zetten en het schrikeffect goed te gebruiken.

He nee bah...daar houd ik helemaal niet van. In mijn eigen geval kwamen die keren dat ik even uitschoot voort uit de menselijke kant die mijn welhaast goddelijk geduld even overrulede .

Ik kreeg eigenlijk alleen een corrigerende tik als ik met mijn broertje aan het vechten was en na 3 keer uit elkaar gehaald te zijn weer bezig ging. Een kind van een paar maanden ga je echt geen tik geven als hij of zij de lepel met eten uit je handen slaat hoor. De voorbeelden van jonge ouders vind ik vooralsnog een beetje zwak. Wacht maar tot je kind wat ouder is en samen met broer of zus de grenzen duidelijk overschrijdt.

Een handje op de trap leggen noem ik nou niet echt 'grenzen opzoeken'. Grenzen opzoeken is kijken hoever je kan gaan totdat er straf volgt.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:27 schreef Karammel het volgende:
Ik kreeg eigenlijk alleen een corrigerende tik als ik met mijn broertje aan het vechten was en na 3 keer uit elkaar gehaald te zijn weer bezig ging. Een kind van een paar maanden ga je echt geen tik geven als hij of zij de lepel met eten uit je handen slaat hoor. De voorbeelden van jonge ouders vind ik vooralsnog een beetje zwak. Wacht maar tot je kind wat ouder is en samen met broer of zus de grenzen duidelijk overschrijdt.

Een handje op de trap leggen noem ik nou niet echt 'grenzen opzoeken'. Grenzen opzoeken is kijken hoever je kan gaan totdat er straf volgt.

Ik snap wel wat je bedoelt, maar in haar leventje is dat wel degelijk grenzen aftasten (en opzoeken) en ja voor mij als volwassene stelt dat natuurlijk nog niks voor. En toch begint het daar al, de opvoeding.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:23 schreef Phuturistixxx het volgende:
Ik denk dat de grens ligt bij het toebrengen van pijn.

Een tik is niet meer dan het veroorzaken van een schrikreactie. Alles wat echt pijn doet is teveel denk ik.

Goed onder woorden gebracht, vind ik!

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:28 schreef Guuzewuus het volgende:

[..]

Ik snap wel wat je bedoelt, maar in haar leventje is dat wel degelijk grensen aftasten (en opzoeken) en ja voor mij als volwassene stelt dat natuurlijk nog niks voor. En toch begint het daar al, de opvoeding.

Jawel, maar een zo'n onschuldig kind slaan kan geen weldenkend mens zich wat bij voorstellen toch? Dan is er nog geen sprake van dat ze je op een irritante bloedzuigende manier aan het etteren zijn. Zoals op de dag na hun 2e verjaardag intreedt .

_{Mijnes is heel lief hoor, eiks}

Die tweede verjaardag ... Er staat mij nog wat te wachten

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:32 schreef Guuzewuus het volgende:
Die tweede verjaardag ... Er staat mij nog wat te wachten

wil je die van mij lenen als oefening

Die tweede verjaardag hebben wij nog niet gehad, denk ik.

Resumé, vanaf de peuterpubertijd is een corrigerende tik (waarbij de schrikreactie belangrijk is, géén pijn) toegstaan...

Ik moet wel zeggen dat mijn moeder soms heel eng uit de hoek kon komen vroeger. Ze schreeuwde dan niet, ze sloeg of corrigeerde niet. Ze kéék alleen maar.... Damn, die ogen konden mopperen. Ik schijn ze ge-erft te hebben

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:32 schreef Guuzewuus het volgende:
Die tweede verjaardag ... Er staat mij nog wat te wachten

Ik moet zeggen dat het reuze meevalt hier hoor, wij leggen Dean ook alles uit, waarom iets nu niet kan, en wanneer dan wel bijvoorbeeld. Hij is daardoor (denk ik) een heel redelijk en schappelijk mannetje .

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:06 schreef Vivi het volgende:
Oh, vergeten te zeggen, alletwee of drie de keren dat mijn hand uitschoot zijn van na de tweede verjaardag . Een kindje dat nóg jonger is heeft imo idd nog helemaal niks door, vanaf twee kunnen ze toch echt behoorlijk gaan zuigen..blijven trappen in je buik nadat je al 121 keer hebt uitgelegd, met je liefste stem, dat dat mama pijn doet .

Bij het lezen van het topic verwoordt deze quote mijn gedachten wel zo'n beetje. Ik zie hier een paar moeders van hele jonge kinderen zeggen dat een tik slecht is (in iets genuanceerdere bewoordingen). Een kind wat nog zo jong is, denkt niet na bij wat het doet. Mijn jongste zoontje is nu bijna 16 maanden en er is geen haar op mijn hoofd die eraan denkt hem een tik te geven als hij iets verkeerd doet, zelfs niet wanneer hij voor de 88ste keer mijn lievelingscd uit de kast trekt. Ik weet gewoon dat dat op die leeftijd nog geen zin heeft.

Mijn oudste zoontje, net 3 jaar geweest, heeft echter wél goed door wanneer ik vind dat iets genoeg is geweest. Bij elk opvoedkundig praatje leg ik uit waarom iets niet mag, wat de gevolgen ervan kunnen zijn. Als je dit 2 tot 3 keer gedaan hebt, ontbreekt het mij aan geduld het nog een 4e keer lief uit te leggen. Dan is het straf, 2 minuten op het stoeltje zitten. Dan opstaan en het weer doen? uhuh.. dan laat ik toch heel gecontroleerd even voelen dat ik de baas ben..

Mooi ook dat Vivi een voorbeeld aangeeft waar ik laatst ook een discussie over heb gehad hier. Jij doet mij pijn? Doe ik jou ook even pijn.. Ik denk niet dat Dean het nog een keer deed, wel?

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:58 schreef Koosje het volgende:
Mooi ook dat Vivi een voorbeeld aangeeft waar ik laatst ook een discussie over heb gehad hier. Jij doet mij pijn? Doe ik jou ook even pijn.. Ik denk niet dat Dean het nog een keer deed, wel?

Gheghe, moest ik ook aan denken.

Anyway, ik denk dat voor 'straf' geldt dat je er zuinig mee om moet gaan. Dan maakt het indruk. Als een kind 26x per dag op de trap wordt gezet zal het effect ongetwijfeld verminderen.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 20:23 schreef Phuturistixxx het volgende:
Een tik is niet meer dan het veroorzaken van een schrikreactie. Alles wat echt pijn doet is teveel denk ik.

Tja, dat argument snap ik niet hoor. Dat wordt in een discussie als deze altijd maar aangehaald.
Als je een kind wil laten schrikken (waarom??) dan kun je toch ook "Boe!" roepen?

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:19 schreef Moonah het volgende:


Tja, dat argument snap ik niet hoor. Dat wordt in een discussie als deze altijd maar aangehaald.
Als je een kind wil laten schrikken (waarom??) dan kun je toch ook "Boe!" roepen?

Ja je kunt ook "Boe" roepen... maar denk je niet dat het kind dat op een gegeven moment wel grappig gaat vinden?

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:19 schreef Moonah het volgende:

[..]

Gheghe, moest ik ook aan denken.

Ben ik in elk geval blij dat je nu op deze manier reageert

niet mee eens.
Er zijn andere methoden tot operante conditionering die veel effectiever zijn.
Verder is authoratatief en democratisch opvoeden >>>>>>> dan autoritair opvoeden.

"ja kijk maar naar de randstad bomenknuffelaar"

nee in de randstad voeden ze "permissief" op. Dat is niet waar authoratatief/democractisch opvoeden voor staat.
Wetenschappelijk is ook bewezen dat kinderen die geslagen worden, een hogere kans hebben om zelf tot fysiek geweld over te gaan dan kinderen die niet geslagen worden (ja ook dat conditioneer je mee .).

"JA IK BEN ER NIET SLECHTER VAN GEWORDEN"

ja maar 200202020 anderen wel. (niet gebaseerd op echte cijfers).

Interessante discussie, dat wel (y)

E

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:27 schreef Phuturistixxx het volgende:

[..]

Ja je kunt ook "Boe" roepen... maar denk je niet dat het kind dat op een gegeven moment wel grappig gaat vinden?

Nou, dan heb je iig weer lol samen.
Maareh, ik bedoelde dat Boe-roepen niet serieus hoor.
Ik vind het een beetje vreemd om je kind pijn te doen of te laten schrikken om hem/haar de grens duidelijk te maken.

En Koosje, ik heb de discussie laatst helemaal niet vervelend bedoeld hoor.

Ik vind het zeker moeten kunnen, vroeger was het heel normaal

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:43 schreef Pieter-utd het volgende:
Ik vind het zeker moeten kunnen, vroeger was het heel normaal

Dus omdat het vroeger normaal is moet het nu kunnen?

Vroeger mocht men ook roken in de bus en trein.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:48 schreef RockabeIIa het volgende:

[..]

Dus omdat het vroeger normaal is moet het nu kunnen?

Vroeger mocht men ook roken in de bus en trein.

Nee het was een beetje kort door de bocht, maar ik zie zo vaak dat bijvoorbeeld een zwaar verwend kind in de supermarkt of in de kantine van de voetbal begint te huilen omdat ze niet krijgt wat ze wil.

Eerst zegt de ouder dat het kind niet zal krijgen wat ze wil. Dan begint het kind harder te huilen en zie je de ouder steeds meer mee gaan met de wens van het kind. Dat gaat net zo lang door dat het kind zijn zin krijg.

Daar erger ik me gewoon aan en denk geef dat kind is een tik dat het leert dat het niet alles krijgt in plaats van een verwend nest maken van het kind

Ik heb echt een enorme hekel aan slaan.
Ik zou ook niet willen dat mijn kind dingen doet of laat omdat ze bang zijn dat ik ze anders sla.

Hier is op de gang zetten of naar hun kamer sturen eigenlijk altijd wel voldoende geweest om ze te doen beseffen dat ze te ver zijn gegaan.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:41 schreef Moonah het volgende:

[..]

Nou, dan heb je iig weer lol samen.
Maareh, ik bedoelde dat Boe-roepen niet serieus hoor.
Ik vind het een beetje vreemd om je kind pijn te doen of te laten schrikken om hem/haar de grens duidelijk te maken.

En Koosje, ik heb de discussie laatst helemaal niet vervelend bedoeld hoor.

Als ik zo eens 'filosofeer' dan kan ik me indenken dat, in situaties dat het kind echt de grens op zoekt en na herhaaldelijk waarschuwen etc. niet luistert, je via een tik als het ware even je dominantie toont.

Ik zie een kind wat opstandig is en steeds de grens op zoekt aan het uitvogelen is of hij/zij de baas is of jij. En mensen vinden het gewoon heeeel vervelend, jong en oud, als hun 'lichamelijke integriteit' wordt aangetast. Door die tik toon je dan als het ware dat jij de baas bent. En nogmaals dat klinkt zwaar, dus neem niet alles even letterlijk.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:57 schreef senesta het volgende:
Ik heb echt een enorme hekel aan slaan.
Ik zou ook niet willen dat mijn kind dingen doet of laat omdat ze bang zijn dat ik ze anders sla.

Hier is op de gang zetten of naar hun kamer sturen eigenlijk altijd wel voldoende geweest om ze te doen beseffen dat ze te ver zijn gegaan.

En wat nou als ze niet in hun kamer willlen blijven? Of op de gang? JOUW kinderen zullen dat waarschijnlijk niet doen, maar wat nu bij ouders wiens kinderen dat WEL doen

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:54 schreef Pieter-utd het volgende:

[..]

Nee het was een beetje kort door de bocht, maar ik zie zo vaak dat bijvoorbeeld een zwaar verwend kind in de supermarkt of in de kantine van de voetbal begint te huilen omdat ze niet krijgt wat ze wil.

Eerst zegt de ouder dat het kind niet zal krijgen wat ze wil. Dan begint het kind harder te huilen en zie je de ouder steeds meer mee gaan met de wens van het kind. Dat gaat net zo lang door dat het kind zijn zin krijg.

Daar erger ik me gewoon aan en denk geef dat kind is een tik dat het leert dat het niet alles krijgt in plaats van een verwend nest maken van het kind

Zit wat in maar bekijk het eens uit oogpunt van die ouder. Als hij/zij een tik verkoopt kan het maar zo zijn dat iemand anders zich er mee gaat bemoeien, de politie belt voor kindermishandeling en weet ik veel wat nog meer. Kinderen zijn buitenshuis altijd anders dan in hun eigen omgeving en het hoeft dus helemaal niet zo te zijn dat zo'n kind geen regels weet. Het kan enorm ongemakkelijk zijn voor ouders als hun kind de boel op stelten zet of zijn zin wil doordrijven. Er zijn zo veel aspecten die meespelen dat zo maar makkelijk 'Geef dat kind es een tik!' of 'Waag het niet dat kind een tik te geven!' ook wel weer heel erg gemakkelijk is.

Moet eerlijk toegeven, ik ben van de uitgebreide jengel-negeermodus en houdt dat goed vol. Uiteindelijk kan ie gewoon echt vergeten wat ie wil, we gaan gewoon naar huis als hij zo aan het jengelen blijft.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:59 schreef Phuturistixxx het volgende:

[..]

Als ik zo eens 'filosofeer' dan kan ik me indenken dat, in situaties dat het kind echt de grens op zoekt en na herhaaldelijk waarschuwen etc. niet luistert, je via een tik als het ware even je dominantie toont.

Ik zie een kind wat opstandig is en steeds de grens op zoekt aan het uitvogelen is of hij/zij de baas is of jij. En mensen vinden het gewoon heeeel vervelend, jong en oud, als hun 'lichamelijke integriteit' wordt aangetast. Door die tik toon je dan als het ware dat jij de baas bent. En nogmaals dat klinkt zwaar, dus neem niet alles even letterlijk.

Ik mag toch hopen dat ik het nooit nodig zal hebben om de lichamelijke integriteit van mijn kind aan te tasten. Vooralsnog is consequent, liefdevol opvoeden voldoende. Mijn kind weet waar hij aan toe is, ik ben voorspelbaar in mijn gedrag/reactie. Zijn vader ook. En de keren dat hij ondanks een aantal waarschuwingen doorging met ongewenst gedrag, maakte het even apart zetten (andere kant van de kamer) voldoende indruk om te stoppen.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:54 schreef Pieter-utd het volgende:
Eerst zegt de ouder dat het kind niet zal krijgen wat ze wil. Dan begint het kind harder te huilen en zie je de ouder steeds meer mee gaan met de wens van het kind. Dat gaat net zo lang door dat het kind zijn zin krijg.

Daar erger ik me gewoon aan en denk geef dat kind is een tik dat het leert dat het niet alles krijgt in plaats van een verwend nest maken van het kind

Als zo'n ouder gewoon consequent zou zijn in de opvoeding, zou zo'n tik helemaal niet nodig zijn.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 21:54 schreef Pieter-utd het volgende:

[..]

Nee het was een beetje kort door de bocht, maar ik zie zo vaak dat bijvoorbeeld een zwaar verwend kind in de supermarkt of in de kantine van de voetbal begint te huilen omdat ze niet krijgt wat ze wil.

Eerst zegt de ouder dat het kind niet zal krijgen wat ze wil. Dan begint het kind harder te huilen en zie je de ouder steeds meer mee gaan met de wens van het kind. Dat gaat net zo lang door dat het kind zijn zin krijg.

Daar erger ik me gewoon aan en denk geef dat kind is een tik dat het leert dat het niet alles krijgt in plaats van een verwend nest maken van het kind

Zo dacht ik ook, totdat ikzelf met een brullend kind in de supermarkt stond. Ik begreep het ineens!
Gelukkig lukte het me aardig voet bij stuk te houden, maar ik voelde de priemende ogen van mensen met jouw gedachten in mijn rug. Anders moeders keken mij echter vol begrip aan